Enfin. Wij waren geen geweldige match Jeron en ik, maar het blijft wel een toffe man. Hij had ook een mega schattig zoontje, waar ik instant verliefd op was. Ondertussen een stevige tiener, maar Mano heeft nog altijd een plekje in mijn hart. Het was zoveel jaar geleden een beetje het klassieke verhaal van de leerling die iets begint te voelen voor haar (impro)leraar en omgekeerd, ik weet niet wie eerst was. Om dan anderhalf jaar later kei hard gedumpt te worden maar hem daar tot op de dag van vandaag dankbaar voor te zijn. Ja, we kunnen vandaag nog vlotjes door één deur (zeker nu ik dat versmallingsprogramma ben begonnen :)), all good.

Jeron heeft me het juiste duwtje gegeven om deze blog te beginnen, dus credits daarvoor. Hij is en blijft ook een van de grootste improspelers van ons land. Wereldkampioen zelfs ooit, maar daar gaat het nu niet over. Omdat we ook na de breuk (enige tijd na het initiële drama uiteraard) bleven overeenkomen, ging ik nog wel eens het licht doen bij een voorstelling van de Improfeten. 

Naast mij in de lichtcabine trouw op post: Barbara (PS: Nog een andere Barbara dan die fantastische Barbara Ceuleers). Deze Barbara was/is de vrouw van de gitarist van de Improfeten. Iemand waar ik toen geweldig naar opkeek, en nu nog steeds. Want ze gaat haar dromen echt achterna. Geen praatjes, nee, ze heeft echt haar hebben en houden verhuisd naar Portugal. En vooral: ze heeft echt een boek geschreven. Meer nog, er is er al een tweede in de maak! Allemaal dingen waar ze van droomde, en die er nu gewoon echt zijn.

De bewondering is een beetje wederzijds heb ik mogen ontdekken toen ze voor 10 jaar Sofinesse een prachtige gastblog schreef. Ik voelde ontroeringstraantjes uit mijn ogen vloeien, zeker met het idee dat de kiem voor haar boek op een magische avond in mijne living is gelegd. 

Het was dus met klamme handjes dat ik vorige zomer “Blauw” begon te lezen. Het boek dat ze samen geschreven heeft met Joke, die er ook bij was die ene magische avond in mijne living. Want als je iemand heel graag hebt, dan is er toch altijd die lichte angst dat het misschien niet goed gaat zijn. En wat dan?

Maar ik begon te lezen in “Blauw” en twee dagen later was het uit. Ik werd onmiddellijk meegezogen in het verhaal en kon niet stoppen met lezen.

Dus die belachelijke angst was nergens voor nodig, het is gewoon echt een goed boek. Leest als een trein. Al stokte even mijn adem toen er ook een Rosalie bleek in voor te komen. Tijdens het lezen zat die van ons nog veilig in mijn buik en wist nog niemand dat ze Rosalie zou heten. Dat was echt heel speciaal.

Ik heb een gesigneerd exemplaar van “Blauw” in mijn boekenkast, maar ik mag er ook eentje weggeven. Dat ga ik via Instagram doen, dus kijk daar zeker mee om het te winnen. Maar ik wilde ook het hele verhaal vertellen, daarom doe ik het hier uitgebreid uit te doeken. Toch handig als je daarvoor je eigen website hebt :). 

Wel grappig dat ik zowel de boekvoorstelling als haar huwelijk gemist heb, omdat ik beide keren (met veel jaren tussen) geveld was door zwangerschapsmisselijkheid.  We hebben helaas ook geen enkele foto gevonden waar we samen opstaan (tien jaar geleden was dat nog niet zo met gsm’s en al, haha), maar we hebben ooit sowieso een selfie-date op haar terras in Portugal, want het is ook nog altijd mijn droom om ooit een boek te schrijven. Kunnen we daar dan hopelijk ook op klinken.

Maar voor nu alle eer aan haar (en Joke): wow. Wat een boek. Als je het straks niet wint, koop het dan snel en lees het. 

Ze heeft geen blauwtje gelopen. Integendeel. Wat een debuut.

The post Blauw. appeared first on Sofinesse.

Ondertussen is het ook de naam van mijn eenmanszaak, waar je me kan boeken voor stemmenwerk en presentaties, of eventueel als copywriter. Het is een beetje gegroeid naar vanalles, maar eigenlijk is het ook altijd vanalles geweest. Een blik op mijn leven, de finesse van Sofie. Dat laatste was 10 jaar geleden zo en is het vandaag nog altijd.

Maar 10 jaar dus. Dat vraagt om een coronaveilig feestje. Want in deze harde tijden lijkt het me nog belangrijker om elkaar te steunen met kleine dingen. Het begon als een zot idee, maar dankzij een aantal toffe ondernemers is het gegroeid tot een leuke giveaway. Ik ben blij en dankbaar, en hoop hetzelfde te bereiken bij minstens 10 gelukkige lezers.

