Ik denk dat we hier te maken hebben met ‘de scheut’. De zoon is de laatste twee maanden serieus gegroeid. Zoveel, dat ik echt denk dat we te maken hebben met de befaamde ‘scheut’.

Ik leg het even uit. Hij heeft een hele tijd geschommeld tussen een 104 en een 110. Zeker bij zomerbroeken viel het niet echt op dat die een beetje korter werden (aan de poep is het nooit een probleem, want – dat heeft ie van de papa – er is niet veel poep aan de zoon). En eigenlijk had ik ook niet echt het idee dat die broeken korter werden of for that matter, dat de zoon langer werd.

Hij is gene grote, die zoon van ons. Als je hem tussen de klasgenoten zet, dan torent hij daar zeker niet bovenuit. Maar de vraag is hoe lang dat nog gaat duren.

Maanden kon ik probleemloos met een 110 thuiskomen, dat paste gewoon. Lekker gemakkelijk, dan hoeft hij niet mee te gaan shoppen. Maar sinds een paar weken zijn er kleine tekenen die er op wijzen dat die werkwijze niet heel lang meer gaat lukken. Het is begonnen met mouwen die plots korter waren, ineens boven de pols, ipv op de juiste plaats. En broeken die plots echt geen gezicht meer waren en dus opzij zijn gelegd (opzij ja, want ik ben wel van plan om nog veel kindjes te kopen. In een doos voor het volgende nageslacht dus) Een tijdje geleden heb ik een halfuur staan twijfelen in de H&M over een 110-114 of een 116-122. Uiteindelijk ben ik voor het laatste gegaan. Ik dacht, dan is het maar op de groei. Dan kan hij er zeker even mee verder.

Thuisgekomen bleek de broek maar net te passen. Net geen water in de kelder. Op een paar weken tijd is de zoon dus vlot van een 110 naar een 116 gegaan. En die 122 is ook niet meer ver weg denk ik. Dat is toch wonderlijk, zo groeien? Misschien omdat ik zijn babyfase gemist heb, maar hij groeit precies waar ik bij sta.

Dus ja, we kunnen hier spreken van een scheut.