Als docente in een opleiding Journalistiek had ik natuurlijk niet alleen zijn naam, maar ook het bijhorende gezicht moeten herkennen. Gelukkig liet Karel de hoofdredacteur mijn gêne snel verdampen door een vriendelijk gesprek aan te knopen over de uitdagingen van de journalistiek.

Vrij snel werden we onderbroken door presentatrice Michèle Cuvelier. Hoewel het op een doordeweekse dag al tegen mijn bedtijd aanleunde, zorgde het podiumvuurwerk en mijn buurman ervoor dat ik nog stevig bij de pinken was. Of was het toch de spanning van de nominatie?

Het is bijzonder on-Vlaams om te zeggen, maar ik was voor de gelegenheid opnieuw prachtig uitgedost. Voor de vierde keer op rij gestyled door mijn favoriete winkel Saint Colette. Alicia had na mijn bezoek in Oostkamp zelfs nog een topje nagestuurd om het plaatje helemaal te doen kloppen. Vestimentair was ik alvast helemaal klaar om die Oorkonde in ontvangst te nemen. Of om op zijn minst de eeuwige doch goed geklede genomineerde te zijn.

Het compliment zit zeker ook in die vierde nominatie op rij. Als onafhankelijke podcastmaker ben ik toch elke keer bij de laatste zes gestemd door telkens een compleet nieuwe jury. Waardoor die kleine garnaal met het ooit veel te haastig gekozen podcastlogo zichzelf al een paar keer tussen grote kleppers zag staan.

Toegegeven, ik was dit jaar rustiger dan anders. Het eerste jaar had ik echtgenoot Tom en vriendin Barbara nog meegenomen uit enthousiasme, de jaren daarna had ik me in de zaal gewoon geparkeerd naast iemand die daar toevallig ook was. Wel iemand van wie ik de naam én het gezicht herkende.  

Mediaformats krijgen elk seizoen een kleine update, dus werden dit jaar voor het eerst ook de tweede en de derde plaats bekendgemaakt. Om dan uiteindelijk over te gaan naar de winnaars, die een award kregen in de vorm van een grasgroen, metalen, artistiek oor. Toen ik later die avond een foto met de Oorkonde doorstuurde naar mijn moeder, vroeg ze namelijk wat ik precies in mijn handen had. Daarna geloofde ze ook niet dat ik gewonnen had van haar favoriete podcast ‘Achter de Schermen‘, maar verder ziet ze me wel graag (denk ik).

Maar ik was er dus redelijk alleen. Links van mij zat een vroegere babysit van ons en haar vriend, rechts hoofdredacteur Karel met een fleurig sjaaltje.

Na ‘ Buiten bereik van kinderen’ op de derde en ‘De Volksjury’ op de tweede plaats, riep Michèle plots WEG uit als winnaar. Ik zat redelijk hoog in de zaal en snelde naar beneden. Het is een wonder dat ik daar niet op mijn smikkel ben gegaan. Mijn emoties raasden alle kanten op, mijn hakken waren best hoog en mijn lompheidsgehalte is legendarisch. Maar ik kwam heelhuids aan, met een hart dat ik heel duidelijk voelde bonken.

Voor de categorie Talk was minister van Media Cieltje Van Achter opgetrommeld. Toch licht ironisch dat ze de prijs moest uitreiken aan die kleine garnaal zonder mediabedrijf. Maar ze gaf me de prachtige grasgroene Oorkonde, drie dikke kussen en een gewaardeerde proficiat.

Michèle stelde een paar vragen, waarop ik achteraf bekeken echt veel zinnigere dingen had kunnen antwoorden. Daarna mocht ik nog een dankwoord uitspreken aan de pupiter. Uiteraard had ik niet nagedacht over wat ik daar wilde zeggen. Want na het eerste jaar vond ik het nogal gênant om een speech te voorzien die nooit uit je broekzak geraakt.

Dus vergat ik alle podcastgasten van de afgelopen jaren te bedanken. Ik vergat te zeggen dat ik de radio miste en dat alles daar ooit begonnen was. Ik vergat te vertellen dat zelfs de donkerste wolk een gouden randje kan hebben. Blijkbaar maakte ik toch een beetje indruk, want ongelooflijk veel mensen kwamen me achteraf complimenteren op mijn mooie woorden. En op mijn outfit.

Een voorspel van vier jaar levert een fantastische ontlading op. Het podiummoment duurde niet lang (dat stond ook duidelijk in de instructies) , maar het zindert nog steeds na. Ik begrijp de relativiteit van zo’n prijs helemaal, maar de erkenning doet toch echt wel deugd.

De Oorkonde stond trouwens eerst een paar dagen in Studio Sofinesse, weggestopt op de tweede verdieping van ons Gentse huis. Tot mijn zus zei dat ie minstens nog een paar jaar prominent in de living moest staan. Ze ging er met hetzelfde gemak ook vanuit dat mijn telefoon nu roodgloeiend staat, maar dat valt helaas wat tegen.

Zo werkt de media natuurlijk niet. Nochtans neem ik tegenwoordig altijd op, zelfs als het alweer een internetprovider is die me een zogezegd goedkoper abonnement probeert aan te smeren en alweer geen mediaboss of radiostation. Ik ben op een leeftijd gekomen dat ik probeer vrede te nemen met wat er is.

Toen ik de minister van Media een week later tegenkwam op een symposium over AI in de journalistiek, herkende ze me niet meer. Dat kan ik haar niet kwalijk nemen, want ik weet zelf nog amper hoe ik van het turquoise zeteltje tot in mijn hotelkamer ben geraakt. Ik herinner me wel nog dat ik in die kamer nog twee uur stijf van de adrenaline naar het plafond heb liggen staren.

Want ik heb toch maar lekker een Oorkonde gewonnen. Toch wel de Ensor van de podcastprijzen. Als kleine garnaal. Met luisteraars die me af en toe laten weten dat dat klein podcastje hun leven heeft veranderd. Hallo (kleine garnaal)kroket.

“Hoi”, fluisterde ik na afloop nog tegen Karel de hoofdredacteur. “Ik ben dus Sofie en ik maak een podcast over rouw en verlies.” Hij excuseerde zich dat hij mij niet kende.

The post De Oorkonde appeared first on Sofinesse.

Voilà, het hoge woord is eruit. Het concept is sharing en om in de anglofiele sfeer te blijven: it sucks. Want ga je niet op restaurant om een keertje niet uit dezelfde pot te moeten eten én om helemaal zelf te kiezen wat er op je bord komt, ook als jouw smaakvoorkeuren omgekeerd evenredig zijn aan die van je tafelganger(s)? 

Waarschijnlijk heeft Kamal Karmach het berekend voor Andermans Restaurantzaken en zorgt het sharing concept voor meer winst op het einde van de rit. Fair enough, de horecauitbater mag van mij meer dan zijn boterham verdienen. Maar dat hele restaurantgebeuren draait wel grotendeels om gezelligheid. Het kan toch niet de bedoeling zijn dat je kapot gaat van de stress omdat er maar drie hapjes op dat handgedraaide keramische bordje liggen terwijl je met vier mensen aan tafel zit? 

Pas op, het kan ook zo verschrikkelijk lekker zijn dat je het concept kan vergeten. Zo had ik twee keer de eer om in Door 73 te gaan eten (van Marcello Ballardin) . Dat was zo ongelooflijk lekker dat ik het hem vergeef dat er niet van elk hapje genoeg was. Toen waren er ook zoveel verschillende gerechten dat het uiteindelijk echt wel meer dan voldoende was. En zei ik al overheerlijk?

Maar het kan ook serieus fout lopen. Zo ging ik vorig weekend met vijf vriendinnen naar een fancy rooftopbar. Je weet wel, zo’n plek waar de cola zero naar de prijs van een glas wijn neigt omdat je hem opdrinkt met een prachtig uitzicht over Gent. Dat je de locatie betaalt is nog te begrijpen, maar dat je afgezet wordt omdat je voor het (sharing!) menu gaat is dat niet. 

Op de kaart kon je kiezen tussen zelf je (sharing!) hapjes te selecteren of voor het menu te gaan. Dan kreeg je ofwel een selectie van 5 hapjes (50 euro pp) ofwel 7 hapjes (65 euro pp). Sidenote: om je hippe kont op het rooftopterras te mogen begeven, moest je minimum dat laatste consumeren. Gelukkig met dranken inbegrepen. En laat ons eerlijk zijn, met cola zero’s met de prijssterallures van een witte wijn, zit je daar snel aan. 

Omdat we al wat bordjes hadden zien passeren, gingen we voor de zeven gangen. Want het is niet de bedoeling dat je na de sharing maaltijd nog naar de frituur moet hollen omdat je met honger achterblijft. Volgens de kaart waren alle hapjes voor twee personen bedoeld. Ondanks het feit dat wij met zijn vijven waren, kregen we toch telkens maar twee bordjes (voor vier personen dus). Gingen ze er vanuit dat het vijfde wiel aan de wagen zich wel kon troosten aan de overschotjes? Ze dachten waarschijnlijk dat we het niet zouden merken. 

Het was ook echt gezellig en we lieten het los. De schaamhapjes (“Wil jij het laatste nog?”) werden eerlijk verdeeld, mogelijks geholpen door de rijkelijk vloeiende wijn met de prijssallures van vloeibaar goud. Maar gelukkig wel met een rooftopview! 

Toen bleek de zevende gang (het dessert) maar niet te komen. We zagen dat de halfopen keuken al aan de opkuis begon, maar onze millefeuille was nog altijd niet gepasseerd. Uiteindelijk vroegen we of er misschien iets misgelopen was, waarop er aan onze eerlijkheid werd getwijfeld. 

Tot twee keer toe kregen we de vraag of we toch al niet een soort cake hadden gekregen, want volgens hun boekhouding hadden wij dat al opgesmikkeld. Aangezien er ook al eens met een drankplateau serieus was gemist, kan ik wel ergens snappen waar het fout is gegaan, maar een dessert waarvoor je betaalt, moet ook gewoon op tafel komen. Punt. (En op dat punt hadden we echt nog niets gesmikkeld van dat dessert)

Uiteindelijk kregen we drie dessertjes voor vijf personen. Vreselijk, want wie wil er nu aan hogere wiskunde doen tijdens het eten ipv gewoon heerlijk te genieten? Al hadden we toevallig wel tijd om te rekenen, want we moesten toch heel lang wachten op onze millefeuille. En wat bleek? We zijn serieus in’t zak gezet. Want de hapjes afzonderlijk bestellen was in totaal 7,5 euro pp goedkoper dan voor het menu te gaan! Met potverdorie identiek dezelfde hapjes. En als we dat hadden gedaan, hadden we misschien wel echt eten gekregen voor vijf ipv vier personen? 

Enfin. Sharing dus. Iets wat we al eeuwen doen met patatten en boontjes uit de casserole en voor elk gezinslid een blinde vink. Of met een grote pot spaghetti waar iedereen naar hartelust uit kan scheppen en die je zeker niet met honger achterlaat. Sharing doen we thuis jongens, op restaurant mag het weer naar het concept van weleer: je betaalt een flinke klets extra omdat je het niet zelf hoeft te maken, omdat je niet zelf hoeft af te wassen en omdat er iets lekker op je EIGEN bord ligt. Dat mag gerust handgedraaide keramiek zijn, daar doen we niet moeilijk over. 

Maar let op. Als je vraagt of ik je sharing concept al ken, zou het wel kunnen dat ik dat bord naar je kop gooi. 

The post Kent u ons concept al? appeared first on Sofinesse.

Nog meer eerlijkheid: er is ook echt veel tijd en energie gekropen in dat andere project. Ik heb het niet over mijn drie kinderen (waaronder een felle peuter) of mijn full time job in het hoger onderwijs, maar wel over de podcast. Over WEG.

Na tien afleveringen wilde ik heel graag een stap verder gaan. Het kost enorm veel tijd en energie om zo een intense podcast te maken, maar het doet ook echt veel deugd om weer professioneel met audio bezig te zijn. Enfin, ik probeer het met mijn studenten natuurlijk ook professioneel aan te pakken, maar het voelt echt fijn om zelf weer achter de microfoon te kruipen. Om weer te interviewen. Om die jarenlange ervaring niet alleen door te geven aan de jeugd, maar ook op een ander front constructief te gebruiken.

Mijn mailbox is een vat vol verhalen geworden. Het is ongelooflijk wat daar is toegestroomd. Als ik mezelf niet een beetje zou begrenzen, kon ik meteen aan seizoen drie beginnen. Jammer genoeg is een podcast maken financieel totaal niet aantrekkelijk (integendeel, een aderlating) en moet ik mezelf echt beteugelen. Maar er ligt zoveel te wachten. Ik ben dankbaar voor de openheid, ik ben geschrokken van de heftigheid, ik ben geraakt door de kracht. Verlies raakt ons allemaal, jammer genoeg.

Maar het mooie is dat er enorm veel verbinding zit in rouw. Slechts een enkeling ontspringt de dans, vroeg op laat komt het eigenlijk op iedereen zijn pad. Of weg. Verlies komt ook in verschillende maten en gewichten. Het neemt oneindig veel vormen aan. Soms komt het gemaskerd, soms vol in je gezicht. Maar het is er. En het doet pijn.

Met WEG probeer ik rouw een stem te geven. Ik wil verlies bespreekbaar maken, hoe het er ook uitziet of voelt. Want er is geen weegschaal van verdriet, want er is geen erger of ergst. Want iedereen mag voelen wat ie voelt.