Wie een beetje meevolgt op instagram, heeft al gezien wat er te winnen valt. Ik mag 10 fijne pakketten uitdelen (ah ja, want 10-jarig bestaan en al) met allerlei leuke en lekkere dingen:

1. Geurkaars van Gerhildemaakt
2. kortingsbon van Babsbakt
3. kortingsbon en verrassing van Strikboetiek
4. vlaggenlijn van Madam Bavet
5. verrassing van Juffertje_knip (zoek haar op IG!)
6. wensdoosje van Troossst
7. deurhanger van Madame Tricotin (zoek haar op IG!)
8. online workshop “minder stress, meer focus” van Brigitta Van Geel
9. zakje granola van Studio Simmoens (zoek haar op IG!)
10. koekjes van Koekebakkelies (zoek haar op IG!)
11. boek Zwanger ?! van Angelique Coppens
12. verrassing van Lieve Walraevens (zoek haar op IG!)
13. handgemaakte oorbellen van een wilde weldoener
14. kortingsbon fotoreportage van fotograaf (en doula) Cynthia (random voor 6 winnaars)

Op Instagram toon ik geregeld foto’s van hoe dat pakket er dan ongeveer zal uitzien. Al gaan we voor de coronaveiligheid werken met een aantal vouchers, maar dan kan je toch al een beetje watertanden. Je kan via instagram ook meespelen trouwens, dan maak je dubbel kans.

Dat is het basisverjaardagspakket. Maar er is ook één iemand die nog iets hoger in de lucht mag springen, want die wint een superpakket! Daar zit alles in wat je hierboven kan bekijken, maar ook nog een paar geweldige extra’s:

1. Cadeaubon van Fleurfatale twv 100 euro
2. Paar oorbellen naar keuze van Strikboetiek
3. Cadeaubon van Babsbakt twv 50 euro
4. T-shirt van Studio Sparcle
5. Sessie voetreflexologie van Ann
6. Gepersonaliseerde tutjesketting en bijtring van made_by_e_l_l_e_n
7. Totebag van Els (els_maakt_met_liefde)
8. Fotoreportage van fotografe en doula Cynthia
9. Pakket kaarsen van Gerhildemaakt
10. Pakket mutsjes (oa turban) van Maryluce

Ik zou er alleszins heel blij mee zijn als ik dat zou winnen :). Maar ik hoop van jou hetzelfde. De bedoeling van deze actie is niet om volgers of likes te verzamelen, maar gewoon om jullie te bedanken. Want al 10 jaar is Sofinesse (zowel hier als op IG) een broodnodige uitlaatklep voor mij. Mijn hart maakt nog bij elke reactie een sprongetje (ik negeer de trollen eventjes ;)).

Dit gezegd zijnde wil ik de ondernemers die meedoen wel een handje helpen. Dus als je hen zou volgen op facebook of instagram, dan doe je mij daar ook een groot plezier mee. Van een beetje solidariteit kunnen we alleen maar beter worden he?

Ongelooflijk veel mensen zien hun verjaardagsfeestje in duigen vallen door het coronakreng, maar cadeautjes kunnen gelukkig nog altijd. Dus je vraagt je waarschijnlijk nog maar 1 ding af: Hoe kan ik in godsnaam meespelen???

Om positief te blijven in deze tijden en omdat Sofinesse 10 jaar bestaat, moet je eigenlijk maar 1 ding doen. Hieronder in de comments laten weten wat jouw favoriete moment is van de afgelopen 10 jaar? Wat springt er het eerst in je hoofd naar boven als je denkt aan de periode tussen 2010 en 2020. Dat mogen kleine en grote dingen zijn, als het maar iets is dat jou blij maakt. Waar je even kan aan terugdenken en waar je een grote glimlach van krijgt.

Je mag zowel hier meespelen, als op Instagram. Dan verhoog je je winstkansen wel een beetje, want kom je 2 keer in de pot. De 10 pakketten worden random gekozen door de onschuldige kinderhanden van mijn jongens.

Go! Meespelen kan tot en met vrijdag 3 april! Succes!

The post 10 jaar Sofinesse: de giveaway! appeared first on Sofinesse.

Ik herinner me de eerste keer dat we mekaar ontmoetten, al heb ik geen idee meer waar dat was (bij iemand thuis in ieder geval). Toen al ging ons gesprek vooral over afslanken, want dat was reeds een hot topic. Ik zette je zelfs ter plaatse op de weegschaal, Sofie, maar dat is een ander verhaal. We praatten ook over schrijven, met name bloggen, waarmee je toen pas was begonnen. Ik vond het zo cool dat jij een blog had en bekende je dat ik daar stiekem ook van droomde. De doorzetting ontbrak echter, maar jij vond dat ik het gewoon moest doen. Dat deed ik ook, maar pas twee jaar later.

Jouw Antwerpse leven kwam abrupt tot een einde toen ‘de ex’ zijn naam eer aan deed. Van de ene dag op de andere verdween je terug richting je andere grote liefde: Gent. Niet dat je daar ooit echt afscheid van had genomen, het was eerder een soort co-ouderschap geworden. De breuk hakte er fel in bij jou, je moest niet alleen afscheid nemen van ‘de ex’, maar ook van het leven dat daar rond hing. Meer bepaald een zeker jong leven. Het brak jouw hart, je blogde erover en kreeg tonnen liefde over je heen in de reacties. 

