We zitten aan de keukentafel. Jij schrijft met een zalmroze stift de woordjes op die ik dicteer, ik kleur ondertussen een badkamerplan in. Ook met roze, want dat vind je een mooie kleur. Net als blauw, oranje, geel, groen en rood trouwens, die elke week allemaal wel een keer je lievelingskleur zijn.
Je verjaardag ligt al anderhalve maand achter ons, maar toch kom ik er nu pas toe om je jaarbrief te schrijven. Het voelde gewoon nog te vroeg op 15 september, omdat we allemaal nog zo hard onze plek aan het zoeken waren. In de nieuwe school, in het nieuwe ritme, in die grote stap. (Maar toch wel even een vermelding voor de alweer fantastische taart van je metie Babsie. Je vroeg een regenboogtaart en het resultaat was nog mooier dan gedroomd)
Ik herinner me nog haarscherp de woorden van de pediater aan je couveuse zes jaar geleden. Dat het eerste leerjaar een grote test zou zijn en dat er dan vaak nog diagnoses naar boven komen bij extreem prematuren. Op dat moment was het nog niet eens zeker dat jij ooit het ziekenhuis zou verlaten, laat staan naar school zou kunnen gaan. Het eerste leerjaar leek toen wel een ander, onbereikbaar universum. Tegelijk voel ik sinds die dag een zwaard van Damocles boven ons hangen. Het laatste kindje dat de kleuterschool verlaat, heeft altijd wel een emotionele lading door het tijdperkeinde, maar nu lag er nog een stevige laag angst bovenop.
De start was niet eenvoudig. Een volledig nieuwe school waar je behalve een broer in het vijfde leerjaar niemand kent, is echt een giga stap. Gelukkig met de allerliefste juf en zorgondersteuning. Alleen de naschoolse opvang is nog een probleem, die is absoluut niet op jouw maat. Iedereen moet aan een aparte tafel zitten en zich tot 17u in stilte bezig houden met huiswerk of een kleurboek. Er mag niet gespeeld worden, zoals je dat wel gewoon was in de STIBO op je oude school. De dagen dat je daarnaartoe moet, is het met (op voorhand en achteraf thuis) huilen en verdrietig zijn. We wringen ons in duizend bochten om het op zoveel mogelijk dagen te doen lukken, maar een schoolbel om 15u30 legt een zware druk op je ouders. We hebben werk en gezin op elkaar afstemmen nog maar eens naar een next level getild. Maar liefde boort blijkbaar moeiteloos nieuwe vaten energie aan.
Er was in het begin ook enorm veel weerstand tegen het huiswerk, maar de laatste dagen heb je de zin in het lezen wel gevonden. Kern 2 kennen we ondertussen al bijna uit ons hoofd. Het eerste oudercontact moet nog komen en dat zal met een klein hartje zijn, maar ik sta versteld van jouw veerkracht. Jij leert ons zoveel. Jij dwingt ons te vertragen, te voelen, te lachen, bij elkaar te zijn.
Sinds de schoolstart staat je prachtige roze kamer met bloemen wel leeg. Het lukt je gewoon niet meer om alleen te slapen, ook niet als we (zoals immer) bij je blijven liggen tot je in slaap valt. Dat betekent in de praktijk dat je soms bij een van ons in het grote bed slaapt, maar nog veel vaker bij je grote broer kruipt. Felix zorgt ongelooflijk goed voor jou, hij voelt je op dat vlak feilloos aan.
Het is ook tekenend voor hoe goed jij kan zeggen wat je nodig hebt. Als er te veel prikkels zijn, geef je dat duidelijk aan. Als alleen slapen te moeilijk is, zeg je dat gewoon. Als je vraagt of je van tafel mag en ik check of je wel genoeg gegeten hebt, antwoordt jij dat je buik echt geen honger meer heeft. Je kan verdomd goed aangeven wat je nodig hebt. Daar kunnen veel volwassenen nog iets van leren.
En met stip op één je grootste nood: je broers en je ouders heel dicht bij jou.
Met hen in je kielzog ben je ook gestart op de scouts. Dat wilden we heel graag proberen, om verschillende redenen. Je broers zijn daar heel gelukkig, je leert er veel levenslessen, bent een hele namiddag buiten in het weekend en ga zo maar door. De eerste keren was met een bijzonder klein hartje. Maar ik ben blij dat we doorgezet hebben, want ondertussen ben je voorzichtig enthousiast. (En wij als ouders zijn er nu ook niet rouwig om dat we op zaterdag drie uur kinderloos zijn, knipoog)
Cactus en bloem is je lievelingsspel, daarbij moet iemand rondgaan in de kring en de bloem proberen te vinden. Als je op de juiste schoot gaat zitten, krijg je een knuffel. Maar als je op een cactus gaat zitten, krijg je een ferme knijp in je billen.
Vorige week was jij bijna meteen op de bloem gaan zitten. Je was zo fier.
En knuffels, dat is toevallig helemaal je ding. Net als roze.
Jij bent onze roze bril.
Gelukkige verjaardag liefste Rosalie!
Kus, je mama.