Er is veel veranderd het afgelopen jaar, maar jouw overvloed aan liefde is gelukkig gebleven, alsook de capaciteit om het te uiten. Na de Paasvakantie ben je van school veranderd en dat heeft echt voor een nieuwe Felix gezorgd. Je was altijd een schat met een peperkoeken maar soms wel licht ontvlambaar hartje. De nieuwe school heeft voor heel wat rust gezorgd, in je hoofd en in je lijf. En dat brengt meer rust voor ons allemaal. Wat niet wil zeggen dat het er af en toe niet eens bovenhands opzit met je broer of met de stofzuiger, want je vindt telkens wel een excuus om dat taakje over te slaan.

Deze week kregen we een tussentijds evaluatie van de Crea, die je elke maandagavond volgt: “Je weet steeds de opdracht aan te pakken met veel energie en vanuit je eigen leefwereld. Je gaat doelgericht op zoek en weet perfect waar je naartoe wilt. Ook weet je steeds je eigen toets op de opdracht te plaatsen. Je hebt respect voor het materiaal van de klas en de medeleerlingen. Je werkt graag samen met je vrienden en geeft spontaan feedback aan iedereen. Bravo, doe zo verder Felix!”

 Het spreekt voor zich dat onze neus gaat krullen van fierheid. Want je doet het echt goed, op zoveel vlakken. En de schooloverstap heeft er ook voor gezorgd dat je het niet alleen goed doet, maar je ook goed voelt. En dat is het allerbelangrijkste.

Het is fantastisch om te zien hoe jij elke nacht plaatsmaakt voor je zus die liever niet alleen slaapt. Ze mag zelfs je deken stelen, want ze heeft vanaf dag één je hart gestolen. Toen ze dit weekend een beetje aan het zeuren was dat ze zich verveelde, heb jij meteen alle troefkaarten bovengehaald. En vervolgens zijn jullie anderhalf uur bezig geweest met filmopnames, compleet met kostuums, decor en regie-aanwijzigingen. Jij bent de enige die erin slaagt om haar in bad of douche te krijgen, door je allerbeste DJ-kwaliteiten boven te halen. Je bent master in sfeerbeheer. Dat zorgende heb je niet alleen voor haar, maar voor iedereen die in je hart zit.

Op je verjaardag hebben we een volledige supportersbus gecharterd voor FC Rooigem. Je hebt de bal zelf niet in de goal kunnen trappen, maar wel gescoord met je charme. Daarna had je gepimpte nacho’s besteld (met guacamale, zure room en cheddar) en hotdogs. Je hebt je gezellig tussen de mensen gezet en zichtbaar genoten.

Wij genieten elke dag van jou. Je bent een heerlijke kerel, van maar liefst elf jaar.

Proficiat Felix!

Groei zo verder, ik hou van je.

Mama x

The post Jaarbrief 11 – Felix appeared first on Sofinesse.

Je stond erop dat we toch even naar zee reden, in de paar uurtjes die we zonder kinderen hadden kunnen stelen. Je had een picknickmand besteld (wat echt raar was bij -3 graden) en we trokken ermee naar het iconische ‘torentje’, op de hoogste duintop van onze tweede thuis. De weersomstandigheden waren meer geschikt voor een etentje op restaurant dicht bij de chauffage, maar dat mocht toen niet. Omdat rare dingen doen wel een beetje bij ons past, stelde ik me weinig vragen.

Op een bepaald moment vroeg je om naar de zee te kijken, zodat je een mooie foto kon nemen. Dat stel je normaal gezien zelf nooit voor, dus ik was blij met het aanbod en stelde me opnieuw weinig vragen.

Toen ik me weer omdraaide, zat je op een knie en stelde jij een vraag. Ik begreep eindelijk waarom je al de hele dag zo zenuwachtig was. Ik moest geen seconde nadenken, natuurlijk ‘ja’ voor de rest van ons leven.

De ring was veel te klein en we waren eigenlijk verkleumd. Maar ons hart was warm en dat is het nog altijd.

Ik kan bijna niet geloven dat het besneeuwde TOPmoment (ook echt op een duintTOP dus) al vijf jaar geleden is. Dat we ondertussen twee keer getrouwd zijn, op dezelfde dag: in 2021 voor de wet en in 2023 voor de liefde.

Hier zijn we dan, vijftien jaar later. Drie fantastische kinderen. Drie huizen. Zware stormen. Duizend zotte avonturen. Vijftien jaar samen dwarrelen door het leven. Zoals die korrelige sneeuw op de auto, precies vijf jaar geleden.

Het warme hart van de entiteit doet alles smelten. Het warme hart is versmolten, tot ons.

Ik hou van je, voor altijd

X

The post Vijftien appeared first on Sofinesse.

Je verjaardag ligt al anderhalve maand achter ons, maar toch kom ik er nu pas toe om je jaarbrief te schrijven. Het voelde gewoon nog te vroeg op 15 september, omdat we allemaal nog zo hard onze plek aan het zoeken waren. In de nieuwe school, in het nieuwe ritme, in die grote stap. (Maar toch wel even een vermelding voor de alweer fantastische taart van je metie Babsie. Je vroeg een regenboogtaart en het resultaat was nog mooier dan gedroomd)

Ik herinner me nog haarscherp de woorden van de pediater aan je couveuse zes jaar geleden. Dat het eerste leerjaar een grote test zou zijn en dat er dan vaak nog diagnoses naar boven komen bij extreem prematuren. Op dat moment was het nog niet eens zeker dat jij ooit het ziekenhuis zou verlaten, laat staan naar school zou kunnen gaan. Het eerste leerjaar leek toen wel een ander, onbereikbaar universum. Tegelijk voel ik sinds die dag een zwaard van Damocles boven ons hangen. Het laatste kindje dat de kleuterschool verlaat, heeft altijd wel een emotionele lading door het tijdperkeinde, maar nu lag er nog een stevige laag angst bovenop.

De start was niet eenvoudig. Een volledig nieuwe school waar je behalve een broer in het vijfde leerjaar niemand kent, is echt een giga stap. Gelukkig met de allerliefste juf en zorgondersteuning. Alleen de naschoolse opvang is nog een probleem, die is absoluut niet op jouw maat. Iedereen moet aan een aparte tafel zitten en zich tot 17u in stilte bezig houden met huiswerk of een kleurboek. Er mag niet gespeeld worden, zoals je dat wel gewoon was in de STIBO op je oude school. De dagen dat je daarnaartoe moet, is het met (op voorhand en achteraf thuis) huilen en verdrietig zijn. We wringen ons in duizend bochten om het op zoveel mogelijk dagen te doen lukken, maar een schoolbel om 15u30 legt een zware druk op je ouders. We hebben werk en gezin op elkaar afstemmen nog maar eens naar een next level getild. Maar liefde boort blijkbaar moeiteloos nieuwe vaten energie aan.

Er was in het begin ook enorm veel weerstand tegen het huiswerk, maar de laatste dagen heb je de zin in het lezen wel gevonden. Kern 2 kennen we ondertussen al bijna uit ons hoofd. Het eerste oudercontact moet nog komen en dat zal met een klein hartje zijn, maar ik sta versteld van jouw veerkracht. Jij leert ons zoveel. Jij dwingt ons te vertragen, te voelen, te lachen, bij elkaar te zijn.

Sinds de schoolstart staat je prachtige roze kamer met bloemen wel leeg. Het lukt je gewoon niet meer om alleen te slapen, ook niet als we (zoals immer) bij je blijven liggen tot je in slaap valt. Dat betekent in de praktijk dat je soms bij een van ons in het grote bed slaapt, maar nog veel vaker bij je grote broer kruipt. Felix zorgt ongelooflijk goed voor jou, hij voelt je op dat vlak feilloos aan.

Het is ook tekenend voor hoe goed jij kan zeggen wat je nodig hebt. Als er te veel prikkels zijn, geef je dat duidelijk aan. Als alleen slapen te moeilijk is, zeg je dat gewoon. Als je vraagt of je van tafel mag en ik check of je wel genoeg gegeten hebt, antwoordt jij dat je buik echt geen honger meer heeft. Je kan verdomd goed aangeven wat je nodig hebt. Daar kunnen veel volwassenen nog iets van leren.

En met stip op één je grootste nood: je broers en je ouders heel dicht bij jou.

Met hen in je kielzog ben je ook gestart op de scouts. Dat wilden we heel graag proberen, om verschillende redenen. Je broers zijn daar heel gelukkig, je leert er veel levenslessen, bent een hele namiddag buiten in het weekend en ga zo maar door. De eerste keren was met een bijzonder klein hartje. Maar ik ben blij dat we doorgezet hebben, want ondertussen ben je voorzichtig enthousiast. (En wij als ouders zijn er nu ook niet rouwig om dat we op zaterdag drie uur kinderloos zijn, knipoog)

Cactus en bloem is je lievelingsspel, daarbij moet iemand rondgaan in de kring en de bloem proberen te vinden. Als je op de juiste schoot gaat zitten, krijg je een knuffel. Maar als je op een cactus gaat zitten, krijg je een ferme knijp in je billen.

Vorige week was jij bijna meteen op de bloem gaan zitten. Je was zo fier.

En knuffels, dat is toevallig helemaal je ding. Net als roze.

Jij bent onze roze bril.

Gelukkige verjaardag liefste Rosalie!

Kus, je mama.

The post Jaarbrief 6 – Rosalie appeared first on Sofinesse.

In de maand augustus deelden we meestal wel een slaapkamer. Een bed met een schuif in het ene zee-appartement, een stapelbed in het andere. En ook onze vaste afspraak: elke dag zwemmen. Ik weet niet precies hoe dat begonnen is, want je moet wel gek zijn om ook bij verschrikkelijk slecht weer in de toch wel frisse zee te springen. Misschien had ons moeke het ons stiekem aangepraat? Het is een tactiek die ik als moeder van drie alvast heel goed zou begrijpen: alles om te vermijden dat we een hele dag op dat kleine appartement zaten, als de zomer het even liet afweten.

Op stranddagen was het evident, dan waren we vaak gewoon niet uit het water te krijgen. Maar op frissere regendagen zit er niemand in de zee. De redders zijn er zoals elke dag wel van 10u30 tot 18u30, maar zitten dan lekker gezellig in hun strandhuisje. Tot wij, tot ons.

Op dat punt van de zomer waren we meestal allebei al zo bruin, dat mensen soms dachten dat onze roots ergens anders lagen dan in OLV Waver. Jij met je zwembroek en sportbril, ik met mijn gestreept badpak of paarse bikini. Op dat soort dagen moesten de redders speciaal uit hun strandhut komen om ons in de gaten te houden. Tegenwoordig dragen ze zelfs speciaal uitgeruste regenkledij, met rood en geel en het logo van de sponsor. Maar in mijn hoofd waren ze toen nog niet zo voorzien. Zij moesten mee met ons afzien, of zo voelde het toch.

Want een afspraak is een afspraak. Elke dag zwemmen, is elke dag zwemmen. Ongeacht het weer. Ongeacht de wind, de regen, de temperatuur of de golven. Behalve bij rode vlag, gingen we altijd. We gingen elke dag zwemmen. Want dat was wij, dat was van ons.

Een half leven later ben ik in augustus met mijn eigen gezin aan zee. Het is bijna zeven jaar geleden dat jij ons gezin gebroken hebt en alles voor altijd anders hebt gemaakt. Ik probeer te begrijpen dat je zelf gebroken was. Om de boosheid te kunnen laten wegspoelen, om die zelfs misschien eens helemaal mee te geven aan de zee als die ebbend wegtrekt.

Het was een andere augustus dit jaar. De golf van verdriet was zachter. De pijn is niet minder, maar ik ben er deze zomer niet op uitgegleden.

Op de eerste dag heb ik beslist om onze traditie verder te zetten. Elke dag zwemmen. Ongeacht het weer, de wind, de regen, de temperatuur of de golven. Elke dag zwemmen.

Want dat was wij, dat was van ons.

The post Elke dag zwemmen appeared first on Sofinesse.

Je zou in zoveel woorden ook ant-woorden verwachten, maar de waarheid is dat het alleen maar voor meer vragen zorgt. Er is wel een zin die ik nooit kan vergeten en die me met de regelmaat van de halfwassen maan een gigantisch schuldgevoel bezorgt.

“Aan mijn oudste zus vraag ik om hier niet over te schrijven. Schrijf over jezelf, maar niet over mij.”

In jouw laatste en eeuwige letters voor mij zit een verwijtend vingertje en een stevige oogrol. Maar ook een dwingend bevel. Het schuldgevoel vloeit uitvoerig omdat ik het niet kan waarmaken.

Ik probeer nochtans harder dan het stokbrood dat zich per ongeluk heeft verstopt in een hoekje van de keukenkast. Ik probeer te vertellen wat het met mij doet, niet wat er met jou gebeurd is. Maar ik ben ook boos dat jij mij dingen oplegt, terwijl ik me wel moet staande houden in de verdrietkrater die jij geslagen hebt. Ik heb schrijfnood.

Dit is bijna het boek dat al jaren in het bos van mijn hoofd woont, klaar om geschreven te worden. Anders want Wolf is niet mijn broer en ik ben Lara Tavereirne niet. Maar hetzelfde omdat ik van sommige stukken niet kan geloven dat ze van iemand anders zijn. Een pijnlijk herkenbaar verhaal, als ik dit prachtige – is dat een gepast woord voor zoveel pijn? – boek las.

Ik las het op aanraden van de papa van de zus van zij die van bloemen hield. De laatste pagina’s kreeg ik bijna niet gelezen, omdat de tranen uit mijn ogen klotsten.

Mag ik wel aanspraak maken op pijn en verdriet? Ik was niet je favoriete zus. Je belde niet naar mij als je groot nieuws had. Je nam me niet mee voor wilde ritjes in je patserbak of last-minute roadtrips naar Italië. Ik ben gewoon de oudste zus. En wat is mijn verdriet naast dat van mijn ouders, je lievelingszus, je beste vrienden en dichte familieleden? Waar sta ik ergens? Ik zou het je zo graag vragen.

Maar het bos in Durbuy is voor altijd stil. Of net heel luid? Ik weet het niet, want ik durf er nooit meer naartoe.

Wil je aub stoppen met dood te zijn?

The post Schrijfnood appeared first on Sofinesse.

Die heb je vorige week zondag, toen we jouw verjaardag gevierd hebben, ook uitvoerig uitgedeeld. De zon was uitbundig aanwezig, waardoor we voor het eerst sinds we hier wonen buiten konden zitten. De voorbije feestjes zaten de volwassenen vooral met elkaar te babbelen (en te smullen, daar moeten we eerlijk in zijn) terwijl de kinderen op een andere plek het kot afbraken. Maar nu heb je je echt tussen je gasten gezet. En dat had niet alleen te maken met het feit dat je persoonlijk bestelde nacho’s met cheddar en guacamole daar stonden. Jij genoot echt van de aandacht van iedereen. Van de aanwezigheid van grootouders, meter en peter en andere f (r)amily.

Je bent echt een genieter. Je kan intens gelukkig worden van kleine dingen, maar ook het omgekeerde is waar. Het kan ook allemaal heel snel ontploffen, paniek opleveren of dikke tranen. Dat is niet altijd gemakkelijk, want soms twijfelen wij een beetje aan welke gevoelens er nu echt onder dat laagje drama zitten. Maar meestal ben je gewoon onze fijngevoelige, lieve knuffelbeer.

Waar het bij je grote broer amper uitmaakte hoe zijn nieuwe kamer er zou uitzien, heb jij echt lang en goed nagedacht over wat je wilde. We zijn twee keer samen naar de verfwinkel geweest om de juiste kleur te kiezen, je hebt een tapijtje gekozen en bent dolgelukkig dat je eindelijk een zitzak hebt om in te chillen. Jij bent diegene die mij soms kan vastpakken en bedanken omdat ik het hier al heel mooi gemaakt heb. Jij hebt daar echt oog voor. Dat verklaart waarschijnlijk ook de extra 10 minuten die jij vroeger opstaat op schooldagen om je haar te fixen.

Het laatste jaar is er veel veranderd. Na jaren een kamer delen met Basiel, heb je sinds een een klein jaar je eigen plek. Je bent een enthousiaste scout geworden en een nog enthousiastere voetballer. Binnenkort volgt er nog een grote stap, want na de Paasvakantie ga je verder op een andere school. Het is de juiste beslissing waar veel aan vooraf is gegaan, maar het is wel echt een grote stap. Die je vol goede moed en goesting tegemoet gaat.

Op je verjaardag mocht je kiezen wat we zouden eten (je koos pizza delivery, ik neem het niet persoonlijk), maar nog veel belangrijker was het extra halfuurtje schermtijd dat je zou krijgen. Dat waren wij totaal vergeten, maar blijkbaar had Basiel dat privilege gekregen op zijn verjaardag in juni en was dat bij jou nog steeds top of mind. Ik vermoed dat je bijna in slaap gevallen bent in je nieuwe zitzak voor dat extra halfuurtje, maar het was te belangrijk om dat te claimen.

Want het is soms wel een strijd. Je durft wel eens te vergeten dat die grote broer echt wel twee jaar en acht maanden ouder is. En dat in het vierde leerjaar zitten niet helemaal hetzelfde is als in het eerste middelbaar. Maar the bottom line is niet veranderd: jullie kunnen niet met én niet zonder elkaar. En als het er op aankomt, is dat front tegen die “strenge” ouders heel snel gevormd.

Jullie trekken wel 100% aan hetzelfde zeel als het gaat over die kleine zus. Jullie gaan allebei door een vuur voor Rosalie. Toen je gisteren van de trein sprong (ja sprong, jij kleine parcourslover) na drie dagen bij vrienden en familie aan de andere kant van het land, was de eerste knuffel voor haar. En de tweede en de derde eigenlijk ook. Dat zijn momenten dat mijn hart ontploft.

Net zoals dat van jou soms te klein is voor alles wat er gebeurt in de grote wereld en te groot voor alle liefde die in je zit voor iedereen in je omgeving. Alhoewel, liefde is er nooit teveel.

Dus ik kan wel proberen om sigma te zijn, maar het zal vermoedelijk toch gewoon cringe in het kwadraat zijn:

Ik zie je graag. Gelukkige verjaardag x

Mama

The post Jaarbrief 10 – Felix appeared first on Sofinesse.

Het afgelopen jaar heb ik dat mopje een paar keer moeten bovenhalen. Op de duur begon ik zelf te twijfelen of het wel een mopje was. Want safe to say dat hier toch een soort midelifecrisis is gepasseerd. Als je man zegt “dat hij het hier niet meer voelt”, knijpt je keel toch even samen.

De ‘hier’ was in die zin gelukkig van cruciaal belang. Na bijna een decennium in de Ooievaarstraat en ongeveer even lang verbouwen en renoveren, wilde jij een andere kant op. De clichés blijven zich opstapelen, want er werd gegooid met zinnen als “Is dit het nu?” en “Moet ik hier voor de rest van mijn leven blijven?”. Mijn hart kreeg het zwaar te verduren, want bijna elke steen in ons nestje was door mijn interieurvingers beroerd. Het was (op een paar details na) eindelijk helemaal klaar en dan voelde je het niet meer?  

Ik ga eerlijk zijn: het deed pijn. Ik ben heel verbonden met ons huis en die plek afwijzen, voelde alsof ik zelf bij het vuilnis werd gezet. Maar dat was een emotionele verwarring van mezelf, want het huizengeschil stond gelukkig niet gelijk aan een relatiecrisis. Gelukkig.

We hebben wel heel diep en veel moeten praten. Waar komen die gevoelens vandaan? Wat wil je echt? Waarom wil je veranderen? Wat zijn onze dromen? Welke gevolgen hebben die wensen voor ons gezin? Waar trekken we de grens? Wat kunnen we aan?

Uiteindelijk deden we een bod op een coup de foudre en hadden liefdesverdriet toen het niet aanvaard werd. Om dan drie weken later te springen op een huis (waar anderen blijkbaar moeilijker konden doorkijken) in diezelfde straat. Ik ben zo blij, want een afgewerkt huis dat ingericht is door iemand anders, dat is toch helemaal niets voor mij?! En jij bent ook blij, want de verandering is klein en groots tegelijk. We zijn amper een kilometer opgeschoven, dus iedereen kan in dezelfde sociale cirkel blijven draaien. Maar iedereen heeft ook meer ruimte en is gelukkig, dus uiteindelijk zal mijn hart ook wel bijbenen. Met wat extra massage van mijn interieurvingers komt dat helemaal goed.

Toen ik vorig jaar deze jaarlijkse traditie aan het schrijven was, had ik nooit geloofd dat de woorden nu zouden vloeien op een andere locatie. Ons nest was een zekerheid waar ik altijd op kon leunen. Een plek waar veiligheid, warmte en liefde in de muren zat.

Maar twee weken na de verhuis naar onze nieuwe stek weet ik: ons nest is een zekerheid waar ik altijd op kan leunen. Want jij bent daar, samen met ons heerlijke gezin. En hoe we samen deze weg afgelegd hebben, toont vooral de kracht van de entiteit. Van onze kracht, van onze liefde.

Het kan toch ook niet toevallig zijn dat we nu in de Tortelduifstraat wonen? Vandaag veertien jaar samen en de vonken vliegen er bij momenten nog altijd af.

Het is dus een nieuw huis, met voor altijd jouw vrouw.

Sofie x

PS: Ik hoop nog duizend jaar je tortelduifje te mogen zijn.

The post Veertien. appeared first on Sofinesse.

‘Ons’ nummer is trouwens ook niet echt geschikt om de tent omver te blazen. Het is traag en rustig, het gaat over de liefde. Het gaat over samen wandelen en Into My Arms terecht kunnen.

Het was voor ons allebei duidelijk: geen openingsdans. Geen onhandig bewegen op een tegel terwijl een bende mensen priemend rond je staat. Volledige uitsluiting van teentrapongevallen of lebberen in publiek. Gewoon geen openingsdans, de deejay zou wel in staat zijn om de tent ook zonder officieel startschot in brand te steken.

Over de rest van de dag zijn we maanden van gedacht veranderd. Over de indeling, de gastenlijst en het concept (en vooral de wens om vooral geen concept te hebben). Eigenlijk wilden we maar een ding: een fantastische dag voor ons en de mensen die wij graag zien. Waarbij ik misschien iets minder last had van people pleasing dan mijn echtgenoot. Insert Tanja die ervoor zorgde dat al ons getwijfel uiteindelijk echt samenvloeide in het allermooiste. Het moest ongedwongen zijn, zoals wij zelf zijn bij elkaar. Dat gevoel dat je niet hoeft te vragen om iets te mogen drinken, maar gewoon de glazen weet staan en zelf de frigo opentrekt.

Het is gelukt. De eerste warme en zonnige dag van de lente was van ons. De plek was magisch, de sfeer was warm, het gevoel was heerlijk. Clichés zijn blijkbaar niet toevallig uitgevonden, want het vloog voorbij.

Na de ceremonie fluisterde een tante van Tom in mijn oor dat ze het nog nooit zoiets moois had gezien. Bij het knuffelen van alle genodigden hoorde ik dat wij zo mooi zijn samen, dat het zo krachtig is om na vele jaren en woelige waters zo bewust voor elkaar te kiezen. We hebben de liefde benoemd en uitgesproken, laten stromen en gevoeld.

Het was allemaal redelijk Pinterest-waardig en – niet zo gek gezien de bruid – behoorlijk instagrammable. Behalve dan die openingsdans. Dat belachelijke cliché was toch echt niets voor ons.

Iedereen zat buiten gezellig te praten. De schemering bracht wat frisheid. Ik had net een bezoek gebracht aan het indrukwekkende dessertenbuffet, compleet met bijhorende snoepwinkel. Plots voelde ik een arm op mijn schouder. Hij fluisterde dat we toch zouden dansen.* Ons liedje begon te spelen en we versmolten in elkaar. Achteraf zag ik op de foto’s dat iedereen rond ons stond, maar ik voelde niets priemen. Ik voelde alleen ons.

‘Ons’ nummer is trouwens wel geschikt om de tent omver te blazen. Het is geschikt om alles te zijn wat het wil. Het is traag en rustig, het gaat over de liefde. Het gaat over samen wandelen en Into My Arms terecht kunnen.

Vandaag al dertien jaar.

Dankjewel voor jouw armen, altijd.

Ik hou van jou.

Sofie

*Er zijn geruchten dat de persoon die er ooit voor gezorgd heeft dat wij elkaars armen gevonden hebben, er nu ook voor iets tussenzat dat wij toch geopeningsdanst hebben. Dus ik denk dat Ilse B. hier wel een eervolle vermelding verdient.

The post Dertien. appeared first on Sofinesse.

We missen je elke dag, op de grote en de kleine momenten. Weet je al dat je een vers neefje hebt? Je kleinste zus is mama geworden, en waar ben jij? Je grote zus is getrouwd met Tom, en waar ben jij? Ons moeke maakt geweldig spannende dingen mee met zusters, en waar ben jij? Ons vake staat af en toe op een golfterrein, en waar ben jij?

Ik weet het niet. Soms wil ik gewoon de telefoon nemen om te vragen of je dat ene kan regelen of dat andere in je magazijn hebt staan. Een milliseconde vergeet mijn brein dat ik helemaal niet kan bellen. Ik had gehoopt dat je op 28 mei met een of andere zotte act tevoorschijn was gekomen, want eigenlijk is de show stelen op een podium waar onze verwantschap stiekem echt kwam bovendrijven. Ik had gehoopt dat je op een ongepast uur de kraamkliniek was binnengestormd (via spoed, maar dat trok je je niet aan) om Emile toch nog rap te ontmoeten. Omdat jouw schema altijd net een tikje anders lag dan hetgeen was afgesproken.

Vermoedelijk zou je hier vandaag ook pas over een dik uur arriveren, op je eigen feestje. Maar niet ongemerkt: wel met veel show de bocht nemen op de oprit, luide foute muziek door de boxen, met een zonnebril op en een outfit on point.

Waar ben je? Ik weet het niet.

Jij bent hier. Op de lege stoel. Bij het flesje bier dat op jou gedronken wordt. In de verhalen die over jou verteld worden. In het mijmeren en herinneringen ophalen. In het voelen dat er een breuklijn is. Dat is weten dat er geen nieuwe verhalen meer gemaakt worden, maar dat we wel blijven vertellen. Over mijn enorm speciale broer. Bijzondere zoon. Gekke nonkel Thomas. Fantastische peter. Goeie vriend.

Er is een ‘ons’ voor met jou. Er is een ‘ons’ na zonder jou. Maar jij bent hier, altijd. Ergens. Bij ons.

