De sneeuw was korrelig en dwarrelde op de auto. Het leek de eerste keer in maanden (of jaren) dat we nog eens met ons twee waren. Dat was waarschijnlijk ook zo, want iedereen was buitensporig lang in zijn kot moeten blijven.

Je stond erop dat we toch even naar zee reden, in de paar uurtjes die we zonder kinderen hadden kunnen stelen. Je had een picknickmand besteld (wat echt raar was bij -3 graden) en we trokken ermee naar het iconische ‘torentje’, op de hoogste duintop van onze tweede thuis. De weersomstandigheden waren meer geschikt voor een etentje op restaurant dicht bij de chauffage, maar dat mocht toen niet. Omdat rare dingen doen wel een beetje bij ons past, stelde ik me weinig vragen.

Op een bepaald moment vroeg je om naar de zee te kijken, zodat je een mooie foto kon nemen. Dat stel je normaal gezien zelf nooit voor, dus ik was blij met het aanbod en stelde me opnieuw weinig vragen.

Toen ik me weer omdraaide, zat je op een knie en stelde jij een vraag. Ik begreep eindelijk waarom je al de hele dag zo zenuwachtig was. Ik moest geen seconde nadenken, natuurlijk ‘ja’ voor de rest van ons leven.

De ring was veel te klein en we waren eigenlijk verkleumd. Maar ons hart was warm en dat is het nog altijd.

Ik kan bijna niet geloven dat het besneeuwde TOPmoment (ook echt op een duintTOP dus) al vijf jaar geleden is. Dat we ondertussen twee keer getrouwd zijn, op dezelfde dag: in 2021 voor de wet en in 2023 voor de liefde.

Hier zijn we dan, vijftien jaar later. Drie fantastische kinderen. Drie huizen. Zware stormen. Duizend zotte avonturen. Vijftien jaar samen dwarrelen door het leven. Zoals die korrelige sneeuw op de auto, precies vijf jaar geleden.

Het warme hart van de entiteit doet alles smelten. Het warme hart is versmolten, tot ons.

Ik hou van je, voor altijd

X