Liefje, het is eindelijk de oranje dag! Je telt al zo lang af, samen met de andere kindjes in de struisvogelklas. Want je bent de eerste die jarig is. We 4-den je 4de verjaardag afgelopen weekend al met een beach party (grondig profiteren van de nazomer heet dat), maar voor het eerst besef je heel goed wat verjaren echt betekent. Je weet heel goed dat je vier wordt en vertelt het ook aan iedereen die het wil weten. Je weet heel goed dat er cadeautjes bij horen en draagt je kroon (van Spurrewubsie) al een dikke week preventief.

Het is ongelooflijk welke stappen jij het afgelopen jaar hebt gezet. Van drie naar vier lijkt veel meer dan twaalf maanden. De zorgen zullen waarschijnlijk nooit helemaal verdwijnen tot je volwassen bent en duidelijk wordt wat die extreme vroeggeboorte echt met jou heeft gedaan, maar de opluchting was wel enorm toen je na de Paasvakantie vrij plots echt begon te babbelen. Geen losse woordjes meer, geen onverstaanbare kreten maar serieuze volzinnen. En sinds de zomer zelfs echte verhalen.

Maar ook sociaal ben je echt enorm gegroeid. Je was al langer een ontdekkingsreiziger, maar toch was er ook een moeilijke afstand met vrienden/familie die niet in ons huis wonen. Het duurde lang voor ze je vertrouwen konden winnen, maar stap per stap mochten ze toch je hart binnenwandelen. We konden het ons een jaar geleden niet voorstellen dat je gezwind met valies bij moeke of oma zou staan en dat je de daaropvolgende nacht ook echt een oog zou dichtdoen (en vooral: dat zij ook zouden slapen). Maar (hoera!) het is ondertussen al een paar keer gelukt. Je broers moeten er wel bij zijn, dan voel je je helemaal veilig.

Die twee kerels zijn heilig. Ze smelten bij ongeveer alles wat je doet. Dat zorgt ervoor dat jij heel veel van hen gedaan krijgt en dat is in elke zin van het woord een understatement. Je mag bij hen in bed kruipen in ochtendhumeurspitsuur, je mag van hun bord eten, je mag hun dekentje afpakken in de zetel en ze spelen gewillig de stoute dief die in de gevangenis (= badkamer) wordt gezet door een strenge agente (jij).

De laatste dagen van de vakantie vroeg je vaak wanneer je naar school mocht. Je gaat graag en voelt je goed in de klas. Maar je springt ook nog altijd een gat in de lucht als we je komen halen. De drukte die daar op volgt, is (begrijpelijk) vaak te veel voor jou. Snel eten maken, broers die naar de voetbaltraining moeten, iedereen die moet ontladen. Mijn hart breekt een beetje dat we daar niet altijd de nodige ruimte aan kunnen geven. Het spijt me liefje, dat ik op dat moment niet gewoon een uur bij jou in de zetel kan komen zitten om te knuffelen en te praten. Want je vertelt nu al meer van wat er op school gebeurd is dan je twee broers samen.

We nemen wel trouw ons momentje voor het slapengaan. Ik kan vandaag ook zeggen dat we al vier jaar samen in een prachtig borstvoedingparcours zitten. Verschrikkelijk gestart, maar daarna fantastisch gelopen. Een paar weken geleden wilde je plots even op je eigen kamer slapen, maar na drie moeilijke nachten lig je nu weer gewoon in het aanschuifbed. Je vader zou het niet erg vinden om de bovenverdieping weer helemaal ‘adult only’ te maken, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik veel vaster en beter slaap als jij naast mij ligt. Langs rechts mijn dappere dochter, links mijn fantastische echtgenoot: ik slaap als een roos. Jij ook meestal. Sinds een maand of drie slaap je zonder pamper en op een paar accidentjes na loopt dat gesmeerd. Je hebt ons rechtstreeks in een nieuwe fase gezet: wij zijn echt compleet uit de luiers. Wij hebben officieel geen echte kleine kinderen meer (slik).

Al blijf jij voor altijd en eeuwig mijn kleine meisje van 900 gram dat ons hart en veel meer veroverde.

Gelukkig verjaardag. Proficiat met wie je bent.

Ik hou van je

Mama x

The post Jaarbrief 4 – Rosalie appeared first on Sofinesse.

Ondertussen kan je het ook terugvinden bij veel babywinkels en -websites, waar het nog meer tot zijn recht komt. Want het is een boek voor moeders die een borstvoedingsverhaal achter de rug hebben en nostalgisch willen terugblikken of begrijpen waarom hun verhaal liep zoals het liep, voor zorgverleners die eigenlijk niet helemaal weten hoe de vork in de steel zit, voor iedereen die het mechanische van borstvoeding beter wil leren kennen, maar toch vooral voor aanstaande ouders.

Bijna elke dag vraagt wel iemand me hoe het met de verkoop gaat. Bijna elke dag moet ik antwoorden dat ik het eigenlijk niet echt weet. Ik krijg alleen uitlevercijfers, dat is wat winkels hebben ingekocht, maar dus niet wat ze hebben verkocht. We zijn drie maanden verder en een tweede druk zit er voorlopig (nog?) niet in, we hebben nergens een top 10 gehaald, dus echt fantastisch zal het wel niet zijn met de verkoop. (Al is de uitgeverij niet malcontent)

Cijfers zijn natuurlijk belangrijk, maar ik probeer me er toch niet op vast te pinnen. Wel op de stroom fantastische reacties. De heerlijke berichten die ik heb gekregen van lezers. De liefste woorden in mijn virtuele brievenbus doen al het harde werk dat het boek heeft gekost meteen vergeten.

Voor het eerst je boek strelen, eraan ruiken en doorbladeren is fantastisch. Maar ook de boekvoorstelling op 9 februari was behoorlijk magisch. Ik ben normaal gezien niet slecht met woorden, maar wat er toen gebeurd is kan ik moeilijk beschrijven. Misschien moest je er gewoon bijzijn? Je kon langsgaan in de heerlijke winkeltjes met borstspulletjes van Nietbol.com, de borstvoedingskaartjes van Laura én mijn eigen oorbellen van Fleurfatale. (PS: Ondertussen zijn er zelfs nieuwe formaten van de booboorbellen!). Alle hapjes waren in borstthema, alle mensen waren gelijkgestemd van inborst. Het was heerlijk.

De allerliefste Barbara interviewde me, uitgever Sarah gaf een prachtige speech en daarna nam ik zelf het woord. Helemaal in mijn sas. De woorden die ik toen richting de zaal blies, schrijf ik hier ook graag nog eens neer. Om het gevoel vast te houden.

Iemand – hier in de zaal trouwens en met ervaring – zei me een tijdje geleden. “Een boek schrijven is verschrikkelijk, een boek geschreven hebben is fantastisch.” Ik snap het wel, maar ik ben niet helemaal akkoord. Ik vond het schrijven fantastisch. Het was dan ook grotendeels met zicht op zee, en dat helpt echt waar als je tijdens je vakantie om 5u ‘s ochtends uit je bed bent gekomen om te schrijven. Ik deed dat zonder koffie by the way, maar ik kan niet ontkennen dat er wel wat cola zero aan te pas kwam. 

Fantastisch dus. Om in de zee-sferen te blijven: Ik zat echt op een schrijfgolf en de woorden stroomden eruit. Er moesten wel wat dingen voor wijken. Een nieuw seizoen van WEG werd wat vooruit geschoven, en ja, vakantie eigenlijk ook. Sorry Sofie, volgende zomer beter. 

De rest van de zwangerschap was lastiger. Het was alsof ik weer een kindje in de couveuse moest leggen en de regie uit handen geven. Ergens op mijn paspoort staat “controlefreak” als het over eigen werk gaat, dus dat vergde wel wat loslaten. Met de vormgeversdokter ging het supervlot, met de dokter met als specialisatie eindredactie kwam het net niet tot een proces . Wel wat tranen, maar goed, ik ben gewoon nen ‘bleiter’. 

Het is er. Het is er dankzij veel mensen. Dankzij Sarah, die mij naar hier haalde en mij overtuigde. Dankzij Ella en Ellen, en Kim die me wat media-aandacht regelde. Iedereen weet dat ik ook ergens op dat paspoort “aandachtshoer” heb staan, dus merci allemaal. Dankzij Tom die nog meer zorg voor de kinderen op zich nam, dankzij Barbara die altijd bleef duwen. En dankzij zoveel mensen. Iedereen die er zijn stukje verhaal in deelde. Mensen die het nalazen. (Ik hoop dat ik niemand vergeten ben in het dankwoord.)

Ik weet dat ik de naam heb van niet goed te kunnen zwijgen, maar ik kan het nu wel verklappen. Het boek is redelijk vrouwelijk, maar toch kwam het te vroeg. Klaar. Op 17 januari kreeg ik telefoon van Sarah dat de vrachtwagen er was. Maar omdat het persplan (heb je hem?) nog niet klaar was, moest ik dus nog zwijgen. Tot 1 februari. 

En dan weer wachten tot het eindelijk 9 februari was. Vandaag. Met allemaal enthousiaste mensen. En allemaal helpende handen. En alles in teken van borsten. 

Ze hangen al in mijn oren, maar ga straks eens kijken (en kopen!) bij Greet van Fleurfatale. Ge hebt dat gewoon kei hard verdiend. Koffie drinken uit een tas met borsten, dat kan ook. Ga zeker eens kijken bij de kaartjes van Laura. Shockeer uw collega’s, of breng uw partner op goeie gedachten met een tettenmok. 

Bedankt om hier te zijn. Ik heb mijn best gedaan en het zou echt kei sympathiek zijn als ge wat reclame maakt op uw socials. Tja, je bent een millenial of je bent het niet he? Ik signeer met veel plezier uw exemplaar. Ge kunt betalen bij Tom. Geniet van de hapjes, daar is echt weken over gebrainstormd dus eet ze aub allemaal op!

Ik hoop dat je het leuk vindt. En dat je het graag leest. En dat er veel mensen mee geholpen zijn. 

Power to the boobies!  

Marketinggewijs zou het waarschijnlijk slimmer zijn om hier een paar positieve reacties te publiceren. Maar zoals altijd volg ik niet echt de SEO-regels en vergeet ik de algoritmes. Dat is hier een organisch verhaal, ik volg vooral mijn buik. Die plek waar ook dat kindje groeit, dat later helemaal kan verder groeien op jouw melk. Ik blijf dat fantastisch vinden.

Om maar te zeggen dat ik een boek geschreven heb. Het gaat over borstvoeding, het is met een kwinkslag en heel veel herkenbare getuigenissen. Je kan het overal kopen, maar ook hier.

Want met vloeibaar goud, doe je niets fout.

(PS: GRATIS CADEAUTIP VOOR MOEDERDAG voor slechts 24.99)

The post Het borstvoedingsboek appeared first on Sofinesse.

We waagden na de Paasvakantie de gok om jou toch al naar school te laten gaan, wat eigenlijk best goed ging. Maar tijdens de hete zomermaanden met onze voeten in Wenduins zand, begon ik toch weer te twijfelen. Ik heb nooit de drang gevoeld om te vergelijken en ben helemaal van het principe dat ieder kind het op zijn eigen tempo doet, maar door jouw start slaat de onzekerheid toch soms toe.

Je begrijpt ongeveer alles wat we zeggen, maar wij begrijpen jou veel minder. Toch niet met woorden, want je vindt altijd wel een manier om je punt te maken. De weg naar zindelijkheid was ook een processie van Echternach, met de nodige frustratie. Want het was al een paar maanden duidelijk dat jij die blaas en sluitspier wel echt onder controle had, maar de controle over het ledigen niet wilde afgeven. Lees: vooral niet op een potje, toilet of pot met verkleinbril maar wel in ergens verstopt in een hoekje los in de broek. Je overklast die twee broers alvast vlotjes als het aankomt op je grenzen opzoeken en aftasten.

De zomer loopt op haar laatste benen dus vieren we jouw verjaardag. Ik vraag me af wanneer dat niet meer met een dubbel gevoel zal zijn. Ik kan je voorlopig precies nog niet helemaal als driejarige zien, omdat mijn hoofd en buik weten dat het eigenlijk pas in december van ‘hip hip hoera’ moest zijn. Zolang er nog afspraken bij het COS gepland staan, is je moeder niet in staat om dat helemaal los te laten. Sorry meid. Waar ik vroeger vol zelfvertrouwen in het moederschap stond, doe jij mij wel eens wankelen. Door je start, door de onzekerheid die jouw ontwikkeling meebrengt, maar ook door je pittigheid. Je bent echt een felle madam.

Je draait ons allevier vlotjes om je vinger met je overload aan schattigheid. De helft van de tijd loop je hier met een paarse bolhoed met stippen in je onderbroek door de living te dartelen. Of je zegt met je hoog stemmetje dingen als “mama ook douche?” en “Roosje ook slide”.  Want ja, je spreekt ongeveer evenveel Engelse woorden als Nederlandse. Dat is volledig de schuld van youtube for kids, maar de verantwoordelijkheid ligt natuurlijk nog meer bij je ouders die je ook wel wat schermtijd geven. Het was wel grappig toen we ontdekten dat jij wel alle kleuren kent, alleen niet in onze eigen taal. Niemand zegt zo schattig “Lellow” als jij, that’s for sure.

Je bent een wervelwind. Soms ga je enthousiast op verkenning en hebben we alle moeite van de wereld om je te volgen op je ontdekkingstocht (je kent elke zandkorrel in Wenduine ondertussen wel denk ik), maar er zijn ook andere momenten dat je me stevig omklemt en onder geen beding wil loslaten. Als ik af en toe wat veel van huis ben geweest, plak je daarna vast aan mij. Je omklemt me, wijkt dan geen centimeter van mijn zijde en wordt ‘s nachts (terwijl ik op een armlengte lig) roepend om mama wakker.

Ja, je slaapt nog steeds bij ons, maar we hebben wel de overstap gemaakt van ‘tussen mama en papa’, naar ‘naast mama in het aanschuifbed’. Je drinkt nog altijd op bepaalde momenten aan de borst (Wow! Drie jaar!) , maar we hebben er wel stevige afspraken over. Zo is de milkbar ’s nachts definitief gesloten, maar blijft ze wel beschikbaar voor het slapengaan. ’s Avonds en in het weekend ook voor een dutje. Soms tussendoor ook nog eens als het nodig is, maar altijd met overleg. Dat heeft ons wat allebei wat moeite gekost, maar het loopt nu echt weer goed.

Als ik je ’s morgens naar de klas breng, zet je enthousiast alles op de juiste plaats. Je drinkfles in de roze emmer, je hapje op de tafel en je boekentas bij de paddenstoel. Daarna gaan we schoorvoetend binnen en zoeken iets om te spelen. Na een paar minuten voel ik dat het oké is, vraag ik of ik mag vertrekken en zwaai je me uit. Als we elkaar ’s avonds terugzien, vlieg jij mij om de armen. Je behandelt me bijna als een superster.

Maar dat ben jij, liefje. Superster Rosalie.

Gelukkige verjaardag

Je mama x

The post Jaarbrief 3 – Rosalie appeared first on Sofinesse.

Als kind had ik altijd wel boekjes met schrijfsel liggen en wat later zweefden er steevast losse Word documenten rond op mijn Windows XP bureaublad. Toch duurde het nog even voor ik echt besefte dat niet spreken maar taal eigenlijk mijn grote lieveling is, en misschien ook wel mijn grootste talent. Of de woorden in mijn hoofd nu uit mijn mond stromen of uit mijn pen, het is allemaal taal.

Spreken is voor mij nooit zilver geweest, maar schrijven klom wel naar het hoogste schavot. Ik doe het allebei even graag. Maar waar het mondeling soms echt zonder nadenken is, kan ik met schrijven de impulsiviteit wel een beetje temperen. Hoe ouder ik word, hoe meer ik ook kan genieten van mezelf terugtrekken in de schrijfstilte. Gezellig tokkelen op mijn pc (alleen dus, want volgens Tom typ ik veel te luid) en mijn gedachten neerzetten: ik zou het niet meer kunnen missen.

Een boek?

Een gebrek aan ambitie kan je me zelden verwijten, want na een blog (ondertussen toch al 12 jaar!) begon ik ook te dromen van een boek. Vier jaar geleden trok ik met een half manuscript naar verschillende Vlaamse uitgeverijen, maar hoewel ze allemaal enthousiast waren over mijn schrijfstijl, kwam er nooit een auteurscontract. Borstvoeding was een te grote niche, dat zou niet verkopen. Het boek en de droom gingen samen in de kast, het leven kwam er met wreedheden tussen fietsen en ik duwde het nog wat dieper weg.

Mijn liefste vriendin Barbara herinnerde me af en toe wel eens dat ik toch eindelijk dat boek eens moest schrijven, dat zij het zeker zou uitgeven als ze nog acquirerend redacteur was. Maar aangezien ze tegenwoordig de communicatie van een middelgrote gemeente met veel evenementen doet, kwam daar niet veel van in huis.

Tot ik een paar maanden geleden de vraag kreeg om eens te komen babbelen. Het werden een paar babbels en er lag van alles op tafel, maar we zijn geland op een half manuscript dat nog ergens in de kast lag. Ook al was het mijn grote droom, ik begon toch ferm te twijfelen.

Het boek is met liefde gemaakt en ik hoop dat het binnenkort met liefde ontvangen zal worden.

Er liggen al veel appels in de schaal: een groot gezin, een intense full time job én mijn allerliefste podcast WEG. Daarbovenop de grote nood aan rust en ruimte. Er waren onderweg ook wat hobbels die ik er echt niet bij kon nemen (er komt dus bijvoorbeeld geen Sofinesse-webshop waar je het boek zal kunnen scoren, sorry), maar uiteindelijk kwam er wel een handtekening. Op een echt auteurscontract, bij Borgerhoff & Lamberigts (in hun webshop zal je het trouwens wel kunnen kopen ;)).

Ik maakte de moeilijke maar juiste beslissing om WEG even op mute te zetten. Mijn persoonlijke deadline werd 31 juli, dan moest ik van mezelf klaar zijn met de bulk van het werk. Het schoolwerk dat ik normaal in de vakantie doe mocht er niet te hard onder lijden (oeps, mislukt) en ik wilde deze zomer vooral ook bij mijn kinderen zijn (gelukt!). De oplossing lag in het werkritme dat ik als student al had, heel vroeg opstaan (5u) en knallen tot de middag. Daarna: vrij. Ik had geen idee of het zou lukken. Maar omdat de deadline pas op 1 december lag, was er wel wat marge.

Long story short: omdat het schrijven zo leuk bleek én zo vlot ging, ga ik al op al 15 september mijn manuscript indienen. Het is dus bijna klaar! Daarna volgt nog een spannend proces om van die woordenbrij ook echt een fysiek boek te maken, waardoor je nog tot februari geduld moet hebben voor je het ook echt kan kopen. Wat je als het even kan, ook echt massaal mag doen.

Not A Boobie Trap

Maar er komt dus echt een boek. Over borstvoeding. Een onderwerp dat me door die jaren in de kast wel wat extra mildheid en nuance heeft opgeleverd, maar vooral ook meer kennis én ervaring. Het is de bedoeling om te informeren, zodat zowel beginnen als stoppen altijd een bewuste keuze is. Ik hoop dat het geen druppel (melk) op een hete plaat is, maar echt kan helpen om alle pijn, spijt en schuldgevoel de wereld uit te helpen. Maar het is ook echt de bedoeling om borstvoeding eens wat lichter te benaderen. Ik stap met veel humor in het mijnenveld van (op)voeden en hoop niet neergeknald te worden. Het is geen voor of tegen-verhaal, het is een gewoon een boek over borstvoeding. Informeren, normaliseren en hopelijk ook een paar keer goed gniffelen.

De titel is al bekend: Van mijn melk. Persoonlijk vind ik die – ik zal het maar zelf zeggen – redelijk geniaal (ook al blijkt de uitdrukking ‘van je melk zijn’ niet zo bekend in Nederland, oepsie). Het boek is met liefde gemaakt en ik kan alleen maar hopen dat het binnenkort ook met liefde ontvangen zal worden. De virtuele aanmoedigingen doen alvast veel deugd! Merci aan al die lieverds en enthousiastelingen op Instagram.

En wow zeg. Zot content dat ik dit van mijn boeketlist mag schrappen.

The post Van mijn melk! appeared first on Sofinesse.

Een mijlpaal werpt je bijna automatisch terug naar hoe het begon. We waren bang, we zijn getraumatiseerd, we leefden weken op adrenaline, we moesten heel diep gaan. Ik zal nooit vergeten hoe de neonatoloog aan het voeteinde van mijn bed stond en zei dat de kans dat we een ‘normaal’ kindje zouden krijgen eigenlijk onbestaande was. Je zat nog in mijn buik toen we moesten beslissen of we je zorgen zouden toedienen of niet. We kozen voluit voor jou, maar het zinderde wel na. Je zou er bijna sowieso iets (of veel) aan overhouden. Een paar dagen na dat gesprek was werd je geboren net voorbij de wettelijke termijn van 26 weken. Veel te vroeg. Veel te klein.

Fast forward naar vandaag. Naar hoe hier een pittige peuter rondloopt die heel goed weet wat ze wil. Ik zie je hier paraderen en kan nauwelijks geloven dat jij ooit een doorschijnende kilo mensje was. Want nu ben je twaalf kilogram enthousiasme.

Misschien waren we gewoon vergeten hoe intens peuters kunnen zijn, maar het zou ook kunnen dat die twee grote broers nooit jouw level van pittigheid hebben gehaald. We hebben afgelopen zomer geen seconde op onze strandstoel kunnen zitten, want jij wandelde instant met een arrogante blik richting de dijk of de zee. Gezellig met potjes, water en zand spelen? Nope, constant op wandel.

We mogen je nooit uit het oog verliezen, want je hebt maar een seconde nodig om op de tafel te klimmen. Je staat in een wip bovenaan het laddertje van het stapelbed en kruipt vlotjes twee verdiepingen omhoog. Toen je net uit het ziekenhuis kwam volgden we Bobath-kine omdat extreem prematuren motorisch doorgaans een achterstand hebben (omdat ze geen spiertonus hebben kunnen opbouwen in de baarmoeder), maar na een paar sessie kregen we ons ontslag met de boodschap dat je voor zat op je (gecorrigeerde) leeftijd. Dat is niet gestopt, van onze drie kinderen liep jij het eerst.

Misschien daarom dat taal een beetje trager gaat. Al mag ik dat misschien niet zeggen. Je brabbelt honderduit, maar we verstaan er niet zoveel van. Maar het het arsenaal aan woordjes groeit elke dag. We ontcijferen al vlot ‘water’, ‘nog’, ‘klaar’, ‘efallen (= gevallen), ‘zitten’, ‘paardje’, ‘pamper’, ‘poes’…en ga zo maar door. En vooral, je hebt eigenlijk helemaal geen woorden nodig.

Soms is het wel een beetje dwingend, maar je maakt op anderen manieren vlot duidelijk wat je wilt. Als we te lang binnen gezeten hebben, kom je onze schoenen brengen. Als je honger hebt, ga je aan de kast staan en begint te wijzen tot wij er uit halen wat je voor ogen had. Als je in bad wil, doe je je kleren uit in de badkamer. Allemaal redelijk duidelijk, dus waarom heeft een mens eigenlijk zinnen nodig?

Een tijdje terug waren we op de eerste voetbalmatch van Basiel. Bij elke goal werd er uitvoerig gejuicht en jij dacht kei hard dat je het voor jou was. Je gezicht was geld waard. Aan de kassa van de supermarkt zwaai je uitvoerig naar de medewerker, die er vaak nog gratis kushandjes bovenop krijgt (kregen we maar korting in ruil voor al die cuteness). Als je gaat slapen, waggel je eerst naar je broers om die nog een dikke knuffel te geven. Je smoelenwerk moet niet onderdoen voor dat van Jacques Vermeire en je bent zo schattig als je met te grote schoenen rondloopt. Of als je een boekje leest. Of aan je werkbank staat te knutselen. Schattig en grappig, dat zijn sleutelwoorden voor peuters. Volgens mij doet de natuur dat expres, omdat je anders zou omvallen van vermoeidheid.

Ik kan niet geloven dat je ooit een doorschijnende kilo mensje was, want nu ben je twaalf kilogram enthousiasme.

Soms kijk je niet om en loop je weg, op andere momenten wil je me absoluut niet loslaten. Ik parafraseer: op andere momenten mag ik zelfs niet naar het toilet gaan een paar meter verderop. Ik zal de olifant in de kamer maar benoemen: vooral ’s nachts zijn we nog niet op een punt dat het voor iedereen aangenaam is. Ik begrijp volledig dat je graag gezellig tegen je moeder ligt (ik lig ook graag gezellig tegen je vader), maar na twee jaar zouden we het wel fijn vinden om al echt in deftige blokjes te kunnen slapen. Het is niet dat ik je liever ga zien als je het niet meer om de paar uur op een wenen zet, maar mijn wallen zouden er wel bij varen.

Twee jaar betekent ook dat we de WHO-norm gehaald hebben. Dat was uiteraard altijd mijn hoop en droom, maar het was absoluut geen evidente weg. Het ziekenhuis heeft (vaak onbewust) op alle mogelijke manier tegengewerkt om je aan de borst te krijgen, ik ben fier dat het uiteindelijk toch gelukt is. Teamwork van ons beiden, dat we met veel plezier verder zetten tot je klaar bent om het los te laten. Ik ben trouwens al even klaar om het ’s nachts los te laten lieverd, maar die memo is nog niet tot bij jou geraakt. Uhum.

Oh Rosalie. Elk kind is een wonder, maar jij bent echt een mirakel. Je conceptie was eigenlijk al onmogelijk en daarna heb je nog een keer alle statistieken over extreem premature kindjes door elkaar geschud. We zijn nog niet out of the woods met jou, want er is nog lang opvolging in het COS (centrum voor ontwikkelingsstoornissen). Maar de experts hebben voorlopig nog geen problemen bij jou ontdekt (dat er ook eten in je onbestaande haardos hangt na de maaltijd zien zij niet als een probleem) en ook voor ons ben je perfect.

Pittig, maar perfect.

Gelukkige verjaardag liefje,

Je mama

The post Jaarbrief 2 – Rosalie appeared first on Sofinesse.

Ik probeerde die kilo’s er af te krijgen met eerdere succesrecepten (intermittant fasten, 5:2, lopen en zo gezond mogelijk eten), maar er gebeurde niets. Helemaal niets. De weegschaal bleef staan op exact hetzelfde getal dat ik bereikt had toen ik op 26 weken plots beviel. Foute symboliek van mijn lijf.

De verklaring die ik het meeste hoorde was dat mijn lichaam na een lange periode van intense stress eindelijk weer in een ‘rustige’ toestand kwam (want Rosalie was thuis) en daardoor vanalles ging vasthouden. Kan zijn, maar ik ging er aan kapot. Wat het ook was, ik kon het niet verdragen. Het ging echt bergaf met mij. Ik voelde me niet meer thuis in mijn lichaam en na alle miserie kon ik dat er echt niet meer bijnemen. Ik wilde mijn lijf terug. Het lijf dat mij in de steek gelaten had tijdens de zwangerschap van Rosalie, liet me nu opnieuw in de steek. Elke extra kilo voelde echt als lood in mijn hoofd.

Enter Fitbycharro. Want uiteraard had ik via mijn stories op instagram (mijn persoonlijke psycholoog 😉) al uitvoerig geklaagd over mijn ontkoppelde lichaam. Ik kreeg Charro geregeld als tip en besloot ervoor te gaan. In volle lockdown (midden april) startte ik het programma van 12 weken. En omdat ik altijd eerlijk ben: aan halve prijs. Want ik ging er sowieso over vertellen en er zijn wel wat volgers op mijn favoriete platform (nog altijd niet genoeg om te kunnen swipen wel, haha)

Als je aan het programma begint, moet je eerst een gigantische boterham aan informatie verwerken. Er zijn filmpjes en teksten, er zijn regels en recepten, er is vanalles. Nog een portie eerlijkheid: de moed zakte me onmiddellijk in mijn schoenen. Ik heb de eerste 3 dagen een paar keer serieus geweend, ik had honger en ik dacht dat ik het helemaal niet kon. Sorry liefje voor mijn humeur die eerste dagen.

Maar toen veranderde er iets. Mijn lichaam paste zich aan, ik was ineens wel altijd verzadigd en het ging wonderwel (bijna) vanzelf. Het kostte me helemaal geen moeite om alle lekkers aan mij voorbij te laten gaan. Ook de bijhorende oefeningen gingen heel vlot. Die zijn belangrijk om ‘mooi’ af te vallen. Ik ben wel geen leek op workoutvlak. In de besloten facebookgroep van Charro hoor ik wel eens mensen die twee dagen niet meer van de trap kunnen, maar daar heb ik nooit last van gehad. De beste motivatie kwam na een week, toen de weegschaal al een kilo gezakt was.

Maar is het niet heel veel werk, krijg ik vaak als vraag. Het antwoord is simpel: niets gaat vanzelf. Uiteraard moet je er iets voor doen. De persoon die een dieet/gezondheidskuur uitvindt die geen enkele moeite kost, is binnen de kortste keren schatrijk. Zo werkt het helaas niet, point final.

Maar de lockdown was de ideale periode. Want als je de hele dag thuis bent, is het ook niet zo moeilijk om te koken. Dus ja, het kost wat moeite en voorbereiding. Maar met een goede boodschappenlijst kom je al heel ver. Ik heb bijna elke dag twee potjes gekookt, maar wel simultaan. Dus behalve wat extra afwas, viel dat wel mee. De lunch was soms wat meer werk voor mij dan een boterham smeren, maar uiteindelijk is dat ook vlot gelukt. En nog.

In het programma vind je een heleboel recepten, maar die heb ik eigenlijk niet echt gebruikt. Ik heb altijd mijn eigen ding gedaan binnen de vastgelegde regels. Mijn beste vriend daarbij: Albert Heijn. Daar vind je zo-veel dingen die je het fitbycharro-leven een stuk gemakkelijker maken: bloemkoolrijst, pompoenlasagnevellen, broccolirijst and so on. Echt een winner.

Uiteraard volgden ook al gauw de verwijten. “Ja maar, je mag geen koolhydraten eten dus uiteraard val je af”, “ja maar, zo kan je toch niet leven”, “ja maar, zo met shakes is ongezond hoor”, “ja maar die voor- en na foto’s zijn toch duidelijk getrukeerd”. Ik kan zo nog wel even doorgaan. De waarheid is, meestal komt dat van mensen die zelf graag gezonder zouden willen leven maar er de moed niet voor vinden. Ik begrijp dat, maar het is niet zo slim om kritiek te geven op wat je niet kent. Ik ben zelf gigantisch allergisch aan ongezonde diëten (zoals die ketoshizzle en consoorten), dus daar doe ik niet aan mee. Shakes zijn dikke zever, gezonde koolhydraten horen thuis in een gezond eetpatroon en alles is helemaal echt. Maar onthoud dat je ook niet je hele leven zo hoeft te leven, want je hoeft ook niet je hele leven af te vallen. Stabiel blijven kan ook met iets lossere teugels.

Ik ben elke morgen trouwens gestart met een kom yoghurt met granola van studio_simoons (hallo koolhydraten!) en heb ook kilo’s groenten en fruit opgesmikkeld die ook bomvol koolhydraten zitten. Het is dus niet koolhydraatvrij, wel koolhydraatarm. Het grootste verschil: ik heb veel puurder leren eten. Amper bewerkt voedsel, heel veel vertrekken van het basisproduct. Zien wat je eet. Weten wat je eet. Elk ingrediënt kunnen benoemen. Behalve dan de twee stukjes chocolade die je elke dag in je kas mag slaan, daar heb ik me verder geen vragen bij gesteld.

Na een moeilijke start ging het eigenlijk (bijna) vanzelf. Het heeft me nog nooit zo weinig moeite gekost om lekkernijen te laten passeren. Het is echt zo dat de drang enorm afneemt als je van de suiker afgekickt bent. De weegschaal wilde niet altijd mee, maar laat zich ook niet regisseren. Je lichaam maakt soms rare sprongen, maar uiteindelijk telt alleen het resultaat. En dat is vrij duidelijk.

Dat eindresultaat is wat mij betreft geweldig. Ik heb het programma helemaal aangepast aan mijn leven. Ik heb er een beetje mijn eigen draai aan gegeven, zonder de regels te overtreden. Ik heb geprobeerd om zo vaak mogelijk de workout te doen, maar ik was ook niet kwaad op mezelf als het eens niet lukte. Dat is geen reden om alles overboord te gooien. Integendeel.  Ik heb serieus wat ballen in de lucht te houden, dus ik mag al enorm fier zijn op mezelf dat dit gelukt is. Met onderbroken nachten, met borstvoeding, met 3 kinderen coronagewijs 24/7 en al-tijd onder mijn hoede, met de combinatie met thuiswerk, met huishouden, met de mentale rugzak. I dit it. Er zijn er die veel meer afvallen, maar so be it. Ik ben waar ik wilde zijn.

Dat is misschien wel de grootste verwezelijking. Ik heb de afgelopen 10 jaar altijd ongeveer 77kg gewogen en ik vond dat altijd veel te veel. BMI is achterhaald (want neemt geen spiermassa mee), maar het blijft officieel wel met overgewicht voor mijn 1m70. Ik was er nooit content mee. Ik ben blij dat ik nu kan zeggen dat het ok is. Voor de allereerste keer in mijn leven heb ik vrede met mijn lijf. Op mijn 36 en na drie kinderen mag het echt gezien worden.

In 12 weken ben ik 6,7 kg afgevallen en heb ik samengeteld 26 centimeter verloren op mijn taillen, heupen, billen en armen. Hoe dat eruitziet kan je zelf aanschouwen op de (niet getrukeerde, haha) voor- en na foto’s.

Ik ben dankbaar. Ik ben gelukkig. Ik kreeg al honderd keer de opmerking dat ik dat ook echt uitstraal, maar het is zo. Ik was mijn lijf kwijt, ik voelde me verschrikkelijk en ik heb het nu weer terug. Op een heel gezonde manier, met een stevige maar zeer draaglijke inspanning.

Ben ik dan alleen maar positief? Nee, eerlijk is eerlijk. Ik geloof niet echt in de thee die je moet drinken (heb ik ook niet gedaan, was me wel door Charro zelf afgeraden door de borstvoeding) en ik vind het redelijk duur. Ook al is een diëtiste ook niet gratis, het kost wel echt veel om alleen maar online begeleiding te krijgen. Daar wringt voor mij het grootste schoentje: je krijgt niet echt persoonlijke begeleiding. Tegelijk is de prijs ook de beste motivatie. De eerste dagen durfde ik niet op te geven, omdat ik zoveel geld betaald had. Dat bleef toch wel een goeie incentive om er echt voor te gaan.

Je krijgt een hoop informatie en je moet een wekelijkse tracking sheet invullen, maar er is geen persoonlijk contact. Veel mensen verwachten voor 297 euro dat je op zijn minst een keer een intake videocall hebt met Charro, maar dat zit er niet in. Als er problemen zijn kan je haar wel altijd contacteren, en helpt ze je zo snel en goed mogelijk verder. Maar weet dat als je er aan begint. Het is een kleine zelfstandige die het enorm druk heeft. Ze houdt je handje niet vast, maar ze is van op een afstand wel. Als je wat aanmoediging nodig hebt of vragen hebt, kan je wel altijd terecht in de besloten facebookgroep.

Alles wat je moet weten, zit wel enorm uitgebreid uitgelegd (met tekst en met video’s) in je pakket, maar je moet het echt zelf doen. Aangezien Hove nogal ver van Gent ligt, koos ik voor het online programma. Oh ja, met Covid-19 was er sowieso geen andere optie. Maar ik kan dus niet spreken voor het programma persoonlijk bij haar, want dat is er ook. Ik heb niet echt iets gemist, maar veel mensen die mij gevolgd zijn wel en ik begrijp die kritiek. Maar ik weet ook dat Charro er aan werkt. Rome is ook niet in één dag gebouwd, weetjewel.

Net als de weg naar mijn eigen lichaam. Dat vraagt geduld. Snel afvallen is natuurlijk leuk, maar ook niet echt de bedoeling. Terugkijkend ben ik gemiddeld een dikke halve kilo per week verloren en dat is prima. Want op 12 weken is dat dus wel bijna 7kg.

De grote uitdaging is natuurlijk om dit vast te houden. In mijn wildste dromen wil ik uiteraard nog wel wat kwijt, maar ik ga vooral proberen om zo te blijven. Bij mijn laatste weegmoment (afgelopen vrijdag) woog ik 75,75kg en het is van de weken na de dood van mijn broer geleden dat ik dat cijfer zag staan. Toen omdat ik van de shock gewoon dagen niet gegeten heb, dus not the good kind. Nu wel.

Ik sta meerdere keren per week op de weegschaal, maar hou vrijdag als mijn vaste weekdag. Als ik stabiel gebleven ben of iets afgevallen, mag het weekend ietsje losser zijn. In de week ga ik proberen de regels vast te houden, zonder te vergeten om te genieten. Ondertussen blijf ik lopen en planken ( dat laatste meestal voor televisie), en zien we wel waar dit eindigt.

Voor mij dus een enorm positief verhaal. Ik kan niet verklaren waarom het nu wel lukte en met mijn vroegere succesrecepten plots niet meer. Maakt ook niet meer uit, ik ben weer mezelf. En daarom zeg ik: dankuwel Charro.

En nog meer eerlijkheid: omdat ik zoveel klanten naar Charro gestuurd heb, heeft ze mijn entreegeld helemaal terugbetaald op de allerlaatste dag. Omdat ik volgehouden heb. Ik zeg het maar, omdat ik echt graag eerlijk ben. Maar aan iedereen die ik aangezet heb om mee te doen: wow, super! Ik hoop dat jullie even gelukkig eindigen als ik. Heel veel succes!

Tegen mezelf zeg ik: goed gedaan Sofie. Echt een dikke proficiat dat je dit hebt gedaan in moeilijke omstandigheden. Ik probeer weer van mijn lijf te houden, ook met een BMI van 26. Dat is me nog nooit gelukt en nu – na jaren – eindelijk wel. Dat is misschien wel de mooiste verwezenlijking.

Naast mijn stevig lekker kontje natuurlijk.

The post Terug mezelf dankzij Fitbycharro. Een review. appeared first on Sofinesse.

Dat lijkt misschien banaal en ieder kindje op zijn eigen tempo, helemaal mee akkoord. Maar als ik ook maar één seconde nadenk waar jij begonnen bent, dan is dat echt fenomenaal. Toen we 82 dagen naast jouw bedje in het ziekenhuis zaten, had niemand durven te hopen dat jij een paar maanden later helemaal op (gecorrigeerd) schema zou zitten. We rekenden op een achterstand, we rekenden op veel extra therapie, we rekenden op vanalles waar we geen weet van hadden. We hoopten op het beste, maar probeerden ons ook voor te bereiden op worst case.

En toen kwam jij. Een natuurtalent.

Een talent aan de borst, waardoor jij nu al 9 maanden groeit op wat mijn lichaam je serveert. Van de sonde naar de borst, zonder tussenstop. Ik moet het daar nog eens uitgebreid over hebben, maar dat is dus eigenlijk echt ongelooflijk zot. Zodra jij stevig vertrokken was, heeft mijn vastberadenheid het overgenomen. Dus we zijn vlotjes aan de gewenste hoeveelheid exclusieve borstvoeding geraakt.

Ik volg niet zo graag de regeltjes, ik kijk liever naar mijn kind. De laatste weken begon jij steeds meer tekenen te vertonen dat je klaar bent om nog iets meer te verkennen dan moeders melkfabriek. Dus krijg je nu af en toe een gestoomd stukje groente in je mega schattige handjes geduwd. Dat gaat vlotjes binnen, want had ik het al gezegd dat je een natuurtalent bent?

Dat geldt ook voor je mobiliteit. Het begon anderhalve maand geleden met een bijna accidentele rol van rug naar buik. Twee dagen later was je niet meer te stoppen. Je lag geen halve seconde meer op je rug, want hupsakee je was alweer gedraaid. Nog een paar weken later volgde ook de rol van buik naar rug (eigenlijk de gemakkelijkere versie, maar jij besloot om eerst voor het moeilijkste te gaan) en sindsdien rol je overal naartoe. Je geraakt overal, maar nog het liefst bij computerkabels en opladers.

We zijn dus ook niet meer gerust. Want je kan dan nog wel niet kruipen (hallokes, dat hoeft ook helemaal niet op zes maanden), je geraakt wel overal. De combinatie van rollen en pivoteren maakt dat je al de hele ruimte verkent. Wij laten je zoveel mogelijk experimenteren en zoeken, maar naast discipline, dedication and friendschap, trachten we toch ook de safety first niet uit het oog te verliezen. Er mogen dus geen legoblokjes meer blijven rondslingeren vanaf nu, waar mijn blote voeten ook bijzonder dankbaar om zijn.

Je bent meestal vrolijk, wat opmerkelijk is want je vindt dutjes overdag doorgaans maar een saai tijdverdrijf. Je maakt al eens een uitzondering als je in slaapt valt in mijn armen of wij jou een paar kilometer rondrijden met de buggy, maar verder wil je vooral niets missen. George Orwell zou – als hij nog bij leven en welzijn was – kunnen nadenken over een nieuwe bestseller, want het is hier absoluut Little Sister is watching you. (Al zijn de big brothers ook altijd goed bij de zaak)

Zitten gaat ook steeds vlotter. Met steun gaat het heel goed, maar af en toe zit je ook al eens eventjes alleen. Daarna klets je meestal op je gezicht, maar dat neem je er graag bij. Je zit dus bij ons aan tafel. Gestoomd groentje dabei, lekker gezellig. Dat gaat allemaal vlot binnen, waardoor ik soms wel even moet slikken. Hoe snel gaat dat ineens? Hoe kan het dat jij ooit maar 880 gram woog en hier nu vlot aan maatje 74 zit?

We hebben zo lang getwijfeld over je komst. We hebben daarna zo lang gedacht dat het onmogelijk was. We hebben dan zoveel bange uren, dagen, weken en maanden gehoopt dat jij ooit thuis bij ons zou kunnen zijn. Dat jij gelukkig zou worden.

Kijk nu, ik denk dat niemand hier op had durven te hopen. Wat doe jij het goed! Wat een wonder ben jij! We weten natuurlijk nog heel veel dingen niet (en ik weet dat veel mensen denken dat we nu volledig out of the woods zijn met jou, maar dat zullen we pas over een jaar of 10 echt kunnen uitspreken), maar wat jij nu al presteert is fenomenaal. Dat jij (voorlopig) gewoon evolueert zoals een normale baby, dat is een ongelooflijke prestatie. En een schitterend cadeau na onze miserietrein.

Je wordt op handen gedragen door je twee broers, die naar schatting 35 keer per dag zeggen “hoe schattig je wel niet bent”, die scherp in de gaten houden wat je doet en hoe, die je met veel plezier een paar keer per dag plat knuffelen en wel tien keer per uur vragen of “Roosje bij hen mag zitten”.

Alleen blijf jij niet meer zo goed stilzitten de laatste tijd. Jij wil de wereld verkennen en veroveren.

Die verovering van onze harten is alvast binnen, lieve schat.

Dikke kus,

Je mama

The post Een baby van (gecorrigeerd) een halfjaar. Of wat maandbrief 6 had moeten heten. appeared first on Sofinesse.

Ik werd wandelen gestuurd op de toneelschool en ging dan maar Germaanse talen studeren omdat veel mensen ‘in de media’ dat hadden gedaan. Acteren is nog steeds een grote liefde, maar ik ontdekte dat presenteren me even gelukkig maakt. De architectuur werd helemaal afgevoerd omdat het met serieus wat wiskunde bleek te zijn, maar de interieurmicrobe is nog altijd springlevend.  In dat kader: een absoluut droomscenario is een nieuwe reeks van de huisdokter (of iets dergelijks) die ik zou mogen presenteren. Hupla, twee liefdes samen. Soms is het mooi weer in Utopia.

Maar ook vroedvrouw verdween nooit uit mijn gedachten. Ik zat nog in het middelbaar toen ik al zenuwachtig werd van mensen het hadden over het aantal maanden, want je bent geen negen maanden zwanger maar 40 weken. Ik ging al heel snel babysitten (vanaf mijn 13^de) en was dolgelukkig toen er nog een klein boeleke bijkwam in mijn favoriete gezin. Kato was echt nog heel mini toen ze al een paar uurtjes aan mij toevertrouwd werd en ik vond dat geweldig. Later ging ik daar soms zelfs meerdere dagen babysitten. Heerlijk, geweldig, de max. Dat hele baby en zwangerschapsverhaal bleef me aantrekken.  En ja, ge moet het ook niet verder zoeken met mijn borstvoedingsgedoe. De allergelukkigste periode uit heel mijn leven was dan ook de moederschapsrust met Basiel. Ik ben nooit nog zo chill geweest als toen.

Raar eigenlijk dat ik pas tijdens de zwangerschap van Felix het bestaan van Geboren in Gent ontdekte. Toen nog onder een andere naam, maar met hetzelfde stel geweldige vroedvrouwen. Na de bevalling van Basiel wist ik dat ik het anders wou. Ik ben in 2012 zonder verdoving bevallen (oef, want dat was een grote wens van mij), maar achteraf bekeken onnodig ingeleid. Je bent onwetend en volgt de gynaecoloog, want die weten het toch wel zeker? Ondertussen weet ik dat daar verschrikkelijk veel verschil op zit. Ondertussen weet ik dat medische praktijken die alleen vertrekken vanuit risicobeperking en daarbij de natuur uit het oog verliezen (en andere risico’s creëren die je er dan maar gewoon moet bijnemen “want de baby is toch gezond”) niet bij mij passen. Ik geloof in een combinatie van de natuur én de medische wereld, niet in het uitsluiten van één van beide.

De bevalling van Felix was fantastisch, dankzij Karolien van geboren in Gent. Zij wist wat ik wilde en heeft dat ook mogelijk gemaakt. Volledig natuurlijk bevallen,  op mijn tempo. Dat bleek een speedbevalling van minder dan twee uur met een gigantische baby, maar het was heerlijk. Ik ben ongelooflijk blij dat ik deze ervaring heb, want anders zou het trauma van Rosalie nog groter zijn. Er is toch één bevalling waar ik met heel warme gevoelens op terugkijk.

December 2019, ik keek er zo hard naar uit. Nog eens bevallen, dit keer met de (voor mij) juiste gynaecoloog én met een vroedvrouw van Geboren in Gent. Ik heb met het grootste enthousiasme mijn geboorteplan ingevuld, ik was echt enthousiast. Iedereen weet dat een geboorte heel onvoorspelbaar is, maar je kan bij Geboren in Gent heel duidelijk aangeven wat je wil en hoe. Ook met een plan B, of zelfs een plan C. Alle scenario’s worden besproken en bekeken, zodat het een zo fijn mogelijke ervaring kan worden.

Wat de kers op de taart moest worden, liep helemaal anders. Het is een litteken op mijn ziel dat nooit hersteld zal worden. De geboorte van Rosalie is een gigantisch trauma. Ik zal voor eeuwig en altijd die drie maanden zwangerschap én bevalling missen. De tranen rollen over mijn wangen terwijl ik dit schrijf. Het is een gevoel dat je denk alleen maar kan begrijpen als een zwangerschap je veel te vroeg ontrukt werd, maar het doet krakend veel pijn. Schreeuwend, scheurend, verdwaasd veel pijn.

Maar gelukkig zijn er dan geweldige vroedvrouwen van Geboren in Gent. Door omstandigheden ken ik alleen Angelique en Karolien van het oranje team echt, maar dat zijn dan ook twee ongelooflijke toppers (de rest ook hoor!). Je kan bij hen terecht voor opvolging tijdens de zwangerschap, wat zalig is, want zij nemen veel meer de tijd om te luisteren, meer dan een gynaecoloog dat kan. Je kan uiteraard postnataal op hen rekenen, maar ze zijn er ook tijdens de bevalling. Dat kan helemaal thuis, of met een combinatie van arbeid thuis en begeleiding in het ziekenhuis. Maar vooral: ze zijn er.

Ik kan niet met woorden uitdrukken hoeveel steun ik heb gekregen van Karolien. We hebben een goeie klik en zijn door allerlei omstandigheden nog dichter bij elkaar gekomen, maar wat een vroedvrouw. Wat een vrouw.

Ze was er toen ik met licht bloedverlies naar het ziekenhuis ging. Ze stond er in de acht dagen dat ik de geboorte nog heb kunnen rekken in het UZ, ze stond er om naar dat kleine mensje in de couveuse te gaan kijken. Ze was er om me aan te moedigen tijdens de eerste aanhap en ze was er ook achteraf. Nog altijd.

Een zwangerschap en bevalling is verschrikkelijk uniek. Soms doe je het maar één keer, of twee keer. In ieder geval, de meeste vrouwen doen het geen twintig keer. Dus eigenlijk is er geen ruimte voor trial and error. Daarom kan ik alleen maar aanraden om je te laten begeleiden door deze vroedvrouwenpraktijk (of een andere, als je niet van Gent bent). Je vindt er een luisterend oor, een oplossing voor veel problemen, begeleiding op maat en veel liefde. De job vraagt bakken liefde, en die is er.

Het was afgelopen dinsdag ‘dag van de vroedvrouw’. De ideale gelegenheid om al die fantastische vroedvrouwen (én mannen!) eens serieus in de bloemetjes te zetten. Geweldige exemplaren in het ziekenhuis, maar ik heb een nog grotere boon voor de zelfstandige vroedvrouwen. Ze hebben de kunst om ongemerkt de intimiteit van je huis binnen te stappen, om tegelijk onzichtbaar en toch stevige houvast te zijn.

Het is nog te vroeg, maar het hele verhaal van Rosalie heeft nog andere dingen in gang gezet. Ik droom nog steeds van dat boek, ik zou heel graag lezingen geven om meer te vertellen over borstvoeding (want geschreven woorden zijn altijd verder dan een gezicht en een stem), ik zou meer willen betekenen voor andere verse (premature) ouders en zoveel meer.  Ergens heb ik vertrouwen dat het er ooit op de een of andere manier wel zal zijn.

Voor alle toekomstige ouders, ga eens kijken op de website van Geboren in Gent. Praat openlijk met je intimi over wat je meemaakt, mij had bijvoorbeeld niemand verteld hoeveel bloed je verliest na een bevalling. Had ik het geweten, ik had grotere onderbroeken voorzien voor die eerste dagen. Wees niet bang van een bevalling, het is een krachtige ervaring. Omringd met de juiste mensen kan het ook een prachtige ervaring worden. Zoek een fijne praktijk bij jou in de buurt.

Want goeie vroedvrouwen zijn goud. Puur goud.

The post Vroedvrouwgoud: Geboren in Gent. appeared first on Sofinesse.

Ook al zou in 2020 de primaire functie van een borst (namelijk een kind voeden, seksuele functie is secundair) geen taboe meer mogen zijn, dat is het helaas wel. Want de eerste zes maanden durft ‘men’ al wel eens scheef kijken naar moeders die geen borstvoeding geven, na dat eerste halfjaar worden die rollen vlotjes omgedraaid. Lang voeden is helemaal nog niet ingeburgerd, helaas. Mum bashing jammer genoeg wel.

Maar mijn grootste ‘probleem’ is dat borstvoeding zoveel leed veroorzaakt. Het is mijn absolute droom dat niemand met een slecht gevoel achterblijft. Dat wie bewust en 100% geïnformeerd kiest om geen borstvoeding te geven, daarin gesteund wordt. Dat de waarheid rond borstvoeding gezegd mag worden, zonder dat gevoelige tenen daarop in de aanval gaan of zich minder voelen. Maar vooral: dat werkelijk niemand met een slecht gevoel achterblijft. Dat stoppen of niet beginnen nooit een gedwongen verhaal is, maar altijd een bewuste keuze. Heel vaak is het misgaan het gevolg van een gebrek aan kennis en/of juiste hulp, hoewel veel moeders onterecht de fout bij zichzelf of hun lichaam zoeken. Dat zou gewoon niet mogen, dat moeten we echt de wereld uithelpen.

Maar ik deed dus een rondvraag op mijn instagramstories, en dit is een kleine greep (beetje gebundeld) van veel terugkerende vragen:

Wat is de WHO norm? Wat is het nut van borstvoeding na zes maanden?

De World Health Organization raadt aan om zes maanden exclusief borstvoeding te geven, en daarna tot twee jaar en beyond nog te verder te voeden aan de borst. In Vlaanderen nemen de borstvoedingscijfers een dramatische duik na ongeveer drie maanden, omdat de meeste moeders dan weer aan het werk gaan. Als er gesproken wordt over het behalen van de WHO-norm, betekent dat dus om borstvoeding te geven tot de leeftijd van minstens twee jaar.

In onze maatschappij wordt vaste voeding ook vrij snel geïntroduceerd. Er is een belangrijke spreuk om in je achterhoofd te houden: “Under one, food is just for fun”. Melk is absoluut het allerbelangrijkste in het eerste levensjaar van een kind. Zodra ze rechtop kunnen zitten met steun, zijn hun darmpjes ook rijp om andere dingen te verteren. Patatjes of fruitpap bevatten nooit zoveel kcal en voedingsstoffen als borstmelk, dus het is niet dat ze nood hebben aan iets “zwaarders”. Het is wel belangrijk voor hun mondontwikkeling dat ze andere structuren en smaken leren kennen, en dat die darmpjes aan het werk gaan met vaste voeding. Maar er is veel minder haast bij dan meestal wordt gedacht. De introductie gebeurt heel vaak via papjes, maar kan ook met stukjes via de Rapley of Kleintjesmethode. Maar sowieso: borstmelk is ongelooflijk compleet. Een stuk completer dan kunstvoeding. Het is fantastisch dat poedermelk bestaat (thank god!), maar de code is nog altijd niet gekraakt.

Mijn baby slaapt door, maar nachtvoedingen zijn belangrijk voor hun ontwikkeling. Moet ik me zorgen maken?

Ik zou zeggen: waaahaaa! Geniet er van ! Ten tweede wil ik erbij vertellen dat borst- of flesvoeding geen invloed heeft op het slaappatroon van een kind. Basiel hebben we na twee-drie maanden nooit meer gehoord ’s nachts (op 100% borstvoeding), Felix heeft nooit de nacht doorgeslapen (ook op 100% borstvoeding). Het is wel zo dat borstvoeding licht verteerbaar is en dat het dus mogelijk is dat ze sneller honger krijgen. Wat op zich eigenlijk helemaal zo bedoeld is door de natuur. Maar er zijn ook kindjes die daar geen nood aan hebben, en dat is ook prima. Voor baby’s is het echt goed om ’s nachts gevoed te worden, zeker tot 18 maanden. Maar het is geen must.

De eerste zes weken is het echt niet aan te raden dat een baby langer dan vier uur slaapt, dat kan zelfs potentieel gevaarlijk zijn. Dan is het echt de bedoeling om de baby wakker te maken. Daarna is doorslapen ook nooit een verdienste, het hangt echt van je kind af. Teamnosleep is geen toffe plek, I know. Maar als je weet dat nachtvoedingen goed zijn voor de hersenontwikkeling, helpt dat de nachten misschien om de nachten wat draaglijker te maken.

Ik ga binnenkort werken, hoeveel moet ik kolven om de productie op peil te houden? Hoe combineer je werken en borstvoeding?

Je hoort mij niet zeggen dat het een walk in the park is, want borstvoeding is vooral easy peasy als je bij je kind kan zijn. Ik zou hier dus vooral een pleidooi willen houden om ouders veel langer bij hun kind te laten zijn. De huidige moederschapsrust is pijnlijk kort, voor de hechting van een kind én voor de borstvoeding. Maar tegelijkertijd: het is niet onmogelijk. Ik heb het zelf al twee keer gedaan.

Je hebt tot 9 maanden sowieso recht op kolfpauzes, ook al beweert je baas van niet. Dat is de wet, te kort ook alweer, maar goed. In prinicpe moet je kolven op elk moment dat je kindje zou drinken. Hoe vaak dat is, hangt af van de leeftijd van je kindje, de mogelijkheden en je productie. Ik ben in het verleden altijd heel flexibel omgesprongen met kolven. Ik besef dat het niet met elke job mogelijk is, maar ik kolfde altijd onderweg (in de auto) en werkte heel vaak ook gewoon door tijdens het kolven. Met wat creativiteit en goede afspraken kom je al heel ver. Maar het blijft zwaar, persoonlijk vond ik dat het zwaarste stuk in het hele verhaal. Zo lang mogelijk proberen thuis te blijven en jezelf faciliteren met een goede kolf, is mijn persoonlijke tip. Maar ik besef dat dat niet voor iedereen haalbaar is. Mijn hart breekt.

Er zijn zeker momenten geweest dat ik die kolf door het raam naar buiten wilde kieperen, maar dan gebruikte ik voor mezelf de volgende mantra: “Ik heb een bloedhekel aan kolven, maar ik zou het nog erger vinden dat mijn kindje kunstvoeding krijgt.” Zoals gezegd, dat is persoonlijk. Want er is helemaal niets ergs aan kunstvoeding geven aan je kind. Maar zo hield ik het vol op moeilijke moment, voor mij werkte het om het op die manier te bekijken.

Ergens rond 14 maanden kon ik het kolven achterwege laten, de machine kreeg er toen ook niet veel meer uit. Maar dat moment is voor iedereen anders, de boobies decide.

Ik ben gestopt omwille van een bijtertje. Tips?

Dat is een moeilijke. De automatische (en luide) auw-reactie van veel moeders, zorgt er vaak al voor dat de kindjes het niet meer doen. Felix heeft me inderdaad een paar keer gebeten, maar ik heb altijd rustig uitgelegd dat dat niet kon. Dat werkte, ook al was hij echt nog heel klein. Uit eigen ervaring heb ik helaas niet meer tips, dat ging hier heel vlot.

Hoe kan ik melk doneren?

Voor zover ik weet zijn er in dit land nog geen officiële donormelkbanken, jammer genoeg. Ook op neonatalogie was er niet de mogelijkheid om legaal te doneren. Er zijn ziekenhuizen waar het wel wordt toegestaan, maar het is niet officieel geregeld.

Ik heb het gewoon persoonlijk gedaan. Ik heb het zelf voorgesteld aan iemand die een tekort had, ik heb een deel weggegeven aan iemand die een oproep had gedaan via Geboren in Gent én de derde donatie was aan iemand die het zelf had gevraagd. Allemaal mensen die ik een heel klein beetje ken, geen volstrekte vreemden. Er hangt natuurlijk een groot stuk vertrouwen aan vast.

Basiel kreeg ook ooit donormelk, van iemand die het anders in de gootsteen kieperde. In verdere tijden was een min heel normaal, nu vinden we dat op de een of andere manier vaak een beetje vies. Terwijl het eigenlijk toch viezer is om een koe als min te hebben (knipoog). In ieder geval: donormelk staat hoger op de ladder dan kunstvoeding. Het wordt dus dringend tijd dat het officieel geregeld wordt, zodat het in alle vertrouwen kan. Zeker voor de kindjes op neonatalogie, die het nog harder nodig hebben.

“Ik ben vijf weken geleden bevallen en het is nog altijd niet pijnloos. Wat kan ik doen tegen kloven?“

Heel belangrijk om te weten: pijn is niet ok. Borstvoeding mag geen pijn doen. Tenzij tepelklemmen in je dagelijkse routine zitten, kan het de eerste dagen allemaal wel een beetje gevoelig zijn. Maar pijn: nee. Dat is altijd een alarmbelletje om zo snel mogelijk op zoek te gaan naar de oorzaak. Kloven zijn heel vaak de oorzaak van een verkeerde aanhap of een te korte tongriem. In ieder geval moet je meteen ingrijpen, voor je bij etter en bloed uitkomt. Daarvoor heb je de hulp nodig van iemand die er iets van kent, liefst al tegen de volgende voeding.

Er zijn wel een aantal verlichtende hulpmiddeltjes: moedermelk aan je tepels smeren en aan de lucht laten drogen, de paarse Lansinoh zalf, Multimam compressen….Maar dat zijn doekjes voor het bloeden. Preventie is nog veel belangrijker.

Er zijn altijd uitzonderingen, maar doorgaans is het probleem echt te verhelpen. Maar daarvoor moet je dus naar de bron. Pijn is een alarmbel, altijd.

Welke kolf heb je en ben je tevreden? Wanneer schaf je dat aan?

Een kolf is heel persoonlijk. Je koopt ook niet zomaar een auto denk ik, maar eentje die bij je past. Ik raad dus vooral aan om een kolfconsult te doen, om een beetje uit te zoeken hoe je de kolf precies plant te gebruiken. Dat kan bijvoorbeeld bij Bollebuik in Mariakerke.

Het is ook niet iets wat ik op een geboortelijst zou zetten, omdat je het op dat moment nog niet nodig hebt. Omdat je ook niet weet hoe het zal lopen. Omdat je niet kan inschatten hoe je borsten zullen reageren op een baby. Bovendien is het eigenlijk niet de bedoeling om de eerste zes weken te kolven (ook al wordt dat op materniteiten tot mijn grote frustratie wel heel vaak voorgesteld, insert roloog). Die tijd is nodig om baby en borsten elkaar te laten vinden, kolven verstoort dat zoekproces.

Dit gezegd zijnde, ik ben tevreden van mijn Medela Freestyle. Voor mij is het belangrijk dat ik draadloos kan kolven en ondertussen kan rondlopen. Ik zou nu waarschijnlijk een Medela Flex kopen, als ik opnieuw voor de keuze stond. Ik vind kolven hoogst onaangenaam, dus wilde ik het mezelf zo comfortabel mogelijk maken. Een goeie kolfbeha én een goeie kolf, een gedegen investering. Duur ja, maar goedkoop als je even uitrekent wat een paar dozen poeder kosten. Maar zoek zelf even uit wat voor jou werkt, er is een kolf voor elke nood.

Tips voor flesweigeren?

Aaah. Het grote probleem. Slimme baby’s die alleen the real deal willen en niet van een flesje willen drinken. Er is eigenlijk maar één belangrijke tip: introduceer de fles ergens tussen zes en tien weken. Op dat moment pakt je kleintje het sowieso. Ik kolfde bij Felix met de hand elke dag een paar ml in een flesje, en geef dat dan. Als je dat elke dag doet, zou het moeten goed komen.

Als je toch met een weigereaar zit of als het al te laat is voor die techniek, dan zijn er veel redmiddeltjes (google is your friend). Maar het is niet te voorspellen wat voor jouw kind zal werken. En er zijn ook geen garanties, misschien lukt het wel helemaal niet. Tip 1: rustig blijven. Als er stress rond gemaakt wordt, zal je kindje dat zeker voelen. Tip 2: probeer alle tips rustig uit, met zo weinig mogelijk stress. Met wat geluk zit er eentje tussen die wel lukt. Basiel wilde het in het begin bijvoorbeeld alleen van mij aanvaarden, door hem al drinkend door te geven lukte het uiteindelijk ook bij andere mensen. Maar bij veel kindjes is het net omgekeerd en moet moeder vooral niet in de buurt zijn. Rustig uitzoeken dus. Tip 3: bereid je voor op extra nachtvoedingen en/of clusteren ’s avonds. De meeste kindjes komen op een ander moment halen wat ze gemist hebben op het moment dat mama er niet was. En zei ik al rustig blijven? Cupjes proberen, spenen in je beha voor de geur, verschillende spenen, koude of net warme melk. Er is geen sluitend antwoord, het spijt me. Maar potverdikke, je hebt een slim kind!

Je zei dat de eerste zes weken cruciaal zijn voor langvoeden, hoezo?

Ik stuur je graag nog eens naar mijn starterstips. Daar staat een ander belangrijk borstvoedingsmotto: aanleggen for president. Het is zo belangrijk om heel heel heel veel aan te leggen in het beginnen, ongeveer bij elk mini signaal. Dat is heftig, maar als je je daar op voorbereidt, valt dat best mee.

De eerste drie dagen en bij uitbreiding de eerste zes weken bepalen eigenlijk je hele borstvoedingsperiode en productie. Dan worden de prolactinereceptoren geactiveerd, een kans die je maar één keer krijgt. Dat wil niet zeggen dat het sowieso fout loopt met een minder goede start, maar goed begonnen is sowieso half gewonnen.

De blauwdruk van je borstvoedingsperiode ligt in die eerste zes weken. Daarom dat ik bij Rosalie dan als een gek gekolfd heb, om zeker te zijn dat mijn productie op lange termijn het zou trekken. Als ik me dan gericht had op wat zij in werkelijkheid dronk, zou ik nu waarschijnlijk zwaar in de problemen zitten.

Het hielp mij om het te bekijken als het vervolg van een zwangerschap, wat het voor je lichaam ook is. Na die zes weken kan je de teugels wat laten vieren, zeker als je kindje mooi zijn curve volgt. Een baby is de eerste zes weken doorgaans sowieso wel redelijk intens, met of zonder borstvoeding. Persoonlijk vond ik dan niets zo gemakkelijk als een borst bovenhalen, dat spaart zoveel gedoe uit.

There, I said it. Ik ben veel te lui voor flesvoeding. (Oeps)

PS: Als er nog vragen zijn, laat maar weten. Ik wil zeker nog eens rondje doen!

The post Het grote borstvoedings Q en A appeared first on Sofinesse.

125: Zoveel keer heb ik so far het beste van mijzelf gegeven aan de Medela Freestyle of met de hand. Kolven, de activiteit die mijn leven sinds 15 september in blokjes van twee tot drie uur verdeelt en van mijn borsten don’t-touch-zone maakt. Telkens goed voor een halfuur tot drie kwartier, met afwassen en steriliseren bij. De afgelopen twee weken ben ik daar dus al ongeveer 70 uren mee zoet geweest, dag én nacht.

1: De belangrijke eerste kaap van 1kg die Rosalie deze week overschreden heeft, vooral dankzij bovenstaande krachtvoer. Voor mij is er absoluut geen andere weg, hoe zwaar dat kolven me ook valt. Elke vezel in mijn lijf wil gewoon een baby aanleggen, maar voor zo’n kleintjes is het onmogelijk om te slikken én ademen tegelijkertijd. Op dag twee begonnen we met 1ml colostrum via de maagsonde, ondertussen krijgt ze al 14ml moedermelk per keer (10 keer per dag). Vanmorgen stond de teller op 1060g, wat toch al 100g boven haar geboortegewicht is. Way to go girl!

48: Het aantal huilbuien die mij al overvallen zijn. Soms ontsnapt er een stille traan uit mijn ooghoek, maar vaker is het een complete overstroming. Onbedaarlijk, intens, hard en pijnlijk.

12: Zoveel keer konden we al knuffelen. Het is altijd het hoogtepunt van mijn dag als dat blote hoopje fragiele dochter op mijn borst wordt gelegd. We blijven minstens een uur, maar nog vaker veel langer gezellig liggen. Zij wordt er rustig van, mij geeft het meestal een energieboost. En papa is even enthousiast, die gaat ook dagelijks langs voor zijn portie skinnen. We proberen dan in onze cocon te verdwijnen, tussen alle schrijnende verhalen en rinkelende alarmen.

13: Het is een ruwe schatting, maar ik geloof dat er al minstens zoveel maaltijden in onze diepvries beland zijn. Meestal met liefde en gecoördineerd door i., of gewoon door babysits in de frigo gezet. Het lukt ons ook helemaal niet om te koken of daarmee mee bezig te zijn, want er lijkt voor helemaal niets ruimte. Dus bedankt voor deze troostkost, zonder hadden we echt alleen maar brol gegeten. Nu ook al veel, maar toch één maaltijd per dag dankzij al die lieve mensen van ver en dichtbij.

9: Zoveel nachten heb ik al in een ander gebouw moeten slapen dan mijn dochter. Vijf kilometer verder. Ik naast mijn lief, zij in een verwarmde couveuse tussen andere zieke kindjes. Ze krijgt daar de beste zorgen, maar je kind structureel achterlaten is iets wat helemaal niet went. Niet. Nooit.

6: Een impressie van de bloemenwinkel in onze living. De post die bijna elke dag arriveert, is een heerlijk lichtpuntje. Soms boeketten, soms kaartjes, soms kleine en grote cadeautjes. We ontvangen ze allemaal met open armen. Het is altijd even goed voor een aaitje over ons hart. Oooh internet, wat kunnen jullie zo warm zijn. Bedankt, bedankt, dankuwel.

245: De “ik zie je graag”s die hier over en weer vliegen. Het is donker en hard, maar we hebben elkaar. En ook twee jongens die voelen dat de situatie hier (alweer) heel zwaar is en ons zoveel mogelijk troosten. Tegelijk proberen wij het leven voor hen zo normaal mogelijk te laten verlopen. Maar normaal, wat is dat nog?

70: Zoveel fietskilometers heb ik al in de benen om mijn dochter te gaan bezoeken. Ik ben ook al eens met de tram geweest en de uitzonderlijke keren dat Tom en ik samen kunnen gaan, nemen we meestal de auto. Zodra de jongens naar school zijn, spring ik op mijn fiets voor een lange dag in het ziekenhuis. Eenzaam, maar ook dicht bij haar.

67: Harde euro’s die ik zaterdagavond in grote paniek in de Brico uitgaf aan muizenvallen. Een halfuur eerder had ik er eentje ontdekt in de badkamer beneden. Ik weet dat het beest me eigenlijk niets kan maken, maar toch ben ik panisch. Deze middag liep ze gelukkig eindelijk in de chocoladeval, en kan ik met een bang hartje opnieuw thuis naar het toilet gaan. (Hoe de afgelopen nacht is verlopen, dat wilt ge niet weten. Echt niet.)

115: Mijn handen liggen open van ze zo vaak te ontsmetten. Het infectiegevaar loert om elke hoek, dus moet je wassen, schrobben en ontsmetten. Verschillende keren per dag, bij elke handeling eigenlijk. Het is bijtend voor je vel, zoals de situatie bijtend is voor je hart.

3: Zoveel maanden is ze te vroeg geboren. Zoveel maanden zal ze nog minstens in het ziekenhuis moeten doorbrengen. Om dan – hopelijk – te mogen beginnen aan de echte maar meest onzeker kraamtijd van ons leven.

Ontelbaar: de hoeveelheid diepe liefde die we voelen voor onze dochter. Voor Rosalie. Voor ons Roosje. Voor de rest van ons gezin.

The post (On)telbaar appeared first on Sofinesse.