Het afgelopen jaar heb ik dat mopje een paar keer moeten bovenhalen. Op de duur begon ik zelf te twijfelen of het wel een mopje was. Want safe to say dat hier toch een soort midelifecrisis is gepasseerd. Als je man zegt “dat hij het hier niet meer voelt”, knijpt je keel toch even samen.

De ‘hier’ was in die zin gelukkig van cruciaal belang. Na bijna een decennium in de Ooievaarstraat en ongeveer even lang verbouwen en renoveren, wilde jij een andere kant op. De clichés blijven zich opstapelen, want er werd gegooid met zinnen als “Is dit het nu?” en “Moet ik hier voor de rest van mijn leven blijven?”. Mijn hart kreeg het zwaar te verduren, want bijna elke steen in ons nestje was door mijn interieurvingers beroerd. Het was (op een paar details na) eindelijk helemaal klaar en dan voelde je het niet meer?  

Ik ga eerlijk zijn: het deed pijn. Ik ben heel verbonden met ons huis en die plek afwijzen, voelde alsof ik zelf bij het vuilnis werd gezet. Maar dat was een emotionele verwarring van mezelf, want het huizengeschil stond gelukkig niet gelijk aan een relatiecrisis. Gelukkig.

We hebben wel heel diep en veel moeten praten. Waar komen die gevoelens vandaan? Wat wil je echt? Waarom wil je veranderen? Wat zijn onze dromen? Welke gevolgen hebben die wensen voor ons gezin? Waar trekken we de grens? Wat kunnen we aan?

Uiteindelijk deden we een bod op een coup de foudre en hadden liefdesverdriet toen het niet aanvaard werd. Om dan drie weken later te springen op een huis (waar anderen blijkbaar moeilijker konden doorkijken) in diezelfde straat. Ik ben zo blij, want een afgewerkt huis dat ingericht is door iemand anders, dat is toch helemaal niets voor mij?! En jij bent ook blij, want de verandering is klein en groots tegelijk. We zijn amper een kilometer opgeschoven, dus iedereen kan in dezelfde sociale cirkel blijven draaien. Maar iedereen heeft ook meer ruimte en is gelukkig, dus uiteindelijk zal mijn hart ook wel bijbenen. Met wat extra massage van mijn interieurvingers komt dat helemaal goed.

Toen ik vorig jaar deze jaarlijkse traditie aan het schrijven was, had ik nooit geloofd dat de woorden nu zouden vloeien op een andere locatie. Ons nest was een zekerheid waar ik altijd op kon leunen. Een plek waar veiligheid, warmte en liefde in de muren zat.

Maar twee weken na de verhuis naar onze nieuwe stek weet ik: ons nest is een zekerheid waar ik altijd op kan leunen. Want jij bent daar, samen met ons heerlijke gezin. En hoe we samen deze weg afgelegd hebben, toont vooral de kracht van de entiteit. Van onze kracht, van onze liefde.

Het kan toch ook niet toevallig zijn dat we nu in de Tortelduifstraat wonen? Vandaag veertien jaar samen en de vonken vliegen er bij momenten nog altijd af.

Het is dus een nieuw huis, met voor altijd jouw vrouw.

Sofie x

PS: Ik hoop nog duizend jaar je tortelduifje te mogen zijn.

The post Veertien. appeared first on Sofinesse.

Ik botste plots op iets, op nog geen kilometer van ons oude huis. Het stond net online en drie dagen later was er een kijkdag. Ik stuurde het door naar Tom, polste bij de bank (handig als de bankagent je lievelingsnonkel is) en regelde een afspraak. De kijkdag zat eigenlijk eivol, maar we mochten vroeger komen. Long story short: de volgende dag hadden we een huis gekocht. 

Het was in alle opzichten een vooruitgang. Van een koertje naar een tuintje, bijna een verdubbeling van de woonoppervlakte en vooral heel veel mogelijkheden. Behalve de badkamer beneden was het ook echt heel erg instapklaar, dus wij waagden de sprong.  Het was nooit het plan om veel te veranderen. Maar als deze verbouwing af is, wonen we eigenlijk bijna in een nieuw huis. Gaandeweg hebben we alles aangepakt. Maar we hebben er wel lang genoeg (en comfortabel) gewoond om de knelpunten te kunnen ontdekken. Zeven lange jaren om mijn interieurbrein volop te prikkelen.

