De zoon is een beetje teleurgesteld in dat hele eerste leerjaar-gedoe. We hebben misschien iets te vaak gezegd dat hij nu een grote jongen is, want hij neemt het nog al letterlijk.

Hij had gedacht dat de wereld voor hem volledig zou opengaan. Hij verwart het eerste leerjaar op dit moment een beetje met achttien worden. Zo is hij behoorlijk teleurgesteld dat hij niet zomaar met zijn fiets overal naartoe mag rijden. Hij vindt ook dat de tijd nu volledig rijp is om zelf met vrienden af te spreken en regelt dan ook maar gewoon afspraakjes. (Wij gaan uiteraard niet akkoord, wij regelen nog steeds play-dates, mocht u daar aan twijfelen). Hij vindt nog net niet dat het tijd is om zijn rijbewijs te halen (puur praktisch probleem trouwens – hij kan nog niet aan de pedalen)

Het wordt nog erger. Meneer is namelijk helemaal klaar voor een relatie. Ik noteer maar een paar flarden van gesprekken die hier aan de keukentafel passeren.

“Ja C., daar ben ik nog mee samen geweest. Maar nu heeft ze een ander lief.”

Ik weet niet wat het is bij de jongens van het eerste leerjaar, maar ze praten over meisjes alsof het handelswaar is.

“ C., die is nu van M. Ook al is C. zelf op R. verliefd. En eigenlijk ben ik ook weer op C. Het was eerst over, maar nu is het terug.”

– Sofie: “Maar ik dacht dat je op T. verliefd was?”

“Ja, ik ben ook nog op T. verliefd. Je kan toch op twee meisjes tegelijkertijd zijn?” (dat kan, maar ik raad het je niet aan in je verdere leven – twee vrouwen de baas kunnen, good luck)

Een paar maanden geleden had hij trouwens al beslist om in Afrika te gaan wonen. Hij had vernomen dat je daar met meerdere vrouwen tegelijkertijd mocht trouwen en dat idee leek hem wel wat.

En deze week heeft hij zelfs gevochten om een meisje, iets wat ik uiteraard afkeurde. En dat heb ik hem ook voorzichtig maar duidelijk gezegd. Het antwoord van de 6-jarige:

“Tja, mannen zijn mannen he.”

En wat is het volgende? Baard in de keel en puisten?