The post En waar ben jij? appeared first on Sofinesse.

“Kom ik dan ook in de krant, mama?”

Toen de fotografe vroeg om van een berg te springen, rende jij met het grootste enthousiasme naar beneden. Tot je dertig meter verder onderuit ging tussen de netels. Omdat je al meer dan twee jaar elke dag (!) een korte broek draagt, kwamen die prikkers hard aan. Dat heeft iedereen in de Bourgoyen (normaal een stiltegebied, sorry wandelaars) geweten. De fotografe reageerde dat het zo sjiek was, dat jij je emoties zo goed kan uiten.

Wij keken naar elkaar en moesten lachen. Want dat is inderdaad een kunst die jij zeer goed onder de knie hebt. Wat jij voelt, voelen wij ook. Wat jij voelt, komt er sowieso uit. Luid en duidelijk.

Het is soms moeilijk om de grote en kleine gevoelens van elkaar te onderscheiden, want het is altijd intens. Dat is vaak fantastisch. Als je een opstoot van liefde voelt voor je kleine zusje, als je dankbaar bent dat wij je mama en papa zijn, als je een goal gemaakt hebt op het voetbalpleintje in de buurt. Maar dat is soms ook vermoeiend. Bijvoorbeeld als jij je vinger tegen de kast hebt gestoten en wij niet zeker weten of we nu heel dringend naar Spoed moeten hollen of het toch maar gewoon een heel klein schrammetje is.

Je maakt je naam – Felix betekent gelukkig in het Latijn – wel echt waar. Je hebt bakken energie en na de eerste grijns bij de wekker ’s ochtends ben je de rest van de dag het zonnetje in huis. Meestal met veel lawaai, maar soms ook stilletjes met je tekendoos in een hoekje. (PS: Het zou wel handig zijn als iets minder slordig omspringt met de gemaakte kunstwerken, zodat wij op een rustige donderdagavond niet allemaal opgevorderd worden om HEEL DRINGEND het hele huis te doorzoeken. Op zoek naar die ene tekening die je ZEKER op de keukentafel had gelegd, maar dan uiteindelijk toch ergens onder de rommel op je kamer blijkt te liggen.)

Felix betekent ‘gelukkig’ in het Latijn

Je mocht een vorige week een verjaardagsfeestje geven in Pretland en hoewel er twee genodigden niet kwamen opdagen, liet jij het niet aan je hart komen. Je amuseerde je rot met de jongens die er wel waren. Je stond nat in het zweet van het vele springen, rennen, hollen en klimmen. Het is een wonder dat je bril die binnenspeeltuin overleefd heeft. Je draagt die nu bijna een jaar. In het begin met een bang hartje, maar je doet het echt heel goed. We hebben de ravotgarantie nog maar een keer moeten bovenhalen, toen je iets geweldig was met je broer. Als ik zie hoe actief je bent, is dat een geweldig resultaat.

Vorige week ging je met de trein naar Brugge. Basiel had het al een paar keer alleen gedaan, maar voor jou was het de eerste keer. Een (toen nog bijna) 8-jarige en een grote broer van 10, samen op de trein naar oma en opa. Toen we het perron opstapten, werd het je even te veel. Het voelde plots toch wel een beetje eng. Maar we benoemden het samen en toen de trein (een dubbeldekker, hoera!) arriveerde, was je vooral heel enthousiast. Twee dagen later stond ik op datzelfde perron te wachten en sprongen er twee enthousiaste mannetjes van de trein. Ik denk dat er in die wagon wel wat grapjes van links naar rechts zijn gevlogen.

Dat is een vaste waarde hier in huis, jij bent ons wandelende moppenboek. Met ook heel veel pagina’s met enthousiasme, sterk karakter, grote mond en energie. Maar vooral ook bladzijden vol liefde.

Gelukkige verjaardag Felix

Je mama

The post Jaarbrief 8 – Felix appeared first on Sofinesse.