Ik ben er dus vol voor gegaan, met tien nieuwe verhalen. Met tien nieuwe podcast gasten die hun hart op mijn keukentafel leggen.

Er staan al twee nieuwe afleveringen te blinken, elk weekend komt er eentje bij. Weken, of eigenlijk maanden, ben ik er al aan bezig. Verlangend naar het moment waarop ik eindelijk op ‘publish’ kon duwen, zowel met een klein hartje als met een vreugdesprong.

Maar er is meer. Ik wilde ook heel graag een website maken. Instagram is soms een emmertje bagger, maar vooral mijn lievelingsplatform. Ik ontmoette er Maya, die spontaan haar hulp aanbood. We gingen samen aan de slag en het resultaat mag gezien worden. Zeker nadat ook Ellen Van den Bouwhuysen haar fototoestel bovenhaalde om voor wat sterke beelden te zorgen (zoals dat hierboven). Het adres is simpel:

www.podcastweg.be

Je vindt er alles over de podcast. Informatie over de afleveringen. Een luikje om me op een cola zero (of zo) te trakteren. Een brievenbus voor je eigen verhaal.

Alles met liefde is welkom. Samen wandelen is zo fijn.

The post Welkom website en seizoen twee. appeared first on Sofinesse.

Radio is al eeuwen een grote liefde. Eentje die me zonder al te veel uitleg bruusk ontnomen werd, wat me nog altijd enorm veel pijn doet. Maar met meer dan een decennium op de teller, ook een warme herinnering in mijn hart. De deur ging toe en een poort ging open, want op een manier maak ik nog altijd radio. Aan de andere kant wel. Maar het is heerlijk om jonge, hongerige mensen te begeleiden bij hun eerste radiostapjes.

Iedereen maakt tegenwoordig podcasts, dus waarom zou ik proberen om daar nog iets aan toe te voegen? Je gaat het misschien niet geloven, maar lang geleden wilde ik iets maken rond ouderschap. Maar toen kwam Kristien Wollants met haar fantastische Radio Mama en ging dat idee logischerwijs in de vuilnisbak. Ergens in mijn achterhoofd wilde ik altijd al een podcast maken. Radio waarbij er geen regels zijn, maar wel tijd. Helaas was het leven lange tijd te intens én te moeilijk om er echt voor te gaan.

Tegelijkertijd voel ik al een hele tijd dat ik echt nog eens iets moet doen voor mezelf. De creatieve en artistieke Sofie wordt al lang niet meer gevoed, en dat is eigenlijk wel een probleem. Die speciale energie heb ik nodig, om de rest aan te kunnen. De laatste jaren stonden in het teken van neergeslagen worden en weer recht krabbelen, in het teken van heel erg zorgen voor mijn gezin maar minder voor mezelf. Alle vrije ruimte die over was, ging naar werk.

Het is een lang proces geweest, met heel veel uitstellen door een of ander belachelijk virus. Mijn eerste concept is nog altijd een goed idee, maar bleek in postproductie onhaalbaar in combinatie met een full time job en drie kinderen. Misschien was het wel net goed dat die eerste opnames niet helemaal waren zoals ik het wou, want het leidde me naar wat het vandaag geworden is.

Eigenlijk heb ik vooral gestript. Het werd steeds puurder, duidelijker, naakter. Elke aflevering is nu een gesprek met één persoon, over verlies. Dat thema wordt enorm ruim ingevuld, wat mijn hart dan weer vervult. Want ik merk elke dag hoeveel taboe er hangt rond verlies, en rond rouw. Zeker over zaken waar we als maatschappij totaal niet bij stilstaan.

Het is dus mijn bedoeling om dat taboe te doorbreken. Om er over te praten, om misschien te zoeken hoe we wel met rouw kunnen omgaan. Want we kunnen onze ogen sluiten, maar de dood hoort kei hard bij het leven. Rouw hoort bij het leven. We zijn precies verleerd hoe we er mee kunnen omgaan. Maar wegkijken en zwijgen is geen optie, vind ik.

Weg is een podcast die begint, omdat zoveel dingen eindigen.

Op een nacht voelde ik dat het ding WEG moest heten. Want dat woord omvat zoveel dingen. Wat je verliest, is weg. Rouwen is een weg die je moet afleggen. Het klopte voor mij.

Ondertussen ben ik echt vertrokken. In uiterst veilige omstandigheden zijn er ondertussen al wat gesprekken opgenomen. Met een bang hartje ga ik voor Kerstmis drie afleveringen op de wereld loslaten. Om daarna met mondjesmaat nieuwe thema’s aan te snijden en mensen hun verhaal te laten vertellen. Ik ben de interviewer, met zelf een grote verliesrugzak. Ik was vergeten hoe fijn ik interviewen wel vind. Hoeveel er het er zullen worden weet ik niet, want het is zonder businessplan (haha, podcasts zijn gratis) maar gewoon op een haalbaar ritme voor mezelf.

Het is dus bijna zover. Volgende week deze tijd ga ik kapot gaan van de zenuwen. Omdat ik benieuwd ben naar de reacties. Omdat ik bang ben voor de reacties. Omdat ik bang ben dat er misschien niemand gaat luisteren. Omdat ik mezelf toch wel blootgeef. Omdat zoveel, maar fuck al die redenen.

Ik doe dit echt voor mezelf, voor mijn eigen weg. Maar ook voor iedereen die een beetje verloren loopt met zijn verlies. Om de weg te snoeien en vrij te maken zodat er weer een open blik is. Om de weg te delen.

Ik heb een paar dagen geleden de trailer losgelaten (te vinden via Spotify en Apple Podcasts) en heb daar enorm fijne reacties op gekregen. Er zijn ook mensen die bang zijn van de zwaarte, wat ik volledig begrijp. Maar als je me een beetje kent, weet je dat ik het geen uur volhoud zonder een vleugje humor. Er mag dus ook gelachen worden, want rouwen is niet alleen een weg van tranen en zakdoeken.

Enfin. Weg dus, volgende week. Mijn eigen podcast. Ik ben trillend trots. En blij. En zenuwachtig. Mij doet het deugd, ik hoop uit de grond van mijn hart dat jij er ook iets aan zal hebben.

(Allez, ik ben dan weg he)

The post Weg. De (langverwachte) podcast. appeared first on Sofinesse.

De wagon is het nieuwe vol, want er zijn geen lege plekjes meer vrij die in 2020 in de categorie “coronaveilig” vallen. Ik zit alleen op een duoplek, mijn zware rugzak en kolftas als buddy. 

De gedachten razen voorbij, net als de lintbebouwde achtertuintjes. Het is vol, het is veel. 
Steeds vaker kan ik niet geloven dat we echt in deze situatie zitten. Dat we bij elke beweging moeten nadenken of dat wel kan. Of dat wel mag. Dat we moeten afwegen voor wie we onze voordeur nog kunnen en mogen openen. Dat we minder dan een hand nodig hebben om de mensen te tellen die nog in onze armen mogen. Dat we moeten tellen.

