Genaaid.

Het was zaterdagnamiddag. Ik was net thuis van het werk, mijn lief was een slordige 24 km gaan lopen om te trainen voor de marathon van Rotterdam. Het huis stond op zijn kop (een vader alleen met twee kapoenen, dan kan je niet rekenen op huishoudelijke taken) en ik had de jongens net in bad gestopt. Ik was bezig met wat orde te scheppen, mijn zonen dartelden wat rond. De ene in pamper+body, de ander met alleen zijn badjas aan. Dat vindt hij tof tegenwoordig, om na het douchen nog een hele tijd in –alleen – zijn badjas rond te lopen. Vrijheid, blijheid.

Maar toen maakte hij een verkeerde beweging op zijn persoonlijke springkasteel (=de zetel), gleed even weg en viel pats met zijn hoofd op de chauffage. De klap was enorm, maar hij begon gelukkig onmiddellijk te wenen. Ik nam hem in mijn armen om hem te troosten. Het was pas een dikke minuut later dat ik bloed zag en ook proefde, want het was ondertussen ook op mijn gezicht gelopen. De kleuter was daarvan nog meer geschrokken natuurlijk en begon nog harder te krijsen.

Ik probeerde te kijken hoe erg het was, wat niet gemakkelijk is in een bos haar van een krijsende kleuter. Maar ik meende toch een redelijke gaap te zien en wist: ik heb een actieplan nodig.

Ik heb even gevloekt op stomme en lange marathontrainingen, want Felix was er ook nog en dat was in deze situatie nogal vervelend. Hij is in de fase dat je best ogen op je rug hebt. Maar omdat van vloeken nog nooit een gat in een achterhoofd gedicht is, ben ik maar in actie geschoten. Eén telefoontje naar de huisartsenwachtpost, met een afspraak exact 40 minuten later. Dat was ook echt nog de tijd die ik nodig had om iedereen aan te kleden  en in de auto te stappen.

Ik heb de baby in de box gegooid (gezet eigenlijk, rustig gezet, geen paniek) en zijn empathische gehuil even genegeerd. Ik heb de kleuter rustig getroost en uitgelegd dat we naar de dokter gingen om het beter te maken. Hij zat daar ondertussen met een bebloede doek tegen zijn kop en grote, rode ogen. Hij wilde zijn moeder geen centimeter lossen en al helemaal geen kleren aandoen. Maar in badjas en blote piemel naar de huisartsenwachtpost, dat zag ik ook niet zitten. Het is koud buiten, weetwel.

Een tweede gesprek en drie snoepjes later, heb ik hem toch een beetje kunnen aankleden. Onderbroek, broek, kousen, schoenen en badjas. Ik had geen zin om een T-shirt of trui over zijn hoofd te trekken, en hij nog veel minder. Felix ondertussen ook half aangekleed en nog snel een tas samengeraapt met wat speelgoed. Ge weet nooit hoe lang ge moet wachten he?

Ik schreef in zeven haasten nog een briefje voor Tom, maar dat bleek een maat voor niets. Hij had geen huissleutel mee en heeft alsnog een kwartier bezweet op de deur staan bonken. Misschien moet ik een sleutel in zijn loopbroek naaien, dat lijkt me veiliger. Of mss moet hij toch maar eens een gsm meenemen, want volgens mij zijn die dingen uitgevonden voor noodgevallen. Maar we waren dus onderweg naar de huisartsenwachtpost.

IMG_7781

Basiel aan de deur klaargezet, Felix in het park. Achteraf bekeken had die kleinste zelfs geen sokken aan (en het is koud, foei), maar gelukkig zat er nog een dekentje in mijn snel bij elkaar gegooide tas. Dat zijn broek eigenlijk vuil was, heeft ook geen kat opgemerkt.

Ik heb het op een drafje gezet om de auto te gaan halen die een straat verder stond en heb daarna een typisch Brugse-poort-manoeuvre gedaan: mezelf met vier pinkers voor de deur geparkeerd en de twee kinderen – Basiel stond klaar in de gang, Felix in het park – ingeladen. Basiel was ondertussen gestopt met huilen, maar serieus onder de indruk.

Chance dat ik ook altijd klevers van de mutualiteit van het hele gezin in mijn portefeuille heb zitten, want dat mocht je gelukkig ook gebruiken om je aan te melden. We zaten nog niet neer of mochten al binnen (hoera voor de huisartsenwachtpost, zie je nu wel dat je niets op spoed kan zitten doen voor zoiets?).

De dokter spoelde de wonde en zuchtte dan naar mij dat het genaaid moest worden. Ze noemde hem de hele tijd Bas, maar dat maakte me niks. Ik zag haar denken dat het een moeilijke operatie ging worden, met een kleuter van 3 en een half.

IMG_7780

Niets daarvan. Twee verdovingsprikken + twee draadjes en mijn megastoere kleuter heeft geen kick gegeven. Ook geen woord gezegd, maar dat is hem vergeven. Ik heb hem stevig vastgehouden tijdens de prik- en naaiwerken, maar hij heeft niet geweend of geroepen of tegengestribbeld. Niks van dat alles. Ik kon wel overlopen van trots (en van opluchting). Voor mijn kleuter en ook een beetje voor mijn eigen koelbloedigheid. Ik probeerde even koelbloedig te zijn toen ze zei dat ik 149 euro moest betalen, maar dat was toch even schrikken.

De dokter was er zelf niet goed van en vertelde het in de gang tegen de andere dokter van wacht. Dat bleek toevallig die kerel te zijn waar ik mijn ontploft gat exact een jaar geleden aan had moeten tonen, maar gelukkig had hij deze keer geen croqs aan. “Een hechting?” – “Maar ik heb niks gehoord?”

Dat klopt dokter, Basiel is namelijk de stoerste kleuter van het land. Met twee draadjes en zes strikjes in zijn hoofd en een heel stoer verhaal om  in de klas te vertellen.

This entry was posted in Er zijn zo van die dingen, Kind en gezin. Bookmark the permalink.

9 Responses to Genaaid.

  1. Josie says:

    Ow ik krijg koude rillingen als ik dit lees, ik zou niet zo koelbloedig kunnen blijven als jij. Well done mama 🙂
    Dat is zo typisch bij die kleuterjongens hé: als je verwacht dat ze het hele kot bij elkaar gaan krijsen van de pijn, zijn ze mega heldhaftig. En als je denkt: dit is zo erg niet, het zal zo passeren… Dan janken ze gelijk een beest dat afgemaakt wordt 😉
    Soigneer hem goed! X
    P.S. Herkenbaar, die Brugse Poort situatie… Ik heb een goeie vriendin die er woont en ik ben er vroeger veel geweest. Ik weet perfect waar je het over hebt 😉

  2. Ester says:

    Hoera voor je koelbloedigheid!
    Uit gewoonte zou ik hiermee naar ‘t spoed hollen (rijden), maar goed om weten dat ze dit op de huisartsenwachtpost ook perfect kunnen fixen :).

  3. Lotte says:

    Brrr, zo eng hé. Mijn moeke heeft helaas, met twee zonen en een dochter, ook een paar keer in het ziekenhuis gezeten om gapende wonden te laten hechten. Ik weende vooral enorm veel omdat de dokter een stukje haar moest wegknippen. Dat gat vond ik minder erg 😉 En, wat? 149 euro? Je zou voor minder een schrik pakken!

  4. SirBotex says:

    Ik veronderstel dat je van die 149€ toch wel wat zal terugkrijgen van de mutualiteit (als het niet alles zal zijn, aangezien Basiel nog geen 7 jaar is)?

    Gelukkig heb je niet lang moeten wachten, op spoed kan het anders zijn. 3,5u wachten met baby Kobe die 5 min voor je hem afhaalt op een blok in de crèche. Wenkbrauw gebarsten, héél lang wachten, zonder eten, melk, pampers, speelgoed. En uiteindelijk plakken ze het dicht met een steristrip…

  5. Fo says:

    Zo flink van Basiel!! En ook van jou, moet ff kei hard tanden bijten geweest zijn. Ik heb bijgeleerd dat je voor zoiets blijkbaar niet naar de spoed moet.

  6. Josie says:

    Wij zijn ook eens op spoed beland voor hechtingen toen Zoon ongeveer een jaartje was. Het is schrikken. Zeker als er dan nog een kleiner exemplaar rondhobbelt ook… Goed gedaan alledrie!

  7. goofball says:

    help, zo’n verhalen doen me net schrik krijgen om mama van 2 kindjes te worden en er vaak alleen voor te staan. zo die momenten waar je 5 paar ogen en 10 paar armen nodig hebt. Stresssssss

  8. Kim says:

    Superstoer van Basiel, en goed gedaan van jou!
    Maar ik ben toch vooral onder de indruk van dat achtergelaten briefje! Toen ik laatst in allerijl met 2 kinders naar de dokter snelde, dacht ik daar pas aan toen iedereen in de auto zat, dus maar even gebeld en een bericht ingesproken. Bleek dat bericht niet aangekomen te zijn… Leve de techniek… Het eten stond nog op het vuur (vuren wel uitgedraaid), de soep al op tafel, alleen geen spoor van ons 🙂 Er was toch wat (veel denk ik) paniek bij de man des huizen toen ik niet onmiddellijk mijn GSM opnam en mijn ouders, waar hij als tweede naar belde, ook van niets wisten.

  9. Woehoe voor stoere Basiel! En voor jouw efficiëntie!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *