Ratatouille

Het was lang geleden dat we nog eens afgesproken hadden, dus dringend tijd. Omdat Antwerpen de grootste gemene deler is tussen onze woonplaatsen (voor mij extra gemakkelijk, want ik werk daar, dus ik was al in de buurt) hadden we gereserveerd in een bistrootje dat iemand anders had aangereden als tof, lekker en gezellig.

Onze eerste indruk was ook niet anders. Tof ingericht, de menukaart zag er goed uit, de mensen rondom ons waren allemaal blij. Ons enthousiasme verminderde al toen ze het eten brachten, maar uiteindelijk lieten we het niet aan ons hart komen. Het was niet echt lekker, maar het kon er mee door. En omdat het gezelschap zo overweldigend plezant was, kon het ons ook niet echt deren. We overwogen zelfs een dessert, maar gingen toch eerst nog wat tetteren en het eten wat laten zakken. Thank God.

Ik was de klok volledig uit het oog verloren omdat ik tussen de lachsalvo’s door geen tijd had om naar mijn horloge (ok, betrapt, heb ik niet – gsm dus) te kijken, maar mijn borsten vertelden me dat er een paar uur gepasseerd waren. Ik trok naar de wc om met de hand de grootste druk weg te kolven. Daarvoor moest ik naar boven. Langs de keuken, een trap omhoog die aan de andere kant uitgaf op een broodjesbar die bij het restaurant hoort maar nu gesloten was.

Ik begrijp nog steeds niet hoe het komt dat ik het kot niet bij elkaar gegild heb, maar terwijl ik op de trap stond en dacht “oh gezellig, ze hebben ook een broodjesbar” zag ik een donkergrijze rat op haar (of zijn?) gemak tussen het eten verdwijnen. Ik was in shock, duwde mijn borsten uit boven het toilet en trok verbouwereerd weer naar beneden. Met dichtgeknepen keel passeerde ik the crime scene en stapte kordaat op mijn vriendinnenclub af.

Wat toen volgde is zo mogelijk nog hallucinanter dan de ontdekking van de rat. We riepen een ober en vertelden discreet wat er mij was overkomen.

 

“Tja mevrouw, denk jij nu echt dat er in een grootstad als Antwerpen ook maar één restaurant is dat geen ratten heeft? In de kelder is ons voedsel hermetisch afgesloten, dus je hoeft je geen zorgen te maken. Komaan zeg, dat is toch nog een schattig beestje. Zo een muisje.” Waarop hij gelaten onze tafel verliet en eens met zijn ogen rolde.

Excuseer, ik had het over een rat. Excuseer, elk restaurant in Antwerpen (Benny Bax, where are you)? Excuseer, ze kroop tussen het niet afgesloten eten, dat was heel duidelijk te zien. Excuseer, is het teveel om een compensatie of op zijn minst oprechte excuses aan te bieden? Blijkbaar wel.

Even hebben we getwijfeld om recht te staan, te roepen dat er ratten in de keuken zitten en te vertrekken zonder te betalen. Maar omdat er ook een BV in onze krokettenbende zit, hebben we dat maar gelaten. We hebben braaf de rekening betaald, een klacht ingediend bij de voedselinspectie en nog eens ons beklag gedaan bij de grote baas. Die reageerde dat het probleem al een tijd aansleept en dat ze er aan werken, maar sprak ook niet van compensatie of iets dergelijks. Ik was toen al naar buiten gelopen, want ik kon het niet meer aan. Twee andere vriendinnen zeiden nog eens beleefd waar het op stond.

Toen stonden we op straat en konden nauwelijks geloven wat ons was overkomen. Wij zijn een zotte bende, maar wij kunnen ook echt niet buitenkomen zonder een of andere straffe stoot mee te maken. QED gisterenavond.

Maar om even duidelijk te zijn, ik denk dat je voorlopig beter niet gaat eten in Cafe Shilling op het Zuid in Antwerpen. Ik ga daar alvast nooit meer.

This entry was posted in Er zijn zo van die dingen, Mens erger je niet!, Rapporteren, Want zo ben ik. Bookmark the permalink.

10 Responses to Ratatouille

  1. Romina says:

    Thanks for the tip! Door zo’n zaken ben ik als zwangere dus een ‘toxoplasmosetrut’

  2. Falderie says:

    Oei bah! Daar ben ik al heel vaak gaan eten. Toch maar eens andere oorden opzoeken in de toekomst!

  3. liese says:

    eeeetjeee mo gow!

  4. goofball says:

    In Amsterdam in restaurant ook eens muis zien passeren…ober had zelfde lakonieke reactie “oh ja, in deze wijk stikt het van de muizen, we hadden wel gehoopt dat de klanten het niet zouden opmerken”. Diezelfde week op kantoor ook een muis gezien die men liefdevol buitengezet heeft aan een gracht (want ge mocht die beestjes niets doen eh) en uit de reacties van Hollandse collega’s toen leek iedereen wel muizen in huis te hebben.

    Bakkes, ratten zijn dan toch echt wel een niveau anders.

  5. Ester says:

    Iew! Ratten in je zaak zijn echt niet OK!
    Goed dat je de voedselinspectie hierover hebt ingelicht.

  6. emmel says:

    Ben even gaan googelen, kwestie dat ik gaar niet er ongeluk binnenstap. Jakkie

  7. Lotte says:

    Ieuw, zo goor!! Best dat ik niet veel in Antwerpen kom, dan is de kans dat ik daar ooit binnenstap al meteen een pak klleiner.

  8. Hilde says:

    Ik heb ooit een levende worm ontdekt in mijn prachtig gedresseerd bord tijdens een etentje in een sterrenrestaurant. Niet van het kaliber van een rat, maar op dat moment vond ik het toch ook wel echt walgelijk. Het enige wat ik kreeg was een nieuw bord en de kwinkslag “zo weet je dat we met écht verse producten werken”. Ik heb er toen verder wel geen spel van gemaakt omdat ik nu eenmaal geen sterrenrestaurants frequenteer en de ervaring verder niet wou verpesten. Ik vraag me eigenlijk echt af wat recensenten daarvan zouden denken: kan dat ermee door als ‘accident de parcours’ of mogen ze van geluk spreken dat ze dat bij de ‘juiste’ persoon gelapt hebben?

  9. Katrijn says:

    Brr, ik mag er niet aan denken!
    Als ik het was, dan zou het hele restaurant mij horen roepen.

  10. Allez jong!!! Zoiets zou toch echt niet mogen. En dan vooral hoe ze er zelf mee omgaab, schandalig!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *