Enfin. Wij waren geen geweldige match Jeron en ik, maar het blijft wel een toffe man. Hij had ook een mega schattig zoontje, waar ik instant verliefd op was. Ondertussen een stevige tiener, maar Mano heeft nog altijd een plekje in mijn hart. Het was zoveel jaar geleden een beetje het klassieke verhaal van de leerling die iets begint te voelen voor haar (impro)leraar en omgekeerd, ik weet niet wie eerst was. Om dan anderhalf jaar later kei hard gedumpt te worden maar hem daar tot op de dag van vandaag dankbaar voor te zijn. Ja, we kunnen vandaag nog vlotjes door één deur (zeker nu ik dat versmallingsprogramma ben begonnen :)), all good.

Jeron heeft me het juiste duwtje gegeven om deze blog te beginnen, dus credits daarvoor. Hij is en blijft ook een van de grootste improspelers van ons land. Wereldkampioen zelfs ooit, maar daar gaat het nu niet over. Omdat we ook na de breuk (enige tijd na het initiële drama uiteraard) bleven overeenkomen, ging ik nog wel eens het licht doen bij een voorstelling van de Improfeten. 

Naast mij in de lichtcabine trouw op post: Barbara (PS: Nog een andere Barbara dan die fantastische Barbara Ceuleers). Deze Barbara was/is de vrouw van de gitarist van de Improfeten. Iemand waar ik toen geweldig naar opkeek, en nu nog steeds. Want ze gaat haar dromen echt achterna. Geen praatjes, nee, ze heeft echt haar hebben en houden verhuisd naar Portugal. En vooral: ze heeft echt een boek geschreven. Meer nog, er is er al een tweede in de maak! Allemaal dingen waar ze van droomde, en die er nu gewoon echt zijn.

De bewondering is een beetje wederzijds heb ik mogen ontdekken toen ze voor 10 jaar Sofinesse een prachtige gastblog schreef. Ik voelde ontroeringstraantjes uit mijn ogen vloeien, zeker met het idee dat de kiem voor haar boek op een magische avond in mijne living is gelegd. 

Het was dus met klamme handjes dat ik vorige zomer “Blauw” begon te lezen. Het boek dat ze samen geschreven heeft met Joke, die er ook bij was die ene magische avond in mijne living. Want als je iemand heel graag hebt, dan is er toch altijd die lichte angst dat het misschien niet goed gaat zijn. En wat dan?

Maar ik begon te lezen in “Blauw” en twee dagen later was het uit. Ik werd onmiddellijk meegezogen in het verhaal en kon niet stoppen met lezen.

Dus die belachelijke angst was nergens voor nodig, het is gewoon echt een goed boek. Leest als een trein. Al stokte even mijn adem toen er ook een Rosalie bleek in voor te komen. Tijdens het lezen zat die van ons nog veilig in mijn buik en wist nog niemand dat ze Rosalie zou heten. Dat was echt heel speciaal.

Ik heb een gesigneerd exemplaar van “Blauw” in mijn boekenkast, maar ik mag er ook eentje weggeven. Dat ga ik via Instagram doen, dus kijk daar zeker mee om het te winnen. Maar ik wilde ook het hele verhaal vertellen, daarom doe ik het hier uitgebreid uit te doeken. Toch handig als je daarvoor je eigen website hebt :). 

Wel grappig dat ik zowel de boekvoorstelling als haar huwelijk gemist heb, omdat ik beide keren (met veel jaren tussen) geveld was door zwangerschapsmisselijkheid.  We hebben helaas ook geen enkele foto gevonden waar we samen opstaan (tien jaar geleden was dat nog niet zo met gsm’s en al, haha), maar we hebben ooit sowieso een selfie-date op haar terras in Portugal, want het is ook nog altijd mijn droom om ooit een boek te schrijven. Kunnen we daar dan hopelijk ook op klinken.

Maar voor nu alle eer aan haar (en Joke): wow. Wat een boek. Als je het straks niet wint, koop het dan snel en lees het. 

Ze heeft geen blauwtje gelopen. Integendeel. Wat een debuut.

The post Blauw. appeared first on Sofinesse.

Een verjaardag vind ik bij uitstek een moment waarop die aandacht volledig terecht is. Dat is toch een beetje jouw dag, nee? Ik hoop elk jaar opnieuw dat er wilde dingen gaan gebeuren, maar meestal passeert het nogal geruisloos. Al zijn er de laatste jaren wel een paar uitschieters, daar moet ik eerlijk over zijn.

Op mijn dertigste verjaardag heb ik het heft in eigen handen genomen en drie feestjes georganiseerd: vrijdagavond voor een hoop vriendinnen, zaterdag met mijn lief en zondag voor de familie. Een feestje voor elk decennium. Ik kan amper geloven dat er alweer een ronde verjaardag aankomt, maar goed. Het is wat het is, vanaf 14 februari zit ik aan de foute kant van de dertig. Thirty-something hebben ze daar voor uitgevonden. Vijf-en-dertig, alsjeblieft.

Toen ik 34 werd, begon ik al te brainstormen over die volgende verjaardag. Want die mocht zeker niet stilletjes passeren. Ik geef al niet vaak een feestje, dus eens om de vijf jaar is zeker niets te veel. Bij gebrek aan een aanzoek heb ik ook nog altijd geen vrijgezellenfeestje gehad, dus die 35^ste moest en zou iets worden. Maar wel iets op mijn maat, want ik hou bijvoorbeeld niet van alcohol en luide muziek.

Ik bedacht een schitterend plan: een improvoorstelling. Nog eens op de planken kruipen en die zalige adrenaline voelen. Ik droom al jaren van opnieuw wat theater, van een rol waar ik echt mijn tanden kan in zetten. Maar voorlopig zie ik dat niet combineerbaar met werk/gezin/alles én bovendien heb ik ook echt geen zin om in het amateurcircuit te verzeilen, waar het niveau, allez ja, je begrijpt me wel. Ik begrijp dat Jos van de bakker van achter de hoek van de ijzerwinkel van Josephine van Marcel van Guido ook graag een beetje toneel speelt, maar – oh arrogante ik – wil toch met mensen spelen die allemaal echt kunnen spelen. Forgive me. Helaas vraagt dat hele verhaal kei veel voorbereiding en dat zit er dus nu niet in. Ooit hopelijk, maar nu niet. Dus impro was de oplossing: een longform impro voorstelling.

Het komt toevallig ook geweldig goed uit dat ik heel wat vrienden in die wereld heb, die ik vast wel kon overtuigen om mee te spelen in mijn verjaardagsvoorstelling. De genodigden zouden dan alleen mensen zijn die ik graag heb en na de voorstelling zou de foyer nog dienst doen voor een klein feestje. Top-plan.

Toen ik mij nog amuseerde bij improvisatietheater The Lunatics

Maar toen kreeg ik als verjaardagscadeau van mijn lief dus een JA op een derde kind. En toen was ik zwanger en vond ik het helemaal niet erg dat mijn 35^ste verjaardag eentje met extra striemen zou zijn. Dat plan kon wel verschuiven naar mijn 40^ste verjaardag. Toen ging het mis met die zwangerschap, maar dachten we dat er snel een andere zou volgen. Een zwangere voorstelling was nu ook niet aan mij besteed, dus we doen dat wel eens op die 40^ste verjaardag.

En toen, ja. Toen viel alles in het water. En nog veel meer. Kletsnatte kloteboel.

En nu word ik over minder dan een maand 35 en is er helemaal niets geregeld. Het is ook veel te laat om nog zoiets te regelen. Ik heb er ook helemaal geen zin in, want er hangt een gigantische schaduw over alles. Ook over de leuke dingen.

Dus het is nu wel compleet zeker dat die verjaardag helemaal in mineur zal passeren. Dat is allemaal niet erg en al. Maar boe-hoe.

The post Het plan 35. appeared first on Sofinesse.

Mijn lief dacht daar anders over. “Zeg, jij moet toch niet aan de haard zitten? Wij kunnen dat wel aan hoor. Je bent er morgen toch? En daarbij, de Club speelt toch vanavond.” Liefdevol richting café geduwd voor een blauw-zwart-ploegske, ik had het slechter kunnen treffen. (Ter fijne stof-info: wij hebben geen haard)

Toen een vriendin ook twijfelde om te gaan, trokken we elkaar over de streep. En toen sloot nog een vriendin aan. En toen nog een vriend. En toen was ik me plots aan het klaarmaken voor een avond uit zoals een jaar of tien geleden. Toen er nog geen kinderen waren, geen lief (enfin, toch niet het huidige – eerlijk is eerlijk), geen verplichtingen (buiten werken) en de helft van mijn tijd naar improcomedy ging.

Mijn laatste MC-beurt bij de Lunatics dateert van zes jaar geleden. Toen stond ik met een dikke buik een bende studenten te entertainen, en dat wrong op de een of andere manier. Niet veel daarna had ik mijn handen vol met andere dingen (een baby bijvoorbeeld) en doofde mijn engagement bij de Lunatics uit.

artistieke foto van mijn laatste optreden

Maar de liefde voor impro blijft groot, heel groot. Ik zou enorm graag weer op het podium springen, maar zie dat ook niet echt combineerbaar met mijn huidige leven. Ik zou trouwens ook heel graag weer ‘echt’ theater gaan maken, maar dat is in hetzelfde tijdsbedje ziek. Too many dreams, too little time.

Maar zaterdagavond dus. Ik fietste gezwind richting een oud stuk van mijn leven. Ik zag mensen die ik al jaren niet meer gezien had, maar tegelijkertijd precies maar vijf minuten geleden. Ik lachte, dronk heel veel cola zero en keek weemoeding naar een podium waar ik stiekem nog steed van droom.

Ze bestaan dit jaar twintig jaar, mijn clubje. Dat is echt compleet geschift, want ik was actief lid bij het 10-jarig bestaan. (Ge gaat dat zien he, overmorgen ben ik ineens 55 of zo) Ik zat zelfs in de raad van bestuur, heb weekends mee georganiseerd en het land doorgetrokken als roadie en MC. Het is een feestjaar, dus ik ga echt proberen om wat vaker te gaan kijken in 2018. (Staat al in mijn agenda: 31/3 – zoek ik nog een babysit voor: 26/5)

Na een heerlijke avond besefte ik rond een uur of twee dat er een paar uur later twee kinderen aan mijn bed zouden staan en fietste ik tevreden terug naar mijn leven van vandaag.

Ik wist wel niet dat ge van Cola Zero zo een kater kon hebben.

(Of komt dat gewoon door de leeftijd?)

The post For old times sake. appeared first on Sofinesse.

Daarna was er kennismaking. Want ik had de auditiedag van The Lunatics overleefd. Want ik mocht spelen, trainen en rondhangen met de grappigste vrouw die ik ooit ben tegengekomen. In het begin durfde ik bijna niet tegen haar te praten, maar het duurde niet lang voor ze me tegen haar boezem drukte. Figuurlijk uiteraard, maar meestal ook letterlijk.

Toen kwam vriendschap. Want als ik het van mij kon afzetten dat ik improgewijs hoogstens haar knieën kon kietelen, bleek het ook gewoon een heerlijke vriendin. Waarmee je uren kan telefoneren (yes, we are so guilty). Waar je terecht kan voor een bed en een kop warmte, als je in de buurt moet zijn. Waarmee je sneeuw staat te scheppen en helse toeren onderneemt om toch een kerstmaal te voorzien. Waarmee je een tweedehandstrouwkleed koopt omdat het gegoten past en je het misschien ooit toch eens nodig hebt. Waarmee je uit tijdsgebrek bijkletst bij de kinesist, terwijl er een sonde in je vagina zit om je bekkenbodem te redden. Waarmee je in de studio duikt als er spotjes opgenomen moeten worden. Waarmee je mooie herinneringen maakt. Ook al zijn er soms lange periodes van stilte. Bij echte vriendschap maakt dat niet uit. Dat weet ik, dat weet zij.

We zijn behoorlijk verschillend, maar kunnen ook heel wat hoofddeksels uitwisselen. De improbaret, ook al staat zij daar veel beter mee. De pet der donkere dagen, want we hebben allebei ons deel gehad. De schrijfhoed. Ik op deze blog, zij onder andere voor Knack. Zij ondertussen met een fantastische debuutroman.

Ik heb het over Katrijn, ja. Het twitterfenomeen. De improkoninging. De blonde stoot. Maar ook: mijn vriendin die een prachtig boek heeft geschreven.

Ze heeft er lang aan gewerkt. Ik keek toe langs de zijlijn, want het romaniseren slorpte haar helemaal op. Ik hoopte dat het geweldig ging worden, maar ik wist dat het eigenlijk niet anders kon.

Toen ze voorzichtig vroeg of ik misschien wilde voorlezen op de boekvoorstelling, had ik het liefst meteen een nieuw vistitekaartjes laten drukken. Maar voorlezer op boekvoorstelling De Muze en het meisje is niet meteen een officiële titel. Wel een eer. Ik was geweldig onder de indruk van de locatie en het samenspel van kunsten. Het voelde zo Katrijn, maar pas na het lezen besefte ik dat het ook helemaal het boek was. Zoals Katrijn het boek is en het boek Katrijn. En ook niet, zoals het altijd is met Katrijn.

Het is cadeautjestijd. Als je iemand getrokken hebt die houdt van lezen, zinnen, woorden, rake herkenningsbeelden, verhaal en kunst – dan ga ik het er vingerdik opleggen: De Muze en het meisje past perfect onder jouw kerstboom. Maar je kan het ook aan jezelf geven, want je verdient het om even zalig te verdrinken in haar woorden.

Nu is het boek er. Het boek van Katrijn. De muze en het meisje. En ik ben zo trots, zo verschrikkelijk trots.

Niet alleen op het boek, maar ook op het feit dat ik een gesigneerd exemplaar mag weggeven. Om te winnen: laat hieronder weten wat het laatste boek is dat jij gelezen hebt en dat je geraakt heeft. Maandagavond 28 november wordt er een winnaar gekozen, die even later gestreeld kan worden door De muze en het meisje. Woordelijk dan toch, voor andere intimiteiten ben ik niet aansprakelijk. (Ik maak de winnaar bekend op de facebookpagina van Sofinesse)

The post Katrijn. De muze en het meisje. (Of: die keer dat ik een gesigneerd exemplaar mocht weggeven van de debuurtroman van een topvriendin) appeared first on Sofinesse.

Maar vrijdagavond is een ander verhaal natuurlijk. Ik moest de volgende dag wel werken (zelfs 7 uur presenteren), maar niet met een wekker om 5u. Dat scheelt al een pak, als je pas om 10u op je werk verwacht wordt. Ik checkte even of mijn lief de kroost alleen aankon voor een avondje en zei enthousiast ja. Hoera! Hoezee! Hoera!

Dat ik zonder mijn fietsslot aan het NTG stond, werd gelukkig opgelost door het typische paar minuutjes te laat-gedrag van Peter. Ik kon nog bellen en vragen om een slot mee te nemen. Zo gezegd, zo gedaan. We dronken er nog eentje voor de voorstelling, namen snel een selfie (ah ja, wij zijn allebei social media-beesten) en zakten weg in de rode zeteltjes.

Dit zijn de namen was zeker te pruimen, het kon alvast het fiasco van De Kerstentuin een klein beetje goed maken. Ik weet niet precies hoe lang het duurde, maar in ieder geval lang genoeg om mij af en toe van positie te doen veranderen. Die rode zeteltjes zien er geweldig nostalgisch uit, maar echt goed zitten ze toch niet. Ik had een rokje aan met kousen, en eigenlijk prikte de stof onaangenaam in mijn billen. Zo een rokje in T-shirt-achtige stof, met een beetje rek maar niet te veel. Je wil namelijk niet dat elke bultje getoond wordt, weetwel. Dat konden we misschien hebben op ons 15^de maar op de vooravond van mijn 32^ste verjaardag zijn those days for gone.

Anywayz. Ik wisselde al eens van been en van bil, en schuifelde af en toe een beetje op mijn stoel. Even de benen strekken is sociaal niet echt aanvaard in een theaterzaal, dus ik probeerde discreet te zijn. Ik voel mij precies altijd de enige die zit te bewegen, ik moet dringend eens aan de rest van het publiek vragen wat hun geheim is om een hele voorstelling onbeweeglijk te blijven.

Bon, de voorstelling was gedaan en we stonden op.

We waren alweer bijna aan de bar toen ik merkte dat mijn rok achteraan ongeveer op mijn knieën hing.

_That’s right, iedereen achter mij (kei veel volk) heeft mijn gat in nylon-kousen goed kunnen bekijken_

PS: De linkerkant van de zaal had de blote piemel toch al gemist, omdat de acteur in kwestie in een slechte hoek stond. Ik dacht, ik geef het publiek ook wat.

PPS: Peter, die vreemde giechel kwam dus daarom. Ik merkte toen waar mijn rok hing.

The post Die keer dat het misging met de rok. appeared first on Sofinesse.

Vriendin Barbara en ik backstage in de AB. Welke BV zou best bij ons passen?

Ik bedacht me dat het redelijk hautain en tegelijk saai klinkt om te zeggen dat ik het te druk heb voor een hobby, met een full time job en een gezin met twee kinderen.  Ook al is daar eigenlijk helemaal niets mis mee. Maar misschien dat ik op tv graag wat cassanter uit de hoek kom, ik ben ook maar een gewone aandachtshoer die graag gezien wil worden, weetwel. *roloog*

Als kind had ik eigenlijk te veel vrijetijdsbestedingen. Op woensdag en zaterdag zat ik op het conservatorium voor dictie, voordracht, dramatische expressie, repertoirestudie en toneel. Vrijdagavond ging ik turnen en zondag naar de scouts. Ik was soms blij dat het examens waren, omdat ik dan eens niet van hot naar her moest spurten (of fietsen, ik deed alles met de fiets). Ook al deed ik al die dingen graag en volledig vrijwillig.

Af en toe sta ik nog eens op een podium, maar alleen als presentatrice. Sebiet ben ik het acteren verleerd. 

Ik was bovendien een irritant kind, want ik wilde overal de beste in zijn. Dat lukte op de meeste fronten ook nog, ook al maakte ik mezelf er doodongelukkig mee (fucking kutperfectionisme). Ik was vaak de beste op het conservatorium (als punten ook maar iets kunnen uitdrukken toch) en ik had meestal ook de hoogste punten op school. Er was zelfs eens een klasgenoot die een fiets beloofd was als ze mij kon “verslaan”. Gruwelijk vind ik nu, maar toen projecteerde ik mijn hele zelfbeeld op mijn rapport. Bij het turnen was ik nooit een uitblinker, waardoor ik meteen ook het idee had dat ik er helemaal niets van bakte. Terwijl ik toch in de selectiegroep zat en het waarschijnlijk niet eens zo erg was als ik het me zelf inbeeldde.

Zoek mij maar op de foto’s, dat is een tof spelletje. Met dank aan juf Kris om in haar archief te duiken!

De turnclub is vervangen door zwemmen en groepslessen bij Stadium, het conservatorium werd impro bij The Lunatics. Ik probeer nog zoveel mogelijk te sporten, maar theater ben ik onderweg een beetje kwijtgeraakt. De radiostudio is mijn podium in het dagelijkse leven, maar elke keer dat ik in een theaterzaal zit, bloedt mijn hart intens. Ooit kom ik terug, dat moet gewoon. Het kriebelt enorm, maar de omstandigheden zijn er nu niet naar.

Oh jongens, dit is lang geleden. Toen stond ik nog op het podium bij The Lunatics. Impro is een feest. Toen had ik zelfs nog een platte buik ;). 

Ik besloot dat mijn grootste hobby eigenlijk bloggen is op dit moment. Het is het enige wat op regelmatige basis gebeurt, het is het enige wat officieel niet werk of gezin is (ook al gaat het daar wel eens over). Het schrijven is een tweede liefde geworden (na babbelen), ik doe het met hart en ziel. Ik steek er veel tijd en energie in. Soms doet het ook pijn, want op de een of andere manier slaag ik er vaak in om mezelf in de wind te zetten. Als andere bloggers zich blootgeven, zie ik in de reacties precies vooral begrip. Misschien schrijf ik niet duidelijk genoeg of ligt het echt aan mij, want ik word vaak aangevallen. Zo voelt het toch, vaak over dingen die er niet staan of die mensen denken gelezen te hebben of zo denken te begrijpen. Maar dat hoort erbij. Ik kan nog altijd een halve dag zweven omdat iemand een leuke reactie heeft achtergelaten, dus ik blijf wel verder doen.

Dus als Steven vraagt wat mijn hobby’s zijn kan ik duidelijk antwoorden: “Mijn twee zonen en mijn blog. Sofinesse.be” – Laat die bezoekersstatistieken maar boomen, schat.

The post Mijn hobby is bloggen, Steven. appeared first on Sofinesse.

Er kwam zo iemand de boeken halen, wat een heel vreemd gevoel gaf. Want je bent zoveel jaren, kinderen, een leven verder. Toch ben je onmiddellijk weer aan de praat. Haal je herinneringen op terwijl dat andere leven van vroeger luid en duidelijk op het raam tikt. Een leven van studeren, stressen (dat is niet veranderd), hopen tijd zonder dat je het beseft, constant doen waar je zin in hebt, alleen maar naar jezelf moeten omzien.

Daarna ging ik – zoals al een hele tijd afgesproken – naar de Gentse Feesten. Mijn lijf schreeuwde om een bed en geen keelpijn meer, maar mijn kop wilde echt eens buiten komen. Een ticketje Lunatics graag. Ik trok naar de Tinnepot met vriendin K. (die ook moest spelen) en zette me in de zaal. Een toeschouwer, niet anders dan de andere mensen. Naast mij zaten mensen die geweldig onder de indruk waren, zoals ik ooit ook in de Bal Infernal zat. Waarna ik auditie ging doen en ik plots een echte Gentse vriendenkring kreeg, allemaal dankzij impro. Allemaal dankzij The Lunatics. Met hen zag ik de achterkant van parochiezalen, culturele centra en parkeerterreinen. Zotte tijden. Toen.

Ik heb er van genoten, ik heb zo hard gelachen dat ik er bijna ter plekke een sixpack van kreeg. Maar ik was ook een beetje jaloers. Jaloers dat ik daar niet stond te spelen. Ik moest me bij bepaalde spelletjes zelfs inhouden om niet mee op het podium te springen, ik heb het harder gemist dan ik op een doordeweekse dag voel. Heel dubbel, omdat het leven van toen echt heel erg voorbij is. Wat op zich helemaal niet erg is, alleen soms een klein beetje.

Daarna fietste ik nog wat door de feestende stad, op weg naar de luiewijven op St Jacobs. Ik was weer even een prille twintiger. Zonder een gezin, zonder chronisch slaaptekort, zonder drie wasmanden strijk, zonder het beste lief van de wereld. Met een heel ander leven.

Toen.

Ik zwaaide nog eens en deed de deur dicht. Morgenvroeg zou het zeker pijn doen.

The post Er werd op de deur geklopt, het was vroeger. appeared first on Sofinesse.

Ooit was er een tijd dat ik daarvoor verschillende keren per week met mijn fiets naar het conservatorium van Mechelen pleurde, door de wind en door de regen. Allemaal om mijn uurtjes dictie, voordracht en toneel te kloppen. Op het einde van het jaar moest er een vette grote onderscheiding op mijn rapport staan, of ik was niet content. (Of eerlijker: vrij hysterisch)

Ooit was er een tijd dat ik de rol van mijn puberleven mocht spelen in het plaatselijke toneelgezelschap. Als de naam Anne Frank valt, zal het nog altijd even kriebelen.

Ooit was er een tijd dat mensen zeiden dat toneelschool de volgende logische stap zou zijn en dat ik vanzelf wel binnen zou geraken. Ik had er na mijn Mechels conservatoriumparcours eigenlijk zelfs bijna niet bij stilgestaan dat ik er nog mensen waren met diezelfde artistieke droom, die mij als groentje opzij zouden duwen.

Ooit was er een tijd dat ik dan maar Germaanse ging studeren en ondertussen steeds verliefder werd op stemmen en op dat kleine kastje dat mij altijd gezelschap hield op kot. Ooit was er een moment dat ik van radio en presenteren mijn nieuwe missie maakte. Een jas die mij misschien nog wel beter paste dan die van het theater. Die zeker heel snel als gegoten zat. Als er dan nog artistieke behoeften over waren, werden die vervuld door impro.

