De bladeren vallen. En ja, mijn veerkracht dwarrelt soms ook naar de grond. De dagen worden korter, de kilte sluipt ’s morgens en ’s avonds ons leven binnen. Ik heb meer licht nodig en minder gewicht op mijn schouders. Ik zeg het, maar niet zo vaak als er nu noten...
Als je de nieuwsknop kan uitschakelen, lijkt het soms alleen een nare droom. We zijn anderhalf jaar verder en ik kan nog altijd niet geloven wat er door de wereld is getrokken. Een onzichtbaar virus dat alles veranderd heeft. Soms tijdelijk, maar soms ook voor altijd....
Het overvalt me soms, dat ik zo graag nog eens met jou zou willen praten. We zijn tien jaar vreder en je hebt zoveel gemist. Ik wandel door ons huis en vraag me af hoe vaak jij hier zou zijn. Ik vraag me af wat jij er van zou vinden. Voor die hersentumor je op...
Het was eind maart 2011. Dat weet ik nog, want ik had uiteraard een blog geschreven over het voorval. Tom had me een berichtje gestuurd dat ik de bel eens moest testen als ik thuis kwam. Dat vond ik niet meteen vreemd, want als hij met IT-projecten bezig is, moet ik...
Ik kan het me nog levendig voorstellen hoe het was om een volledige seizoen door te brengen in het ziekenhuis. Elke dag opnieuw naast het bedje van onze veel te vroeg geboren dochter, uiteindelijk 82 dagen lang. Een najaar op neonatologie in plaats van een herfst met...
Wat. Een. Jaar. We begonnen compleet neergeslagen aan 2019, nog happend naar adem na de plotse dood van mijn broer. In die storm startten we een groot verbouwavontuur, we woonden meer dan een halfjaar met ons viertjes in camping living. Als dat lukt op een moment dat...