Behalve de liefde voor schrijven en humor en de obsessie met ons gewicht, deelden we ook de liefde voor Gent en enkele weken na de pijnlijke breuk zocht ik je daar voor het eerst op in jouw minuscule appartement en doken we de stad in om een hapje te eten. Groot was mijn verrassing… waar ik dacht een gebroken meisje te moeten lijmen met woorden en positieve gedachten, zag ik een jongedame met ogen die blonken en een smile van oor tot oor. Je had er net een date op zitten met een jongen die je volledig zag zitten (guess who) en kon er niet over zwijgen (lees hier over HET BEGIN. 
Van het een kwam het ander en die twee lovebirds kochten samen een huis. Ik weet heel zeker dat daarover wel eens iemand een wenkbrauw fronste, als in: gaat dit niet wat snel? Maar als het goed zit, zit het goed en jij volgt nu eenmaal je hart en niet je hoofd. (Gelukkig)

Fast forward naar eind 2012, toen ik een mysterieuze mail kreeg van jou met een uitnodiging om deel te nemen aan een bijzondere avond, enkel voor vrouwen, bij je thuis. En breng een vriendin mee. Dat deed ik, ik laadde vriendin J in de auto en we reden naar Gent waar we enkele heerlijke uren spendeerden. Het volledige relaas van die avond lees je hier: Naast het feit dat we toen samen lekker gekookt en gegeten hebben en het bijna in onze broek deden van het lachen met het relaas van K. over ‘het kakhuis’, gingen de gesprekken die avond ook dieper. Veel dieper. Over liefde, verlangens, een onbeantwoorde kinderwens. Over dromen en doelen. Ik sprak die avond voor het eerst ‘en public’ uit dat mijn grote droom was om ooit een roman te schrijven en bleek daarin niet alleen te staan. Ik was ondertussen wel beginnen bloggen met jou als mijn grote voorbeeld. 

Voor mij persoonlijk was die avond achteraf bekeken een keerpunt, want een tweetal jaar nadien bleek een van de toen aanwezige dames haar droom waargemaakt te hebben: K. bracht een roman uit. Opnieuw raakte ik getriggerd en vocht ik met mezelf, maar raakte er niet uit. Verder dan bloggen kwam ik niet. Tot vriendin J. (die erbij was op die vrouwenavond en wist waarmee ik struggelde) op een dag tegen me zei: waarom schrijven we die roman niet samen? Et voilà, zo geschiedde. 

Lieve Sofie, Sofinesse is de rechtstreekse reden dat ik ben beginnen schrijven en jijzelf bent er onrechtstreeks voor verantwoordelijk dat mijn droom is uitgekomen. Dank je wel! Voor mij is het dan ook geen toeval dat er een Rosalie in ‘Blauw’ voorkomt (al hadden we natuurlijk wel een iets aangenamer personage zo kunnen noemen, haha) én dat het verhaal start op 15 september, Rosalies geboortedag. Dat moest blijkbaar zo zijn. 

Ik volg je al tien jaar en ook al woon ik nu in Portugal, ik zal dat blijven doen. En van hieruit blijf ik ook duimen dat dat BV boek (over borstvoeding dus, niet over ex-en) van jou er komt, want als er iets is dat duidelijk wordt uit jouw IG posts en vooral de reacties erop, dan is het wel dat daar absoluut nood aan is.

Liefs,
Barbara

**

Om het helemaal af te maken, mag ik dat fantastische boek van Barbara binnenkort weggeven. Maar daar ga ik een eigen topic van maken, want dat verdient wel een beetje aandacht. Ik heb deze brief met tranen in mijn ogen zitten lezen, zo ontroerend. Barbara is trouwens ook echt een mega straffe madam, die haar hart volgde tot in Portugal. Ik kijk er naar uit om op al die jaren te klinken, ergens in de Portugese zon, met hopelijk tegen dan ons beider boek als onderlegger ;).

The post “Over Antwerpen, ex-en, vrouwen en boeken” (#10jaarSofinesse) appeared first on Sofinesse.

Er is veel veranderd ook (en dan heb ik het nog niet over mijn eigen leven :)), want bloggen is niet meer zo geweldig in trek. Er is toch wel een grote verschuiving naar bijvoorbeeld instagram (ook bij mezelf), waar het allemaal een beetje sneller gaat. Het is hier dus soms een beetje rustiger (daar zijn ook andere redenen voor natuurlijk), maar ik ben toch blij dat ik nog altijd een plek heb waar ik uitgebreid mijn hart kan luchten, waar ik iets kan vertellen en duiden. Het is ook heerlijk om een persoonlijk archief te hebben van de laatste tien jaar, toch wel een intense periode in ons leven.

