Jaarbrief 8 – Basiel

Lieve Basiel, 

Je achtste verjaardag zag er anders uit dan gepland. Geen feestje waarbij ons huis te klein was voor alle familieleden en ook geen feestje met een hoop uitgekozen vriendjes. Op je verjaardag (24 juni al, sorry voor de vertraging van deze brief) mocht je zelfs niet naar school. 

Ik hoop dat je het toch een fijne dag vond. Jij mocht ongeveer alles kiezen. Je bestelde twee vriendjes om te komen spelen, ontbijt met hotelcake, ’s middags spaghetti en ’s avonds frietjes van de frituur. Als het een officiële optie was, zou je elke dag frietjes eten. Misschien kan je dat in je studententijd eens proberen, maar voorlopig blijf ik je koppig ook wat gezonde voeding voorschotelen. 

Ongelooflijk dat je al 8 jaar bent. Soms zie ik al een flits van de tiener die hier binnenkort zal rondlopen. Af en toe wordt er al eens met pre puberale ogen gerold, maar meestal vallen wij nog in de categorie ‘onvoorwaardelijke helden’. Soms weet je met die gevoelens amper blijf en kom je daarom wat onhandig op ons hangen. Soms spring je op ons. Soms wring je je ertussen. Dat is geweldig lief, maar die 27kg begint van tijd wel een beetje door te wegen. Waar is de tijd dat je 3,8kg woog en gewoon uren rustig op mij bleef liggen.

In het begin vond je de lockdown geweldig. Altijd in je favoriete bubbel vertoeven, constant gezelschapsspelletjes spelen en veel extra gezinstijd, dat was spek naar jouw bek. Maar gaandeweg werd het minder, tot er zelfs traantjes aan te pas kwamen als je oefeningen moest maken voor school. Op het einde werd het gebrek aan peer contact echt te zwaar. De schamele zes dagen school waren echt veel te weinig, maar wel de redding. 

De juf van zedenleer noemde jou een klompje goud. Dat is ook zo, je bent echt een geweldige kerel. Het doet me zoveel pijn om te zien dat je soms zo moeilijk kan zeggen wat er in je omgaat. Je worstelt af en toe met kleine en grote dingen, en blokkeert dan volledig. We hebben de juiste oplossing of ontlading nog altijd niet gevonden, maar blijven ondertussen geduldig nabijheid bieden. Naast je zitten. Of net afstand geven. Wat je op dat moment nodig hebt, ook al kan je het vaak niet benoemen.

Gelukkig is het meestal gewoon een comedyshow met jou. Op de laatste schooldag moest je voor alle klasgenoten een post-it maken. Op de 25 briefjes voor jou was er een constante: “je bent zo grappig Basiel” Dat merken we thuis natuurlijk ook. We zitten echt met een complementair komisch duo. Felix moet het hebben van zijn mimiek en knotsgekke uitspraken, jij bent meer van de droge humor. Stiller en rustiger, maar serieus raak als je iets zegt.

Je bent een broer uit de duizend. Al die coronamaanden waren jullie tot elkaar veroordeeld. Ik had het volledig begrepen als jullie elkaar op een bepaald achter het behang hadden willen plakken, maar de liefde bleef groot. Heel af en toe valt er wel eens een hard woord of is er even een uithaal, maar meestal loopt het gewoon goed. En dan heb ik het nog niet over hoe fantastisch je bent voor Rosalie. Zelfs een blinde kan de liefde tussen jullie twee zien stromen.

De superlatieven voor jou vloeien even rijkelijk als die liefde, want je bent ook een leeswonder. Je hebt het hoogste leesniveau behaald op school (avi plus) terwijl je nog maar in het tweede leerjaar zat én net maanden geen schoolbank had gezien. Sindsdien is er sprake van een lichte maar heel schattige Jommekesverslaving. Mijn gsm wordt al eens onderschept om whatsappjes te sturen naar familieleden én je leest ook vlot ondertitels mee op tv. Als we iets willen zeggen zonder dat kinderoren het kunnen verstaan, moeten we ook al opletten met Engels, want je pikt daar net iets te veel van mee naar mijn goesting.

Verder is er nog niets veranderd. Je lust nog steeds geen chocolade of pannenkoeken, je kan nog altijd perfect overleven op melk en rijstkoeken en je schakelt nog altijd je broer in om te vragen of jullie op de iPad of een snoepje mogen.

Wat ik vooral zo fantastisch vind aan jou, is hoe je mensen in je hart kan sluiten. Je komt soms een beetje traag op gang, maar eens je iemand binnenlaat is het echt met volle overgave.

Met volle overgave wens ik je ook een gelukkige verjaardag.

Dikke kus van je mama (diegene die zich altijd pijn doet uit lompigheid en waar jij dan zo hard mee moet lachen)

This entry was posted in Basiel, Liefde. Bookmark the permalink.

4 Responses to Jaarbrief 8 – Basiel

  1. Opa says:

    Super kerel, die kleinzoon van mij!!❣️❣️

  2. Heidi says:

    Supermooie brief, supermooie jongen!

  3. Mie kids says:

    Hele lieve brief. Jullie hebben duidelijk een super band.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *