Een van de neveneffecten van het eerste leerjaar, zijn melktanden die uitvallen. De zoon heeft een panische angst voor alles wat met tandartsen te maken heeft (een gevolg van abcessen die hem vaak parten spelen) en is ook niet zo blij met dat hele wisselsysteem. De eerste melktand is er blijkbaar gewoon uitgevallen (ik was er niet bij), de tweede hing gisterenavond plots heel erg los.

Het zag er wel grappig uit, die ene hyperscheve tand (bijna horizontaal) in dat kleine mondje. Maar de zoon kon er niet bepaald mee lachen. Hij was doodsbang dat het heel erg veel pijn zou doen. De tranen rolden heel dik over zijn wangen. En hij verdedigde zijn tandterritorium zoals een leeuwin haar welpen. Ik had hem gevraagd om eens te mogen voelen hoe los de tand precies stond. Hij had net mijn neus niet afgebeten (waarschijnlijk was de losse tand dan meteen meegekomen en was hij er meteen vanaf geweest, maar soit :-)). En weer tranen en verdriet.

Dan is dat plots toch weer gewoon een klein ventje van zes dat heel dicht op je schoot kruipt. We hebben uitvoerig getroost en geknuffeld. En erover gebabbeld.

De truc met de deur en het koordje is echt te gruwelijk. Maar ik had hem ook verteld dat toen mijn melktanden uitvielen, mijn oma er meestal gewoon aan trok met een zakdoek. Eventjes een heel klein beetje pijn – zo kort als een vingerknip, didactisch materiaal – en het is voorbij. Hij vond dat maar een vreselijke gedachte. Ik beloofde dat het maar even pijn zou doen en dat hij daarna niet meer bang hoefde te zijn. Maar het had weinig effect, die woorden.

Toen hij gekalmeerd was, was het bedtijd. Hij besliste om de tand te laten voor wat het was, misschien viel het ding er vannacht wel vanzelf uit. Dat is goed lieve schat, morgen een nieuwe dag.

Vanmorgen was hij een halfuur voor de wekker wakker. Hij stond met een zakdoek in de aanslag, klaar voor de strijd. “Trek maar Sofie, dan ben ik er ineens vanaf”. Hij had er een nachtje over geslapen en een verstandige beslissing genomen, mijn gedacht.

En ik heb getrokken. Heel even een heel klein snokje. Nog voor hij “Auw” kon zeggen, had ik de boosdoener al vast. In een fractie van een seconde was het voorbij. Er kwam zelfs geen bloed aan te pas.

Hij was zelf geschrokken en zei verstomd:

“Vanaf nu ga ik altijd naar jou luisteren, want jij hebt altijd gelijk.”

Kunnen we dat even op papier zetten alstublieft?