Want hallo, je bent veertien! Ik moet er zelf nog een beetje aan wennen, want het lijkt echt gisteren dat je met een klein boekentasje de eerste kleuterklas binnenstapte. Terwijl we ondertussen kijken naar het derde middelbaar. Want ja, opnieuw een mooi rapport dus je mag overgaan. Als notoir strever kijk ik met enige jaloezie naar hoe jij minimal effort weet te vertalen naar een deftig rapport. Zonder ondertussen de geneugten des levens uit het oog te verliezen.

Toen we net in de Westhoek op familieweekend waren, heb je verschillende keren gezegd dat je hier echt niet zou willen wonen. Dat begrijp ik ook, want de geografische omgeving werkt jouw huidige levensstijl nogal tegen. Op de bots afspreken met je vrienden in’t stad, is daar iets verder weg dan een fietstochtje of busritje. Terwijl ik dit typ, ben je met een aantal maten naar de cinema. Zelf geregeld, zelf betaald. Je krijgt veel vrijheid, maar voorlopig ga je daar goed mee om. Ik ben trots op je zelfstandigheid. Want met je veertien jaar, ben je vaak zelfredzamer dan sommige van mijn studenten.

Je bedankte me ook voor de datum van je verjaardag. Dat was natuurlijk niet allemaal even bewust, maar 24 juni is wel een mooie dag. Tot nu toe zat je altijd in de situatie dat de examens dan al gepasseerd zijn, het doorgaans mooi weer is én je een paar dagen niet naar school moet, terwijl Rosalie en Felix daar wel nog verwacht worden. Om 14u heb ik je maar wakker gemaakt, want anders was die mooie dag gewoon gepasseerd. Langslapen blijft een van je favoriete hobby’s, net als je broer plagen, reizen en voetballen.

Eigenlijk is er het afgelopen jaar niet zoveel veranderd, behalve dat die scheut eindelijk begonnen is. Ik vermoed dat je voor je vijftiende verjaardag boven je moeder uitgegroeid zal zijn. Voor de rest is het eigenlijk vrij smooth verlopen. Hier en daar eens een akkefietje, af en toe onze stem eens moeten verheffen, maar vooral heel veel leute. Probeer het aantal nota’s volgend jaar wel te beperken. Gooien met hesp in de refter is voedselverspilling, en ik dacht dat ‘moonen’ de nineties niet echt had overleefd, maar blijkbaar wel. Voorlopig bewandel je de grenzen van het puberschap vrij meesterlijk, maar blijf goed balanceren, oke?

Je blijft ’s werelds slechtste zoeker, maar dat compenseer je ruimschoots met je gigantische portie droge humor. En met hoe een fantastische grote broer je bent voor Rosalie, die je nog steeds alles mag vragen. Zelfs als dat betekent dat je op zaterdagochtend op je knieën verkleed als boef door het huis moet kruipen. Met Felix is het een beetje love and hate, maar uiteindelijk spannen jullie wel lekker samen als het moet. Zoals het ook het goeie broers betaamt.

Blijf even grappig, blijf even leuk, blijven even goed nadenken waar dat nodig is. Het spijt me voor al deze meligheid, maar tegelijk ook niet. Die pittige bevalling heeft me best wat krediet opgeleverd, kiddo, dus ik mag gewoon zeggen dat ik je graag zie.

Happy birthday!

The post Jaarbrief 14 – Basiel appeared first on Sofinesse.

Het is eind april en ik bel naar de tandartspraktijk waar ik al een jaar of vijftien in mijn mond laat kijken. Tijdens mijn jaarlijkse controle half mei zit ik vrij onverwachts voor het werk in het buitenland, dus ik moet wel even schuiven. Een paar weken later krijg ik op donderdag telefoon. Er is zaterdag blijkbaar onverwachts een gaatje vrijgekomen. Komende van de telefoniste van een tandartspraktijk vind ik ‘een gaatje’ beangstigend klinken, maar ik zeg vrolijk ja. Want op zaterdag zijn de dingen vaak toch iets makkelijker te regelen.

Het is akelig stil als ik door de statige deur stap. De garage en fietsenstalling is gesloten en de lichten zijn grotendeels uit. Ik wil bijna terugdraaien, maar de dame achter de hoek zegt dat ik meteen mag doorlopen. In zo’n gigantische groepspraktijk weet je nooit zeker wie je mond zal beoordelen, maar ik mag weer in de stoel gaan liggen bij de man die me bijna twee jaar geleden zo zwaar verdoofd heeft dat de helft van mijn gezicht 48u later nog steeds geen teken van leven vertoonde. Ik probeer me te focussen op zijn gekke schoenen, zodat ik niet hoef te denken aan hoe ik daardoor vandaag nog altijd gevoelloze plekjes in mijn lippen heb.

Een jaarlijkse controle en tandsteenverwijdering zou ik nooit omschrijven als aangenaam, maar deze keer ga ik echt door het plafond van de pijn. De tranen rollen over mijn wangen, ik span mezelf helemaal op in de hoop het leed een beetje de baas te kunnen maar spring alsnog een paar keer bijna uit de stoel. Is dit wel normaal?

Compleet van slag strompel ik uit de stoel. De dame aan de balie meldt me dat er op zaterdag een extra toeslag wordt aangerekend, nochtans had niemand me daarover geïnformeerd. Daarna verklapt ze ook nog dat de praktijk van wacht is en dat het fijn is als er op lege momenten dan toch patiënten komen. Ik wil zeggen dat ik het vreemd vind dat ik extra moet betalen terwijl ik blijkbaar een leeg moment kom opvullen, maar ik kan niet meer praten want mijn mond doet te veel pijn.

Vijf dagen later is dat trouwens nog altijd het geval. Mijn tanden doen pijn en er zijn nog altijd wondjes achteraan in mijn mond. Een jaarlijkse controle moet andere dingen brengen, dus ik beslis dat het genoeg is geweest. De afgelopen jaren heb ik daar iets te veel nare ervaringen gehad. Maar overschakelen blijkt niet zo evident. In Gent is er bijna overal een patiëntenstop. Moet ik het numerus fixus systeem daarvoor bedanken?

Als een bakker slecht brood verkoopt, ga je naar een andere. Bij een medisch hulpverlener ligt dat blijkbaar moeilijker. Niet alleen door de wachtlijsten, maar ook omdat er toch nog een laagje onaantastbaarheid en blind vertrouwen op zit. Terwijl je eigenlijk nooit weet of die welbepaalde arts hoge cijfers had of met de hakken over de sloot zijn diploma heeft behaald. Beangstigend, eigenlijk.

Maar wat ik dus wou vragen: heeft er iemand nog een gaatje?

The post Het gaatje. appeared first on Sofinesse.

Er is veel veranderd het afgelopen jaar, maar jouw overvloed aan liefde is gelukkig gebleven, alsook de capaciteit om het te uiten. Na de Paasvakantie ben je van school veranderd en dat heeft echt voor een nieuwe Felix gezorgd. Je was altijd een schat met een peperkoeken maar soms wel licht ontvlambaar hartje. De nieuwe school heeft voor heel wat rust gezorgd, in je hoofd en in je lijf. En dat brengt meer rust voor ons allemaal. Wat niet wil zeggen dat het er af en toe niet eens bovenhands opzit met je broer of met de stofzuiger, want je vindt telkens wel een excuus om dat taakje over te slaan.

Deze week kregen we een tussentijds evaluatie van de Crea, die je elke maandagavond volgt: “Je weet steeds de opdracht aan te pakken met veel energie en vanuit je eigen leefwereld. Je gaat doelgericht op zoek en weet perfect waar je naartoe wilt. Ook weet je steeds je eigen toets op de opdracht te plaatsen. Je hebt respect voor het materiaal van de klas en de medeleerlingen. Je werkt graag samen met je vrienden en geeft spontaan feedback aan iedereen. Bravo, doe zo verder Felix!”

 Het spreekt voor zich dat onze neus gaat krullen van fierheid. Want je doet het echt goed, op zoveel vlakken. En de schooloverstap heeft er ook voor gezorgd dat je het niet alleen goed doet, maar je ook goed voelt. En dat is het allerbelangrijkste.

Het is fantastisch om te zien hoe jij elke nacht plaatsmaakt voor je zus die liever niet alleen slaapt. Ze mag zelfs je deken stelen, want ze heeft vanaf dag één je hart gestolen. Toen ze dit weekend een beetje aan het zeuren was dat ze zich verveelde, heb jij meteen alle troefkaarten bovengehaald. En vervolgens zijn jullie anderhalf uur bezig geweest met filmopnames, compleet met kostuums, decor en regie-aanwijzigingen. Jij bent de enige die erin slaagt om haar in bad of douche te krijgen, door je allerbeste DJ-kwaliteiten boven te halen. Je bent master in sfeerbeheer. Dat zorgende heb je niet alleen voor haar, maar voor iedereen die in je hart zit.

Op je verjaardag hebben we een volledige supportersbus gecharterd voor FC Rooigem. Je hebt de bal zelf niet in de goal kunnen trappen, maar wel gescoord met je charme. Daarna had je gepimpte nacho’s besteld (met guacamale, zure room en cheddar) en hotdogs. Je hebt je gezellig tussen de mensen gezet en zichtbaar genoten.

Wij genieten elke dag van jou. Je bent een heerlijke kerel, van maar liefst elf jaar.

Proficiat Felix!

Groei zo verder, ik hou van je.

Mama x

The post Jaarbrief 11 – Felix appeared first on Sofinesse.

Je stond erop dat we toch even naar zee reden, in de paar uurtjes die we zonder kinderen hadden kunnen stelen. Je had een picknickmand besteld (wat echt raar was bij -3 graden) en we trokken ermee naar het iconische ‘torentje’, op de hoogste duintop van onze tweede thuis. De weersomstandigheden waren meer geschikt voor een etentje op restaurant dicht bij de chauffage, maar dat mocht toen niet. Omdat rare dingen doen wel een beetje bij ons past, stelde ik me weinig vragen.

Op een bepaald moment vroeg je om naar de zee te kijken, zodat je een mooie foto kon nemen. Dat stel je normaal gezien zelf nooit voor, dus ik was blij met het aanbod en stelde me opnieuw weinig vragen.

Toen ik me weer omdraaide, zat je op een knie en stelde jij een vraag. Ik begreep eindelijk waarom je al de hele dag zo zenuwachtig was. Ik moest geen seconde nadenken, natuurlijk ‘ja’ voor de rest van ons leven.

De ring was veel te klein en we waren eigenlijk verkleumd. Maar ons hart was warm en dat is het nog altijd.

Ik kan bijna niet geloven dat het besneeuwde TOPmoment (ook echt op een duintTOP dus) al vijf jaar geleden is. Dat we ondertussen twee keer getrouwd zijn, op dezelfde dag: in 2021 voor de wet en in 2023 voor de liefde.

Hier zijn we dan, vijftien jaar later. Drie fantastische kinderen. Drie huizen. Zware stormen. Duizend zotte avonturen. Vijftien jaar samen dwarrelen door het leven. Zoals die korrelige sneeuw op de auto, precies vijf jaar geleden.

Het warme hart van de entiteit doet alles smelten. Het warme hart is versmolten, tot ons.

Ik hou van je, voor altijd

X

The post Vijftien appeared first on Sofinesse.

Als docente in een opleiding Journalistiek had ik natuurlijk niet alleen zijn naam, maar ook het bijhorende gezicht moeten herkennen. Gelukkig liet Karel de hoofdredacteur mijn gêne snel verdampen door een vriendelijk gesprek aan te knopen over de uitdagingen van de journalistiek.

Vrij snel werden we onderbroken door presentatrice Michèle Cuvelier. Hoewel het op een doordeweekse dag al tegen mijn bedtijd aanleunde, zorgde het podiumvuurwerk en mijn buurman ervoor dat ik nog stevig bij de pinken was. Of was het toch de spanning van de nominatie?

Het is bijzonder on-Vlaams om te zeggen, maar ik was voor de gelegenheid opnieuw prachtig uitgedost. Voor de vierde keer op rij gestyled door mijn favoriete winkel Saint Colette. Alicia had na mijn bezoek in Oostkamp zelfs nog een topje nagestuurd om het plaatje helemaal te doen kloppen. Vestimentair was ik alvast helemaal klaar om die Oorkonde in ontvangst te nemen. Of om op zijn minst de eeuwige doch goed geklede genomineerde te zijn.

Het compliment zit zeker ook in die vierde nominatie op rij. Als onafhankelijke podcastmaker ben ik toch elke keer bij de laatste zes gestemd door telkens een compleet nieuwe jury. Waardoor die kleine garnaal met het ooit veel te haastig gekozen podcastlogo zichzelf al een paar keer tussen grote kleppers zag staan.

Toegegeven, ik was dit jaar rustiger dan anders. Het eerste jaar had ik echtgenoot Tom en vriendin Barbara nog meegenomen uit enthousiasme, de jaren daarna had ik me in de zaal gewoon geparkeerd naast iemand die daar toevallig ook was. Wel iemand van wie ik de naam én het gezicht herkende.  

Mediaformats krijgen elk seizoen een kleine update, dus werden dit jaar voor het eerst ook de tweede en de derde plaats bekendgemaakt. Om dan uiteindelijk over te gaan naar de winnaars, die een award kregen in de vorm van een grasgroen, metalen, artistiek oor. Toen ik later die avond een foto met de Oorkonde doorstuurde naar mijn moeder, vroeg ze namelijk wat ik precies in mijn handen had. Daarna geloofde ze ook niet dat ik gewonnen had van haar favoriete podcast ‘Achter de Schermen‘, maar verder ziet ze me wel graag (denk ik).

Maar ik was er dus redelijk alleen. Links van mij zat een vroegere babysit van ons en haar vriend, rechts hoofdredacteur Karel met een fleurig sjaaltje.

Na ‘ Buiten bereik van kinderen’ op de derde en ‘De Volksjury’ op de tweede plaats, riep Michèle plots WEG uit als winnaar. Ik zat redelijk hoog in de zaal en snelde naar beneden. Het is een wonder dat ik daar niet op mijn smikkel ben gegaan. Mijn emoties raasden alle kanten op, mijn hakken waren best hoog en mijn lompheidsgehalte is legendarisch. Maar ik kwam heelhuids aan, met een hart dat ik heel duidelijk voelde bonken.

Voor de categorie Talk was minister van Media Cieltje Van Achter opgetrommeld. Toch licht ironisch dat ze de prijs moest uitreiken aan die kleine garnaal zonder mediabedrijf. Maar ze gaf me de prachtige grasgroene Oorkonde, drie dikke kussen en een gewaardeerde proficiat.

Michèle stelde een paar vragen, waarop ik achteraf bekeken echt veel zinnigere dingen had kunnen antwoorden. Daarna mocht ik nog een dankwoord uitspreken aan de pupiter. Uiteraard had ik niet nagedacht over wat ik daar wilde zeggen. Want na het eerste jaar vond ik het nogal gênant om een speech te voorzien die nooit uit je broekzak geraakt.

Dus vergat ik alle podcastgasten van de afgelopen jaren te bedanken. Ik vergat te zeggen dat ik de radio miste en dat alles daar ooit begonnen was. Ik vergat te vertellen dat zelfs de donkerste wolk een gouden randje kan hebben. Blijkbaar maakte ik toch een beetje indruk, want ongelooflijk veel mensen kwamen me achteraf complimenteren op mijn mooie woorden. En op mijn outfit.

Een voorspel van vier jaar levert een fantastische ontlading op. Het podiummoment duurde niet lang (dat stond ook duidelijk in de instructies) , maar het zindert nog steeds na. Ik begrijp de relativiteit van zo’n prijs helemaal, maar de erkenning doet toch echt wel deugd.

De Oorkonde stond trouwens eerst een paar dagen in Studio Sofinesse, weggestopt op de tweede verdieping van ons Gentse huis. Tot mijn zus zei dat ie minstens nog een paar jaar prominent in de living moest staan. Ze ging er met hetzelfde gemak ook vanuit dat mijn telefoon nu roodgloeiend staat, maar dat valt helaas wat tegen.

Zo werkt de media natuurlijk niet. Nochtans neem ik tegenwoordig altijd op, zelfs als het alweer een internetprovider is die me een zogezegd goedkoper abonnement probeert aan te smeren en alweer geen mediaboss of radiostation. Ik ben op een leeftijd gekomen dat ik probeer vrede te nemen met wat er is.

Toen ik de minister van Media een week later tegenkwam op een symposium over AI in de journalistiek, herkende ze me niet meer. Dat kan ik haar niet kwalijk nemen, want ik weet zelf nog amper hoe ik van het turquoise zeteltje tot in mijn hotelkamer ben geraakt. Ik herinner me wel nog dat ik in die kamer nog twee uur stijf van de adrenaline naar het plafond heb liggen staren.

Want ik heb toch maar lekker een Oorkonde gewonnen. Toch wel de Ensor van de podcastprijzen. Als kleine garnaal. Met luisteraars die me af en toe laten weten dat dat klein podcastje hun leven heeft veranderd. Hallo (kleine garnaal)kroket.

“Hoi”, fluisterde ik na afloop nog tegen Karel de hoofdredacteur. “Ik ben dus Sofie en ik maak een podcast over rouw en verlies.” Hij excuseerde zich dat hij mij niet kende.

The post De Oorkonde appeared first on Sofinesse.

Je verjaardag ligt al anderhalve maand achter ons, maar toch kom ik er nu pas toe om je jaarbrief te schrijven. Het voelde gewoon nog te vroeg op 15 september, omdat we allemaal nog zo hard onze plek aan het zoeken waren. In de nieuwe school, in het nieuwe ritme, in die grote stap. (Maar toch wel even een vermelding voor de alweer fantastische taart van je metie Babsie. Je vroeg een regenboogtaart en het resultaat was nog mooier dan gedroomd)

Ik herinner me nog haarscherp de woorden van de pediater aan je couveuse zes jaar geleden. Dat het eerste leerjaar een grote test zou zijn en dat er dan vaak nog diagnoses naar boven komen bij extreem prematuren. Op dat moment was het nog niet eens zeker dat jij ooit het ziekenhuis zou verlaten, laat staan naar school zou kunnen gaan. Het eerste leerjaar leek toen wel een ander, onbereikbaar universum. Tegelijk voel ik sinds die dag een zwaard van Damocles boven ons hangen. Het laatste kindje dat de kleuterschool verlaat, heeft altijd wel een emotionele lading door het tijdperkeinde, maar nu lag er nog een stevige laag angst bovenop.

De start was niet eenvoudig. Een volledig nieuwe school waar je behalve een broer in het vijfde leerjaar niemand kent, is echt een giga stap. Gelukkig met de allerliefste juf en zorgondersteuning. Alleen de naschoolse opvang is nog een probleem, die is absoluut niet op jouw maat. Iedereen moet aan een aparte tafel zitten en zich tot 17u in stilte bezig houden met huiswerk of een kleurboek. Er mag niet gespeeld worden, zoals je dat wel gewoon was in de STIBO op je oude school. De dagen dat je daarnaartoe moet, is het met (op voorhand en achteraf thuis) huilen en verdrietig zijn. We wringen ons in duizend bochten om het op zoveel mogelijk dagen te doen lukken, maar een schoolbel om 15u30 legt een zware druk op je ouders. We hebben werk en gezin op elkaar afstemmen nog maar eens naar een next level getild. Maar liefde boort blijkbaar moeiteloos nieuwe vaten energie aan.

Er was in het begin ook enorm veel weerstand tegen het huiswerk, maar de laatste dagen heb je de zin in het lezen wel gevonden. Kern 2 kennen we ondertussen al bijna uit ons hoofd. Het eerste oudercontact moet nog komen en dat zal met een klein hartje zijn, maar ik sta versteld van jouw veerkracht. Jij leert ons zoveel. Jij dwingt ons te vertragen, te voelen, te lachen, bij elkaar te zijn.

Sinds de schoolstart staat je prachtige roze kamer met bloemen wel leeg. Het lukt je gewoon niet meer om alleen te slapen, ook niet als we (zoals immer) bij je blijven liggen tot je in slaap valt. Dat betekent in de praktijk dat je soms bij een van ons in het grote bed slaapt, maar nog veel vaker bij je grote broer kruipt. Felix zorgt ongelooflijk goed voor jou, hij voelt je op dat vlak feilloos aan.

Het is ook tekenend voor hoe goed jij kan zeggen wat je nodig hebt. Als er te veel prikkels zijn, geef je dat duidelijk aan. Als alleen slapen te moeilijk is, zeg je dat gewoon. Als je vraagt of je van tafel mag en ik check of je wel genoeg gegeten hebt, antwoordt jij dat je buik echt geen honger meer heeft. Je kan verdomd goed aangeven wat je nodig hebt. Daar kunnen veel volwassenen nog iets van leren.

En met stip op één je grootste nood: je broers en je ouders heel dicht bij jou.

Met hen in je kielzog ben je ook gestart op de scouts. Dat wilden we heel graag proberen, om verschillende redenen. Je broers zijn daar heel gelukkig, je leert er veel levenslessen, bent een hele namiddag buiten in het weekend en ga zo maar door. De eerste keren was met een bijzonder klein hartje. Maar ik ben blij dat we doorgezet hebben, want ondertussen ben je voorzichtig enthousiast. (En wij als ouders zijn er nu ook niet rouwig om dat we op zaterdag drie uur kinderloos zijn, knipoog)

Cactus en bloem is je lievelingsspel, daarbij moet iemand rondgaan in de kring en de bloem proberen te vinden. Als je op de juiste schoot gaat zitten, krijg je een knuffel. Maar als je op een cactus gaat zitten, krijg je een ferme knijp in je billen.

Vorige week was jij bijna meteen op de bloem gaan zitten. Je was zo fier.

En knuffels, dat is toevallig helemaal je ding. Net als roze.

Jij bent onze roze bril.

Gelukkige verjaardag liefste Rosalie!

Kus, je mama.

The post Jaarbrief 6 – Rosalie appeared first on Sofinesse.

In de maand augustus deelden we meestal wel een slaapkamer. Een bed met een schuif in het ene zee-appartement, een stapelbed in het andere. En ook onze vaste afspraak: elke dag zwemmen. Ik weet niet precies hoe dat begonnen is, want je moet wel gek zijn om ook bij verschrikkelijk slecht weer in de toch wel frisse zee te springen. Misschien had ons moeke het ons stiekem aangepraat? Het is een tactiek die ik als moeder van drie alvast heel goed zou begrijpen: alles om te vermijden dat we een hele dag op dat kleine appartement zaten, als de zomer het even liet afweten.

Op stranddagen was het evident, dan waren we vaak gewoon niet uit het water te krijgen. Maar op frissere regendagen zit er niemand in de zee. De redders zijn er zoals elke dag wel van 10u30 tot 18u30, maar zitten dan lekker gezellig in hun strandhuisje. Tot wij, tot ons.

Op dat punt van de zomer waren we meestal allebei al zo bruin, dat mensen soms dachten dat onze roots ergens anders lagen dan in OLV Waver. Jij met je zwembroek en sportbril, ik met mijn gestreept badpak of paarse bikini. Op dat soort dagen moesten de redders speciaal uit hun strandhut komen om ons in de gaten te houden. Tegenwoordig dragen ze zelfs speciaal uitgeruste regenkledij, met rood en geel en het logo van de sponsor. Maar in mijn hoofd waren ze toen nog niet zo voorzien. Zij moesten mee met ons afzien, of zo voelde het toch.

Want een afspraak is een afspraak. Elke dag zwemmen, is elke dag zwemmen. Ongeacht het weer. Ongeacht de wind, de regen, de temperatuur of de golven. Behalve bij rode vlag, gingen we altijd. We gingen elke dag zwemmen. Want dat was wij, dat was van ons.

Een half leven later ben ik in augustus met mijn eigen gezin aan zee. Het is bijna zeven jaar geleden dat jij ons gezin gebroken hebt en alles voor altijd anders hebt gemaakt. Ik probeer te begrijpen dat je zelf gebroken was. Om de boosheid te kunnen laten wegspoelen, om die zelfs misschien eens helemaal mee te geven aan de zee als die ebbend wegtrekt.

Het was een andere augustus dit jaar. De golf van verdriet was zachter. De pijn is niet minder, maar ik ben er deze zomer niet op uitgegleden.

Op de eerste dag heb ik beslist om onze traditie verder te zetten. Elke dag zwemmen. Ongeacht het weer, de wind, de regen, de temperatuur of de golven. Elke dag zwemmen.

Want dat was wij, dat was van ons.

The post Elke dag zwemmen appeared first on Sofinesse.

We moeten het trouwens eens hebben over die examens. Want ik weet eigenlijk nog altijd niet hoe je dat hebt klaargespeeld. Het begon vol goede moed met een studieschema dat we samen opstelden (Hoera! Je vroeg echt hulp aan je moeder!) en dat daarna nog weken op je prikbord heeft gehangen maar waar je al heel snel niet al te veel meer naar gekeken hebt. In de examenperiode werd onze gezinschat gespamd met vragen als ‘Mag ik gaan voetballen met E?” of “We gaan naar de Blaarmeersen, oke?”. Waarop ik meestal vroeg hoe het examen was geweest en jij antwoordde dat het “te gemakkelijk was”.  

Het was een bewuste keuze om je daarin helemaal los te laten. Je bent een verstandige gast, de examens in december waren vlot verlopen en je was zelf ook helemaal gerust in juni. Het had best gekund dat je met je kop tegen de muur was geknald, dan was het ook zo geweest. Maar wij wilden je het vertrouwen geven om het zelf te doen en zelf in te schatten wat je wel en niet moest doen. Ik heb af en toe mijn hart vastgehouden toen ik op onbewaakte momenten telde hoeveel minuten (want het was niet echt in uren te tellen) je achter je boeken had gespendeerd, maar tegelijk voelde ik ook wel dat het in orde was. Ik zag samenvattingen liggen op je bureau, je stelde vragen waar nodig en je straalde vertrouwen uit.

Toen je rapport er uiteindelijk was, bleek het geweldig. Dat is natuurlijk fantastisch, maar die punten zijn me veel minder waard dan jouw zelfvertrouwen, je inschattingsvermogen en de manier waarop je door die examenperiode en het volledige eerste middelbaar bent gewandeld. Je hebt er zo van genoten. Je kreeg meer vrijheid, je hebt die genomen en je rot geamuseerd. Hoe schoon kan het zijn? En misschien dat het tweede middelbaar lastiger zal zijn – of misschien pas het derde – maar dat zien we dan wel weer zeker? Goed begonnen is half gewonnen, toch?

Ik val ook in herhaling over wat een heerlijke grote broer jij bent. Een babysit zie je om begrijpelijker reden niet meer zitten, maar we willen je ook niet altijd opzadelen met de zorg voor Rosalie. We zoeken altijd samen naar een oplossing en dat loopt goed. Een jongere broer is soms iets vervelender, maar ook vaak een groot cadeau. Eigenlijk hangen jullie zalig aan elkaar. Toen je vorige week zelfs verkleed als een boef meespeelde in het geïmproviseerde toneelstukje van Rosalie, bevestigde dat nog maar eens hoe graag je haar ziet. Want je hebt een bloedhekel aan jezelf verkleden (sorry, dat heb je van je moeder) en toch liep je daar met een cape en masker te doen wat zij beval. De schoonste en pure liefde.

