De bladeren vallen. En ja, mijn veerkracht dwarrelt soms ook naar de grond. De dagen worden korter, de kilte sluipt ’s morgens en ’s avonds ons leven binnen. Ik heb meer licht nodig en minder gewicht op mijn schouders. Ik zeg het, maar niet zo vaak als er nu noten...
We kunnen het allemaal niet geloven, dat er al twee jaar voorbij zijn. Dat het twee jaar geleden is dat jij veertien weken te vroeg in de tijd kwam. Je had nog drie maanden in mijn schoot moeten wonen, maar dat werden 82 dagen in het ziekenhuis. Een mijlpaal werpt je...
Als je de nieuwsknop kan uitschakelen, lijkt het soms alleen een nare droom. We zijn anderhalf jaar verder en ik kan nog altijd niet geloven wat er door de wereld is getrokken. Een onzichtbaar virus dat alles veranderd heeft. Soms tijdelijk, maar soms ook voor altijd....
Het overvalt me soms, dat ik zo graag nog eens met jou zou willen praten. We zijn tien jaar vreder en je hebt zoveel gemist. Ik wandel door ons huis en vraag me af hoe vaak jij hier zou zijn. Ik vraag me af wat jij er van zou vinden. Voor die hersentumor je op...
Een verjaardag duwt een moeder(hart) automatisch een valies in haar handen. Op reis door memory lane. Negen jaar geleden kwam jij vliegensvlug in de wereld gerold met een zotte bevalling. Jouw kraamtijd beschouw ik nog altijd als bij de mooiste maanden van mijn leven....