Enfin. Long story short: om de tiende verjaardag van deze blog te vieren, mogen wat andere mensen het hier even overnemen. Gastblogs, die op de een of andere manier gelinkt zijn aan mij of aan de onderwerpen die hier aan bod komen. Daarnaast volgt er nog een toffe give away op instagram en wie weet nog wel zotte dingen. Want zot zijn doet geen zeer, maar is wel gezellig!

De spits wordt afgebeten door Marie van De Kleinste Fee. Nu al bedankt! En het goede nieuws is, er volgen er nog meer!

10 jaar Sofinesse. Een analyse.

We kennen ze allemaal. Naast elkaar aan het kruispunt, twee donkere ronkende wagens, liefst van een Duits luxemerk, de bestuurders heimelijk naar elkaar aan het loensen en zich schrap zettend voor het groen licht. En dan… pedaal tot maximum indrukken en proberen de snelste te zijn.

Of wanneer je zelf met een sportieve maar correcte stijl een man voorbijsteektop de autosnelweg en deze voelt zich daarbij in zijn eer gekrenkt en wil je ook opnieuw weer inhalen. Of nog, de lichten van een opgezette 210PK-er die zich in je achteruitkijkspiegel boren en je rustige 130km/h rijstijl aansporen om als een haas het pad naar rechts te kiezen, terwijl er daar eigenlijk geen ruimte is.

Er is een deel van de mannelijke bevolking (we mogen niet veralgemenen) dat slechts de sleutel van een goed uitgeruste vierwieler in zijn handen moet gedrukt krijgen om plots zichzelf tien cm groter te voelen. Met de neus naar boven en de vinger in de lucht, voelen ze zich beter dan eender wie zich in een kleinere, lichtere variant verplaatst en komen ze op straat een evenknie tegen, dan wordt een krachtmeting gestart.

Toen ik moeder werd, ontdekte ik dat dit fenomeen ook een vrouwelijke variant kent. We worden moeder, staan bewonderend en vol liefde onze creatie gade te slaan in de wieg en plots gaat bij een deel van ons moeders ook die neus in de lucht. Een deel van de moeders schijnt het beter te weten dan de rest en kent over elk onderwerp het laatste medische of Wikipedia artikel uit het hoofd. Het vingertje gaat omhoog en de sport bestaat erin om ter snelst een oordeel klaar te hebben over die moeders die, om welke reden dan ook, een andere keuze maakten. Rond werk, voeding, slapen. Rond buitenschoolse activiteiten of schoolkeuzes. Altijd staan ze klaar met hun verpletterende mening en slagen ze erin om de andere moeders een schuldgevoel te bezorgen over hun keuze.

Toen ik moeder werd, kwam ik tot het besef dat een groot deel van het knagende schuldbesef om de keuzes die ik, na veel wikken en wegen, gemaakt had, me door andere vrouwen werden ingefluisterd. Schoon- of grootmoeders, crèchedeur-openhouders of schoolpoortpolitie, er werd altijd wel eens iets fijntjes opgemerkt.

Als een man in zijn té grote wagen die op een kleine Japanse vierwieler neerkijkt of de bakfietsmama voorbijsteekt en bedenkt dat hij het toch maar wel lekker gemaakt heeft in zijn leven. Alsof een deel van de moeders bij het uit haar buik duwen van haar kind, een stukje mededogen mee heeft weggeperst.

Toen ontdekte ik, wars van alle vooroordelen over social media, dat er ook een warme Instagram community bestaat. Waar moeders eerlijk kunnen zijn. Waar we eens mogen klagen, terwijl niemand daarmee in twijfel trekt dat jij die kleine bubbel(s) uiteraard graag ziet. Waar het leven getoond wordt zoals het is: mooi en soms zwaar en lastig. Moeilijk en vol twijfel maar ook hartverwarmend en deugddoend.

De blog van Sofinesse volg ik al bijna tien jaar. Via Instagram binnenkijken in haar leven kwam er later bij. Velen met mij volgen haar. Zonder oordeel, maar steun gevend (de trollen nagelaten). Niet altijd zeggend dat alles goed komt maar geduldig door de moeilijke momenten swipend, hopend dat ze inderdaad alles kan verwerkt krijgen en dat ze de moeilijkheden te boven komt, maar zonder haar dat altijd te moeten zeggen met een belerend vingertje.

Sofinesse is een deel van de warme Instagramcommunity. Waar we moeder mogen zijn zoals we willen. Waar we voor of tegen borstvoeding zijn maar door Sofie tenminste zeker goed geïnformeerd zijn. Waar we mild leren zijn voor elkaar… en zo hopelijk ook leren mild te zijn voor onszelf. Daarom, Sofie, een welgemeende dank u wel.

The post Feestmaand: Sofinesse wordt 10 jaar en viert dat met give aways en gastblogs! appeared first on Sofinesse.

