Het toreke zien

Ik weet niet waar jij vroeger op vakantie ging, maar bij ons was het ‘naar de zee’. Met een moeder met vliegangst en een vader die eigenlijk het liefst van al thuisbleef, was dat het ideale compromis. Af en toe gingen we ook eens naar de Ardennen, maar daar zat geen systeem in. In de zee wel: augustus was van ons.

Dat ging compleet met een aftelkalender waar we elke dag een stukje mochten afknippen. Je zag dat ding echt korter worden en ‘de dag’ dichterbij komen.  Voor mij was 1 augustus echt de gebeurtenis van het jaar.

Het wàs ook een gebeurtenis. Die 150 km van OLV Waver naar Wenduine, dat leek alsof we naar de andere kant van de wereld reden. Voor dag en dauw zaten wij al in de auto. Logisch, want ik ben opgegroeid in een gezin van vroege vogels, de auto was toch al vier dagen ingeladen en ontbijten deden we onderweg. En ok ja, ik kon zelf bijna niet slapen van de spanning.

Met mijn vader meerijden betekende: stoppen in elk wegrestaurant, een traditie (en ja, in elk winkeltje kregen we iets). In één van die wegrestaurants sloot ook mijn moeder aan en picknickten we langs de weg. Ik hoef u niet te vertellen hoe ongelooflijk geweldig ik dat vond, koffiekoeken eten langs de E40. Als je voor de auto van mijn moeder koos (allez, het was niet altijd een keuze) was je wel veel sneller ter plaatse én mocht je bovendien snoepjes gaan kopen terwijl zij de auto uitlaadde. (Je kon toen nog snoepjes kopen voor een halve frank, dat waren nog eens tijden.) Dat uitladen was even een ambetant momentje, maar eens dat voorbij was, was het vakantie.

In mijn hoofd bestonden slechte zomers toen niet. Ik herinner me misschien een halve dag waarop we NIET in badkledij op strand konden spelen. Bloemen maken, een ijsje eten, zwemmen bij de redders, schelpen zoeken, zandkastelen bouwen. De pret was oneindig. En uiteraard hadden we daar ook vriendjes bij de vleet. Twee weken later zag ik zo bruin als het paaseitje dat al de hele dag naar u ligt te lonken en was mijn haar als stro.

Ik ga niet meer mee ‘naar de zee’. (Ik heb ook een vent van Brugge die maar heel moeilijk te motiveren is voor de Belgische kust). Op een heel rustig tempo probeer ik ondertussen wat stukjes van de wereld te zien, maar Wenduine is nog altijd thuiskomen. Dat merkte ik nog maar eens toen ik daar gisteren Basiel ging ophalen, nadat hij drie dagen bij moeke en bompa Didi had gelogeerd.

Want het laatste stuk van de grote trip ‘naar de zee’, was een lange baan tussen de polders. Daar speelden wij altijd hetzelfde spelletje: om ter eerst ‘het toreke’ zien. Het toreke is eigenlijk de spioenkop, het tweede hoogste duinpunt van de Belgische kust. Een ijkpunt voor ons. Vanaf het moment dat we de N31 afdraaiden, was mijn blik gefocust op het toreke.

toreke

Ik reed gisteren op dezelfde weg. En ik betrapte mezelf erop dat ik het toreke aan het zoeken was. En ook “Ja daar!” riep tegen mijn innerlijke zelf toen ik het aan mijn linkerkant zag verschijnen.

Ik dacht, mijn god, Basiel gaat hier nog fantastische tijden beleven.

strandje

This entry was posted in Kind en gezin, Want zo ben ik. Bookmark the permalink.

10 Responses to Het toreke zien

  1. twweet says:

    Van torekes-waver naar toreke-wenduine 🙂

  2. bea says:

    het was bij ons ook altijd “thuiskomen” in Wenduine.Het uitkuhjen naar het toreke deden wij ook……En gaan eten in den Uilenspiegel!

  3. aMuse Rouge says:

    Omygod, omygod, HET TOREKE!

    Wij gingen ook àltijd naar Wenduine! Ook mijn mama had (en heeft) vliegangst (en een vader was niet aan de orde). Ik heb er ook alleen maar goede herinneringen aan: de bloemen van papier, het ‘soepkarreke’ dat elke ochtend langskwam (een waar féést aangezien mijn moeder nooit soep maakte), een beenhouwer met de beste préparé van de hele wereld en natuurlijk hét toreke…

    Bedankt om met je blogpost een lach op m’n gezicht te toveren. 🙂

  4. Lies says:

    Het toreke zoeken doe ik ook op dat laatste stukje rijbaan voor je Wenduine binnenrijdt! 🙂
    Nog toppers: groen van wortelen halen bij de groentenwinkel, en de konijntjes eten gaan geven.
    ‘t Zwembad van Wenduine is trouwens ook een aanrader met Basiel, heel mooi vernieuwd!

    • Sofinesse says:

      Lies, ik denk dat hij de afgelopen drie dagen vaker het zwembad gezien heeft dan het appartement :). Hij wilde er naar het schijnt niet meer uit, ook niet toen hij een volle broek bleek te hebben.

  5. M. says:

    Voor ons is dat ‘het huizeke’ i.p.v. ‘het toreke’. 🙂

  6. liese says:

    🙂 zalig hé vakantieherinneringen

  7. Hoe mooi je jeugdherinneringen beschreven, ik herinner me alleen de centerparcs horror 🙂

  8. Anneleen says:

    Hihi, bij mij was het elk jaar op de 15 juli dat de vakantie begon in Wenduine. Mooie herinneringen, hopelijk voor ons kinders later ook (want ik neem die uiteraard ook nu mee naar Wenduine).

  9. Pingback: En route! Tips & tricks voor een lange autoreis met kleine kindjes. | Sofinesse

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *