The only certainty is that nothing is certain.

Eigenlijk weet ik het al lang van mezelf, maar ik doe hier toch nog even de bekentenis: Ik kan helemaal niet goed omgaan met onzekerheid. Het maakt me bang en zelfs ongelukkig. Want de angst die met de onzekerheid komt, kan mij zo opslorpen dat ik perspectief verlies.

Ik kijk vol bewondering naar mensen die grote stappen durven te zetten in hun leven. Die zomaar de deur van hun job achter zich dicht trekken om zich in een nieuw avontuur te storten. Die alleen een rugzak meenemen en de wereld intrekken. Die wegstappen uit situaties waar ze zich niet goed bij voelen, ook al heeft dat misschien grote gevolgen. Ik supporter vol overgave langs de zijlijn. Maar ik ben…anders.

Voor Tom heb ik bijvoorbeeld twee keer een lange relatie gehad, die allebei gedoemd waren om te mislukken. Maar ik had die nooit zelf durven af te breken (je leest het goed, ik ben altijd gedumpt). Simpelweg omdat de angst om alleen achter te blijven, mij veel onoverkomelijker leek dan omgaan met de dingen die scheef zaten. Ik heb die twee mannen heel graag gezien en ik weet zij mij ook, want hun grootste cadeau aan mij was om die beslissing in mijn plaats te nemen. En dat was al zeker één keer uit pure liefde voor mij. Waarvoor dank.

En nu is het natuurlijk gemakkelijk praten, want ik ben Tom tegengekomen en hij maakt me gelukkiger dan ik ooit had kunnen dromen. Maar ik wist dat wel niet zeker. Ik wist niet zeker dat ik iemand zou tegenkomen waarbij ik mezelf kon zijn, die ook kinderen met mij wilde, die ik even graag zou zien als ik hem. Dat grote gat van onzekerheid in het grootste vraagteken van het leven: ik kon daar niet mee omgaan. Als ik het allemaal op voorhand had geweten, had ik misschien wat harder genoten van mijn vrijgezellenbestaan. Maar dat lukte toen niet, omdat ik ervan overtuigd was dat het nooit in orde ging komen. Wat mij helemaal naar beneden haalde.

Ook op andere gebieden durf ik niet te springen. Ik ben bijvoorbeeld zo verknocht aan mijn job, dat ik ook daar veel incasseer. Het is ondertussen geen geheim meer dat hier een paar heel moeilijke maanden gepasseerd zijn. Er zijn dingen gebeurd waar ik nog steeds geen echte verklaring voor heb en die harde krassen op mijn ziel hebben gezet. Dingen die misschien ook niet ongewoon zijn in medialand, maar voor mijn kleine hartje wel te moeilijk. Het kan maar pijn doen als je iets met passie en enthousiasme doet zeker?

Ondertussen zijn er dingen veranderd en liggen er weer veel wegen open. Dat is geweldig spannend. Dat geeft energie, dat bruist, dat doet dromen. Want mogelijkheden zijn fantastisch toch? Ja, absoluut. En ik probeer vol vertrouwen naar de toekomst te kijken. Maar tegelijkertijd betekent dat stuk ‘mogelijkheden’ ook een resem onzekerheid. En hupla, daar is mijn benauwdheid weer. Ik ben een echte angsthaas, met een ongelooflijk trouw hart.

En toch. Misschien ben ik wel niet helemaal anders? Op mijn achttiende verjaardag ben ik zonder verpinken uit een vliegtuig gesprongen. Amper drie weken na mijn eerste ontmoeting met Tom had ik mijn appartement opgezegd. Twee maanden later hadden we een compromis getekend en nog eens een dik halfjaar later zaten we met een (bewust) positieve zwangerschapstest. Ik durf dus wel te springen, als mijn buikgevoel me die weg wijst. En als ik voel dat er geen onzekerheid aan vast hangt, want hij en ik dat voelt zo zeker als mogelijk is. Ik ben natuurlijk niet naïef. Maar vandaag zien we elkaar heel graag, en morgen ook. Over overmorgen na overmorgen na overmorgen kan ik uiteraard niet spreken, maar ik weet wel zeker dat we ons best zullen doen.

Soms wou ik dat die onzekerheid me niet zoveel parten zou spelen. Dan zou ik vijf minuten willen dat ik grote risico’s durfde te nemen en zonder omkijken bepaalde nieuwe wegen insloeg, maar tegelijkertijd hoeft dat niet. Het is vooral de rest van de wereld die vindt dat je dingen moet doen en zijn en worden. Maar echt succes ligt volgens mij gewoon in gelukkig zijn.

Ik ben ongelooflijk gelukkig. Met mijn gezin. Met mijn omgeving. En als de onzekerheid eventjes de andere kant opkijkt, met al de rest ook. Het is ok dat ik onzeker ben. Het is niet ok dat onzekerheid mij zo bang maakt, dat staat als groot werkpuntje op de therapie-agenda. Het is al helemaal ongehoord dat het me zo naar beneden haalt. Daar wil ik echt heel graag vanaf, liever gisteren dan vandaag.

Vincent Van Gogh zei ooit “For my part I know nothing with any certainty, but the sight of the stars makes me dream.

Daar zijn vast prachtige dingen van gekomen. Ik hou ook van de sterren. En ik droom op de hoogste versnelling.

Maar ik ben ook. Een beetje. Anders.

This entry was posted in Want zo ben ik. Bookmark the permalink.

10 Responses to The only certainty is that nothing is certain.

  1. Ester says:

    Zo mooi verwoord, Sofie.
    Kop op 🙂

  2. Lazy Bird says:

    Ik denk dat we het allemaal wel moeilijk hebben met onzekerheid, maar dat sommige mensen gewoon minder snel onzeker zijn. Maar ALS die dan toch ergens onzeker over zijn, dan is dat net hetzelfde gevoel van onzekerheid als iemand die vaak onzeker is. Als je nog kan volgen…? In bepaalde zaken ben ik helemaal niet onzeker, zoals bijvoorbeeld van job veranderen, op reis vertrekken,… maar ik ben HEEL onzeker als het gaat over mezelf blootgeven, zoals jij dat zo goed kan.

    Ik denk dat jij vooral heel loyaal bent, en dat is best een mooie eigenschap.

    X Lazy Bird

  3. Upje says:

    Ik ben ook zo. Dat ik na een burn-out en nog wat inzinkingen nog altijd op dezelfde job zit, zegt al genoeg. Nu is er een collectief ontslag en hoewel ik bang ben voor wat er nog gaat komen, ben ik ook geweldig opgelucht. En stiekem ook wel boos op mezelf: hoe kan je het nu toch zo ver laten komen. En hoe kan je je eigen geluk nu zo van een beslissing van een ander laten afhangen.
    Ook ik werk hieraan in therapie. De aard van het beestje kan je niet veranderen, maar de scherpe kantjes er afschuren hopelijk wel.
    Courage daar, Sofie. Ik denk niet dat je zo anders bent als anderen. Als sommigen wel. Zij waar ik soms wel jaloers op ben om hun daadkracht en hun vermogen om zich in te beelden hoe iets positief zal uitdraaien. Maar er zijn er ook best veel ‘zoals wij’.
    Ik duim dat je snel je draai weer vindt en dat je voor jezelf ook een manier leert vinden om met de onzekere kanten in het leven om te gaan. Tijd en boterhammen… 😉

  4. Liesje says:

    Ook van Van Gogh

    Normality is a paved road.
    It’s comfortable to walk on but no flowers grow on it

    Xxx

  5. Bert says:

    Ik overweeg om t-shirts te laten bedrukken of het op mijn voorhoofd te schrijven voor de mensen rondom mij: we doen echt fokking allemaal maar wat en diegene die het zogezegd beter doen, kunnen het gewoon veel beter wegsteken. That’s it.

  6. Evi says:

    Wat mooi verwoord zeg! En tegelijkertijd ook erg herkenbaar. Op sommige vlakken durf ik meteen te springen en op andere vlakken verlamt onzekerheid mij enorm. Maar je hebt overschot van gelijk: echt succes ligt in gelukkig zijn. En ik duim dat je een manier mag vinden om met die onzekerheid te leren omgaan. X

  7. Liesbeth Verelst says:

    Ik vind juist dat jij zo heerlijk mee kan gaan in the flow Sofie!
    Zo zonder verpinken je hart gevolgd bij Tom, toen je Gent zag direct weten this is it!
    Je haalt alles voor de volle 1OO procent wat het leven jou geeft en je geniet daar schaamteloos en vol overgave van, wat een geweldige eigenschap is. Ik wordt daar ongelooflijk vrolijk en geïnspireerd van!
    Dat je af en toe twijfelt, onzeker bent in het doorhakken van knopen maakt je gewoon mens en zoals eerder hier tegen gekomen in een andere reactie : ik geloof ook dat iedereen met zo’n momenten worstelt, maar dat er gewoon heel veel mensen zijn die het wegstoppen en het niet durven toegeven. Jij bent gewoon eerlijk.

  8. Liesbeth Verelst says:

    Ahum, ik had beter eerst mijn reactie nagelezen, ben wat snel geweest voor op de zend knop te drukken….

  9. Dimitri says:

    Zoals ik je leerde kennen Sofie. A bumpy road. 😉 Maar nooit getwijfeld. Het gaat eigenlijk over kwetsbaarheid. En dat is dus menselijker dan doen alsof alles altijd vlotjes, mooi en flowgewijs verloopt. Het houdt je wakker en in jouw en ook in mijn geval een bron van creativiteit. In welke zin of richting dan ook. Je leeft terwijl zoveel mensen zich laten leven.

    Knuf ☀️

  10. Goofball says:

    ik herken me in veel van wat je schrijft, maar ik paste die onzekerheid ook toe op het vinden van een partner (inmiddels lang geleden).

    4 jaar geleden was ik even werkloos en ik besefte maar hoe hard dat op mijn schouders woog, toen ik weer een contract tekende. Amai, wat een gewicht dat van mijn schouders viel! Vreselijke periode was dat terwijl het solliciteren in feite belachelijk eenvoudig en succesvol liep.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *