Het is de vraag die menig restaurantganger vandaag goesting geeft om instant gillend weg te lopen. Om vervolgens een koninginnenhapje te bestellen in de eerste de beste brasserie. Al is het niet eenvoudig om die vandaag nog te vinden, want iedere zichzelf respecterende horecatent doet tegenwoordig toch aan sharing?

Voilà, het hoge woord is eruit. Het concept is sharing en om in de anglofiele sfeer te blijven: it sucks. Want ga je niet op restaurant om een keertje niet uit dezelfde pot te moeten eten én om helemaal zelf te kiezen wat er op je bord komt, ook als jouw smaakvoorkeuren omgekeerd evenredig zijn aan die van je tafelganger(s)? 

Waarschijnlijk heeft Kamal Karmach het berekend voor Andermans Restaurantzaken en zorgt het sharing concept voor meer winst op het einde van de rit. Fair enough, de horecauitbater mag van mij meer dan zijn boterham verdienen. Maar dat hele restaurantgebeuren draait wel grotendeels om gezelligheid. Het kan toch niet de bedoeling zijn dat je kapot gaat van de stress omdat er maar drie hapjes op dat handgedraaide keramische bordje liggen terwijl je met vier mensen aan tafel zit? 

Pas op, het kan ook zo verschrikkelijk lekker zijn dat je het concept kan vergeten. Zo had ik twee keer de eer om in Door 73 te gaan eten (van Marcello Ballardin) . Dat was zo ongelooflijk lekker dat ik het hem vergeef dat er niet van elk hapje genoeg was. Toen waren er ook zoveel verschillende gerechten dat het uiteindelijk echt wel meer dan voldoende was. En zei ik al overheerlijk?

Maar het kan ook serieus fout lopen. Zo ging ik vorig weekend met vijf vriendinnen naar een fancy rooftopbar. Je weet wel, zo’n plek waar de cola zero naar de prijs van een glas wijn neigt omdat je hem opdrinkt met een prachtig uitzicht over Gent. Dat je de locatie betaalt is nog te begrijpen, maar dat je afgezet wordt omdat je voor het (sharing!) menu gaat is dat niet. 

Op de kaart kon je kiezen tussen zelf je (sharing!) hapjes te selecteren of voor het menu te gaan. Dan kreeg je ofwel een selectie van 5 hapjes (50 euro pp) ofwel 7 hapjes (65 euro pp). Sidenote: om je hippe kont op het rooftopterras te mogen begeven, moest je minimum dat laatste consumeren. Gelukkig met dranken inbegrepen. En laat ons eerlijk zijn, met cola zero’s met de prijssterallures van een witte wijn, zit je daar snel aan. 

Omdat we al wat bordjes hadden zien passeren, gingen we voor de zeven gangen. Want het is niet de bedoeling dat je na de sharing maaltijd nog naar de frituur moet hollen omdat je met honger achterblijft. Volgens de kaart waren alle hapjes voor twee personen bedoeld. Ondanks het feit dat wij met zijn vijven waren, kregen we toch telkens maar twee bordjes (voor vier personen dus). Gingen ze er vanuit dat het vijfde wiel aan de wagen zich wel kon troosten aan de overschotjes? Ze dachten waarschijnlijk dat we het niet zouden merken. 

Het was ook echt gezellig en we lieten het los. De schaamhapjes (“Wil jij het laatste nog?”) werden eerlijk verdeeld, mogelijks geholpen door de rijkelijk vloeiende wijn met de prijssallures van vloeibaar goud. Maar gelukkig wel met een rooftopview! 

Toen bleek de zevende gang (het dessert) maar niet te komen. We zagen dat de halfopen keuken al aan de opkuis begon, maar onze millefeuille was nog altijd niet gepasseerd. Uiteindelijk vroegen we of er misschien iets misgelopen was, waarop er aan onze eerlijkheid werd getwijfeld. 

Tot twee keer toe kregen we de vraag of we toch al niet een soort cake hadden gekregen, want volgens hun boekhouding hadden wij dat al opgesmikkeld. Aangezien er ook al eens met een drankplateau serieus was gemist, kan ik wel ergens snappen waar het fout is gegaan, maar een dessert waarvoor je betaalt, moet ook gewoon op tafel komen. Punt. (En op dat punt hadden we echt nog niets gesmikkeld van dat dessert)

Uiteindelijk kregen we drie dessertjes voor vijf personen. Vreselijk, want wie wil er nu aan hogere wiskunde doen tijdens het eten ipv gewoon heerlijk te genieten? Al hadden we toevallig wel tijd om te rekenen, want we moesten toch heel lang wachten op onze millefeuille. En wat bleek? We zijn serieus in’t zak gezet. Want de hapjes afzonderlijk bestellen was in totaal 7,5 euro pp goedkoper dan voor het menu te gaan! Met potverdorie identiek dezelfde hapjes. En als we dat hadden gedaan, hadden we misschien wel echt eten gekregen voor vijf ipv vier personen? 

Enfin. Sharing dus. Iets wat we al eeuwen doen met patatten en boontjes uit de casserole en voor elk gezinslid een blinde vink. Of met een grote pot spaghetti waar iedereen naar hartelust uit kan scheppen en die je zeker niet met honger achterlaat. Sharing doen we thuis jongens, op restaurant mag het weer naar het concept van weleer: je betaalt een flinke klets extra omdat je het niet zelf hoeft te maken, omdat je niet zelf hoeft af te wassen en omdat er iets lekker op je EIGEN bord ligt. Dat mag gerust handgedraaide keramiek zijn, daar doen we niet moeilijk over. 

Maar let op. Als je vraagt of ik je sharing concept al ken, zou het wel kunnen dat ik dat bord naar je kop gooi.