Het zijn hier zware jaren geweest. Dat zindert nog na, dat is zeker. Maar nu is het voor iedereen zwaar. Ik weet soms niet of ik nu net sterker of zwakker in mijn schoenen sta door alles wat er gebeurd is. Want ik blijf vrij hard doorlopen, maar soms ben ik bang van het traumamijnenveld waarop mijn run zich voltrekt. 

Ik wil er helemaal zijn voor mijn kinderen, want zij waren stuk voor stuk een heel bewuste keuze. Hun fundamenten worden nu gelegd. Er is een warm nest (dat durf ik echt te zeggen), maar er is ook veel gehol en gedoe. Het kaartenhuisje heeft soms maar een kleine tik nodig (één kindje ziek en niet naar de opvang, help) om eventjes in elkaar te storten. 

De work life balance komt mijn oren uit. Want het ligt niet aan mijn werk, of mijn drie kinderen, of de onderbroken nachten, het ontplofte huishouden, de verbouwingen of het vallen van de bladeren. Het ligt aan de hutsepot. Het ligt aan de combinatie van dat alles. Het zijn veel ingrediënten voor een beperkte kookpot. Soms dicht bij het kookpunt. 

Ik ben gefrustreerd omdat ik er niet kan zijn voor mijn kroost op de manier dat ik zou willen. Ik ben gefrustreerd omdat mijn eigen projecten als eerste sneuvelen. God weet hoe lang ik al een podcast probeer te maken, maar hoe dat gewoon niet ingepast geraakt. Jezusmina hoe hard droom ik er van om eindelijk dat boek te schrijven, en daar dan ook nog een uitgever voor te vinden. Om in de verte nog maar te zwijgen van de lokroep van het podium. Theater, microfoons, camera’s. Ik mis het. 

Ik zou ook heel graag eens even met mijn lief verdwijnen. Ik zou me graag verliezen in een vrijpartij of een ochtendknuffel, zonder altijd die extra waakzaamheid op te zetten. Of zonder gestoord te worden. Maar tegelijk vind ik die kleinste spruit nog veel te klein om uit te besteden. Dat is geen meerwaarde voor haar, alleen voor ons. En dat is niet eerlijk in mijn hoofd.

Zie je. Het is mijn schuld. Ik wil vast te veel. Ik ben geen baas over mijn eigen tijd, wat geweldig hip schijnt te zijn (maar ja, hip was ik toch nooit). Het probleem van mijn generatie, toch? Ik wil per se full time werken om per se dat huis afbetaald en verbouwd te krijgen. Ik wil per de drie kinderen waardoor het toch normaal is dat er voor mezelf geen gram (enfin, wel the instaGRAM, insert knipoog) meer overblijft. 

Ik weet het niet zo goed. Of dat nu allemaal mijn eigen schuld is, of toch niet helemaal. Ik weet niet of dat er toe doet. Ik weet ook niet, of ik nu eigenlijk goed bezig ben of net kei hard niet. Het hangt er vast van af vanuit welk (economisch?) standpunt je het bekijkt.

Wat ik wel zeker weet: ik ben niet zot van hutsepot.

The post Hutsepot. appeared first on Sofinesse.

Ik probeerde die kilo’s er af te krijgen met eerdere succesrecepten (intermittant fasten, 5:2, lopen en zo gezond mogelijk eten), maar er gebeurde niets. Helemaal niets. De weegschaal bleef staan op exact hetzelfde getal dat ik bereikt had toen ik op 26 weken plots beviel. Foute symboliek van mijn lijf.

De verklaring die ik het meeste hoorde was dat mijn lichaam na een lange periode van intense stress eindelijk weer in een ‘rustige’ toestand kwam (want Rosalie was thuis) en daardoor vanalles ging vasthouden. Kan zijn, maar ik ging er aan kapot. Wat het ook was, ik kon het niet verdragen. Het ging echt bergaf met mij. Ik voelde me niet meer thuis in mijn lichaam en na alle miserie kon ik dat er echt niet meer bijnemen. Ik wilde mijn lijf terug. Het lijf dat mij in de steek gelaten had tijdens de zwangerschap van Rosalie, liet me nu opnieuw in de steek. Elke extra kilo voelde echt als lood in mijn hoofd.

Enter Fitbycharro. Want uiteraard had ik via mijn stories op instagram (mijn persoonlijke psycholoog 😉) al uitvoerig geklaagd over mijn ontkoppelde lichaam. Ik kreeg Charro geregeld als tip en besloot ervoor te gaan. In volle lockdown (midden april) startte ik het programma van 12 weken. En omdat ik altijd eerlijk ben: aan halve prijs. Want ik ging er sowieso over vertellen en er zijn wel wat volgers op mijn favoriete platform (nog altijd niet genoeg om te kunnen swipen wel, haha)

Als je aan het programma begint, moet je eerst een gigantische boterham aan informatie verwerken. Er zijn filmpjes en teksten, er zijn regels en recepten, er is vanalles. Nog een portie eerlijkheid: de moed zakte me onmiddellijk in mijn schoenen. Ik heb de eerste 3 dagen een paar keer serieus geweend, ik had honger en ik dacht dat ik het helemaal niet kon. Sorry liefje voor mijn humeur die eerste dagen.

Maar toen veranderde er iets. Mijn lichaam paste zich aan, ik was ineens wel altijd verzadigd en het ging wonderwel (bijna) vanzelf. Het kostte me helemaal geen moeite om alle lekkers aan mij voorbij te laten gaan. Ook de bijhorende oefeningen gingen heel vlot. Die zijn belangrijk om ‘mooi’ af te vallen. Ik ben wel geen leek op workoutvlak. In de besloten facebookgroep van Charro hoor ik wel eens mensen die twee dagen niet meer van de trap kunnen, maar daar heb ik nooit last van gehad. De beste motivatie kwam na een week, toen de weegschaal al een kilo gezakt was.

Maar is het niet heel veel werk, krijg ik vaak als vraag. Het antwoord is simpel: niets gaat vanzelf. Uiteraard moet je er iets voor doen. De persoon die een dieet/gezondheidskuur uitvindt die geen enkele moeite kost, is binnen de kortste keren schatrijk. Zo werkt het helaas niet, point final.

Maar de lockdown was de ideale periode. Want als je de hele dag thuis bent, is het ook niet zo moeilijk om te koken. Dus ja, het kost wat moeite en voorbereiding. Maar met een goede boodschappenlijst kom je al heel ver. Ik heb bijna elke dag twee potjes gekookt, maar wel simultaan. Dus behalve wat extra afwas, viel dat wel mee. De lunch was soms wat meer werk voor mij dan een boterham smeren, maar uiteindelijk is dat ook vlot gelukt. En nog.

In het programma vind je een heleboel recepten, maar die heb ik eigenlijk niet echt gebruikt. Ik heb altijd mijn eigen ding gedaan binnen de vastgelegde regels. Mijn beste vriend daarbij: Albert Heijn. Daar vind je zo-veel dingen die je het fitbycharro-leven een stuk gemakkelijker maken: bloemkoolrijst, pompoenlasagnevellen, broccolirijst and so on. Echt een winner.

Uiteraard volgden ook al gauw de verwijten. “Ja maar, je mag geen koolhydraten eten dus uiteraard val je af”, “ja maar, zo kan je toch niet leven”, “ja maar, zo met shakes is ongezond hoor”, “ja maar die voor- en na foto’s zijn toch duidelijk getrukeerd”. Ik kan zo nog wel even doorgaan. De waarheid is, meestal komt dat van mensen die zelf graag gezonder zouden willen leven maar er de moed niet voor vinden. Ik begrijp dat, maar het is niet zo slim om kritiek te geven op wat je niet kent. Ik ben zelf gigantisch allergisch aan ongezonde diëten (zoals die ketoshizzle en consoorten), dus daar doe ik niet aan mee. Shakes zijn dikke zever, gezonde koolhydraten horen thuis in een gezond eetpatroon en alles is helemaal echt. Maar onthoud dat je ook niet je hele leven zo hoeft te leven, want je hoeft ook niet je hele leven af te vallen. Stabiel blijven kan ook met iets lossere teugels.

Ik ben elke morgen trouwens gestart met een kom yoghurt met granola van studio_simoons (hallo koolhydraten!) en heb ook kilo’s groenten en fruit opgesmikkeld die ook bomvol koolhydraten zitten. Het is dus niet koolhydraatvrij, wel koolhydraatarm. Het grootste verschil: ik heb veel puurder leren eten. Amper bewerkt voedsel, heel veel vertrekken van het basisproduct. Zien wat je eet. Weten wat je eet. Elk ingrediënt kunnen benoemen. Behalve dan de twee stukjes chocolade die je elke dag in je kas mag slaan, daar heb ik me verder geen vragen bij gesteld.

Na een moeilijke start ging het eigenlijk (bijna) vanzelf. Het heeft me nog nooit zo weinig moeite gekost om lekkernijen te laten passeren. Het is echt zo dat de drang enorm afneemt als je van de suiker afgekickt bent. De weegschaal wilde niet altijd mee, maar laat zich ook niet regisseren. Je lichaam maakt soms rare sprongen, maar uiteindelijk telt alleen het resultaat. En dat is vrij duidelijk.

Dat eindresultaat is wat mij betreft geweldig. Ik heb het programma helemaal aangepast aan mijn leven. Ik heb er een beetje mijn eigen draai aan gegeven, zonder de regels te overtreden. Ik heb geprobeerd om zo vaak mogelijk de workout te doen, maar ik was ook niet kwaad op mezelf als het eens niet lukte. Dat is geen reden om alles overboord te gooien. Integendeel.  Ik heb serieus wat ballen in de lucht te houden, dus ik mag al enorm fier zijn op mezelf dat dit gelukt is. Met onderbroken nachten, met borstvoeding, met 3 kinderen coronagewijs 24/7 en al-tijd onder mijn hoede, met de combinatie met thuiswerk, met huishouden, met de mentale rugzak. I dit it. Er zijn er die veel meer afvallen, maar so be it. Ik ben waar ik wilde zijn.

Dat is misschien wel de grootste verwezelijking. Ik heb de afgelopen 10 jaar altijd ongeveer 77kg gewogen en ik vond dat altijd veel te veel. BMI is achterhaald (want neemt geen spiermassa mee), maar het blijft officieel wel met overgewicht voor mijn 1m70. Ik was er nooit content mee. Ik ben blij dat ik nu kan zeggen dat het ok is. Voor de allereerste keer in mijn leven heb ik vrede met mijn lijf. Op mijn 36 en na drie kinderen mag het echt gezien worden.

In 12 weken ben ik 6,7 kg afgevallen en heb ik samengeteld 26 centimeter verloren op mijn taillen, heupen, billen en armen. Hoe dat eruitziet kan je zelf aanschouwen op de (niet getrukeerde, haha) voor- en na foto’s.

Ik ben dankbaar. Ik ben gelukkig. Ik kreeg al honderd keer de opmerking dat ik dat ook echt uitstraal, maar het is zo. Ik was mijn lijf kwijt, ik voelde me verschrikkelijk en ik heb het nu weer terug. Op een heel gezonde manier, met een stevige maar zeer draaglijke inspanning.

Ben ik dan alleen maar positief? Nee, eerlijk is eerlijk. Ik geloof niet echt in de thee die je moet drinken (heb ik ook niet gedaan, was me wel door Charro zelf afgeraden door de borstvoeding) en ik vind het redelijk duur. Ook al is een diëtiste ook niet gratis, het kost wel echt veel om alleen maar online begeleiding te krijgen. Daar wringt voor mij het grootste schoentje: je krijgt niet echt persoonlijke begeleiding. Tegelijk is de prijs ook de beste motivatie. De eerste dagen durfde ik niet op te geven, omdat ik zoveel geld betaald had. Dat bleef toch wel een goeie incentive om er echt voor te gaan.

Je krijgt een hoop informatie en je moet een wekelijkse tracking sheet invullen, maar er is geen persoonlijk contact. Veel mensen verwachten voor 297 euro dat je op zijn minst een keer een intake videocall hebt met Charro, maar dat zit er niet in. Als er problemen zijn kan je haar wel altijd contacteren, en helpt ze je zo snel en goed mogelijk verder. Maar weet dat als je er aan begint. Het is een kleine zelfstandige die het enorm druk heeft. Ze houdt je handje niet vast, maar ze is van op een afstand wel. Als je wat aanmoediging nodig hebt of vragen hebt, kan je wel altijd terecht in de besloten facebookgroep.

Alles wat je moet weten, zit wel enorm uitgebreid uitgelegd (met tekst en met video’s) in je pakket, maar je moet het echt zelf doen. Aangezien Hove nogal ver van Gent ligt, koos ik voor het online programma. Oh ja, met Covid-19 was er sowieso geen andere optie. Maar ik kan dus niet spreken voor het programma persoonlijk bij haar, want dat is er ook. Ik heb niet echt iets gemist, maar veel mensen die mij gevolgd zijn wel en ik begrijp die kritiek. Maar ik weet ook dat Charro er aan werkt. Rome is ook niet in één dag gebouwd, weetjewel.

Net als de weg naar mijn eigen lichaam. Dat vraagt geduld. Snel afvallen is natuurlijk leuk, maar ook niet echt de bedoeling. Terugkijkend ben ik gemiddeld een dikke halve kilo per week verloren en dat is prima. Want op 12 weken is dat dus wel bijna 7kg.

De grote uitdaging is natuurlijk om dit vast te houden. In mijn wildste dromen wil ik uiteraard nog wel wat kwijt, maar ik ga vooral proberen om zo te blijven. Bij mijn laatste weegmoment (afgelopen vrijdag) woog ik 75,75kg en het is van de weken na de dood van mijn broer geleden dat ik dat cijfer zag staan. Toen omdat ik van de shock gewoon dagen niet gegeten heb, dus not the good kind. Nu wel.

Ik sta meerdere keren per week op de weegschaal, maar hou vrijdag als mijn vaste weekdag. Als ik stabiel gebleven ben of iets afgevallen, mag het weekend ietsje losser zijn. In de week ga ik proberen de regels vast te houden, zonder te vergeten om te genieten. Ondertussen blijf ik lopen en planken ( dat laatste meestal voor televisie), en zien we wel waar dit eindigt.

Voor mij dus een enorm positief verhaal. Ik kan niet verklaren waarom het nu wel lukte en met mijn vroegere succesrecepten plots niet meer. Maakt ook niet meer uit, ik ben weer mezelf. En daarom zeg ik: dankuwel Charro.

En nog meer eerlijkheid: omdat ik zoveel klanten naar Charro gestuurd heb, heeft ze mijn entreegeld helemaal terugbetaald op de allerlaatste dag. Omdat ik volgehouden heb. Ik zeg het maar, omdat ik echt graag eerlijk ben. Maar aan iedereen die ik aangezet heb om mee te doen: wow, super! Ik hoop dat jullie even gelukkig eindigen als ik. Heel veel succes!

Tegen mezelf zeg ik: goed gedaan Sofie. Echt een dikke proficiat dat je dit hebt gedaan in moeilijke omstandigheden. Ik probeer weer van mijn lijf te houden, ook met een BMI van 26. Dat is me nog nooit gelukt en nu – na jaren – eindelijk wel. Dat is misschien wel de mooiste verwezenlijking.

Naast mijn stevig lekker kontje natuurlijk.

The post Terug mezelf dankzij Fitbycharro. Een review. appeared first on Sofinesse.

Onrust want er is geen moment om naar uit te kijken, om naar af te tellen. Het is allemaal te vaag om er een vinger op te leggen. We weten niets. Ik ben ook bang dat het moment waarop de lockdown nog lighter wordt, mijn angst exponentieel zal meegroeien. Want uiteindelijk zal het virus pas echt onder controle zijn als er een vaccin is en het ziektebeeld meer in kaart is gebracht, en hoe lang duurt dat nog? Dat zal alvast niet samenvallen met het opheffen van de maatregelen. Tot die vaccintijd ga ik Rosalie niet in de buitenwereld durven laten, waar elke persoon een potentieel gevaar is. Waar de jongens dan elke dag opnieuw een bron van risico zullen zijn, omdat zij naar school gaan en dus elke dag naar een nieuwe besmettingshaard. Dat is toch een onleefbare angst?

Rust want lege weekends zijn heerlijk. Er moet helemaal niets, want er is alleen een lege agenda. Daardoor doen we veel dingen die ons als gezin nog dichter bij elkaar brengen. We hebben nog nooit samen zoveel kilometers gewandeld en elke maaltijd samen aan tafel gezeten. Nu wel. Er is zoveel verbinding in onze gezinsbubbel. Rust.

Onrust omdat mijn keel wordt dichtgeknepen als ik denk aan de gevolgen die we hier nog zo lang van zullen moeten dragen. De persoonlijke en sociale drama’s, de zoveelste economische ramp die verhaald zal worden op de meest kwetsbare mensen,  de eenzaamheid die singles te veel wordt of de crisis die groter wordt in moeilijke thuissituaties. De echt zieke mensen die maanden moeten revalideren, de getekende mensen die afscheid moesten nemen zonder elkaar, de uitgeputte zorgverleners, de verdronken kleine zelfstandigen…Ik kan nog uren doorgaan. Wordt de wereld ooit nog normaal? Geraken we hier nog wel echt boven? Als alles weer ‘normaal’ wordt, hoeveel jaar gaan we dit rotvirus dan nog in onze rugzak meedragen?

Rust want ik heb het ongelooflijke geluk om nog thuis te zijn en dus constant te kunnen zorgen voor mijn drie kinderen, zonder daarbij werk te jongleren. 

Maar onrust. Want het is waarschijnlijk ongepast om te zeggen dat ik deze tijd echt nodig had om mezelf een beetje te helen na alle persoonlijke trauma’s van de laatste twee jaren. Die zielebarsten lijken weer helemaal naar de kelder verschoven. Deze crisis is collectief, dus ik heb het gevoel dat ik mijn eigen littekens maar moet wegstoppen. Eerst van Covid genezen en dan misschien ooit eens van de rest? Alleen zal het in die “ooit” heel erg druk zijn waardoor ik nu al intens bang ben over wat dat dan met mij zal doen. Heb ik nog wel rek? 

Rust want voorlopig is er niemand in onze omgeving ernstig ziek door Corona, hopelijk kan dat zo blijven. Uiteraard zijn er heel veel mensen die we fysiek heel hard missen, maar dankbaar voor alle digitale hulpmiddelen.

Maar ook onrust want mijn moeder werkt in een WZC waar het binnen zit, en zij is zelf niet meer zo gek ver van de risicogroep.

Nog meer onrust als ik denk aan de mensen die nu meer dan ooit nood hebben aan een knuffel en een schouderklop. Die iemand moeten begraven in afstand. Want laten we eerlijk zijn, die social distance is eigenlijk vooral een physical distance met grote sociale gevolgen. Tactiel zijn is des mensen. Elkaar niet mogen aanraken is echt onmenselijk. Dubbel onmenselijk als de ziel gekraakt is.

Rust omdat er veel solidariteit is. Zoals de bijna onbekende die een ovenschotel naar de treurende vriendin in een andere provincie bracht, omdat het voor mij niet telt als een essentiële verplaatsing. Voor alle mondmaskers die genaaid worden en alle knuffelberen achter de vensters. Voor iedereen die in zijn kot blijft en probeert lokaal te kopen. Voor de creativiteit die weer vrijspel heeft (omdat er zoveel leegte is?). #tousensemble

Ik vergeet heel veel rust. Als ik niet verder kijk dan morgen, lukt het hier goed. Ons gezin draait, wij amuseren ons in ons kot. Wij doen ons best om de troeven uit deze situatie te halen. Er is echt een serieuze silver lining.

Ik vergeet heel veel onrust. In mijzelf, die ik heel ver weg probeer te duwen zodat de sfeer hier gezellig blijft. Dat gaat over kleine onrust over de verschrikkelijke rommel in dit huis wat voor mijn rommelig hoofd een serieuze uitdaging is. Maar ook over grote onrust, over de toekomst. Van ons, van iedereen. Die onrust beneemt me de adem en maakt het zwart voor mijn ogen.

Rust. Onrust. Rust. Onrust. Onrust. Onrust. Rust. Rust. Onrust. Rust. Rusteloos.

We kunnen niets anders dan er in berusten zeker?

The post (On)rust appeared first on Sofinesse.

Een emotionele kip. Dat ben ik. Intussen heb ik een prachtig zoontje van 9 maanden en ik ben nog nooit zoveel ontroerd geweest en zoveel gebleit in mijn leven. Dat die emoties je overvallen tijdens de zwangerschap, tot daar aan toe. Dat er babyblues zijn en kraamtraantjes, ook daar kan ik mee leven. Maar mijn kind is al bijna een jaar oud en nog ben ik zo emo? Niet oké!

Wenen om de domste dingen? Check! Ik had tranen in mijn ogen toen iemand me het laatste stukje chocoladetaart gunde. Ik weende bij het einde van Aladdin toen hij Geest bevrijdde. Ik liet zelfs een traantje door iemand die me een gemeend complimentje gaf. #emochick.

Maar ik ween vooral over alles dat met baby’s te maken heeft.

Bij elke pasgeboren baby die ik zie of vasthoud.

Vriendinnen die zwanger proberen te worden, maar daar erg veel moeite mee hebben.

Als mijn zoontje voor het eerst iets nieuws doet, of als hij zelfs gewoon naar me lacht, bezwijk ik al.

De Netflixserie Babies kan ik dus ook niet zien zonder emotioneel te worden bij het zien van die kleine baby’tjes.

En dan Dotje. Het wondertje van Sofie en Tom. Ondanks alles toch zwanger en dan uiteindelijk toch een dochtertje. Van zodra Sofie verkondigde dat ze zwanger was van haar derde kindje volgde ik haar op de voet, ook al ken ik haar niet.

Die rollercoaster van gebeurtenissen met Dotje raakten me toch heel diep.  Ik moest huilen toen ik de post las over de schommel van hoop en angst. En toen ik voor de eerste keer de foto zag van Rosalie op Instagram moest ik ook mijn tranen inhouden (mission failed, by the way). Ze was zo mooi maar ook zo kwetsbaar. Zo klein. Hoe mooi was het hoe het stukje Internet als een front Sofie ondersteunde.

Sindsdien heeft Rosalie ook een stukje van mijn hart veroverd. De Instastories van Sofie zijn de enige die ik echt wil zien. Hoe fijn is het dat ze zo open is over alles. Ga je soms ook onderwerpen uit de weg, Sofie? 

Sinds mijn zwangerschap ben ik dus een emotionele kip, maar ook een beetje een leeuwin die haar jong beschermt. Sofie is dat helemaal, die leeuwin. Hoe zij zorgt, hoe zij zo sterk is, dat is ongelooflijk.

Moeder zijn, dat is haar superpower. 

The post Gastblog: Superpower. appeared first on Sofinesse.

Ik herinner me de eerste keer dat we mekaar ontmoetten, al heb ik geen idee meer waar dat was (bij iemand thuis in ieder geval). Toen al ging ons gesprek vooral over afslanken, want dat was reeds een hot topic. Ik zette je zelfs ter plaatse op de weegschaal, Sofie, maar dat is een ander verhaal. We praatten ook over schrijven, met name bloggen, waarmee je toen pas was begonnen. Ik vond het zo cool dat jij een blog had en bekende je dat ik daar stiekem ook van droomde. De doorzetting ontbrak echter, maar jij vond dat ik het gewoon moest doen. Dat deed ik ook, maar pas twee jaar later.

Jouw Antwerpse leven kwam abrupt tot een einde toen ‘de ex’ zijn naam eer aan deed. Van de ene dag op de andere verdween je terug richting je andere grote liefde: Gent. Niet dat je daar ooit echt afscheid van had genomen, het was eerder een soort co-ouderschap geworden. De breuk hakte er fel in bij jou, je moest niet alleen afscheid nemen van ‘de ex’, maar ook van het leven dat daar rond hing. Meer bepaald een zeker jong leven. Het brak jouw hart, je blogde erover en kreeg tonnen liefde over je heen in de reacties. 

Behalve de liefde voor schrijven en humor en de obsessie met ons gewicht, deelden we ook de liefde voor Gent en enkele weken na de pijnlijke breuk zocht ik je daar voor het eerst op in jouw minuscule appartement en doken we de stad in om een hapje te eten. Groot was mijn verrassing… waar ik dacht een gebroken meisje te moeten lijmen met woorden en positieve gedachten, zag ik een jongedame met ogen die blonken en een smile van oor tot oor. Je had er net een date op zitten met een jongen die je volledig zag zitten (guess who) en kon er niet over zwijgen (lees hier over HET BEGIN. 
Van het een kwam het ander en die twee lovebirds kochten samen een huis. Ik weet heel zeker dat daarover wel eens iemand een wenkbrauw fronste, als in: gaat dit niet wat snel? Maar als het goed zit, zit het goed en jij volgt nu eenmaal je hart en niet je hoofd. (Gelukkig)

Fast forward naar eind 2012, toen ik een mysterieuze mail kreeg van jou met een uitnodiging om deel te nemen aan een bijzondere avond, enkel voor vrouwen, bij je thuis. En breng een vriendin mee. Dat deed ik, ik laadde vriendin J in de auto en we reden naar Gent waar we enkele heerlijke uren spendeerden. Het volledige relaas van die avond lees je hier: Naast het feit dat we toen samen lekker gekookt en gegeten hebben en het bijna in onze broek deden van het lachen met het relaas van K. over ‘het kakhuis’, gingen de gesprekken die avond ook dieper. Veel dieper. Over liefde, verlangens, een onbeantwoorde kinderwens. Over dromen en doelen. Ik sprak die avond voor het eerst ‘en public’ uit dat mijn grote droom was om ooit een roman te schrijven en bleek daarin niet alleen te staan. Ik was ondertussen wel beginnen bloggen met jou als mijn grote voorbeeld. 

Voor mij persoonlijk was die avond achteraf bekeken een keerpunt, want een tweetal jaar nadien bleek een van de toen aanwezige dames haar droom waargemaakt te hebben: K. bracht een roman uit. Opnieuw raakte ik getriggerd en vocht ik met mezelf, maar raakte er niet uit. Verder dan bloggen kwam ik niet. Tot vriendin J. (die erbij was op die vrouwenavond en wist waarmee ik struggelde) op een dag tegen me zei: waarom schrijven we die roman niet samen? Et voilà, zo geschiedde. 

Lieve Sofie, Sofinesse is de rechtstreekse reden dat ik ben beginnen schrijven en jijzelf bent er onrechtstreeks voor verantwoordelijk dat mijn droom is uitgekomen. Dank je wel! Voor mij is het dan ook geen toeval dat er een Rosalie in ‘Blauw’ voorkomt (al hadden we natuurlijk wel een iets aangenamer personage zo kunnen noemen, haha) én dat het verhaal start op 15 september, Rosalies geboortedag. Dat moest blijkbaar zo zijn. 

Ik volg je al tien jaar en ook al woon ik nu in Portugal, ik zal dat blijven doen. En van hieruit blijf ik ook duimen dat dat BV boek (over borstvoeding dus, niet over ex-en) van jou er komt, want als er iets is dat duidelijk wordt uit jouw IG posts en vooral de reacties erop, dan is het wel dat daar absoluut nood aan is.

Liefs,
Barbara

**

Om het helemaal af te maken, mag ik dat fantastische boek van Barbara binnenkort weggeven. Maar daar ga ik een eigen topic van maken, want dat verdient wel een beetje aandacht. Ik heb deze brief met tranen in mijn ogen zitten lezen, zo ontroerend. Barbara is trouwens ook echt een mega straffe madam, die haar hart volgde tot in Portugal. Ik kijk er naar uit om op al die jaren te klinken, ergens in de Portugese zon, met hopelijk tegen dan ons beider boek als onderlegger ;).

The post “Over Antwerpen, ex-en, vrouwen en boeken” (#10jaarSofinesse) appeared first on Sofinesse.

Er is veel veranderd ook (en dan heb ik het nog niet over mijn eigen leven :)), want bloggen is niet meer zo geweldig in trek. Er is toch wel een grote verschuiving naar bijvoorbeeld instagram (ook bij mezelf), waar het allemaal een beetje sneller gaat. Het is hier dus soms een beetje rustiger (daar zijn ook andere redenen voor natuurlijk), maar ik ben toch blij dat ik nog altijd een plek heb waar ik uitgebreid mijn hart kan luchten, waar ik iets kan vertellen en duiden. Het is ook heerlijk om een persoonlijk archief te hebben van de laatste tien jaar, toch wel een intense periode in ons leven.

Enfin. Long story short: om de tiende verjaardag van deze blog te vieren, mogen wat andere mensen het hier even overnemen. Gastblogs, die op de een of andere manier gelinkt zijn aan mij of aan de onderwerpen die hier aan bod komen. Daarnaast volgt er nog een toffe give away op instagram en wie weet nog wel zotte dingen. Want zot zijn doet geen zeer, maar is wel gezellig!

De spits wordt afgebeten door Marie van De Kleinste Fee. Nu al bedankt! En het goede nieuws is, er volgen er nog meer!

10 jaar Sofinesse. Een analyse.

We kennen ze allemaal. Naast elkaar aan het kruispunt, twee donkere ronkende wagens, liefst van een Duits luxemerk, de bestuurders heimelijk naar elkaar aan het loensen en zich schrap zettend voor het groen licht. En dan… pedaal tot maximum indrukken en proberen de snelste te zijn.

Of wanneer je zelf met een sportieve maar correcte stijl een man voorbijsteektop de autosnelweg en deze voelt zich daarbij in zijn eer gekrenkt en wil je ook opnieuw weer inhalen. Of nog, de lichten van een opgezette 210PK-er die zich in je achteruitkijkspiegel boren en je rustige 130km/h rijstijl aansporen om als een haas het pad naar rechts te kiezen, terwijl er daar eigenlijk geen ruimte is.

Er is een deel van de mannelijke bevolking (we mogen niet veralgemenen) dat slechts de sleutel van een goed uitgeruste vierwieler in zijn handen moet gedrukt krijgen om plots zichzelf tien cm groter te voelen. Met de neus naar boven en de vinger in de lucht, voelen ze zich beter dan eender wie zich in een kleinere, lichtere variant verplaatst en komen ze op straat een evenknie tegen, dan wordt een krachtmeting gestart.

Toen ik moeder werd, ontdekte ik dat dit fenomeen ook een vrouwelijke variant kent. We worden moeder, staan bewonderend en vol liefde onze creatie gade te slaan in de wieg en plots gaat bij een deel van ons moeders ook die neus in de lucht. Een deel van de moeders schijnt het beter te weten dan de rest en kent over elk onderwerp het laatste medische of Wikipedia artikel uit het hoofd. Het vingertje gaat omhoog en de sport bestaat erin om ter snelst een oordeel klaar te hebben over die moeders die, om welke reden dan ook, een andere keuze maakten. Rond werk, voeding, slapen. Rond buitenschoolse activiteiten of schoolkeuzes. Altijd staan ze klaar met hun verpletterende mening en slagen ze erin om de andere moeders een schuldgevoel te bezorgen over hun keuze.

Toen ik moeder werd, kwam ik tot het besef dat een groot deel van het knagende schuldbesef om de keuzes die ik, na veel wikken en wegen, gemaakt had, me door andere vrouwen werden ingefluisterd. Schoon- of grootmoeders, crèchedeur-openhouders of schoolpoortpolitie, er werd altijd wel eens iets fijntjes opgemerkt.

Als een man in zijn té grote wagen die op een kleine Japanse vierwieler neerkijkt of de bakfietsmama voorbijsteekt en bedenkt dat hij het toch maar wel lekker gemaakt heeft in zijn leven. Alsof een deel van de moeders bij het uit haar buik duwen van haar kind, een stukje mededogen mee heeft weggeperst.

Toen ontdekte ik, wars van alle vooroordelen over social media, dat er ook een warme Instagram community bestaat. Waar moeders eerlijk kunnen zijn. Waar we eens mogen klagen, terwijl niemand daarmee in twijfel trekt dat jij die kleine bubbel(s) uiteraard graag ziet. Waar het leven getoond wordt zoals het is: mooi en soms zwaar en lastig. Moeilijk en vol twijfel maar ook hartverwarmend en deugddoend.

De blog van Sofinesse volg ik al bijna tien jaar. Via Instagram binnenkijken in haar leven kwam er later bij. Velen met mij volgen haar. Zonder oordeel, maar steun gevend (de trollen nagelaten). Niet altijd zeggend dat alles goed komt maar geduldig door de moeilijke momenten swipend, hopend dat ze inderdaad alles kan verwerkt krijgen en dat ze de moeilijkheden te boven komt, maar zonder haar dat altijd te moeten zeggen met een belerend vingertje.

Sofinesse is een deel van de warme Instagramcommunity. Waar we moeder mogen zijn zoals we willen. Waar we voor of tegen borstvoeding zijn maar door Sofie tenminste zeker goed geïnformeerd zijn. Waar we mild leren zijn voor elkaar… en zo hopelijk ook leren mild te zijn voor onszelf. Daarom, Sofie, een welgemeende dank u wel.

The post Feestmaand: Sofinesse wordt 10 jaar en viert dat met give aways en gastblogs! appeared first on Sofinesse.