Hartig(er).

Vroeger (laat ons zeggen een jaar of vijf geleden) ging ik met plezier voor- en hoofdgerecht overslaan om me volledig op het dessert te kunnen storten. Het vooruitzicht van een dessertenbuffet zorgde al dagen van tevoren voor opwarmspeeksel. Je kon me geen groter plezier doen dan met een uitgebreid ontbijt, uiteraard met de nodige zoetigheid. Zo een echt uitgebreid ontbijt (I am talking buffet!), van het soort waar ook pannenkoeken bij horen.

Dat mensen ooit konden twijfelen over de keuze tussen voorgerecht en dessert, was me een raadsel. Of course dat laatste! Op restaurant ging ik ook altijd eerst naar de desserts kijken. Menigmaal teleurgesteld toen bleek dat er een aparte kaart was die je pas NA het hoofdgerecht in handen kreeg.

Er kwam de eerste keer een kink in de zoete kabel tijdens de zwangerschap van Basiel. Het was Tom die suggereerde om toen een test te doen, want ik had het pak pannenkoeken in onze frigo al een hele week niet aangeraakt. Wat voor deze pancake-addict toch heel speciaal was, maar de gedachte alleen al deed me toen kokhalzen.

Bij Felix was ik ook behoorlijk misselijk, maar had ik niet speciaal een afkeer van zoet. De geur van havermout en soyayoghurt lag wat gevoeliger, maar voor de rest viel het wel mee. Beide zwangerschappen ook doorgekomen zonder echte cravings, al heb ik ten tijde van Basiel wel serieus veel croque monsieurs met curry ketchup naar binnen gewerkt.

Ik moet ook eerlijk zijn, ik ben nooit een gemakkelijke eter geweest. Veel mensen worden lyrisch als het over hun studententijd gaat, ik vond het vooral heerlijk dat ik op kot eindelijk niet meer hoefde te eten wat de pot schafte. Het beroemde Florbertusstraat-dieet bestond begin jaren 2000 uit cornflakes, pudding met speculoos en soms een pasta-tonijn.

Nu is er de laatste jaren toch iets veranderd. Dat hartige komt er steeds meer ingeslopen. Als er gekozen moet worden tussen voor- en nagerecht, is dat tegenwoordig echt een dilemma. Een uitgebreid ontbijtje kan ik op tijd en stond nog wel eens appreciëren, maar je moet niet meer proberen om me op een doordeweekse dag ‘s ochtends zoetigheid te serveren. Ontbijten gebeurt ten vroegste rond 10u (of helemaal niet) en ik durf aan een buffet de minikoffiekoekjes zelfs laten passeren! Ik heb zelf al eens aan de warme, zoute dingen gezeten ‘s ochtends. Echt mens! Wie ben je en wat heb je met Sofie gedaan?

Dotje doet er nog een schepje bovenop. De eerste maanden kreeg ik echt geen zoete hap door mijn keel (ook andere happen ging moeilijk, daar niet van). Nu gaat dat stuk gelukkig beter, maar chocolade is bijvoorbeeld nog altijd een no go.

Ik ben benieuwd wat er zal gebeuren als Dotje geboren is. Maar zelfs voor deze zwangerschap was het al overduidelijk: ik word steeds hartiger.

Ik kan nu kwijlen over kaas en olijven, terwijl ik daar vroeger in een grote boog omheen liep. Ik kan vandaag bewust dessert overslaan en daar geen slagroomtraan om laten. Ik weet niet hoe het gebeurd is, maar ik ben van zoet naar zout aan het gaan.

Misschien nog een klein geheimpje om af te sluiten: Toen ik een paar maanden geleden op restaurant was met Barbara, heb ik mijn dame blanche zelfs laten wisselen voor een extra portie frieten!

(En om het helemaal loco te gaan: ik eet daar nu zelfs mayonaise bij, iets wat de eerste dertig jaar van mijn leven altijd vakkundig van mijn bord werd verwijderd. Echt joh, goeie mayonaise dat is toch to die for?)

Nog mensen die van kamp zijn gewisseld?

This entry was posted in Kokeneten, Want zo ben ik. Bookmark the permalink.

10 Responses to Hartig(er).

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *