Er was dus echt een tijd dat ik er superstrak op stond. We spreken hier over een kilo of dertien en minstens evenveel jaren geleden. Toen vond ik mezelf _uiteraard_ ook veel te dik en vooral veel te gespierd, terwijl ik nu gigantisch veel geld zou overhebben om er weer zo uit te zien.

Toen de dieren nog spraken (ik schat in 2008 of zo)

Maar er is een tijd voor alles, dat begrijp ik ook wel. Het lichaam van een 18-jarige is vaneigens strakker dan dat van een 34-jarige, maar vermoedelijk zijn ze op hun eigen manier en tijd allebei mooi.

Ik weet dat er van die mensen zijn die bevallen op het moment dat ze er vijf maanden zwanger uitzien en waar je vier dagen later niets meer aan ziet. Stiekem haat ik ze een beetje. Of misschien ben ik stiekem wel gewoon heel jaloers. (Want ok, hier een totaal ander lichaam sindsdien)

De schade na dat eerste kind viel nog mee, maar Basiel was met zijn 3,8kg ook een redelijk standaard modelletje. Aan de bovenkant van de curve, maar toch nog binnen de grenzen van het aanvaardbare. Kind nummer twee was van een ander kaliber, wat tijdens de zwangerschap al voor bepaalde β€˜problemen’ heeft gezorgd. Je zou verwachten dat het grote probleem bij een baby van 4,7 kg ligt in het eruit persen van deze massa. Maar aangezien hij er op minder dan twee uur (I am talking the whole delivery peoples, van allerbegin tot einde) uitgefloept is, was dat een droom. Maar hij heeft mijn buik wel maximaal uitgerekt. Aan kind twee heb ik ook striemen overgehouden. Wat op zich nog geen drama is, behalve dat ik gek word van hoe hard dat jeukt!

Deze week was het exact 2 jaar geleden dat ik mijn eerste vastendag deed. Ik ben nog altijd superfan van het systeem en het is anderhalf jaar ook echt prima gedaan. Maar toen kreeg ik een klap in mijn gezicht die ik nog steeds niet echt helemaal een plaats heb kunnen geven, en toen ging het mis. Er kwamen vijf kilo’s bijgeslopen en wat ik ook probeer, ik krijg ze er niet af. Ik voel me daar bijzonder ongelukkig over. En het lijkt ook alsof die kilo’s allemaal beslist hebben dat mijn buik een fantastische verblijfplaats is.

Vanuit de juiste hoek, kunt ge alles camoufleren.

Ik heb dus een buik(je). Van het genre dat je zou kunnen twijfelen of ik 16 weken zwanger ben of gewoon VET. Het is dus wel degelijk dat laatste, VET VET VET. Ik blijf proberen om daar via de geijkte wegen (=sporten en vermageren) iets aan te doen, maar aangezien dat (so far) niet echt succesvol is, wilde ik ook niet bij de pakken blijven neerzitten. Insert corrigerend ondergoed.

(Hieronder een ONGECORRIGEERDE foto. Want dat is maar eerlijk)

Nochtans was het geen liefde op het eerste gezicht. Ik herinner me nog levendig die keer dat ik op een trouwfeest na het voorgerecht naar de wc ben gevlucht om dat ding uit te spelen (had ik gekund, ik had het there and then ook ritueel verbrand). We are talking immens veel jeuk en ingewanden die veel weg hadden van een pot hutsepot. Dat was toen een modelletje dat ik me in de Veritas had aangeschaft. Het stopte ook onder mijn buste en was op duizend manieren geweldig onaangenaam. Fuck dat ik er strakker uitzag, ik kon niet meer ademen!

Ik heb het daarna nog een paar keer geprobeerd met andere dingen, maar het was een opeenstapeling van fiasco’s. Nochtans werd de nood steeds groter, want met die blubber ter hoogte van mijn middel ging het volledig de verkeerde kant uit.

Een paar weken geleden zag ik in de HemaΒ  een soort body hangen. Echt sexy is een rij knopen onder je foef niet (doet nogal denken aan een kuisheidsgordel), maar ik dacht ik geef het ding een kans.Β  DE ALLERLAATSTE.

En voila, dat is mijn geheim. Ik ben er ondertussen nog twee gaan bijkopen omdat ik niet kon volgen met de was, en eigenlijk wil ik er nog een paar. Ik draag mijn β€˜body’ elke dag. En zonder voel ik me geweldig ambetant (lees: nog vetter en dikker dan dertien zakken patatten).

Als de Hema ook nog even een oplossing kan vinden voor mijn belachelijk hoog BMI, dan wordt het mijn nieuwe BFF.