Ik had ‘smartphoto’ al een hele tijd op mijn lijstje staan. Want niet veel na de geboorte van Basiel heb ik een fotoboekje gemaakt van zijn eerste maanden en de jongens kijken daar vaak in. Ze vroegen zich af waarom Felix eigenlijk niet zo’n boekje had, en ik vond dat wel een terechte opmerking. Het stond dus al eventjes op de planning om voor Felix ook zo’n geboorteboek te maken. Daarna kreeg ik het idee om ook al die Instagramfoto’s eens per jaar in een boek te gieten. Zo wat tastbare herinneringen gelijk in de nineties, ik zag dat helemaal zitten.

Maar bon, verder dan een plek op mijn to-do-lijstje was het nog niet gekomen.

Toen kreeg ik een mail van Smartphoto (hallo! universum!) of we niet nog eens konden samenwerken. We hebben dat in het verleden al eens gedaan, maar ik heb ook al een keer of drie ‘nee’ gezegd. Omdat het gewoon niet het juiste moment was en/of omdat ik allergisch ben aan van die acties die dan bij vijf bloggers tegelijkertijd verschijnen (sorry, niemand is perfect). Maar ik wilde mijn to-do-lijst niet NOG langer negeren én ik werk oprecht graag met smartphoto. Want:

• Ze hebben veel mogelijkheden om een fotoboek te maken. Je vindt daartussen sowieso je ding.
• Als je geweldig creatief bent en heel veel tijd, dan kan je ook helemaal zelf designen (maar hahahahahaha, niet van toepassing in dit huis)
• Er is ook een zalige oplossing voor luie mensen: de ‘smartphoto doet het al werk voor jou-tool’. Jij moet alleen de foto’s selecteren – toegegeven, als je zoveel foto’s neemt als ik dan kan dat wel een hele klus zijn – daarna worden die vanzelf ingevuld in het gekozen design. Uiteraard kan je nog naar believen aanpassen. Ook tekst toevoegen is een optie.
• Als er een fout gebeurd is (ook als het je eigen stommiteit is!), krijg je gratis een herdruk toegestuurd.

Ondertussen hebben we hier al een arsenaal aan fotoboeken, gsm-hoesjes (die gaan bij mij ongeveer 6 maanden tot een jaar mee, daarna ben ik ze beu of zijn ze een beetje stuk) en forex wanddecoratie. Ik ben nog nooit teleurgesteld. Als een foto wat minder goed uitkomt in een boek, dan is dat doorgaans mijn eigen schuld. Het systeem waarschuwt me namelijk dat de foto niet goed genoeg is van kwaliteit, maar ik zet ‘em er koppig toch bij.

Maar ik heb dus ‘ja’ gezegd tegen deze samenwerking. Het was de sjot onder mijn gat die ik dringend nodig had om eindelijk die fotoboeken te maken. En omdat ik jou ook graag een sjot onder je gat bezorg, mag ik zelfs wat shopkrediet bij smartphoto weggeven.

De zomer loopt op haar laatste benen en dat maakt mij heel erg droef. Ik hou echt niet van herfst en winter, dat is een noodzakelijk kwaad waar voor mij geen enkel voordeel in te ontdekken valt. Ik ga in mijn hoofd dus heel veel mijmeren naar afgelopen zomer. Doe je mee?

Als jij graag 25 euro shopkrediet wil winnen bij smartphoto, dan nodig ik je uit om eventjes terug te gaan naar die warme zomer. Beschrijf in de comments jouw favoriete vakantiefoto van 2018 of het moment dat je had willen vastleggen. Als je zo’n foto hebt, kan je ook meedoen via IG. Vergeet dan niet @sofinessetje en @smartphoto te taggen, anders geraak je niet in de pot.

Ik maak op zaterdag 22 september de winnaar bekend op de facebookpagina van Sofinesse. Uiteraard krijg je ook persoonlijk een berichtje. Veel succes! 

(Hieronder alvast een paar van mijn favoriete vakantiefoto’s van 2018)

(C: In de fotoboeken zitten foto’s van Dries Renglé, Bert van Nina en Steve De Brock)

The post ‘t Is weer (bijna) voorbij die mooie zomer (dus laten we een giveaway doen om de pijn te verzachten) appeared first on Sofinesse.

Het is wel jammer. Want ik hou echt van kerstkaarten. Laat ons eerlijk zijn, de meeste post is irritant, duur of rechtstreeks voor de papiermand. Behalve kerstkaarten dan, die zijn echt leuk. Die geven me elke keer een warm gevoel. Ik ben iedere keer zot content dat iemand de moeite heeft gedaan om ons adres erbij te nemen. En ook wel een klein beetje jaloers en vol ontzag, dat andere mensen wel de energie en goesting vinden om daar mee bezig te zijn.

Ongeveer tegelijkertijd met de installatie van de kerstverlichting in het tuincentrum dat ik elke dag onderweg naar het werk passeer, kreeg ik een mailtje van smartphoto.be. Of we eventueel niet konden samenwerken? Ik voelde de druk meteen stijgen, want ik kende hen vooral van het fiksen van kerstkaarten. Die dingen waarvan ik al jaren denk dat ik ze eens ga maken en versturen, maar die waarschijnlijk samen met Godot aan de bushalte staan. Nochtans is het echt niet moeilijk, alweer een excuus minder.

