Ik ben geen reiziger. Voila, daar, ik heb het gezegd.  Ik besef dat het bijzonder onhip is om geen reiziger te zijn. Want je doet geen ervaringen op, je bent niet avontuurlijk, je leert niet van andere culturen en mensen. Onhip dus. Maar het leven is zo druk en ik haal zoveel zuurstof uit ‘thuis in Gent zijn’, dat het voor mij niet altijd hoeft. Gewoon thuis zijn is al een uitzondering en voelt daarom al een beetje als vakantie. Maar bon, het staat niet, niet op reis gaan.

In september 2005 ben ik voor de laatste keer op reis geweest. Dat leest u goed ja, dat is inderdaad vijf jaar geleden. Ik ben toen met mijn ex naar Kroatië geweest, een weekje. Fijn land, fijne vakantie.

Twee jaar eerder waren we naar Turkije geweest. Mijn eerste lief, mijn eerste vakantie met mijn eerste lief. De eerste keer met mijn lief op vakantie. De eerste keer dat we meer dan één nacht bij elkaar mochten slapen, zonder dat er een interval was van twee maanden (strenge ouders, eigenlijk vooral ik een strenge moeder :-)). Moet ik er een tekening bij maken? Ik denk het niet. Turkije zal wel een mooi land zijn, maar ik weet vooral nog heel goed hoe de hotelkamer eruit zag. *Schrijft ze met lichte blos*

Ik kan er niet echt geld aan geven, aan dat reizen. Als ik er niet op moest kijken waarschijnlijk wel, maar ik moet er heel hard op kijken. En dan geniet ik liever van iets een heel jaar lang, dan alles in die ene week te stoppen. Er zijn ook maar weinig verlofdagen en zo. Dus reizen, tja, het is er gewoon een beetje niet van gekomen. En om heel eerlijk te zijn, ik heb het niet echt gemist.

Maar nu ga ik dus wel op vakantie, zondag ben ik al weg. Helemaal alleen ga ik het vliegtuig nemen naar Valencia. En dat is allemaal de fantastische schuld van mijn geweldige buurvrouw/vriendin K. Zij heeft me zachtjes uitgenodigd, ik heb daar belachelijk lang over nagedacht en uiteindelijk geluisterd naar het lief die een beetje dwingend zei ‘Schatteke, ge verdient dat, boek nu dat ticket’. Danku lief en danku K., oprecht.

En toen had ik dus ineens echt geboekt en ging ik naar Spanje. Een hele week ga ik met vier vrouwen bakken en braden, roddelen, zwemmen, nagels lakken, lekker eten, pikante verhalen delen, lachen, vermoedelijk al eens woorden hebben (vrouwen 24/24 samen, ik ben realistisch), uitslapen, luieren, voetjebaden, optutten, aftersun smeren en genieten. Genieten ja, dat is vooral de bedoeling.

Ik kijk er meer en meer naar uit. Naar wat rust in mijn hoofd en lijf, maar ook heel erg naar de zon. Ik ga het lief acht dagen achter laten (een nieuw record), maar op tijd en stond kan dat geen kwaad he? (Stel u voor hoe groot de liefde zal zijn als ik terug kom – aha). De zoon moet ik drie weken missen, daar wil ik zelfs nog niet aan denken. Toen ik begin deze week afscheid van hem nam, moest ik al vechten tegen de tranen. Ik kan het. Ik kan een week genieten. Ik ga het kunnen.

Eigenlijk wil ik gewoon even zeggen, ik ga geen kaartje sturen. “Het is hier heel leuk en het eten is goed – Zonnige groetjes, Sofie”.

Daar doet u het wel even mee he.

Casi estoy en camino