Afgelopen vrijdag ging ik met mijn zus naar de supermarkt in het ouderlijke dorp. Mijn zus is een frisse 18 – ik ben een nog steeds redelijk frisse 26 maar moet toch al beginnen te denken aan dag- en nachtcrème en biologische klok-planning. Ik loop met mijn zus door de winkel als we plots iemand tegenkomen die zij blijkt te kennen.

Ze beginnen te babbelen. Ik sta er bij, word niet meteen voorgesteld door mijn zus. Tot het meisje vraagt:

“Is dat uw zus?”

– “Ja”, antwoordt mijn zus  

Waarop het meisjes oprecht vraagt aan mij “Ah, en jij bent jonger?”

-Slik-

Aangezien mijn zus 18 is en het meisje dat wist, schatte ze mij maximum 17. Ze-ven-tien. Dat is dus echt nog een jong dingske e.

Gedachten daarbij:

– Als ik echt 17 zou zijn en het lief nog steeds 35, zou dat wel een beetje vies zijn (en misschien ook een beetje illegaal)

– Als ik met Mano op stap ben, denken mensen vaak dat ik de mama ben. Dan schatten de mensen me toch hopelijk geen 17, want dat zou echt ziek zijn. (Mano is namelijk 6, reken maar uit)

– Had ik misschien iets aan wat niet meer geschikt is als je 26 bent?

– Eigenlijk ben ik wel heel blij dat ik geen 17 meer ben (en niet alleen voor de puisten)