Eigenlijk zijn er weinig minpunten aan een Basiel van 13 in huis. Als het jouw beurt is om te stofzuigen, is het even beeld zonder klank, maar verder ben je gemakkelijk in de omgang. We moeten de droge moppen en steken onder water er wel bijnemen, maar meestal liggen we daar gewoon plat mee. Je bent eigenlijk alleen maar bang van bananen (de geur van bananen in je buurt, doet je al kokhalzen) én de gedachte dat je vroeg moet opstaan. De enige geldige reden om vroeg uit je bed te rollen is voor jou een voetbalmatch of een reis. Tijdens het schooljaar ben je ook stipt om 7u wakker om de krant te lezen en je klaar te maken, maar echt van harte is het niet. Op andere momenten slaap je vlot tot de middag, of langer.

Door een ontsteking aan je knie heeft dat voetballen wat op een lager pitje gestaan. Het was logischer geweest dat je een blessure had omdat je uiteindelijk toch eens over je nooit gesloten veters was gestruikeld, maar het bleek een overbelasting in combinatie met groeien. Nog steeds doe je elke dag trouw je versterkende oefeningen van de kinesist, ook al komen ze ondertussen je strot uit. Ik hoop dat het nieuwe seizoen bij FC Rooigem zonder zorgen is en dat de nieuwe hulptrainer Tom niet al te veel flauwe mopjes maakt.

Of misschien net wel, want humor is echt your middlename.

Enfin, officieel is die nog altijd Hugo natuurlijk.

Gelukkige verjaardag Basiel Hugo Brutin!

The post Jaarbrief 13 – Basiel appeared first on Sofinesse.

Voilà, het hoge woord is eruit. Het concept is sharing en om in de anglofiele sfeer te blijven: it sucks. Want ga je niet op restaurant om een keertje niet uit dezelfde pot te moeten eten én om helemaal zelf te kiezen wat er op je bord komt, ook als jouw smaakvoorkeuren omgekeerd evenredig zijn aan die van je tafelganger(s)? 

Waarschijnlijk heeft Kamal Karmach het berekend voor Andermans Restaurantzaken en zorgt het sharing concept voor meer winst op het einde van de rit. Fair enough, de horecauitbater mag van mij meer dan zijn boterham verdienen. Maar dat hele restaurantgebeuren draait wel grotendeels om gezelligheid. Het kan toch niet de bedoeling zijn dat je kapot gaat van de stress omdat er maar drie hapjes op dat handgedraaide keramische bordje liggen terwijl je met vier mensen aan tafel zit? 

Pas op, het kan ook zo verschrikkelijk lekker zijn dat je het concept kan vergeten. Zo had ik twee keer de eer om in Door 73 te gaan eten (van Marcello Ballardin) . Dat was zo ongelooflijk lekker dat ik het hem vergeef dat er niet van elk hapje genoeg was. Toen waren er ook zoveel verschillende gerechten dat het uiteindelijk echt wel meer dan voldoende was. En zei ik al overheerlijk?

Maar het kan ook serieus fout lopen. Zo ging ik vorig weekend met vijf vriendinnen naar een fancy rooftopbar. Je weet wel, zo’n plek waar de cola zero naar de prijs van een glas wijn neigt omdat je hem opdrinkt met een prachtig uitzicht over Gent. Dat je de locatie betaalt is nog te begrijpen, maar dat je afgezet wordt omdat je voor het (sharing!) menu gaat is dat niet. 

Op de kaart kon je kiezen tussen zelf je (sharing!) hapjes te selecteren of voor het menu te gaan. Dan kreeg je ofwel een selectie van 5 hapjes (50 euro pp) ofwel 7 hapjes (65 euro pp). Sidenote: om je hippe kont op het rooftopterras te mogen begeven, moest je minimum dat laatste consumeren. Gelukkig met dranken inbegrepen. En laat ons eerlijk zijn, met cola zero’s met de prijssterallures van een witte wijn, zit je daar snel aan. 

Omdat we al wat bordjes hadden zien passeren, gingen we voor de zeven gangen. Want het is niet de bedoeling dat je na de sharing maaltijd nog naar de frituur moet hollen omdat je met honger achterblijft. Volgens de kaart waren alle hapjes voor twee personen bedoeld. Ondanks het feit dat wij met zijn vijven waren, kregen we toch telkens maar twee bordjes (voor vier personen dus). Gingen ze er vanuit dat het vijfde wiel aan de wagen zich wel kon troosten aan de overschotjes? Ze dachten waarschijnlijk dat we het niet zouden merken. 

Het was ook echt gezellig en we lieten het los. De schaamhapjes (“Wil jij het laatste nog?”) werden eerlijk verdeeld, mogelijks geholpen door de rijkelijk vloeiende wijn met de prijssallures van vloeibaar goud. Maar gelukkig wel met een rooftopview! 

Toen bleek de zevende gang (het dessert) maar niet te komen. We zagen dat de halfopen keuken al aan de opkuis begon, maar onze millefeuille was nog altijd niet gepasseerd. Uiteindelijk vroegen we of er misschien iets misgelopen was, waarop er aan onze eerlijkheid werd getwijfeld. 

Tot twee keer toe kregen we de vraag of we toch al niet een soort cake hadden gekregen, want volgens hun boekhouding hadden wij dat al opgesmikkeld. Aangezien er ook al eens met een drankplateau serieus was gemist, kan ik wel ergens snappen waar het fout is gegaan, maar een dessert waarvoor je betaalt, moet ook gewoon op tafel komen. Punt. (En op dat punt hadden we echt nog niets gesmikkeld van dat dessert)

Uiteindelijk kregen we drie dessertjes voor vijf personen. Vreselijk, want wie wil er nu aan hogere wiskunde doen tijdens het eten ipv gewoon heerlijk te genieten? Al hadden we toevallig wel tijd om te rekenen, want we moesten toch heel lang wachten op onze millefeuille. En wat bleek? We zijn serieus in’t zak gezet. Want de hapjes afzonderlijk bestellen was in totaal 7,5 euro pp goedkoper dan voor het menu te gaan! Met potverdorie identiek dezelfde hapjes. En als we dat hadden gedaan, hadden we misschien wel echt eten gekregen voor vijf ipv vier personen? 

Enfin. Sharing dus. Iets wat we al eeuwen doen met patatten en boontjes uit de casserole en voor elk gezinslid een blinde vink. Of met een grote pot spaghetti waar iedereen naar hartelust uit kan scheppen en die je zeker niet met honger achterlaat. Sharing doen we thuis jongens, op restaurant mag het weer naar het concept van weleer: je betaalt een flinke klets extra omdat je het niet zelf hoeft te maken, omdat je niet zelf hoeft af te wassen en omdat er iets lekker op je EIGEN bord ligt. Dat mag gerust handgedraaide keramiek zijn, daar doen we niet moeilijk over. 

Maar let op. Als je vraagt of ik je sharing concept al ken, zou het wel kunnen dat ik dat bord naar je kop gooi. 

The post Kent u ons concept al? appeared first on Sofinesse.

Je zou in zoveel woorden ook ant-woorden verwachten, maar de waarheid is dat het alleen maar voor meer vragen zorgt. Er is wel een zin die ik nooit kan vergeten en die me met de regelmaat van de halfwassen maan een gigantisch schuldgevoel bezorgt.

“Aan mijn oudste zus vraag ik om hier niet over te schrijven. Schrijf over jezelf, maar niet over mij.”

In jouw laatste en eeuwige letters voor mij zit een verwijtend vingertje en een stevige oogrol. Maar ook een dwingend bevel. Het schuldgevoel vloeit uitvoerig omdat ik het niet kan waarmaken.

Ik probeer nochtans harder dan het stokbrood dat zich per ongeluk heeft verstopt in een hoekje van de keukenkast. Ik probeer te vertellen wat het met mij doet, niet wat er met jou gebeurd is. Maar ik ben ook boos dat jij mij dingen oplegt, terwijl ik me wel moet staande houden in de verdrietkrater die jij geslagen hebt. Ik heb schrijfnood.

Dit is bijna het boek dat al jaren in het bos van mijn hoofd woont, klaar om geschreven te worden. Anders want Wolf is niet mijn broer en ik ben Lara Tavereirne niet. Maar hetzelfde omdat ik van sommige stukken niet kan geloven dat ze van iemand anders zijn. Een pijnlijk herkenbaar verhaal, als ik dit prachtige – is dat een gepast woord voor zoveel pijn? – boek las.

Ik las het op aanraden van de papa van de zus van zij die van bloemen hield. De laatste pagina’s kreeg ik bijna niet gelezen, omdat de tranen uit mijn ogen klotsten.

Mag ik wel aanspraak maken op pijn en verdriet? Ik was niet je favoriete zus. Je belde niet naar mij als je groot nieuws had. Je nam me niet mee voor wilde ritjes in je patserbak of last-minute roadtrips naar Italië. Ik ben gewoon de oudste zus. En wat is mijn verdriet naast dat van mijn ouders, je lievelingszus, je beste vrienden en dichte familieleden? Waar sta ik ergens? Ik zou het je zo graag vragen.

Maar het bos in Durbuy is voor altijd stil. Of net heel luid? Ik weet het niet, want ik durf er nooit meer naartoe.

Wil je aub stoppen met dood te zijn?

The post Schrijfnood appeared first on Sofinesse.