En dat ben ik. Ja, ik heb er geen problemen mee om dat toe te geven. Ik heb gigantisch veel pluspunten (oh yeah, baby), maar ik kan het ook geweldig uithangen.
Zo ben ik een zaag. Het is geen geheim dat ik geen fan ben van dorpen en platteland (waar het lief woont en ik ergo ook halftijds) en zot ben van de stad (van Gent, in particular) – de correcte term is rasechte stadskip. Daar zaag ik dus over, over het *dorp Ekeren. En dat er ook geen televisie en internet is in het verder totaal ongezellige appartement waarvan ik er niet in slaag om het proper en ordelijk te houden, dat zeg ik iets te vaak ja. Ge doet dat omdat ge denkt dat het gaat helpen, maar eigenlijk maakt ge het alleen maar erger. En in dat geval ben ik een ezel die zijn kop blijft stoten tegen diezelfde steen. Auw.
Ik ben ook een controlfreakje. Ik had bijvoorbeeld al een boekhouding toen ik 10 was (weird, I realise that). Ik ben ook een beetje Roger. U weet wel, de Vitaya-man van “Wat je zelf doet, doe je meestal beter”. Dat is eigenlijk een handicap. Want de dingen zijn dan misschien wel gedaan zoals je zelf wilt, maar je bent ook gewoon constant bezig. Controlefreak en perfectionisme liggen trouwens dicht bij elkaar. En het is vaker een handicap dan een zegen, believe me. Ik heb in het tweede leerjaar ooit eens de tranen uit mijn lijf gebleit, omdat ik 7/10 had voor een toets van verkeer. En ik ervan overtuigd was dat ik moest blijven zitten.
Oh ja, ik mopper ook als mijn lief een sigaret opsteekt. Als hij eens de afwas heeft gedaan en het daarna niet in de kast heeft gezet, maar op het rekske heeft laten staan (hate that). Als hij niet moe is als ik moe ben en nog een filmke gaat kijken, terwijl ik gewoon tegen hem in slaap wil vallen. Als hij weer eens niet in Gent geraakt wegens geen mobiliteit. Als hij stiekem twee dagen na elkaar dezelfde sokken draagt (ioew). En nog zowat dingen.
Het grootste probleem – en dat hangt samen met al het voorgaande – is misschien dat ik niet zo goed kan genieten. Sla mij, maar ik heb last van een schuldcomplex. Soms kan ik heel goed genieten, maar vaak heb ik het moeilijk. Ik vind nogal vaak dat ik het niet verdien of zo. Mijn lief heeft me vorige week nog even kordaat bij mijn schouders gepakt, mij naar de zetel gesleurd en me verplicht daar de volle 10 minuten te blijven zitten. Dat is tijd genoeg om te beseffen dat ge misschien niet helemaal kei goed bezig zijt.
Soms ben ik gewoon een lastig wijf dat zonder echte aanwijsbare reden (ook voor mijzelf trouwens) ambetant doet. En weet ge, ge kunt het niet altijd steken op de periode van de maand.
Dus.
Voor al die keren dat ik niet my sparkling self was. Sorry. Oprecht.
Ook al vind ik dat iedereen het recht heeft om het af en toe eens uit te hangen. Merci.