Liefste grotemoe,

Ik was altijd zo trots, dat ik kon zeggen dat ik nog een overgrootmoeder had. Niet zomaar één, maar eentje die zelfs de twee wereldoorlogen had meegemaakt, die nog alleen woonde en er een stevige, moderne mening op nahield.

Ik was altijd zo blij, dat wij het geluk hadden om jou nog onder ons te hebben. En het moet gezegd, je was er graag bij. Je leefde echt voor de grote momenten. Paling gaan eten met je kinderen, naar de kaartclub, naar de praatclub, envelopjes uitdelen met Nieuwjaar, Pasen.

En wij, kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen en zelfs bed-achterkleindkinderen, genoten van jou bij ons te hebben. In mijn hoofd zit jij altijd op een stevige stoel tussen het feestgedruis -met je handen over elkaar en kaarsrechte rug – naar ons te kijken.

Weet je wat ik zo ga missen? Jouw grappige opmerkingen. Toen ik Tom voor het eerst meebracht naar een familiefeest, zei jij heel droog. “Het is te hopen dat het deze keer blijft duren e kinneke”. En toen ik belde om te zeggen dat ik zwanger was, zei jij vol overtuiging. “Het was ook tijd e kinneke, dat ge ne keer aan een huishouden ging beginnen.” Of hoe jij steevast bleef volhouden, ook als je bijna een eeuwelinge was, dat een rusthuis voor oude mensen was. Heerlijk.

Bijna bij elke feestelijke gelegenheid, keken we vooruit. Naar een geboorte, een verjaardag, een huwelijk, een ander feest. En jij zei toen bijna altijd “Ma kinneke, dat ga ik niet meer meemaken hoor. Alleen als Onze Lieven Heer het wil”. Ik lachte dat altijd weg. Want ons grotemoe, die was onverwoestbaar. Die zou er altijd zijn.

De laatste jaren had je het vooral over dat ene grote feest, 100 jaar worden. En het was fantastisch. Ik heb jou de hele dag zien blinken. Maar daarna hoefde het precies niet meer echt voor jou. Ons grotemoe was niet meer de grotemoe van de 100 jaar daarvoor.

Ik ga het niet meer kunnen zeggen grotemoe, dat ik nog een overgrootmoeder heb. Ik ga het niet meer kunnen zeggen, dat mijn zoon een bedovergrootmoeder heeft. Ik ga het niet meer kunnen weglachen, dat jij zegt dat je dat zeker niet meer gaat meemaken.

Maar grotemoe, jij blijft altijd bij ons, is dat afgesproken? Jij zoekt daarboven een stoel, waarin je goed zit, waar je naar ons kan blijven kijken.

Slaapwel.

CIMG0164

This entry was posted in Liefde. Bookmark the permalink.

10 Responses to Liefste grotemoe,

  1. Gecondoleerd! Mooi eerbetoon aan grotemoe…

  2. liese says:

    Mooie brief. Innige deelneming.

  3. lenteblo says:

    Mooie brief.

    Sterkte voor jou en je familie.

  4. Kris Lamon says:

    Mooi geschreven, weeral, Sofie…. En ik hoor het haar allemaal zo zeggen, typisch voor een overgrootmoeder. Veel sterkte nog bij het verlies en koester nog meer het mooie verleden….

  5. martine says:

    Lieve Sofie,
    Ik vind het zo mooi geschreven…je moet haar heel graag gezien hebben en zij jou…ze heeft vast een spannend en kleurrijk leven gehad, xx martine

  6. Gelukkig blijven de mooie herinneringen overeind!!! Sterkte

  7. Tita says:

    Sterkte, Sofie! Bewaar de mooie herinneringen. Het is echt een cadeau om zo’n mensen zo lang te mogen hebben gehad.

  8. Lise says:

    Sofie, ik had er ook zo eentje!! Heerlijk was het en ‘t is fijn dat ze tot op het einde heeft mogen genieten! Veel sterkte…

  9. wendy says:

    veel sterkte sofie voor jou en de familie !!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *