Voilà, het hoge woord is eruit. Het concept is sharing en om in de anglofiele sfeer te blijven: it sucks. Want ga je niet op restaurant om een keertje niet uit dezelfde pot te moeten eten én om helemaal zelf te kiezen wat er op je bord komt, ook als jouw smaakvoorkeuren omgekeerd evenredig zijn aan die van je tafelganger(s)? 

Waarschijnlijk heeft Kamal Karmach het berekend voor Andermans Restaurantzaken en zorgt het sharing concept voor meer winst op het einde van de rit. Fair enough, de horecauitbater mag van mij meer dan zijn boterham verdienen. Maar dat hele restaurantgebeuren draait wel grotendeels om gezelligheid. Het kan toch niet de bedoeling zijn dat je kapot gaat van de stress omdat er maar drie hapjes op dat handgedraaide keramische bordje liggen terwijl je met vier mensen aan tafel zit? 

Pas op, het kan ook zo verschrikkelijk lekker zijn dat je het concept kan vergeten. Zo had ik twee keer de eer om in Door 73 te gaan eten (van Marcello Ballardin) . Dat was zo ongelooflijk lekker dat ik het hem vergeef dat er niet van elk hapje genoeg was. Toen waren er ook zoveel verschillende gerechten dat het uiteindelijk echt wel meer dan voldoende was. En zei ik al overheerlijk?

Maar het kan ook serieus fout lopen. Zo ging ik vorig weekend met vijf vriendinnen naar een fancy rooftopbar. Je weet wel, zo’n plek waar de cola zero naar de prijs van een glas wijn neigt omdat je hem opdrinkt met een prachtig uitzicht over Gent. Dat je de locatie betaalt is nog te begrijpen, maar dat je afgezet wordt omdat je voor het (sharing!) menu gaat is dat niet. 

Op de kaart kon je kiezen tussen zelf je (sharing!) hapjes te selecteren of voor het menu te gaan. Dan kreeg je ofwel een selectie van 5 hapjes (50 euro pp) ofwel 7 hapjes (65 euro pp). Sidenote: om je hippe kont op het rooftopterras te mogen begeven, moest je minimum dat laatste consumeren. Gelukkig met dranken inbegrepen. En laat ons eerlijk zijn, met cola zero’s met de prijssterallures van een witte wijn, zit je daar snel aan. 

Omdat we al wat bordjes hadden zien passeren, gingen we voor de zeven gangen. Want het is niet de bedoeling dat je na de sharing maaltijd nog naar de frituur moet hollen omdat je met honger achterblijft. Volgens de kaart waren alle hapjes voor twee personen bedoeld. Ondanks het feit dat wij met zijn vijven waren, kregen we toch telkens maar twee bordjes (voor vier personen dus). Gingen ze er vanuit dat het vijfde wiel aan de wagen zich wel kon troosten aan de overschotjes? Ze dachten waarschijnlijk dat we het niet zouden merken. 

Het was ook echt gezellig en we lieten het los. De schaamhapjes (“Wil jij het laatste nog?”) werden eerlijk verdeeld, mogelijks geholpen door de rijkelijk vloeiende wijn met de prijssallures van vloeibaar goud. Maar gelukkig wel met een rooftopview! 

Toen bleek de zevende gang (het dessert) maar niet te komen. We zagen dat de halfopen keuken al aan de opkuis begon, maar onze millefeuille was nog altijd niet gepasseerd. Uiteindelijk vroegen we of er misschien iets misgelopen was, waarop er aan onze eerlijkheid werd getwijfeld. 

Tot twee keer toe kregen we de vraag of we toch al niet een soort cake hadden gekregen, want volgens hun boekhouding hadden wij dat al opgesmikkeld. Aangezien er ook al eens met een drankplateau serieus was gemist, kan ik wel ergens snappen waar het fout is gegaan, maar een dessert waarvoor je betaalt, moet ook gewoon op tafel komen. Punt. (En op dat punt hadden we echt nog niets gesmikkeld van dat dessert)

Uiteindelijk kregen we drie dessertjes voor vijf personen. Vreselijk, want wie wil er nu aan hogere wiskunde doen tijdens het eten ipv gewoon heerlijk te genieten? Al hadden we toevallig wel tijd om te rekenen, want we moesten toch heel lang wachten op onze millefeuille. En wat bleek? We zijn serieus in’t zak gezet. Want de hapjes afzonderlijk bestellen was in totaal 7,5 euro pp goedkoper dan voor het menu te gaan! Met potverdorie identiek dezelfde hapjes. En als we dat hadden gedaan, hadden we misschien wel echt eten gekregen voor vijf ipv vier personen? 

Enfin. Sharing dus. Iets wat we al eeuwen doen met patatten en boontjes uit de casserole en voor elk gezinslid een blinde vink. Of met een grote pot spaghetti waar iedereen naar hartelust uit kan scheppen en die je zeker niet met honger achterlaat. Sharing doen we thuis jongens, op restaurant mag het weer naar het concept van weleer: je betaalt een flinke klets extra omdat je het niet zelf hoeft te maken, omdat je niet zelf hoeft af te wassen en omdat er iets lekker op je EIGEN bord ligt. Dat mag gerust handgedraaide keramiek zijn, daar doen we niet moeilijk over. 

Maar let op. Als je vraagt of ik je sharing concept al ken, zou het wel kunnen dat ik dat bord naar je kop gooi. 

The post Kent u ons concept al? appeared first on Sofinesse.

Dit jaar is het precies twintig jaar geleden dat er vanuit het verre Antwerpse dorpje Onze-Lieve-Vrouw Waver een paardencamion vertrok met wat meubeltjes en een heel klein hartje. Je mag dat vrij letterlijk nemen. Want mijn vader had de stront wel zo goed mogelijk opgekuist, het was toch vooral een vrachtwagen om paarden mee te vervoeren en geen verhuismobiel.

Mijn grootmoeder had een doos versgebakken lekkers meegegeven. Een wafeltje delen om het ijs te breken bleek geen slechte tactiek. Er waren zes kamers in het huis in de Florbertusstraat nummer vier. In het kleinste zolderkamertje zat iemand die iemand kende die ook Germaanse Talen ging studeren. Daar op de trap ontmoette ik voor het eerst Iris, waar ik de rest van mijn universitaire carrière naast zou zitten in de aula. Zij porde me aan om vragen te stellen (geen moeite mee, zelfs niet in aula E), ik trok mijn grote mond open. Zij kwam een beetje op mijn kot hangen tijdens springuren, ik maakte pasta met tonijn (uit blik uiteraard, vanwege het studentenbudget).

Het was een serieuze onderhandeling geweest om naar Gent te mogen gaan. De meerderheid van mijn middelbare scholieren trok naar het geografisch logische Mechelen of Leuven, een enkeling naar Brussel of Antwerpen. Mogelijks kwam daar zelfs de sluwe tactiek aan te pas van Zweeds te willen studeren (alleen beschikbaar in Gent) om dan bij de inschrijving plots toch nog naar Engels en Nederlands te switchen. Maar dat had ik wel verdiend na de teleurstelling van de toneelschool, want ik had nog maar net mijn acteerdroom in duizend stukjes bij elkaar geveegd.

De verliefdheid was instant. De eerste stap die ik op Gentse bodem zette, voelde als thuiskomen. Het klinkt geweldig melig, maar de stad klopte met wie ik ben. Ik wist toen al dat ik daar ooit wilde gaan wonen. Hoewel dat de eerste kotjaren een bizar idee leek en me zelfs een relatie gekost heeft, was het verlangen om Gentse te worden te groot.

De eerste jaren had ik geen fiets en heb ik de stad gewoon te voet verkend. Ik besefte toen nog niet hoeveel tijd je eigenlijk hebt als student en genoot van elke wandeling. Dat alles zo dichtbij is, heeft mij altijd aangetrokken in het stadsleven. Maar het was vooral de Gentse vibe die mij van mijn sokken heeft geblazen. Dat licht anarchistische, tegendraadse, sympathieke en culturele kantje van de stad.

Mijn eerste diploma (Germaanse Talen) haalde ik in de schaduw van de Blandijnberg en ik bleef daar netjes hangen toen ik voor mijn volgende diploma (postgraduaat Journalistiek) naar Brussel trok. Ik was trouwens niet alleen, de helft van mijn medestudenten pendelde elke dag van Gent naar onze hoofdstad.

Toen ik van student naar werknemer ging, was er geen sprake van terugkeren naar de heimat. Ook al betekende het nog een (illegaal) jaartje langer op een kot zonder warm water, het was het helemaal waard. Het was een zachte overgang naar helemaal op eigen benen staan. Ik verhuisde naar een piepklein appartementje waar veel mensen hun draai niet zouden kunnen vinden (het was zo klein dat draaien moeilijk was), maar ik vond het heerlijk. Een domicilie in de stad van mijn dromen, dat was echt bucketlist materiaal.

Dat ik er de man van mijn leven zou tegenkomen en er drie kinderen op de wereld zou zetten (die uiteraard die heel typische tongval en rrrr hebben), was een gigantisch cadeau.

Er zijn zeker nadelen aan het stadsleven. Vooral bezoekers vloeken wel eens omdat we geen oprit hebben waardoor ze vaak heel wat blokjes moeten rijden om een parkeerplek te vinden. Mijn jongens willen graag een grote tuin, maar gaan gelukkig ook vaak voetballen met vriendjes in het park vlakbij. Want ook dat is – net als ongeveer alles – lekker dichtbij.

Er zijn weinig dingen die me zo rustig maken als op mijn fiets door Gent rijden. Ik word daar echt elke keer gelukkig van. Van Gentenaar zijn, van hier te mogen wonen. Er zijn zeker ook nadelen (geen oprit en al), maar voor mij werkt het.

Ik arriveerde hier toen we van Belgische Frank naar Euro gingen. Een knipoog later vieren we ons porseleinen huwelijk. Hier en daar wat grijze of andere haren, maar nog dezelfde streken.

Gelukkig blinkt de stadsliefde nog even hard, de volle twintig jaar later.

The post Twintig jaar is porselein. appeared first on Sofinesse.

Ik werd wandelen gestuurd op de toneelschool en ging dan maar Germaanse talen studeren omdat veel mensen ‘in de media’ dat hadden gedaan. Acteren is nog steeds een grote liefde, maar ik ontdekte dat presenteren me even gelukkig maakt. De architectuur werd helemaal afgevoerd omdat het met serieus wat wiskunde bleek te zijn, maar de interieurmicrobe is nog altijd springlevend.  In dat kader: een absoluut droomscenario is een nieuwe reeks van de huisdokter (of iets dergelijks) die ik zou mogen presenteren. Hupla, twee liefdes samen. Soms is het mooi weer in Utopia.

Maar ook vroedvrouw verdween nooit uit mijn gedachten. Ik zat nog in het middelbaar toen ik al zenuwachtig werd van mensen het hadden over het aantal maanden, want je bent geen negen maanden zwanger maar 40 weken. Ik ging al heel snel babysitten (vanaf mijn 13^de) en was dolgelukkig toen er nog een klein boeleke bijkwam in mijn favoriete gezin. Kato was echt nog heel mini toen ze al een paar uurtjes aan mij toevertrouwd werd en ik vond dat geweldig. Later ging ik daar soms zelfs meerdere dagen babysitten. Heerlijk, geweldig, de max. Dat hele baby en zwangerschapsverhaal bleef me aantrekken.  En ja, ge moet het ook niet verder zoeken met mijn borstvoedingsgedoe. De allergelukkigste periode uit heel mijn leven was dan ook de moederschapsrust met Basiel. Ik ben nooit nog zo chill geweest als toen.

Raar eigenlijk dat ik pas tijdens de zwangerschap van Felix het bestaan van Geboren in Gent ontdekte. Toen nog onder een andere naam, maar met hetzelfde stel geweldige vroedvrouwen. Na de bevalling van Basiel wist ik dat ik het anders wou. Ik ben in 2012 zonder verdoving bevallen (oef, want dat was een grote wens van mij), maar achteraf bekeken onnodig ingeleid. Je bent onwetend en volgt de gynaecoloog, want die weten het toch wel zeker? Ondertussen weet ik dat daar verschrikkelijk veel verschil op zit. Ondertussen weet ik dat medische praktijken die alleen vertrekken vanuit risicobeperking en daarbij de natuur uit het oog verliezen (en andere risico’s creëren die je er dan maar gewoon moet bijnemen “want de baby is toch gezond”) niet bij mij passen. Ik geloof in een combinatie van de natuur én de medische wereld, niet in het uitsluiten van één van beide.

De bevalling van Felix was fantastisch, dankzij Karolien van geboren in Gent. Zij wist wat ik wilde en heeft dat ook mogelijk gemaakt. Volledig natuurlijk bevallen,  op mijn tempo. Dat bleek een speedbevalling van minder dan twee uur met een gigantische baby, maar het was heerlijk. Ik ben ongelooflijk blij dat ik deze ervaring heb, want anders zou het trauma van Rosalie nog groter zijn. Er is toch één bevalling waar ik met heel warme gevoelens op terugkijk.

December 2019, ik keek er zo hard naar uit. Nog eens bevallen, dit keer met de (voor mij) juiste gynaecoloog én met een vroedvrouw van Geboren in Gent. Ik heb met het grootste enthousiasme mijn geboorteplan ingevuld, ik was echt enthousiast. Iedereen weet dat een geboorte heel onvoorspelbaar is, maar je kan bij Geboren in Gent heel duidelijk aangeven wat je wil en hoe. Ook met een plan B, of zelfs een plan C. Alle scenario’s worden besproken en bekeken, zodat het een zo fijn mogelijke ervaring kan worden.

Wat de kers op de taart moest worden, liep helemaal anders. Het is een litteken op mijn ziel dat nooit hersteld zal worden. De geboorte van Rosalie is een gigantisch trauma. Ik zal voor eeuwig en altijd die drie maanden zwangerschap én bevalling missen. De tranen rollen over mijn wangen terwijl ik dit schrijf. Het is een gevoel dat je denk alleen maar kan begrijpen als een zwangerschap je veel te vroeg ontrukt werd, maar het doet krakend veel pijn. Schreeuwend, scheurend, verdwaasd veel pijn.

Maar gelukkig zijn er dan geweldige vroedvrouwen van Geboren in Gent. Door omstandigheden ken ik alleen Angelique en Karolien van het oranje team echt, maar dat zijn dan ook twee ongelooflijke toppers (de rest ook hoor!). Je kan bij hen terecht voor opvolging tijdens de zwangerschap, wat zalig is, want zij nemen veel meer de tijd om te luisteren, meer dan een gynaecoloog dat kan. Je kan uiteraard postnataal op hen rekenen, maar ze zijn er ook tijdens de bevalling. Dat kan helemaal thuis, of met een combinatie van arbeid thuis en begeleiding in het ziekenhuis. Maar vooral: ze zijn er.

Ik kan niet met woorden uitdrukken hoeveel steun ik heb gekregen van Karolien. We hebben een goeie klik en zijn door allerlei omstandigheden nog dichter bij elkaar gekomen, maar wat een vroedvrouw. Wat een vrouw.

Ze was er toen ik met licht bloedverlies naar het ziekenhuis ging. Ze stond er in de acht dagen dat ik de geboorte nog heb kunnen rekken in het UZ, ze stond er om naar dat kleine mensje in de couveuse te gaan kijken. Ze was er om me aan te moedigen tijdens de eerste aanhap en ze was er ook achteraf. Nog altijd.

Een zwangerschap en bevalling is verschrikkelijk uniek. Soms doe je het maar één keer, of twee keer. In ieder geval, de meeste vrouwen doen het geen twintig keer. Dus eigenlijk is er geen ruimte voor trial and error. Daarom kan ik alleen maar aanraden om je te laten begeleiden door deze vroedvrouwenpraktijk (of een andere, als je niet van Gent bent). Je vindt er een luisterend oor, een oplossing voor veel problemen, begeleiding op maat en veel liefde. De job vraagt bakken liefde, en die is er.

Het was afgelopen dinsdag ‘dag van de vroedvrouw’. De ideale gelegenheid om al die fantastische vroedvrouwen (én mannen!) eens serieus in de bloemetjes te zetten. Geweldige exemplaren in het ziekenhuis, maar ik heb een nog grotere boon voor de zelfstandige vroedvrouwen. Ze hebben de kunst om ongemerkt de intimiteit van je huis binnen te stappen, om tegelijk onzichtbaar en toch stevige houvast te zijn.

Het is nog te vroeg, maar het hele verhaal van Rosalie heeft nog andere dingen in gang gezet. Ik droom nog steeds van dat boek, ik zou heel graag lezingen geven om meer te vertellen over borstvoeding (want geschreven woorden zijn altijd verder dan een gezicht en een stem), ik zou meer willen betekenen voor andere verse (premature) ouders en zoveel meer.  Ergens heb ik vertrouwen dat het er ooit op de een of andere manier wel zal zijn.

Voor alle toekomstige ouders, ga eens kijken op de website van Geboren in Gent. Praat openlijk met je intimi over wat je meemaakt, mij had bijvoorbeeld niemand verteld hoeveel bloed je verliest na een bevalling. Had ik het geweten, ik had grotere onderbroeken voorzien voor die eerste dagen. Wees niet bang van een bevalling, het is een krachtige ervaring. Omringd met de juiste mensen kan het ook een prachtige ervaring worden. Zoek een fijne praktijk bij jou in de buurt.

Want goeie vroedvrouwen zijn goud. Puur goud.

The post Vroedvrouwgoud: Geboren in Gent. appeared first on Sofinesse.

Onze buurt is een stuk van de inzet van de verkiezingen in Gent. Bijna alle partijen willen het circulatieplan in de Brugse Poort terugdraaien. Als bewoner kan ik zeggen dat de knip voor ons een zegen is. Er zijn uiteraard uitdagingen, maar dat is zo met elke verandering. Ik geloof er sterk in dat we meer en meer zullen evolueren naar een stadskern zonder auto’s, maar dat vraagt een mentaliteitsverandering én een investering in alternatieven. Pas als de blinde vinken zullen snappen dat de mobiliteit zo uiteindelijk vooruit zal gaan voor iedereen, komen we hopelijk ooit eens ergens.

Ik word een beetje misselijk van het egoïstische ‘maar ik kan nu niet meer op mijn oprit vertrekken en parkeren voor de deur van de winkel waar ik naartoe wil’. Of het ‘maar de stad is dood, alle economie gaat kapot!’. Pas op, ik geloof dat er inderdaad schade is toegebracht door de perceptie te creëren dat Gent onbereikbaar is geworden (bedankt oppositie!). Terwijl dat eigenlijk op geen enkele manier klopt. De stad is net zo bereikbaar als vroeger, alleen circuleert het verkeer anders. Maar goed, toen we plots niet meer mochten roken op de trein/op het werk/op café waren ook veel mensen boos. Terwijl iedereen nu toch blij is dat ie niet meer naar asbak stinkt.

Het is ook te gemakkelijk geworden om zomaar alles op het circulatieplan te steken. De Carrefour Market die in de Bevrijdingslaan de deuren sloot, moest zogezegd dicht door het circulatieplan. Terwijl ook lang voor het plan in voege was, amper iemand met de auto naar die winkel kwam. Maar dat de slechte cijfers iets te maken zouden hebben met hoe vuil de winkel was, hoe onaantrekkelijk en hoe er niet altijd de meest verse producten werden geëtaleerd, zal waarschijnlijk te veel hand in eigen Carrefourboezem zijn. Hetzelfde voor de elektrozaak verderop die maar geen overnemer vindt, uiteraard door het circulatieplan. Natuurlijk heeft dat ook absoluut niets te maken met e-commerce, een nette Krefel een halve kilometer verder of een rommelige winkel vol toestellen die nog nooit een AAA-label van dichtbij hebben gezien. Neenee, dat komt omdat er veel minder voorbijrijdend verkeer is. Mensen kopen nu eenmaal geregeld een wasmachine op den bots.

Feit is: de Brugse Poort is een wijk met uitdagingen. Mensen van buiten de stad begrijpen vaak niet waarom wij daar zijn gaan wonen, en al helemaal niet waarom we het daar leuk vinden. Tussen de allochtonen, met een gigantische woondruk, met heel wat ‘problemen’, soms valt zelfs de term getto – daar wil toch niemand wonen?

Oh jawel. De buurt heeft inderdaad wat problemen, maar dat lijkt me pure wiskunde. De Brugse Poort is de dichtst bevolkte wijk van de stad, dus is het maar normaal dat daar wel eens problemen van komen. En exponentieel zal dat inderdaad meer zijn dan in een tuinwijk vijf gemeentes verderop waar de buurman achter de brede haag van zijn gigantische tuin met dito oprit én garage heel veel open ruimte inneemt.

Maar tegelijkertijd is het ook een fantastische plek om te wonen. Met een prachtig historisch centrum op vijf minuten fietsen, met heerlijke plekjes, met fijne eetgelegenheden, met alles binnen handbereik.

Een plek met een (Turkse) buurman die ziet dat je auto niet start en meteen ‘maten’ optrommelt om met startkabels te komen. Een buurman die al snel merkt dat de batterij kapot is, de volgende dag met een nieuwe aan je deur staat en die ook nog eens installeert. Als blijkt dat er dan nog iets niet klopt, met jou even naar ‘de garage van een maat’ rijdt en het daar ’s avonds laat oplost. “Want daar zijn buren toch voor.”

Ik ben er nog niet goed van, van zoveel warmte en hulp. Voor gisteren zeiden we gewoon vriendelijk goeiendag tegen elkaar, nu ken ik zijn halve levensverhaal. En zeg ik I., en weet ik dat altijd op hem kan rekenen. En dat zij ook altijd bij ons mogen aankloppen.

En dat is dus ook de Brugse Poort. De geknipte plek om te wonen, wat ons betreft.

The post Geknipt. appeared first on Sofinesse.

Favoriet is misschien een groot woord, want het zijn gewoon de routes die ik het vaakst doe om veelal praktische redenen. Het is vlak naast mijn werk of vlak aan mijn voordeur bijvoorbeeld, dat kan al eens een meevaller zijn in drukke tijden. Maar ik ben er ook van gaan houden en ze verrassen me nog elke keer (toch zo’n keer of twee per week)

Het lopen is nog altijd heel voorzichtig en vooral extreem traag, maar IK LOOP. Ik heb daar zo ongelooflijk veel deugd van dat het belachelijke tempo (dat door echte lopers wel eens als wandelen wordt omschreven) ook geen hol uitmaakt. Op deze manier kan ik zelfs niet meedoen aan een 5km wedstrijd (want ik ben niet op tijd binnen denk ik ;-)), maar dat is niet erg. Ik loop voor mezelf. Voor mijn hoofd, voor mijn gemoed, voor de frisse lucht.

Sport schiet er altijd snel in, het is gewoon niet altijd makkelijk te combineren met een full time job, gezin en andere bezigheden – maar doorgaans knoop ik toch twee keer per week mijn veters vast. Dat betekent dat ik meestal één keer op het werk loop en één keer in het weekend. En omdat ik (nog?) niet echt ver geraak, draai ik dus ook geregeld hetzelfde toertje. Maar voorlopig ben ik ze echt nog niet beu.

GALGENWEEL

Een werkloopje gaat altijd op dezelfde manier. Ik trek thuis mijn loopkleren aan en stap ten laatste om 6u30 uit mijn auto op de parking van Nostalgie. Als ik daar vertrek en rond het Galgenweel draai, komt dat neer op vijf kilometer. Daarna ga ik douchen (yes, we hebben douches op het werk!) en stap met sportzak en natte haren de redactie binnen. Ik vrees nog steeds de dag dat ik ga vergeten een propere onderbroek mee te doen of een ander _onmisbaar_kledingstuk in mijn tas te stoppen. (We hebben het niet over die keer dat ik geen beha mee had. Niemand heeft dat gemerkt, echt niemand)

Het Galgenweel is een recreatieve waterplas op Linkeroever. Het is bijna helemaal omgeven door een Finse piste en aangenaam lopen. Behalve het stuk dat je naast de Antwerpse ring loopt, dat is wat raar. Je hebt een prachtig zicht op Antwerpen en loopt grotendeels langs het water. Er is ook een gigantisch woonproject neergezet (echt een soort dorp) en het hele park errond is opnieuw aangelegd. En dat is best geslaagd. Zeker in het ochtendlicht, kan ik daar geweldig mooie foto’s nemen.

BOURGOYEN

Ik ben een stadsmens in elke vezel van mijn lijf, maar ik kan uiteraard wel van natuur genieten. Het mag alleen niet te lang duren (knipoog). Wonen in de rust en stilte van de natuur zou mijn grootste nachtmerrie zijn, maar ik ga wel het liefst lopen in de de natuur. Wel een serieuze meevaller dat er in onze achtertuin een natuurgebied ligt. Een kleine kilometer tot aan de ingang, een toer van bijna 6 kilometer en dan weer naar huis. Met onderweg de allermooiste landschappen, echt op twee stappen van Gent. De Bourgoyen zijn de max. Onderweg kom je ook bijna altijd andere lopers/wandelaars tegen, en dat vind ik wel fijn. Maar vooral: het is er zo mooi! En zo verscheiden. Je loopt langs en over water, langs weiden, door stukjes bos…Ik krijg er voorlopig echt geen genoeg van. (In tegenstelling tot bijvoorbeeld mijn lief, die het echt beu gelopen is.) Het is trouwens ook een prachtige plek om te wandelen (maar je moet er de vogelspotters met gigatelelens wel bijnemen ;))

BLAARMEERSEN

Ik heb zeker drie dagen gelachen, toen bleek dat mijn goede vriendin K na 7 jaar in Gent (!) nog geen enkele keer op de Blaarmeersen was geweest omdat ze die nog niet gevonden had. Nu hebben de wezens van Venus doorgaans geen gigantisch oriëntatievermogen volgens het cliché, maar dat vond ik er toch wat over. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik de Blaarmeersen ook pas echt heb leren kennen door het lopen. Voorheen fietste ik gewoon naar het strand om te bruinen/zwemmen, maar er valt nog zoveel meer te ontdekken. Ik combineer de Blaarmeersen nu vaak met de Bourgoyen, als ik geen pijn heb én heel veel goesting. Of met een halve Watersportbaan, dat kan ook. Maar dat is een serieus stuk saaier, tenzij er een roeiwedstrijd aan de gang is.

SCHULENSMEER

Het is misschien een beetje raar om hier een toer bij te zetten die ik amper één keer per jaar doe, maar het is zo de moeite dat ik em echt wil vermelden. Ik presenteer elk jaar een concert in Lummen (van Harmonieorkest Demer en Laak) en maak dan altijd van de gelegenheid gebruik om daar te gaan lopen. Want het is er zo verschrikkelijk mooi! Er is een korte looproete van 5km langs de Demer en een langere van 8 rond het meer. Ik heb er zaterdag zo genoten van het water, de schapen onderweg en de fantastische bloemetjes. Als het niet zo ver was, ik deed het zeker vaker.

Je moet nu niet denken dat ik alleen maar deze toertjes loop, maar ze zijn toch wel een vaste waarde in mijn Strava (je vindt me daar gewoon kei saai onder ‘Sofie Verschueren’.

Gelukkig heb ik nog vele kilometers voor de boeg en kan ik nog heel veel dingen ontdekken! Tips zijn hier altijd welkom (zodat ik ook eens een antwoord heb als mijn lief zich afvraagt of er nog toffe looptoertjes in de buurt zijn, he has done it all met zijn marathontrainingen – en hij geraakt snel dingen beu. Behalve zijn lief mag ik hopen ;))

En als we onze agenda’s goed gelegd krijg, vertel ik er binnenkort sowieso nog meer over bij momrunsthecity.

Favoriete toertjes van jezelf mogen hieronder zeker gedeeld worden. Alsook uitnodigingen om eens samen te lopen, op mijn slakkentempo dan wel uiteraard.

The post Mijn looptoertjes appeared first on Sofinesse.

Maar ik sla natuurlijk de highbrow-dingen ook niet af. Het een hoeft het ander toch niet uit te sluiten? Ik hou mijn cultuurblik graag zo open en breed mogelijk. Ik ben een grote theaterliefhebber en probeer toch een paar keer per jaar mijn gat naar de schouwburg te verplaatsen. Ik neem ook Basiel graag mee (en binnenkort Felix ook), wij zijn bijvoorbeeld al een paar keer naar de zalige voorstellingen van 4hoog gaan kijken.

But shame on me, ik ben nog nooit naar de opera geweest. Gelukkig gaat daar volgend weekend verandering in komen. Samen met Basiel zal ik zaterdag om 15u in de Gentse opera zitten. Want De Piramide, de school van onze twee jongens heeft samen met MUS-E een prachtige voorstelling gemaakt. (Dat zeg ik met enig voorbehoud, want ik heb het natuurlijk nog niet gezien, dikke knipoog). De kinderen van het 4^de, 5^de en 6^de leerjaar hebben via workshops wekenlang hun meest artistieke kant naar boven laten komen. En het resultaat kan je komende vrijdag en zaterdag gaan bekijken. In die prachtige omgeving, met de balkons en de fluweelrode zeteltjes.

MUS-E neemt de kinderen mee in de rol van kunstenaar en samen bouwen ze via een uitgebreid workshop-traject aan een voorstelling, waarbij verbeelding, experiment en dialoog centraal staan. Klinkt allemaal nogal vervlogen misschien, maar de mensen die al een sneak preview hebben mogen doen, zijn laaiend enthousiast. Om van de kinderen nog maar te zwijgen. Onze school bruist en gonst het hele jaar door, maar de laatste maanden hoor je toch wel heel veel ‘Metamorfose’ en ‘Opera’ waaien. Iedereen is gewoon zo benieuwd! Want laat ons eerlijk zijn, het is wel een zot cool project.

Dus. Heb je vrijdagavond om 19u of zaterdagmiddag om 15u nog niks te doen, dan heb ik een idee! Ga naar Metamorfose! Het is een unieke kans om met je kroost de opera eens te bezoeken en hen op een toegankelijke manier te laten kennismaken met de wereld van kunst, muziek, opera, dans en theater. En toegankelijk slaat ook op de prijs, want het duurste ticket kost je nog altijd maximaal 5 euro. Batje, zoals ze in West Vlaanderen zeggen.

Tot volgend weekend dus?

(PS: Kaarten via 070/ 22 02 02 of via mij eventueel)

The post Cultuurtip: ga dit weekend met je kinderen naar de Gentse opera. appeared first on Sofinesse.

Op een auditiedag van de Lunatics raakte ik niet veel later aan de praat met een geweldig toffe madam. We bleken 300m van elkaar te wonen en moeten ook allebei geweldig veel gezelschapsspelletjes gewonnen hebben, want het geluk in de liefde was bij ons allebei eerder schaars. Zij had toevallig een prachtig huis een beetje verder. Niet alleen was er verwarming (praise the lord!), een warm bad (hallelujah!) en een wasmachine (hosanna in de hoge!), het was er ook onwijs gezellig.

Het gebeurde eigenlijk redelijk direct dat we vriendinnen werden. Gelijkaardige status op facebook, gemeenschappelijke hobby en gehuisvest vlakbij elkaar – dat zijn geweldige ingrediënten voor een vriendschap.

Wij gingen zelfs al op vakantie naar Spanje toen de smartphone nog niet was uitgevonden.

Die keer dat mijn wc het begeven had kreeg ik zelfs een sleutel, die ik eigenlijk niet meer heb moeten teruggeven. Het gele badeendje dat als sleutelhanger dienst deed, bleek ook symbolisch voor de wellnessactiviteiten waar ik af en toe van mocht profiteren. Ik in het warme bad, zij daarnaast. En dan kletsen tot het water koud word, want wij kunnen toevallig geweldig goed kletsen.

We leerden op dezelfde dag de man van ons leven kennen, die ook nog eens dezelfde initälen bleken te hebben én hetzelfde beroep. (Heel even was er twijfel dat het om dezelfde man ging, maar we hebben dat vrij snel kunnen uitsluiten). We verhuisden allebei (dus officiëel zijn we allang geen buurvrouwen meer), er kwamen kinderen, een huwelijk, prachtige momenten en ook hele moeilijke. Ik kan daar altijd terecht, en omgekeerd hoop ik hetzelfde. Er zijn maar weinig mensen bij wie ik me zo op mijn gemak voel. We hebben haar zelfs meter gemaakt van Felix, dat is toch wel een titel waar je niet licht over gaat.

Afgelopen vrijdag legden onze venten een pokerkaartje, terwijl wij de uren volpraatten. En als we niet allebei onze ogen voelden dichtvallen van vermoeidheid, zaten we daar mogelijks nog te babbelen.

Van een geweldige buurvrouw, naar een kanjer van een vriendin. Hoe geweldig veel toeval om iemand achter de hoek te vinden die zo snel verhuisd is naar mijn hart (en jammer genoeg ook naar de suburbs ;)), maar – en dit ga je niet geloven –  het was NOG EENS prijs.

Hoe gaat dat tegenwoordig met Instagram? Ge post een foto van uw straat en iemand comment dat het toevallig ook haar straat is. Ge scrolt wat door elkaars feed, stuurt wat berichten en het verhaal begint. Ge gooit wat kraamkost binnen, ge helpt mekaar als er eens een uurtje een babysit vandoen is. En ge eet allebei graag sushi. En bovenal: het blijkt weer maar eens een geweldige madam te zijn.

De pech zit ‘em in het feit dat ook deze buurvrouw besloot om ‘een beetje’ verder te gaan wonen. Niet echt extreem ver, maar als je gewoon bent om er een halve minuut over te doen om aan haar voordeur te staan, dan is alles ver natuurlijk.

Het is allemaal nog pril, maar wel gezellig. En omdat we straks sushi gaan eten, begon ik te mijmeren. Excuses.

Twee fantastische buurvrouwen. Ik kan niet klagen over wat dat Gentenaarsschap mij al allemaal gebracht heeft.

.

(Zeker als een goeie buur, een dichte vriend wordt)

The post Buurvrouwen. appeared first on Sofinesse.

Ik was gelukkig altijd geslaagd in eerste zit. Insert drie maanden vakantie. Want de andere vrije tijd heb ik in die jaren helaas lichtjes verkwanseld aan mijn toenmalige liefde in de heimat. Ik kon natuurlijk niet weten dat dat grondig fout zou lopen. Ok, misschien wel als ik toen wat harder had durven na te denken.

Ik ging wel graag naar de les. Het komt waarschijnlijk ook niet als een verrassing dat ik er ongeveer geen enkele gemist heb. (Jaja, streber, ja) Of dat ik de persoon was die iedereen aantikte om een vraag te stellen. Misschien omdat ze zelf bang waren dat hun hand er ging afvallen bij het opsteken of omdat er alleen al bij de gedachte om iets te moeten zeggen, pipidruppeltjes vrijkwamen.

Misschien ben je vorige week in het nieuws wel ergens tegengekomen dat Professor Johan Taeldeman van de Ugent overleden was. Hij kreeg de titel dialectenprofessor in de krant, maar ik noemde hem al lachend wel eens de kerstman. Zo zag hij er ook uit, met zijn lange witte baard en bretellen.

Toen ik zijn bureau binnenwandelde voor het mondelinge examen Nederlandse Taalkunde in tweede kan (ik ben inderdaad al zo oud dat ik kandidaturen en licenties nog net meegemaakt heb), was ik behoorlijk zenuwachtig. Dat waaide snel weg toen Taeldeman mij complimenteerde met mijn mondigheid. Hij prees mijn actieve aanwezigheid – die bij mijn medestudenten vast het nodige ooggerol veroorzaakte – in de colleges. Ik kreeg al snel het gevoel dat hij niet bijzonder veel zin had in examineren, maar des te meer in een lang gesprek met een stevig biertje.

Uiteindelijk moest ik toch een vraag beantwoorden. Ik had flink gestudeerd en hoefde me dus niet in pijnlijke bochten te wringen. Maar wat ik vertelde, maakte absoluut geen indruk. Het ging hem alleen maar over hoe ik het vertelde. Achter zijn gestreken baard, verscheen een steeds groter wordende glimlach.

Hij rondde het gesprek (ik kan het echt geen examen noemen) af met woorden die nog heel erg lang in mijn hoofd hebben gespeeld. Taeldeman vond ik dat ik zo’n ongelooflijke mooie stem had en een onberispelijke uitspraak. Hij zei dat hij het fijn vond dat ik op deze universiteit zat, maar dat hij vooral hoopte dat ik ooit voor de radio zou gaan werken. Dat mijn stem daar perfect voor was. Hij zou dan zeker luisteren.

Ik kreeg uiteindelijk 17/20. En ik sla me voor de kop dat ik hem nooit heb laten weten hoeveel gewicht die woorden in mijn leven hebben gehad, en nog steeds. Altijd meer.

Het deed me wat, dat droevige bericht in de krant. Want ik heb jaren geleden in een donker auditorium aan zijn lippen gehangen. Zijn woorden hebben een eigen kamer in mijn hoofd.

Ter ere van Taeldeman kan ik niet anders dan afscheid nemen in wat voor mij het dichtst bij mijn eigen dialect komt. Ook al valt het misschien eerder onder die verfoeilijke tussentaal die zowel de standaardtaal als het dialect opvreet.

Sloppel. En merci.

The post Zijn naam was Taeldeman, en hij was de-tael-man. appeared first on Sofinesse.

Ik heb op redelijk veel verschillende plaatsen gewoond. Ik ging van dorp naar stad over de provinciegrenzen heen. Ik verhuisde van een villa omgeven door weilanden, via een kot naar mijn allereerste piepkleine appartementje (trust me, ‘appartement’ is een te groot compliment).

Twee jaar geleden verhuisden we van een klein rijhuisje dat met twee kleine kinderen volledig uit zijn voegen barstte, naar een stadswoning met ruimte. Niet gigantisch, maar wel geweldig. Zelfs met een terras en een klein tuintje. Een ongelooflijke luxe, vinden wij.