Het kerstkaartconcept is ten huize Brutin dus afgevoerd, maar de fantastische resultaten van onze fotoshoot vragen om iets anders. Dit bijvoorbeeld:

Ik heb voor alle grootouders op forex een gezinsfoto laten vergroten (sorry voor de kei harde kerstcadeauspoiler), en voor onszelf ook eentje van de kindjes. Ik wou voor ons ook één van die complete gezinsfoto’s laten vergroten, maar mijn lief zag het niet zitten om in de living op zijn eigen kop te kijken. Jammer, maar gelukkig is een foto van onze kroost ook niet mis.

Ik had nu toch al de moeite genomen om een bestelling te doen, dus ik kon er net zo goed wat andere leuke goodies tegenaan gooien. Kalenders bijvoorbeeld. Of iets leuks om op de bureau van een IT’er te zetten, die dat eigenlijk voor vaderdag al had gevraagd. Spijt dat ik er maar eentje besteld heb eigenlijk, want serieus fan van dat blokje met verschillende foto’s.

Een lang verhaal eigenlijk, om gewoon goed nieuws te melden. Want ik mag een eenmalig shoptegoed uitdelen van 30 euro voor smartphoto.be .

Kwestie van dat ge mij eens een kerstkaartje kunt sturen.

Om te winnen: Beschrijf in de comments jouw lievelingsfoto. Wie staat er op? Waar is hij genomen?  Wanneer? Zo een foto die kansmaakt om je bureaublad te zijn. Waar je wel alle dagen op zou kijken kijken. Iets wat je dan misschien binnenkort ook kan doen, als je via smartphoto.be iets leuks besteld hebt. Op de facebookpagina van Sofinesse maak ik maandagavond de winnaar bekend! 

The post Alweer geen kerstkaarten. Maar wel een giveaway! appeared first on Sofinesse.

Daarna was er kennismaking. Want ik had de auditiedag van The Lunatics overleefd. Want ik mocht spelen, trainen en rondhangen met de grappigste vrouw die ik ooit ben tegengekomen. In het begin durfde ik bijna niet tegen haar te praten, maar het duurde niet lang voor ze me tegen haar boezem drukte. Figuurlijk uiteraard, maar meestal ook letterlijk.

Toen kwam vriendschap. Want als ik het van mij kon afzetten dat ik improgewijs hoogstens haar knieën kon kietelen, bleek het ook gewoon een heerlijke vriendin. Waarmee je uren kan telefoneren (yes, we are so guilty). Waar je terecht kan voor een bed en een kop warmte, als je in de buurt moet zijn. Waarmee je sneeuw staat te scheppen en helse toeren onderneemt om toch een kerstmaal te voorzien. Waarmee je een tweedehandstrouwkleed koopt omdat het gegoten past en je het misschien ooit toch eens nodig hebt. Waarmee je uit tijdsgebrek bijkletst bij de kinesist, terwijl er een sonde in je vagina zit om je bekkenbodem te redden. Waarmee je in de studio duikt als er spotjes opgenomen moeten worden. Waarmee je mooie herinneringen maakt. Ook al zijn er soms lange periodes van stilte. Bij echte vriendschap maakt dat niet uit. Dat weet ik, dat weet zij.

We zijn behoorlijk verschillend, maar kunnen ook heel wat hoofddeksels uitwisselen. De improbaret, ook al staat zij daar veel beter mee. De pet der donkere dagen, want we hebben allebei ons deel gehad. De schrijfhoed. Ik op deze blog, zij onder andere voor Knack. Zij ondertussen met een fantastische debuutroman.

Ik heb het over Katrijn, ja. Het twitterfenomeen. De improkoninging. De blonde stoot. Maar ook: mijn vriendin die een prachtig boek heeft geschreven.

Ze heeft er lang aan gewerkt. Ik keek toe langs de zijlijn, want het romaniseren slorpte haar helemaal op. Ik hoopte dat het geweldig ging worden, maar ik wist dat het eigenlijk niet anders kon.

Toen ze voorzichtig vroeg of ik misschien wilde voorlezen op de boekvoorstelling, had ik het liefst meteen een nieuw vistitekaartjes laten drukken. Maar voorlezer op boekvoorstelling De Muze en het meisje is niet meteen een officiële titel. Wel een eer. Ik was geweldig onder de indruk van de locatie en het samenspel van kunsten. Het voelde zo Katrijn, maar pas na het lezen besefte ik dat het ook helemaal het boek was. Zoals Katrijn het boek is en het boek Katrijn. En ook niet, zoals het altijd is met Katrijn.

Het is cadeautjestijd. Als je iemand getrokken hebt die houdt van lezen, zinnen, woorden, rake herkenningsbeelden, verhaal en kunst – dan ga ik het er vingerdik opleggen: De Muze en het meisje past perfect onder jouw kerstboom. Maar je kan het ook aan jezelf geven, want je verdient het om even zalig te verdrinken in haar woorden.

Nu is het boek er. Het boek van Katrijn. De muze en het meisje. En ik ben zo trots, zo verschrikkelijk trots.