“De dag dat de rode kast werd afgebroken, was truly een van de beste van mijn leven”

De zolderverdieping is drie jaar geleden helemaal omgegooid, de eerste verdieping is met uitzondering van de ramen ook volledig gestript. De rode kast in de living was vanaf de kijkdag een doorn in mijn oog, maar ik ben geduldig geweest. Een paar keer prijs gevraagd om iets aan die afgrijselijke kleur te doen, maar wijselijk gewacht tot het we het probleem grootser en structureler konden aanpakken. Tromgeroffel. Dat moment is nu! Ook al was het soms op mijn tanden bijten, want wat een verschrikkelijk mottig ding was dat toch – truly een van de beste dagen van mijn leven toen die werd afgebroken.

Er komt nu een nieuwe keuken, een nieuwe indeling, oplossingen op maat van ons gezin. Nog steeds met hier en daar een compromis door budget, maar wel zoveel mogelijk (als niet compleet zelfs) onze goesting. We gingen eigenlijk nog wachten, want budget en al. Maar tegelijk zijn we blij dat we er nu voor gaan,  want dan kunnen we er ook langer en sneller van genieten. Ik kan alleen maar zeggen dat we iets meer durven, omdat we al te vaak gezien hebben dat het leven zo voorbij kan zijn. (PS: de verbouwleningen zijn ook wel echt goedkoop ;))

We gaan serieus door het stof. Er zijn ook fijnere dingen dan met drie kinderen op een slaapkamer leven, afwassen in de douche en leven met alleen een microgolf op de gang. Maar het voordeel aan verbouwen is dat je die miserie meteen vergeten bent als het klaar is.

Ben jij ook zo benieuwd naar het eindresultaat?

PS: Hieronder een lijstje van de bedrijven waar we mee werken, want die vraag valt elke dag wel eens in mijn inbox:

• Aannemer Jochen De Boever : Hij is drukbezet omdat hij gewoon de beste is. Hij heeft ook de andere verbouwingen in ons huis gedaan.
• Elektricien Nico Van De Putte : Aangebracht door Jochen, dan zijn wij sowieso gerust 🙂
• Keukens Superchic
• Floorify vloer, geplaatst door Woodstoxx Gent
• Tom De Boever (geen familie van Jochen ;)): groot raam keuken
• Dakvensterinstallateur: nieuwe koepel in het plat dak

The post Tom en Sofie verbouwen hun huis. Alweer. appeared first on Sofinesse.

Sinds gisteren hebben wij zowaar kunst in onze living. Een echt schilderij van een echte kunstenaar. De heel trouwe lezers hebben een dik jaar geleden misschien deze blog gelezen over hoe ik compleet van de kaart was na het zien van een schilderij. Als dat niet zo is, sinds gisteren hangt “Skatepark Wenduyne” te blinken aan de muur.

Een jaar geleden gingen wij (op uitnodiging) naar de opening van de galerij van Gilles Van Schuylenberg, ik wandelde buiten met een schilderij in mijn hoofd. Totaal onverwacht, want ik was van mijn hele leven nog nooit naar een vernissage geweest. Ik heb niet eens echt iets met kunst of zo. Maar ik was halsoverkop verliefd geworden op een prachtig ding, met een verhaal dat volledig bij ons past maar tegelijk ook met een stevig prijskaartje voor jonge, verbouwende ouders. Al waren we toen nog rustig in de planningsfase, er was nog geen steen uitgebroken. Ik had mijn moeder (even grote Wenduinezot) overtuigd om ook eens te gaan kijken, en die kreeg ook de tranen in haar ogen bij de eerste aanblik.

We hebben getwijfeld en nagedacht, maar konden het echt niet loslaten. Uiteindelijk hebben we ons hart gevolgd en het gewoon gekocht. Daarop werden we uitgenodigd bij Lynn en Gilles thuis, om onze aankoop te vieren met een happeke en een drankje.

Dat was enorm gezellig en ook raar. Hadden wij nu echt een schilderij gekocht? Dat was wel ongeveer het laatste waaraan ik gedacht had geld uit te geven. Maar ja, het was echt zo. Omdat het kunstwerk nog even daar moest blijven voor een tentoonstelling en omdat wij daarna volop in camping living zaten, hebben we het even veilig in de galerij gelaten. Maar sinds kort is onze living weer een echte living, met een lege muur die smachtte naar “Skatepark Wenduyne”.

We beklonken een datum (zoiets speciaals moet ook echt professioneel opgehangen worden), spraken af om onze kinderen ineens ook nog eens samen te gooien en er opnieuw wat hapjes en eten tegenaan te gooien. Dat was gisteren.

De dagen daarvoor was ik een paar keer in de zetel gaan zitten, om te checken of het toch wel echt op de juiste plaats terecht zou komen. Het was ook al een jaar geleden dat we het hadden gezien, dus heel fris zat het niet meer in ons geheugen. De juiste muur zoeken, daar ga je niet licht over.

De laatste nacht sliep het schilderij toevallig in Wenduine, wat ik toch wel een zotte symbolische extra vind. Gilles heeft het natuurlijk ook niet toevallig gemaakt, onze gezinnen hebben allebei een enorme band met die badplaats (waar verder eigenlijk niet speciaal veel te beleven valt). In het moeilijke afgelopen jaar is dat zelfs nog erger geworden, het is een plek waar we nog meer verbinding vinden. Een soort happy place, waar we echt tot rust komen.

Waar de wind verdriet soms iets gemakkelijker wegblaast, waar de zee tranen soms iets gemakkelijker meeneemt, waar de zon soms nog net iets meer innerlijke warmte geeft.

Het toeval wil ook nog dat Basiel en Felix deze zomer voor het eerst ook echt compleet wild gegaan zijn in het skatepark waarop het schilderij gebaseerd is. Daarvoor waren ze nog te klein of niet geïnteresseerd, maar deze zomer hebben ze er echt genoten.

Het voelt nog meer dan vorig jaar alsof het echt zo moest zijn. Alsof Gilles dat echt voor ons gemaakt heeft. Alsof het nergens anders kon hangen dan in onze living.

Want als wij in Wenduine zijn, voelt dat altijd een beetje als thuis. Maar nu is het ook echt altijd een beetje thuis (in ons huis) in Gent. Het hangt prominent omhoog en het ziet er geweldig uit, maar tegelijk geeft het ook een soort van kracht. Door het hele verhaal. Door de geweldig fijne mensen die Gilles en Lynn zijn.

Welkom thuis “Skatepark Wenduyne”. We gaan goed voor je zorgen. Jij zorgt nu al goed voor ons.

The post “Skatepark Wenduyne” appeared first on Sofinesse.

Het begon met de zoektocht naar een vintage meubel. Misschien heb ik te veel afleveringen van House Rules Australa gezien, want daar maken ze er een sport van om oude kasten tot prachtige “vanities” om te toveren. Ik zit daar vaak met kwijlende ogen naar te kijken. Het moest en zou een vintage meubel worden (want ja, als ik iets in mijn hoofd heb, dan zit het niet in mijn gat)

Na wat opzoekwerk en welgemikte tips (waarvoor dank!) belandde ik bij Sixtyfruits. Een heerlijke winkel die precies doet waar ik van droomde. Het enige wat ze toen nog niet deden (ondertussen wel!) is ook een extra blad maken op de kasten. Die zijn weliswaar behandeld tegen vocht, maar deze extra toegevoegde waarde had ik er misschien nog wel graag bij gehad.

Het meubel moest wel aan een aantal voorwaarden voldoen, vooral de afmetingen waren een uitdaging. Aangezien de muren nog gebouwd moesten worden was er wel een paar centimeter speling, maar het moest er echt knal in passen. Uiteindelijk werd het na lang wikken en wegen deze topper. Ik vond het eerst duur, maar toen ik de prijzen voor badkamermeubels in ‘gewone’ sanitairwinkels zag, bleek dat allemaal goed mee te vallen. Het ding heeft van half februari tot half juli bij mijn ouders in de garage gestaan, dat was nagelbijten. Jammer dat ik de uiteindelijke unboxing heb gemist, die eer is naar loodgieter JP gegaan terwijl wij in Frankrijk zaten.

Het was ergens half december dat we de boodschap kregen om tegels te gaan kiezen. Dat vond ik veruit het moeilijkste. Ik ben op zich geen gigantische tegelfan, het ziet er gewoon zo vaak oersaai en lelijk uit. In onze badkamer beneden hebben we witte metrotegels. Dat vind ik nog altijd heel mooi, maar ik wou dat wel geen tweede keer. Ik schuimde wat winkels af, maar vond absoluut mijn goesting niet. Ik zocht tegels zo dicht mogelijk bij het Pinterestfotootje dat ik eerst in mijn hoofd had, want bleken helaas niet vormvast te zijn (ik had daar ook nog nooit van gehoord, maar dat is gene winner naar ‘t schijnt)

De dag na mijn baarmoederoperatie trokken we naar Gedimat. Ik kon eigenlijk nauwelijks stappen, maar we moesten toch maar eens de knoop doorhakken. We kozen uiteindelijk groenige tegels, hoewel ik toen al volop naar de roze exemplaren van dezelfde tegels zat te loeren. Het was niet echt het groen van mijn dromen, maar we hadden toch iets deftigs gevonden.

Onderweg naar huis zei ik tegen mijn lief dat ik eigenlijk liever de roze versie wilde. Ik had in geen honderd jaar verwacht dat hij daar ook echt mee akkoord zou gaan. Kwam het door de zieligheid en pijn van de operatie? Of door de recente gebeurtenissen die het kiezen van tegels tot een belachelijk banale activiteit maakte? Ik weet het niet. Maar we keerden terug en veranderden de bestelling. Het plaatje in mijn hoofd begon te kloppen.

De tegels op de grond zijn een tint lichter dan die in de douche. Het is geen grote ruimte, dus de rest is bewust wit. Want kleine bekentenis: eigenlijk hou ik helemaal niet zo van tegels. Ik vrees dat het trauma te wijten is aan de enorme dosis afschuwelijk lelijke exemplaren die op de markt zijn. Ik ben ook een klein beetje allergisch aan de stijlvolle tegels die je nu honderd keer in een dozijn ziet, maar dat had je vast al door. Deze badkamer mocht een statement piece worden en dat is ook gelukt (ja joh, ik ben zelf niet meer bescheiden).

Ik weet dat heel wat mensen hun hart vasthielden tijdens the making of, want het was meteen nogal in your face met dat roze. Zonder voegen zag het er ook nog helemaal anders uit. Pas op, ik vond het zelf ook spannend. Want hoe goed ik me ook dingen op papier ruimtelijk kan voorstellen, voor grote en kleurvlakken is dat toch een uitdaging. Maar goed gegokt en gewonnen wat mij betreft!

De inbouwdouchekraan, opbouwkraan aan de lavabo en zwarte radiator komen van Sax. Het was de bedoeling om daar ook de lavabo te bestellen, want ik weet dat loodgieters zo een deel van hun welverdiende loon binnenhalen. Maar ik kon het echt niet over mijn hart krijgen om 300 euro te betalen voor een model dat Ikea ook verkoopt voor 80 euro. Helaas was het juiste model in België niet meer beschikbaar, maar de fantastische Els van Maison HB heeft dat opgelost door voor ons eentje in Lille te halen. Nog eens merci!

Onze loodgieter was een klein beetje grumpy eerst (we hadden ook al het meubel daar niet besteld), maar moest achteraf toegeven dat we nooit het resultaat had kunnen behalen met wat er bij Sax te verkrijgen was. Moeilijke oefening, want het is ook belangrijk om werkmannen te vriend te houden en te geven waar ze recht op hebben. Maar met een beetje geven en nemen kom je al ver.

De ronde spiegel had ik maanden geleden al gekocht bij Sanitairwinkel in Merksem (ook na een lange zoektocht) en is daar opgehaald door een collega van Tom. We waren nog geen twee uur terug van vakantie of hij hing al omhoog (“Ik dacht, ik doe dat meteen, want anders ga jij toch blijven zagen”, zei hij). Ik trok daarna meteen naar de winkelstraat om het geheel van de nodige decoratie te voorzien. Over de kleur van de handdoeken is enorm gedebatteerd online, maar ik ben er content mee. Aangezien de handdoeken van de badkamer beneden ook bijna aan vervanging toe zijn, kunnen deze eventueel doorgesluisd worden als het toch blijkt te vloeken (want beneden past alles, met witte metrotegels/hout/zwarte accenten). En dan ga ik nog eens wild in een of andere handdoekenwinkel.

Ik heb me gigantisch geamuseerd met het ontwerpen van deze badkamer. Ik bespaar jullie het verhaal van het lek. Wij kregen het ook pas te horen toen het al opgelost was, maar ik heb de loodgieter telefonisch echt moeten troosten.

Bottom line: het was zalig om het plaatje dat ik in mijn hoofd had, helemaal te zien samenkomen. Ik word echt enorm gelukkig van met interieurshizzle bezig te zijn. Maar vooral: zot content met het resultaat. (En ja, ik wil daar precies op de een of andere manier meer mee doen, want ik word er kei gelukkig van. Iemand een idee?)

De bovenste verdieping van ons huis is nu helemaal van ons. Master bedroom parent suite. Met een slaaphoek, een gigantische ingemaakte kastenwand, een bureauhoek en sinds twee weken ook een Pinterest-waardige badkamer.

Echt vent, elke keer lijkt het alsof ik een megasjieke hotelbadkamer binnenwandel. Alleen de roomservice werkt nog niet zo goed.

The post De badkamer door een roze bril. appeared first on Sofinesse.

Het eerste vinkje dat we mochten zetten, was die van de jongenskamer. Voorheen onze slaapkamer, maar nu een compleet vernieuwde boysroom. Dat betekent concreet: nieuw geplakte muren, een gloednieuw plafond, volledig nieuwe elektriciteit, centrale verwarming (lag daar nog niet) én een lelijke schouw minder. Deze kamer is nu één grote ruimte, maar als de puberteit over een aantal jaren te fel toeslaat, kan deze kamer ook opgedeeld worden in twee kleinere slaapkamers. Van het type bed, bureau en kast – maar ik kan wel de deur toetrekken en hoef mijn ouders over broer/zus (even) niet meer te zien. Alle leidingen liggen daarvoor klaar, maar als ze toch de beste vriendjes blijven, dan blijft alles uiteraard bij het oude.

Grote werken dus, echt niet normaal. Hier kan je nog eens bekijken wat er gebeurde toen we hier bijna exact 4 jaar geleden kwamen wonen.

Het afbreken van oude bezetting is echt een hels karwei. Dat is een gigantisch stofnest, dat is zware arbeid, dat vraagt veel opkuiswerk en tripjes naar het containerpark, dat is gewoon goor. Vroeger deden ze dat namelijk met plaksel en dierenhaar, er zijn echt gezelliger dingen. Maar goed, een aantal maanden geleden zag het er dus nog vollenbak zo uit:

Ja, ik kan het ook nauwelijks geloven als ik het resultaat nu zie. Maar voor serieus: bloed, zweet en tranen. Want een schouw afbreken, dat zorgt voor wat “dingetjes”. Zo hadden we daardoor een gat in onze oude plankenvloer, een zwarte roetstreep op de muur die later ook door de bezetting zou komen (ondanks uitvoerige behandeling) en een hoop extra stenen om te versleuren.

Bezetting moet ook geruime tijd drogen, wat redelijk hard balen is. Hier kreeg de kamer nieuwe muren begin april, tegen begin juni mochten we dus onze spullen verhuizen. Volgens de bezetter was het not done om het eerste jaar te schilderen, maar ik heb het er toch op gewaagd nadat we elk plekje van de muur met een vochtmeter hadden doorzocht (en dat niet anders bleek dan in de living bijvoorbeeld). Voorlopig zonder enige probleem, en de verf hangt er nu toch al een dikke maand tegen. Het roetprobleem bleek met twee lagen speciale gammaverf ook nergens meer te bespeuren.

Net als je denkt dat je het moeilijkste gehad hebt, moet je nog een stapelbed in elkaar zetten met een Estse handleiding. Wij zijn dus echt wel een stevige entiteit, anders ga je nog tijdens het in elkaar vijzen uit elkaar denk ik. Dat is overdreven, maar het was toch echt niet om te lachen. Blij met het mooie en praktische stapelbed (van Deba Meubelen trouwens, want ik krijg vaak die vraag) maar DE HEL om in elkaar te zetten. Eén vijs zit ook scheef én een (esthetische) plank hadden we helaas nog over. Maar goed, het is veilig en het slaapt goed.

De Pinterest-afwerking is er nog niet helemaal. Er hangt nog niets omhoog (ook geen deftige verlichting), er zijn geen decoratieve stukken, er slingert speelgoed rond, de helft van de meubels is gerecupereerd. Maar dat is niet erg. Het is supermegabewoonbaar én het ziet er naar mijn bescheiden mening nu al fantastisch uit. Maar oordeel gerust zelf:

De oude schoolbankjes zijn gered van de schroothoop op een school (ze gingen dat serieus gewoon met het oud ijzer meegeven), de gordijnen zijn van Ikea en de witte kasten eveneens. Het speelgoed komt van overal. Echt waar, sowieso te veel speelgoed :). Ik heb de muren geverfd met simpele verf van Gamma.