We zijn verwend met ruimte. We zijn het gewoon van heel ruim te wonen. Liefst compleet met oprit, grote tuin, garage in de woning en als het even kan ook ver genoeg van buren. Ik veralgemeen misschien een beetje. Of ik heb teveel naar Huizenjagers gekeken. Topprogramma wel, want binnenkijken is mijn hobby.

Compact(er) wonen is de toekomst als je het mij vraagt. Maar eigenlijk wou ik gewoon graag even zeggen waarom wij hier zo graag wonen, in de Brugse Poort in Gent.

Nabijheid

Behalve woon-werkverkeer doen wij minstens 80% van onze verplaatsingen te voet of met de fiets, soms ook met het openbaar vervoer. Want met een historisch stadscentrum op anderhalve kilometer en ons eigen ‘dorpscentrum’ in onze wijk, is een auto eigenlijk overbodig. Die wordt gebruikt om te gaan werken, hele grote boodschappen te doen (mijn cola-zero-verslaving kan niet op mijn bagagedrager) en verre vrienden/familie te bezoeken. We gaan te voet naar school, de bakker, het theater en de apotheker. Ik word daar heel gelukkig van, en mijn stappenteller ook.

Rust

Gek dat ik het typische argument van de plattelandsbewoner bij de stad plaats. Maar echt, het is hier heel rustig. Dat is uiteraard niet overal in Gent zo, dat weet ik wel. Maar omdat de auto actief geweerd wordt uit het stadscentrum, is het echt een rustige plek. Mijn moeder is hier eens een weekend komen logeren en behalve dat er toen ingebroken was in haar auto (hoe cliché is dat wel niet?), was ze echt geschrokken van de rust die hier hangt. Bij mijn ouders (op het platteland dus) word ik vaak wakker van het verkeer, dat is me thuis nog nooit overkomen. De occasionele luidruchtige (zatte) student moet je er natuurlijk wel bij nemen, maar we zijn allemaal jong geweest.

Speelgroen

Alweer een belachelijk stadsargument.  Maar omdat de open en groene ruimte hier schaarser is, genieten we er ook bewuster van.  We zijn de trotse eigenaar van een klein tuintje met terras, maar maken ook volop gebruik van het (speel)groen in de buurt. De ingang van natuurgebied De Bourgoyen ligt op minder dan één kilometer van onze voordeur en is mijn favoriete loopplek. Maar er zijn ook heel wat speetuintjes op wandelafstand. We hebben met de Blaarmeersen zelfs een meer + strand op 10 min fietsen. Bij de laatste hittedagen was er dit een halfuur nadat we beslist hadden dat we afkoeling konden gebruiken.

Lekkers

Er is zoveel lekkers en gezelligs en hips in de buurt, dat is niet te doen. Misschien moet ik eens een aparte blogpost maken met mijn favoriete adresjes. Want hoewel er een soort anonimiteit hangt in de stad, is dat hier eigenlijk ook een groot dorp. Ik kan nergens met mijn fiets naartoe zonder onderweg een paar keer mijn hand op te steken naar bekenden. Ik ken hier ondertusssen meer mensen dan in de heimat.

Ik ben dan ook al vijftien jaar een trotse Gentenaar. En er zullen serieus wat stokken nodig zijn om mij hier buiten te krijgen.

Oooh Gentje.

The post Waarom iedereen in de stad zou moeten wonen appeared first on Sofinesse.

Mijn lief had in die tijd een Xcel-document gemaakt met alle dingen die wij op dat moment van een huis wilden. Op het lijstje stonden dingen als: minstens 3 slaapkamers (toen we verhuisden was ik dan ook al 4 maanden zwanger), geen grote verbouwingswerken vereist, in 9000 Gent, …. Een tuin was op dat moment niet zo belangrijk voor ons. We wilden een plekje om buiten te kunnen eten, maar meer ook niet.

Twee kinderen later barstte het gezellige huisje ongeveer uit zijn voegen. Geheel toevallig (en behoorlijk onverwacht) botste ik op een stulpje drie straten verder. Ondertussen wonen we hier al een dikke twee jaar. Nog steeds een geweldige beslissing, om verschillende redenen.

Ons ‘nieuwe’ huis heeft een prachtig plekje groen. Niet groot (ik schat een 70 vierkante meter terras inclusief), maar wel echt heerlijk. De jongens kunnen zich volledig uitleven en omdat het helemaal ommuurd is (stadstuin!), kunnen ze ook niet ontsnappen. Ik kan perfect het schuifraam openzetten en ondertussen in huis allerlei dingen doen. Het ergste wat hen kan gebeuren, is dat ze megasmerig zijn (we hebben niet liever ;))

We hebben een regenton, zodat ze naar hartelust met water kunnen spelen (en morsen). We hebben heel veel onkruid waar je zonder problemen uren kan spelen met een schepje en een emmer. We hebben een massa bloemen die elke dag met een gietertje hun portie liefde krijgen.

Het terras heeft mijn lief eigenhandig gelegd, gewoon met een handleiding van youtube. Het was een helse klus, maar we hebben er elke dag plezier van. Ik heb me onlangs een weekend geamuseerd met een pot witte verf, waardoor het er ook allemaal wat frisser uitziet. Er is nog heel veel ruimte voor verbetering, maar het is nu al een heerlijk plekje.

Ik had gewoon eens zin om ons stadstuintje te delen. Want het is er echt heerlijk, vooral in het bloemenhoekje waar de avondzon het langst blijft hangen. <3

The post De huisdokter #7: Ah ja, we hebben ook een tuin(tje)! appeared first on Sofinesse.