Als ik alle huilbuien die in mijn leven al gepasseerd zijn zou samentellen, dan denk ik dat we op zijn minst aan een kinderzwembadje komen. Zo eentje dat op een zomerse dag in de tuin wordt gevuld voor de kleintjes. Misschien zelfs een iets groter zwembad, zo eentje waar ook prille tieners zich nog in amuseren.
In ieder geval, ik heb al een paar keer stevig geweend in mijn leven. En dat kan ongelooflijk opluchten, je kan de dingen echt eens wegblèten. Maar soms is het verdriet ook zo groot, dat wenen het alleen maar erger maakt. Ken je dat? Je moet zo hard wenen, dat je hoofd begint te bonzen en je ogen beginnen te zwellen. En je krijgt daar zo’n verschrikkelijke hoofdpijn van. (Migraine is er niks tegen – en volgens mij overkomt het vaker vrouwen dan mannen). Als je uiteindelijk in die huilbui in slaap valt (vraag me niet hoe, maar het overkomt me), dan word je daarna wakker met een heel erg zwaar hoofd en kilo’s prut in je ogen. Plastisch, je m’ excuse.
Ik heb geen zin om te vertellen wat er gisteren gebeurd is, maar het doet pijn. En toch ongeveer drie à vier uur lang, bleven de tranen komen. Als in een accordeonfile. Soms kan je weer even goed door rijden – soms ben je even droog. Om daarna weer je vier pinkers te moeten opzetten en hevig te remmen – want het prikt weer in je ogen en uiteindelijk rollen ze weer over je wangen. En tegenhouden, dat gaat gewoon niet.
Vandaag is het eigenlijk nog niet veel beter. Het was niet het soort huilbui dat geholpen heeft. Er was ook eigenlijk niet iets wat echt kon helpen. Iets minipetieterig is vandaag genoeg om ze weer te doen rollen. Het mag gaan stoppen, ik zie er nu al uit als een kikker met ontstoken ogen. En dat is niet bepaald sexy.
Alsof sexy zijn, nu één van de bekommernissen is. Tss.
De eerste keer dat ik reageer op een post van jou, maar dit was zó herkenbaar.
Ik las jouw stukje en ik herbeleefde de dag (en vooral de avond erna) van mijn miskraam: 24 uren emoties die in sneltreinvaart de voorbije 30 seconden gepasseerd zijn. Nog nooit zo hard gehuild als die dag. Op dat moment leek mijn leven een luchtbel die heel hard openspatte en waarvan er niets meer overbleef.
Maar verdriet slijt…altijd… Verbazend snel zelfs, vind ik.
Sterkte, wat ook de reden bij jou mag zijn!
Dankjewel Lieselot. Het was wel niet de bedoeling dat je zo’n verschrikkelijk moment zou herbeleven. Wenen helpt niet, maar met lieve reacties, helpt bloggen toch al een beetje. 🙂
Beste Sofie,
In zo’n geval is het allerslechtste wat je kan doen ermee blijven zitten. Ga naar of contacteer een hele goede vriend(in) die naar jou wil luisteren en je meteen kan helpen om alles in perspectief te plaatsen en te relativeren.
Verdriet opkroppen is niet alleen niet goed voor je uiterlijk zoals je schreef, het is gewoon ongezond ‘tout court’.
Deel je verdriet zoals je ook je vreugde deelt – je vrienden rekenen ook daar op en staan ook daarvoor voor je klaar!
x
Er zijn veel vrienden die klaarstaan hoor,en die gisteren al veel tranen geveegd hebben. Ook al was het dweilen met de kraan open :-). Dankjewel!
Och. Ocharme. Ge moogt altijd afkomen als ge een schouderke nodig hebt. Sterkte!
aaike, sofieke.
Sinds we met een paar vrienden hebben ontdekt wat jij hier allemaal schrijft, komen we af en toe eens naar je blog.
Om te lachen.
Met jou.
@Marcel: Ik mag dat toch als een compliment opvatten hoop ik :-)?