Het eerste wat hier moet staan, zijn excuses. Want voor het eerst in de geschiedenis van deze blog en traditie, ben ik schaamtelijk te laat met deze brief (want het is al gebeurd op 24 juni). Je verjaardag valt voor mij dan misschien in een megadrukke periode (dat is geen excuus, ik besef het), voor jou was het de hemel op aarde. Hoe verschrikkelijk goed is dat eerste middelbaar meegevallen zeg? En hoe fantastisch was het om al een week vroeger vakantie te hebben, omdat de examens al belachelijk vroeg gedaan waren? Je hebt er intens van genoten.

We moeten het trouwens eens hebben over die examens. Want ik weet eigenlijk nog altijd niet hoe je dat hebt klaargespeeld. Het begon vol goede moed met een studieschema dat we samen opstelden (Hoera! Je vroeg echt hulp aan je moeder!) en dat daarna nog weken op je prikbord heeft gehangen maar waar je al heel snel niet al te veel meer naar gekeken hebt. In de examenperiode werd onze gezinschat gespamd met vragen als ‘Mag ik gaan voetballen met E?” of “We gaan naar de Blaarmeersen, oke?”. Waarop ik meestal vroeg hoe het examen was geweest en jij antwoordde dat het “te gemakkelijk was”.  

Het was een bewuste keuze om je daarin helemaal los te laten. Je bent een verstandige gast, de examens in december waren vlot verlopen en je was zelf ook helemaal gerust in juni. Het had best gekund dat je met je kop tegen de muur was geknald, dan was het ook zo geweest. Maar wij wilden je het vertrouwen geven om het zelf te doen en zelf in te schatten wat je wel en niet moest doen. Ik heb af en toe mijn hart vastgehouden toen ik op onbewaakte momenten telde hoeveel minuten (want het was niet echt in uren te tellen) je achter je boeken had gespendeerd, maar tegelijk voelde ik ook wel dat het in orde was. Ik zag samenvattingen liggen op je bureau, je stelde vragen waar nodig en je straalde vertrouwen uit.

Toen je rapport er uiteindelijk was, bleek het geweldig. Dat is natuurlijk fantastisch, maar die punten zijn me veel minder waard dan jouw zelfvertrouwen, je inschattingsvermogen en de manier waarop je door die examenperiode en het volledige eerste middelbaar bent gewandeld. Je hebt er zo van genoten. Je kreeg meer vrijheid, je hebt die genomen en je rot geamuseerd. Hoe schoon kan het zijn? En misschien dat het tweede middelbaar lastiger zal zijn – of misschien pas het derde – maar dat zien we dan wel weer zeker? Goed begonnen is half gewonnen, toch?

Ik val ook in herhaling over wat een heerlijke grote broer jij bent. Een babysit zie je om begrijpelijker reden niet meer zitten, maar we willen je ook niet altijd opzadelen met de zorg voor Rosalie. We zoeken altijd samen naar een oplossing en dat loopt goed. Een jongere broer is soms iets vervelender, maar ook vaak een groot cadeau. Eigenlijk hangen jullie zalig aan elkaar. Toen je vorige week zelfs verkleed als een boef meespeelde in het geïmproviseerde toneelstukje van Rosalie, bevestigde dat nog maar eens hoe graag je haar ziet. Want je hebt een bloedhekel aan jezelf verkleden (sorry, dat heb je van je moeder) en toch liep je daar met een cape en masker te doen wat zij beval. De schoonste en pure liefde.

Eigenlijk zijn er weinig minpunten aan een Basiel van 13 in huis. Als het jouw beurt is om te stofzuigen, is het even beeld zonder klank, maar verder ben je gemakkelijk in de omgang. We moeten de droge moppen en steken onder water er wel bijnemen, maar meestal liggen we daar gewoon plat mee. Je bent eigenlijk alleen maar bang van bananen (de geur van bananen in je buurt, doet je al kokhalzen) én de gedachte dat je vroeg moet opstaan. De enige geldige reden om vroeg uit je bed te rollen is voor jou een voetbalmatch of een reis. Tijdens het schooljaar ben je ook stipt om 7u wakker om de krant te lezen en je klaar te maken, maar echt van harte is het niet. Op andere momenten slaap je vlot tot de middag, of langer.

Door een ontsteking aan je knie heeft dat voetballen wat op een lager pitje gestaan. Het was logischer geweest dat je een blessure had omdat je uiteindelijk toch eens over je nooit gesloten veters was gestruikeld, maar het bleek een overbelasting in combinatie met groeien. Nog steeds doe je elke dag trouw je versterkende oefeningen van de kinesist, ook al komen ze ondertussen je strot uit. Ik hoop dat het nieuwe seizoen bij FC Rooigem zonder zorgen is en dat de nieuwe hulptrainer Tom niet al te veel flauwe mopjes maakt.

Of misschien net wel, want humor is echt your middlename.

Enfin, officieel is die nog altijd Hugo natuurlijk.

Gelukkige verjaardag Basiel Hugo Brutin!