Ooit was er een tijd dat ik de man van mijn leven tegenkwam, een kind kreeg, een drukke droomjob had en al een paar jaar niet meer op de scène had gestaan. Toen ging ik toevallig twee keer in één week naar het theater (Zotjes! Lang geleden!) en kietelde het verschrikkelijk hard.

Serieus vent, ik zou zo graag nog eens mijn tanden zetten in een echt podium. Nog eens echte emoties uit de kast halen, nog eens echt applaus krijgen waarvan je haar gaat recht staan, nog eens genieten van ‘spelen’. Nog eens, zo graag.

Ik heb nochtans geen zin in een amateurgezelschap waar de niveauverschillen de pan uit swingen, waar wekenlang gerepeteerd moet worden om tot een resultaat te komen, waar mijn leven op dit moment echt niet tegen bestand is.

Maar ik mag echt niet te vaak naar het theater gaan, want ik sterf dan altijd even van verlangen.

The post Die theatermicrobe. Aah. appeared first on Sofinesse.

Er waren nochtans momenten in mijn leven dat de Lunatics ongeveer alles waren, dat ik minstens twee avonden (en nachten) per week met hen doorbracht. Zondag trainen, wat daarna maandag werd. Dinsdag spelen, wat daarna donderdag werd. En dan vaak in het weekend nog mee on the road, naar de grootste gaten van Vlaanderen of om backstage een beetje wat te hangen in cc’s. Fantastisch.

Op zo’n momenten worden er vriendschappen gesmeed, waarvan het niet per se nodig is om ze te onderhouden. Als ik hen zie, duurt het welgeteld vijftien seconden voor het lijkt alsof het nog maar van gisteren geleden is. En is het werkelijk onmogelijk om hen niet te knuffelen. Zo gaat dat nu eenmaal.

Er waren tijden dat ik mijn draai daar echt gevonden had, als MC. Voor de niet-ingewijden, dat is zo’n beetje een presentator die alles in goede banen leidt. En meer dan dat, want een MC is bij voorkeur ook wel een beetje grappig. En u begrijpt, dat zoiets als vrouw niet gemakkelijk is. Maar het gaat hier niet over vrouwen en humor, het ging hier over mijn improclubje.

Zaterdag vierden we feest, omdat we al 15 jaar bestaan. En toen we daar allemaal sterk uitgedund (veel te weinig anciens, tedoemme) samen stonden, besefte ik hoe hard ik iedereen gemist had. En het gevoel. Maar ook, dat er een nieuwe fantastische fase is aangebroken. Eentje waarin er geen plaats is om de helft van de week van huis weg te zijn en pas een kot in de nacht thuis te komen, eentje waarbij er geen energie meer over is om op maandag te gaan trainen, op dinsdag naar de Charlatan af te zakken en in het weekend naar een of andere parochiezaal te trekken, daar slechte broodjes te eten en uzelf een breuk te lachen. Ook een fase, waarin ik die tijd niet meer wil investeren. Omdat tijd schaars is, en er andere dingen in de plaats zijn gekomen.

In mijn hart zal ik altijd een lunatic zijn. Met trots zal ik tot het einde der tijden mijn trui en T-shirts blijven dragen en iedereen aansporen om te gaan kijken. Maar ik heb dit weekend wel een beslissing genomen. Ergens tussen een dikke knuffel en het moment dat ik bij Radio Topkaas een prijs won voor de mooiste hangborsten.

Hoe graag ik ook zou willen, ik kan niet geen lunatic meer zijn  in de praktijk. Ik zou misschien nog wel af en toe kunnen optreden (agendagewijs), maar een wekelijkse afspraak op training zit er absoluut niet in. En het ene kan niet zonder het andere, dat is een terechte regel.

Ik ga er dus mee stoppen. Maar niet zonder nog eens stevig te knallen op een afscheid. Ik engageer me dus bij deze om minstens twee trainingen bij te wonen, één optreden en er dan zelf nog eentje te doen. Eentje. Bij voorkeur op het podium met een paar dinosaurussen die ook al jaren meegaan. (Het staat nu op het internet, dat betekent dat het officieel is.)

En dan laat ik het aan de nieuwe garde. Want die staan klaar, met heel veel enthousiasme. Een generatie waar ik niks meer mee te maken heb en waarbij ik de eer aan mezelf moet houden. Het was een fantastische tijd, en ik ben apetrots dat ik er deel van uit gemaakt heb.

Het is zo’n fantastische bende, maar het is mooi geweest. In schoonheid afsluiten en dan met warmte terugkijken. Tot aan het feestje voor 20 jaar Lunatics. (En ondertussen zijn er de Remorques, waarover later meer)

En merci mannen. Tot op dat fantastische afscheidsoptreden.

The post Nog één keertje, toch? appeared first on Sofinesse.

Zoals afgelopen weekend.

Het was Lunatics-weekend. Dat was iets wat ik vroeger voor geen geld ter wereld had willen missen, maar het laatste jaar zijn de prioriteiten een beetje herschikt. Vanaf het voorjaar van 2012 zit mijn lidmaatschap bij The Lunatics een beetje in de koelkast. Ok, misschien wel in de diepvriezer. Ik heb echt geen zak gedaan. Vorig jaar ben ik (zwanger) uit het bestuur gestapt en sinds de geboorte van Basiel heb ik ook niet meer op het podium gestaan, zelfs niet gaan kijken naar een ander optreden of gaan trainen. Helemaal niks. En uiteraard worstel ik ermee of ik nog kan doorgaan. Ik doe dat echt heel graag en het is een verschrikkelijk toffe bende, maar het leven is al zo druk. Kan ik dat er nog bij nemen? Moet ik eruit stappen? Hoe zit dat?

Allemaal vragen die ik dit weekend genegeerd heb. Ik heb ervoor gekozen om op mijn bewezen diensten te steunen om mijn aanwezigheid op het weekend te verklaren. Niet dat dat nodig was. Er waren gigantisch veel anciens, en die vonden het gewoon allemaal leuk dat ik er was. En de nieuwkes, die waren ook best te pruimen. Die vroegen zich misschien wel af wie ik was, maar dat trek ik me niet aan. Ik heb wel eens horen waaien ‘ah, jij bent die van die blog’. Maar dat is ok, dat is ook niet gelogen natuurlijk. (En ik heb gehoord dat er groentjes zijn die dit lezen en die ik NOG niet ken. Maak u bekend in de commentaren A.!)

Ik hoef u niet te vertellen hoe gigantisch leuk het was. En zot. En onnozel. Ge kunt dat niet uitleggen aan een zinnig mens, dat het heel normaal is dat wij in een wit CSI-pak door de straten van Ronse struinen en om de zoveel tijd ‘Wat is de bedoeling?’ beginnen te zingen. (Dat wordt een hit trouwens, I can tell you). Ge moet daar bij zijn om dat te begrijpen. En dan nog. Ik heb gegierd van het lachen en veel bijgepraat. Top. (En totaal geen knopen doorgehakt over mijn lidmaatschap, ik kan precies geen afscheid nemen. Als er nog anciens zijn die The Remorques willen oprichten, ik zit in uw team!)

Maar ik heb er ook heel bewust voor gekozen om maar één dag mee te gaan (van vrijdag op zaterdag) en ook nog een dag met mijn gezin door te brengen. Want zondagavond thuiskomen en maandagmorgen gaan werken, daar zou ik ongelukkig van worden.

Wij hebben genoten van elkaar en van de zon. Mijn lief en zoon hebben naast mij gefietst terwijl ik les 12 afwerkte (de omgekeerde wereld, normaal is het Tom die loopt), we zijn frozen yoghurt gaan eten, hebben een wandeling gemaakt over de brolrommelmarkt om onze hoek én ik heb een schoon kleedje gescoord voor de trouwpartijen waar we deze zomer naartoe mogen. (Zwaar onder budget zelfs. Ha! Dubbele winst!). Allemaal zalig.

De maand juni wordt weer beestig druk. Maar dat gaat lukken. Want ik ben zen. (En nu gij!)

The post Lof der zotheid. En der rust. appeared first on Sofinesse.