We deden niet heel veel samen in onze jonge jaren. Behalve ruziemaken misschien, of samenspannen om iets gedaan te krijgen van onze ouders. Ik was nooit je lievelingszus. Die kleine (toegegeven: extreem schattige) wittekop had altijd een streepje voor.

In de maand augustus deelden we meestal wel een slaapkamer. Een bed met een schuif in het ene zee-appartement, een stapelbed in het andere. En ook onze vaste afspraak: elke dag zwemmen. Ik weet niet precies hoe dat begonnen is, want je moet wel gek zijn om ook bij verschrikkelijk slecht weer in de toch wel frisse zee te springen. Misschien had ons moeke het ons stiekem aangepraat? Het is een tactiek die ik als moeder van drie alvast heel goed zou begrijpen: alles om te vermijden dat we een hele dag op dat kleine appartement zaten, als de zomer het even liet afweten.

Op stranddagen was het evident, dan waren we vaak gewoon niet uit het water te krijgen. Maar op frissere regendagen zit er niemand in de zee. De redders zijn er zoals elke dag wel van 10u30 tot 18u30, maar zitten dan lekker gezellig in hun strandhuisje. Tot wij, tot ons.

Op dat punt van de zomer waren we meestal allebei al zo bruin, dat mensen soms dachten dat onze roots ergens anders lagen dan in OLV Waver. Jij met je zwembroek en sportbril, ik met mijn gestreept badpak of paarse bikini. Op dat soort dagen moesten de redders speciaal uit hun strandhut komen om ons in de gaten te houden. Tegenwoordig dragen ze zelfs speciaal uitgeruste regenkledij, met rood en geel en het logo van de sponsor. Maar in mijn hoofd waren ze toen nog niet zo voorzien. Zij moesten mee met ons afzien, of zo voelde het toch.

Want een afspraak is een afspraak. Elke dag zwemmen, is elke dag zwemmen. Ongeacht het weer. Ongeacht de wind, de regen, de temperatuur of de golven. Behalve bij rode vlag, gingen we altijd. We gingen elke dag zwemmen. Want dat was wij, dat was van ons.

Een half leven later ben ik in augustus met mijn eigen gezin aan zee. Het is bijna zeven jaar geleden dat jij ons gezin gebroken hebt en alles voor altijd anders hebt gemaakt. Ik probeer te begrijpen dat je zelf gebroken was. Om de boosheid te kunnen laten wegspoelen, om die zelfs misschien eens helemaal mee te geven aan de zee als die ebbend wegtrekt.

Het was een andere augustus dit jaar. De golf van verdriet was zachter. De pijn is niet minder, maar ik ben er deze zomer niet op uitgegleden.

Op de eerste dag heb ik beslist om onze traditie verder te zetten. Elke dag zwemmen. Ongeacht het weer, de wind, de regen, de temperatuur of de golven. Elke dag zwemmen.

Want dat was wij, dat was van ons.