Niet alleen op het boek, maar ook op het feit dat ik een gesigneerd exemplaar mag weggeven. Om te winnen: laat hieronder weten wat het laatste boek is dat jij gelezen hebt en dat je geraakt heeft. Maandagavond 28 november wordt er een winnaar gekozen, die even later gestreeld kan worden door De muze en het meisje. Woordelijk dan toch, voor andere intimiteiten ben ik niet aansprakelijk. (Ik maak de winnaar bekend op de facebookpagina van Sofinesse)

The post Katrijn. De muze en het meisje. (Of: die keer dat ik een gesigneerd exemplaar mocht weggeven van de debuurtroman van een topvriendin) appeared first on Sofinesse.

We wonen natuurlijk wel in een land dat al eens als ‘nat’ wordt bestempeld. Het is dus wel handig om stevige regenkledij te hebben. Zeker als er thuis twee kereltjes rondlopen die al eens wat energie kwijt moeten. Iets wat ik liever in mijn tuin of het park zie gebeuren, dan in mijn living.

Ik ben al een paar keer bedrogen uitgekomen met regenkledij van Decathlon (de rits heeft het al drie keer begeven), dus ik ben blij dat er sinds een paar jaar een degelijk, tof en duurzaam Belgisch merk bestaat met geweldige regenkledij: Ducksday. Ze hebben trouwens ook UV-beschermende strandkleding. Maar omdat wij meestal op vakantie gaan in de gietende regen *rolt met haar ogen*,  heb ik die nog niet besteld.

Echt gebeurd. Een paar uur voor we met ons hebben en houden een week naar Frankrijk vertrokken, kwam er een doos toe met een regenpakje en een regenjas. Ik gooide het bijna achteloos toch in de auto, want we gingen dat uiteraard niet nodig hebben in La Douce France. Haha. Maar echt, hahahaha. Mispoes dus.

Felix is soms met geen stokken binnen te houden, maar dankzij het geweldige regenpak hoefT dat ook helemaal niet. Het is nog een beetje te groot, maar hij groeit er wel in. Wat is er nu toch leuker dan buitenspelen in de regen? Ik weet het: buitenspelen in de regen zonder dat je binnen de kortste keren doorweekt ben. Check, dankzij Ducksday.

Ook Basiel vraagt geregeld zelf om zijn ‘sterretjesjas’ aan te doen, als de weergoden weer eens een humeur hebben. We gaan straks op familieweekend naar Zeeland. Onze Ducksday-spullen vliegen als eerste in de auto. Samen met hun botten, want die was ik in Frankrijk wel vergeten.

Mooie, betaalbare, Belgische en kwalitatieve kinderkleding dus om buiten te spelen. In de zon (UV-werende badkleding), in de regen of in de sneeuw (skikleding). Er is ook plezante slaapkleding, maar die mag je ook binnen gebruiken (*knipoog voor de slechte mop*). Bovendien heeft alle kledij het Oeko-Tex certificaat, je kan er dus van op aan dat al hun producten GEEN stoffen bevatten die gevaarlijk kunnen zijn voor de gezondheid.

Kijk, ik had precies niet veel nodig om fan te worden. Als de zon er echt door komt, ga ik Felix ook nog een veel te schattig zwempakje bestellen. En Basiel mag in augustus twee weken naar zee met moeke, dus die heeft ook nog een portie UV-werende strandkledij te goed.

En jij ook trouwens! Want ik mag van Ducksday ook een fantastisch regenpakje weggeven. Het enige wat je daarvoor moet doen, is in de comments laten weten wat jouw favoriete buitenactiviteit is, of die van je kinderen. Iemand met een megaschattig regenpakje (wij noemen hem meestal Felix) kiest woensdagavond een winnaar. Die maak ik bekend via mijn facebookpagina. Veel succes! 

The post Giveaway voor regen én zonneschijn: Ducksday. appeared first on Sofinesse.

U komt bijna op bezoek, dus dringend tijd voor mijn jaarlijkse brief

Ik moet u trouwens nog bedanken, want vorig jaar was u extra lief

Ik vroeg een gezond kindje en kreeg dat ook

maar er is voor u nog meer bewierrookingsrook

Want ik vroeg al even om een groter huis met een stukje gras

U bent daar zowaar in geslaagd, eerste klas!

Eigenlijk heb ik nu geen recht meer om dingen te vragen

Maar soms doet het gewoon eens deugd om een beetje te zagen

Er zijn wat problemen in de badkamer (zonder bad) met het water

Dat bezorgt ons een kleine kater

Maar verhelpen we wel eens later

Een nieuwe fiets voor mijn lief staat ook op mijn lijst van verlangen

Maar dat blijft waarschijnlijk in de schoorsteen hangen

Ik wil ook een fancy stappenteller, nieuwe kleren en budget voor het interieur,

maar ook dat lijkt me moeilijk in de schoorsteen of zelfs door de deur

We hebben al zoveel speelgoed, er kan bijna niets meer bij

Dus met praktische cadeautjes maak je ons ook heel blij

Voor onze kleuterheld misschien pyjama’s en ondergoed

Of leuk knutselmateriaal, want hij is meestal zoet

Een bepaalde draagzak (Boba) voor Felix de reus

of als ik echt zot wil gaan, een kleinere neus

Maar ik ben vooral op zoek naar rust en tijd in mijn leven en in mijn hoofd

Maar ik probeer daar ook zelf aan te werken, dat is beloofd.

Geef maar veel aan de andere mensen en kinderen

Dat jouw bezoek nog lang positief blijft nazinderen!

Je kapoentje,

Sofie

En Sinterklaas komt ook langs bij Sofinesse! Een vroegere collega van mij is een leuke webshop begonnen, die barst van de creatieve dingen. Je kan zelf aan de slag met haar materiaal, je kan kant-en-klare dingen kopen, er zijn leuke creatieve bezigheden om met het hele gezin te doen en je kan ook workshops volgen om je linkerhanden een beetje rechter te tunen. Je moet vooral eens gaan kijken op www.studiotheo.be!

Om Studio Theo een duwtje in de rug te geven, mag ik drie lezers gelukkig maken met een reuzekleurenplaat. Ideaal om in de zak van Sinterklaas te stoppen, onder de kerstboom te leggen of om (regen)vakanties een beetje aangenamer te maken. Wil jij graag een kleurplaat winnen (thema: stad, jungle en museum), laat in de comments dan even weten wat je graag zou willen dat Sinterklaas dit jaar in je schoentje legt?

Samen met Basiel kies ik er drie wensen uit. De winnaars worden volgende week dinsdag (1 december) bekend gemaakt op mijn facebookpagina. Ik heb mij laten vertellen dat kleurenplaten die in je brievenbus vallen, ook nog eens heel mooi verpakt worden…

Je weet het: wie braaf is, krijgt lekkers!

The post Liefste Sinterklaas VI (+ weggeef! Jeej! ) appeared first on Sofinesse.

Mannekes, heb ik gevloekt op die felgekleurde kleren! Misschien heb ik er ooit zelfs gaten geknipt in de hoop ze niet meer te moeten dragen, maar dat heb je niet van mij. En uiteraard kon mijn oma alles herstellen, zodat ik eraan was voor de moeite. Ik was waarschijnlijk beter voor een javelbehandeling gegaan, maar dat durfde ik niet. Het ergste was die vuilgroene blinkende winterjas in de vorm van een ajuin. Zo ziet hij er toch in mijn herinnering uit, ik heb helaas (nog) geen foto teruggevonden van het kleinood. Ik begrijp dat de volgende foto mijn trauma ook niet echt kracht bij zet, want zo verschrikkelijk ziet het er eigenlijk niet uit. (Ok, ik ben nog op zoek naar vreselijkere foto’s. Ze komen. Maar mijn zus en ik dragen hier wel allebei Oilily.)

Maar ondertussen begrijp ik het ook gewoon. Ik vond het toen misschien niet zo mooi (_understatement_), maar eigenlijk was het gewoon megahip. Mijn moeder was een hipster als het op kinderkleren aankwam, I must admit. En nu ik zelf kinderen heb, kan ik ook maar heel moeilijk aan leuke kinderkleren weerstaan.

Mijn favoriete winkel in de buurt (waar we twee keer onze geboortelijst hebben gelegd, maar over geboortelijsten heb ik het later nog wel eens met tips & tricks) heeft veel te veel leuke kleertjes voor mijn portemonnee. Iedere keer als ik passeer bij Bollebuik in Mariakerke, verlies ik de tijd uit het oog met snuisteren tussen de toffe kinderkleertjes, geweldig speelgoed en duizend andere veel te schattige dingen. Basiel vindt dat meestal niet erg, want ze hebben daar een boomhut om in te spelen. I know, een boomhut. En een knikkerbaan. En kinetisch zand. En “Nee, ik wil niet naar huis, mama!”

Ik kom daar nu toch al een paar jaar met veel plezier, dus toen ze me vroegen om te helpen bij de lancering van hun gloednieuwe webshop, kon ik alleen maar heel enthousiast “JA!” gillen. Dus ik roep het hier nog even voor de mensen die niet meteen in Mariakerke geraken maar toch graag snuisteren: Bollebuik heeft nu ook een webshop! Hoera!

Het wordt nog veel beter trouwens, want ik mag cadeautjes weggeven! Ik mag drie lezers gelukkig maken met een waardebon van 25 euro die je helemaal mag spenderen op www.bollebuik-be.be ! Laat in de comments gewoon even weten welk baby-item voor jou onmisbaar was/is? Ik kies samen met Basiel drie namen uit het potje.

Woensdagavond maak ik de winnaar bekend op mijn facebookpagina.

Zeg, en het is niet mijn schuld als de soep aangebrand is  omdat je te lang op de webshop hebt rondgeneusd he.

The post Het Oilily-trauma (+ leuke weggeef voor de nieuwe webshop van Bollebuik!) appeared first on Sofinesse.