Het is allemaal fout gegaan in de eerste week dat ik mijn rijbewijs had. Ik probeerde toen ergens achterwaarts te parkeren, in een éénrichtingsstraat waar ik drie auto’s blokkeerde en compleet panikeerde (Ik was ook al te laat op de afspraak). Toen ik uiteindelijk besliste om dan maar veel verder een plekje te zoeken, ben ik gewoon op de auto voor mij geknald. Puur van de stress.

Maar daardoor is parkeren wel een probleemgebied geworden. Als ik het moet doen (in andere omstandigheden dan recht of schuin voorwaarts wel te verstaan) krijg ik een soort van ‘parkeeraanval’. Dat gaat als volgt: overmatig zweten, hartkloppingen en rode kop. Dito bijzonder laag tolerantieniveau (= als je me dan iets vraagt, bijt ik je neus af). Als er mensen op staan te kijken, loopt het al helemaal fout. Als ik kan, geef ik dan ook mijn sleutels gewoon aan het eerste het beste testosterongeval dat in de buurt staat. Die doen dat altijd graag en voelen zich dan heel belangrijk. (Let wel: ik geef de sleutels pas af na de rit, want rijden doe ik echt graag)

Soms probeer ik het ook zelf, maar dan mag er echt wel NIEMAND in de buurt zijn. Zelfs geen hond. En dan moet de radio uit. Want als ik me wil concentreren op parkeren, moet het stil zijn. (Zijn er nog mensen die dat hebben, of heb ik een afwijking?)

Soit, een paar maanden geleden heb ik het op de radio gegooid. “Sofie kan niet parkeren”. En Marc Van Damme, die je misschien kent van automobilistenvereniging VAB, heeft me toen een parkeercursus beloofd. Vandaag was het zover.

Opdracht 1: slalommen tussen kegels. Een eitje. Ik had toen niet kunnen denken, dat ik het daarna..

Opdracht 2: …achterwaarts nog een keer opnieuw mocht doen. Achterwaarts slalommen tussen kegeltjes, dat is niet gemakkelijk! En Marc heeft maar één keer een kegeltje moeten verplaatsen, eentje maar.

Opdracht 3: Achterwaarts parkeren tussen paaltjes. Paaltjes van het soort die ook op je rij-examen stonden te blinken. Van het soort waar ik op datzelfde rij-examen vlotjes ben tegen gereden (de eerste keer, toen ik geen kalmeringsmiddelen had genomen – de tweede keer ging vlot). Enfin, ik heb het gedaan. In twee bewegingen – terwijl ik het vroeger altijd in drie deed. Maar ja, ‘vroeger’ lukte het ook niet echt zo goed natuurlijk.

Opdracht 4: Door Mark omschreven als de ultraparkeertest. Het betreft hier een dubbele kegelrij die in hoefijzervorm geplaatst zijn. En waar je voorwaarts mag inrijden (neem de buitenkant van de bocht) en dan nog een keertje – u voelde het al aankomen – achterwaarts. Daarvoor moest ik me concentreren op de binnenste rij. Als dit de ultraparkeertest is, dan heb ik geen probleem. Het ging een pak vlotter dan het ‘zogenaamd makkelijke’ achterwaartse parkeren.

Ik vond van mezelf dat ik het redelijk goed gedaan had, maar toen bleek er nog een extraatje te zijn. Een slipcursusje. Rijden tegen 50 km/u en dan volle bak remmen. ABS voelen. Bijna pipi in de broek. De sympathieke instructeur deed het eerst even voor en ik durfde al niet meer. Ik heb het uiteindelijk gedaan, maar het trok op niets. Ik durfde gewoon echt niet. Gewoon een beetje remmen, het slippen al helemaal niet.

Ja, ik ben een chicken. Ik heb de sleutels aan mijn collega gegeven. Die durfde het wel. Ondertussen zat ik met dichtgeknepen benen op de achterbank. Een chicken te zijn.

Laat ons eerlijk zijn, de mensen die mij kennen weten dat ik met zekerheid tegen de betonblokken was geknald die 100 meter verderop stonden. Met zekerheid.