Ik heb een verslaving. Het is niet gevaarlijk. Ik rook niet, ik drink niet en ook andere vormen van drugs zijn me vreemd. Ik ben verslaafd aan endorfine, een hormoon dat vrijkomt bij het sporten. Ik heb dus een fitnessabonnement. Niet van het soort waar je gigantisch veel geld voor betaalt, drie keer gaat en het dan voor bekeken houdt. Wel eentje van het soort dat ik al meer dan drie jaar volhoud en minstens drie keer per week gebruik. Alleen fitnessen doe ik nooit. Ik heb een Wildcard, dat betekent dat naast luxezaken zoals zonnebank en sauna, ook andere dingen in mijn abonnement zitten. Groepslessen met name.
Uiteraard is er de nieuwe hype zumba, spinning, BBB (voor de niet-ingewijden: Borsten, Buik en Billen), fatburning en Pilates. Ik doe het allemaal en het is een plezier. Je voelt je beter in je vel, je verbrandt wat calorieën, je werkt aan de niet onbelangrijke strakheid van je lichaam. Kortom, er zijn alleen maar voordelen. Maar hoe gek ik ook ben van de groepslessen, ik vind er ook telkens weer frustratie.
Ik leg het even uit. Locatie: een zaal met één muur die volledig spiegel is – in deze zaal: ongeveer 30 mensen. En die zijn op te delen in verschillende categorieën. Ongeveer twintig vrouwen hebben duidelijk gevoel voor ritme, doen goed mee en zijn niet lastig. Tot daar de normale categorie.
Er zijn er meestal ook drie met een prachtige outfit, perfect gestyled haar en zelfs een beetje make-up. Het lijkt wel alsof deze vrouwen verwachten de man van hun leven tegen te komen in de BBB-les. Helaas, mannen vinden dat niet zo leuk, BBB. Ik begrijp dat ook wel, ze hebben meestal geen B(orsten), tegen B(ierbuik) is toch niks meer te doen en van B(illen) hebben ze veel te weinig last. Sporadisch duikt er wel eens een man op in de les, maar ik heb er nog nooit eentje geweten die het ook nog een tweede keer aandurfde. (Laat jullie hier niet door ontmoedigen mannen, wees welkom!) Enfin, de babes zal ik ze maar noemen, voeren elk pasje perfect uit, zweten nooit en zien er na de les nog even goed uit. Mij overkomt dat nooit.
En dan zijn er nog de speciale gevallen. En daar begint mijn frustratie. Er zijn altijd twee of drie exemplaren die eigenlijk liever in de zetel zouden liggen. Wel, ik heb een tip voor jullie: blijf in de zetel liggen. Bij elke nieuwe oefening zucht deze categorie luid boven de al luide muziek uit. Ze heffen twee maal een arm of een been, kijken dan naar een vriendin met een blik van: gij denkt toch niet dat ik nog verder doe? Kijk, ofwel kom je naar de les en doe je mee, ofwel blijf je thuis. Het kan al eens moeilijker gaan, maar niet elke drie seconden. Voila, het lucht alvast op dat dat er even uit is.
Op naar de laatste categorie, veruit de ergste. De mensen zonder ritme. U moet weten, BBB is op muziek. En u moet weten, er zijn mensen die dat niet voelen. Ze zetten zich ergens midden in de zaal en storen daarbij iedereen. Want elke beweging is uit de maat, elke keer als de hele zaal een stap naar rechts zet, zet deze categorie parmantig een stap naar links. Ook de andere ledematen doen steevast het tegenovergestelde. En de rest van de zaal is de kluts kwijt. Met z’n allen synchroon zijn is zo heerlijk. En als die categorie dan totaal iets anders doet, dan vind ik dat een beetje moeilijk.
Frustratie ja, ik beken. Probeer toch een beetje in de maat te zijn, kunnen we dat afspreken? Dan beloof ik nooit meer te zagen over categorieën in de BBB-les. (En mag u zelf kiezen tot welke categorie ik behoor)