Het is een enorm fijne kamer om in te vertoeven. De jongens trekken ook echt naar daar om te spelen. Het is daar van tijd een gigantisch ontplofte boel, maar zo hoort het ook. Felix slaapt onderaan, Basiel slaapt in het bovenste bed.

En wij zijn gigantisch fier op deze kamer. Hoera voor verbouwen zeg!

The post Categorie: verbouwen is de moeite waard. Presentatie: de kamer die al het meest onder de noemer ‘klaar’ valt. Da boysroom. appeared first on Sofinesse.

Maar het is wel extreem bewoonbaar en vrij tot enorm klaar om gestyled te worden by me. Hèt moment waar ik echt al eeuwen naar uitkijk. Want daar begon het mee, dat plaatje van hoe het er moest uitzien zit al sinds het prille begin in mijn hoofd. And now baby, it is finally coming together!

(On the side: als ik zie hoe verschrikkelijk blij ik word van interieur, bedenk ik me soms dat ik daar ook echt iets mee moet doen. Alleen geen flauw idee wat en hoe, voorlopig hou ik het bij mijn eigen huis)

Maar goed. Ik kan mijn enthousiasme dus nauwelijks onderdrukken, dat is zoals mijn hele emotionele spectrum vlotjes te volgen op mijn instagram-stories. Ik krijg aldaar ook gigantisch veel vragen over wie de ingemaakte kast gemaakt had, en waar onze gyprocman vandaan komt, en of we content zijn van de loodgieter enzoverderenvoort.

Om te vermijden dat het een fulltime job wordt om iedereen individueel te antwoorden, heb ik besloten om het gewoon eens even te bundelen. Dus bij deze, dit zijn de vaklui waarmee we gewerkt hebben voor deze verbouwing.

Architect Ida Lievens : Ik kan niet voor u zeggen of het de geknipte (interieur)architecte is voor u, want het moet vooral kloppen en klikken. Dat moet je dus vooral uitzoeken in een verkennend gesprek, maar dat was bij ons dus wel het geval. Wij zijn heel content van de plannen, maar misschien was het voor haar niet zo heel gemakkelijk om met mij samen te werken. Ik wilde namelijk absoluut geen interieuradvies omdat het al helemaal in mijn hoofd zat. Sorry Ida :).

Plakker James Mann: Bereid je voor op een eigenzinnige, grumpy Englishman. Maar wel een vakman. Oude huizen hebben scheve muren en hij heeft dat echt schitterend geplakt. Wel een beetje koppig soms (geen vriendjes met de mannen van Farys die tegelijkertijd de straat hadden opengelegd bijvoorbeeld :)), maar verder correct. Did a good job! (En aangeraden via Instagram ;))

Dakwerker Robbie Bekaert: Aangeraden door de architect, heeft het dakprobleem enorm goed opgevangen. Want zoals je misschien nog weet was het eigenlijk helemaal niet de bedoeling om een volledig nieuw dak te installeren, maar uiteindelijk zijn we zot content. Het heeft de mogelijkheden van the master suite vergroot, want we hebben nu bijvoorbeeld een extra gigantische kruipzolder (en dus zeer welgekomen extra bergruimte). Bovendien zitten we nu voor jaren gerust en prima geïsoleerd. Correct en snel gewerkt, geen klachten.

Elektricien David Dhondt: Alweer aangebracht door de architecte (daar is dat dus ook handig voor he, een architecte ;)). Ida had voor haar eigen verbouwing al met hem gewerkt, wat natuurlijk meteen vertrouwen schept. Dat is absoluut niet beschaamd. Alweer: geen klachten.

Loodgieter Jean-Pierre Desmet : Heel aimabele man, beware voor een gezellig babbeltje voor/na de werken ;). Opnieuw aangeraden door Ida, en dus ook veel vertrouwen. Soms moet je er wel eens achter zitten, maar goeie loodgieters zijn gewoon enorm druk bevraagd. Op de cruciale momenten stond hij hier altijd. Op dit moment installeert hij de tegeltjes in de badkamer en hebben we nog geen definitief eindresultaat. Maar hij heeft wel al geweldig veel voorbereidende werken verricht. Als we verder nog eens een probleem hebben met ons sanitair, dan weten we wie we moeten bellen.

Gyprocman Jochen De Boever: Een geschenk uit de hemel. Ida had namelijk ook iemand aangeraden, maar die haakte op het allerlaatste moment af. We zaten met onze handen in het haar, want we zaten volledig strop. Toen bleek de man van mijn vroedvrouw een extreem handige harry te zijn en was het snel beklonken. Hij heeft echt enorm veel fantastische ideeën aangebracht (hallo prachtige schuifdeur die volgens bepaalde mensen geen optie was!), dacht kei hard mee en geen moeite was hem te veel. Bovendien ook enorm communicatief op mail, wat niet van alle bouwvakkers gezegd kan worden :). Het resultaat is natuurlijk wel dat de mens redelijk volboekt is. Hij heeft hier weken rondgelopen en we missen hem zelfs een beetje. Echt heel content van zijn werk. Ik wens iedereen die verbouwt een Jochen toe!

Vloerwerken Tuur Vandaele: De laminaat hebben we zelf geplaatst, maar op de zolder ligt er een nieuwe ondervloer én op de eerste verdieping hadden we aanpassingswerken aan de bestaande oude houten vloer. Als je een schouw weghaalt, dan zit je namelijk met een gat in de vloer. Dat heeft Tuur allemaal netjes en heel correct opgelost. Heel gemakkelijke man om mee te werken, opnieuw een tip van Ida.

Ingemaakte kast De La Rivière Interieurinrichting: Voor de verandering nog eens een vakman die door de architecte is aangebracht :). Melander doet dit alleen in bijberoep en zit al volgeboekt tot het einde van het jaar, dus je moet wel rekening houden met een zekere wachttijd. De kast is ook nog niet helemaal klaar, maar so far zijn we heel content. Morgen trekt hij normaal gezien de deur achter zich dicht en ga ik een paar uur lang gewoon verliefd staren naar de grootste kast van de Brugse Poort. En ze inladen, mijn handen jeuken!

Je kan er natuurlijk ook voor kiezen om alles door één firma te laten doen, maar uiteindelijk is de communicatie tussen de verschillende vakmannen hier wel redelijk vlot verlopen. Maar verbouwingen verlopen gewoon nooit helemaal vlot, dat is gewoon zo. Wij hebben een paar serieuze bumps in the road gehad, maar we zijn er wel geraakt. We hebben gevloekt en gehuild en gerekend, maar het eindresultaat mag er zo hard zijn.

Hou u maar vast, want ik ga u nog spammen met hoe het er uiteindelijk zal uitzien. Nu al zeker: gigantische meerwaarde voor ons huis én voor ons gezin.

(En nog een geheimpje: ge zou dat niet denken he, maar ik heb dus al goesting om de living/keuken ook helemaal naar onze goesting te maken he. Oeps)

(PS: Aan deze post zijn geen influencerskortingen verbonden. Jammer wel ;))

The post Vaklui (zijn niet lui) appeared first on Sofinesse.

The post Ondertussen (wanthetisallanggeleden) appeared first on Sofinesse.

Maar in al die stilte zijn we wel over de helft van camping living gegaan. Enfin, dat is toch de hoop. Er is de laatste weken heel hard gewerkt en vooral: met resultaat. De boel begint serieus vorm te krijgen en dat is echt zalig.

Hier zou ik dus kei hard foto’s willen zetten. Maar ik heb echte dikke shit met wordpress de laatste tijd. Foto’s uploaden lukt niet meer. Ik verwijs je dus graag door naar mijn instagram. Ik hoop dat mijn geliefde IT’er het snel kan oplossen, want ik word helemaal gek. Ook een nieuwe lay-out en al, beikes. Niks werkt nog. En dat allemaal na wat stomme updates.

We hebben trouwens een belangrijk verbouwgebod geschonden. “Gij zult tussentijds niet opkuisen”. Kei hard aan onze laars gelapt. Maar jongens toch, was dat een geweldige beslissing! Nadat de plakker zeven muren van nieuwe bezetting had voorzien, leek ons hele huis onder een laagje coke te wonen. Overal was er wit poeder, echt overal. Bovendien was onze beschermlaag over trap en vloeren (primacover: goed spul!) na drie maanden echt aan zijn pensioen toe. We hebben dus alles opgekuist, zelfs met nat gepoetst. Om dan volledig nieuwe primacover te installeren. Heerlijk!

De werkmannen die nu nog moeten komen, zitten toch in een lagere schaal van viezigheid. Erger dan plakkers wordt het niet, so I hope.

Maar je bent natuurlijk ontzettend benieuwd hoe het ondertussen met onze verdiepingen gesteld is. Awel, dat valt goed mee. De gyprocman heeft niveau 2 grotendeels afgewerkt. Dat wil zeggen dat de schrijnwerker kan komen opmeten en de ingemaakte kast in productie kan gaan. Dat wil ook zeggen dat het Readyfitsysteem van Quickstep een go krijgt. Afwerktijd van de kast is minstens zes weken, dus de deadline van de grote vakantie wordt krap maar blijft haalbaar. Uiteraard moet al die gyproc ook nog gevoegd worden, dat is ook nog een hele klus. Zodra dat gebeurd is, kan ik beginnen met schilderen. Daarna kan de vloer gelaatst worden. EN DAN KUNNEN WE VERHUIZEN. Yihaa!

De badkamer zal wel nog niet afgewerkt zijn, maar dat is geen probleem. Kunnen we nog wel even missen (we hebben ten slotte nog een mooie badkamer op het gelijkvloers). Ook de ingemaakte kast zal er mogelijks nog niet staan. Maar die wordt redelijk modulair binnengebracht en moet er op maximum drie dagen helemaal staan. Dat zal stof met zich meebrengen, maar dat kuisen we dan wel weer op.

Het grootste plezier bevindt zich actueel op niveau 1. Als er geen te zotte dingen gebeuren, hebben we daar tegen het einde van de week een plafond! Ik ga dat nog even wat laagjes verf geven als de kamer leeg is – want gij weet ook dat het er anders echt nooit meer van komt – maar daarna kunnen we deze kamer weer in gebruik nemen. HALLELUJAH! De muren mogen we nog niet schilderen van de plakker, dus daar blijf ik nog af. Maar er kunnen wel weer kasten in deze kamer gezet worden. Kasten. Met echte spullen, onze spullen. Oh my god zeg, ik kijk daar reikhalzend naar uit.

Dat wil meteen ook zeggen dat onze huidige opslagkamer ook “afgemaakt” kan worden. Dat betekent niet veel meer dan een radiator hangen en een omkasting voor de zichtbare buizen, want dit arme kamertje heeft helaas geen make-over gekregen. Ooit misschien. Maar nu was daar ten eerste geen geld voor, ten tweede was het dan praktisch echt onmogelijk geweest om op camping living te blijven wonen. Wat dan weer financieel niet haalbaar was.

Enfin. Long story short. Op 15 mei leveren ze het stapelbed voor de jongenskamer en ik hoop daartegen echt een plafond te hebben. Dat schilder ik even in het weekend van 25 mei en daarna kunnen de jongens weer naar boven. Heb je dat goed gelezen? Wij krijgen onze living terug! Ons bed blijft daar wel nog even geparkeerd, maar we kunnen ‘s avonds weer even alleen zijn. Hoera voor ons seksleven! Hoera voor nog iets doen na bedtijd van de kinderen! Hoera voor het einde van het tijdperk televisie kijken met hoofdtelefoon! Hoera voor de hoera!

Ik hoop dat ik dus binnenkort foto’s kan tonen van een jongenskamer die totaal niet Pinterest-proof is, maar wel weer in gebruik. Wel gezellig. Ik kijk er zo naar uit om weer een deel van ons huis te kunnen gebruiken.

En doet er nog eens een maand bij en wij kunnen hopelijk ook naar boven. Laat die aftelkalender naar the end of the camping living era maar komen!

The post Camping living is still alive appeared first on Sofinesse.

Het is mijn droom om in elk huis dat ik wil te mogen binnenkijken. Gewoon met de auto rondrijden in Vlaanderen en als ik een huis zie waar ik binnen wil, dat dat ook gewoon mag. Het zou geweldig zijn als jullie dat voor mij zouden kunnen regelen. Groetjes, de 11-jarige Sofie.”

Samen met de droom om ooit eens in het ziekenhuis te mogen liggen (ja raar, I know), stuurde ik dit ooit naar Bart, Rani en Sabine. Mijn brief is helaas nooit uitgekozen. Maar ik vind het nog altijd een leuke droom.

Ik heb uren en uren (en uren) op mijn tienerbureautje plattegronden zitten tekenen. Ik vond huizen ontwerpen echt heerlijk, het bracht me ook altijd tot rust. Op een bepaald moment wilde ik echt architect worden (naast actrice dan). Maar toen bleek dat wiskunde daar een essentieel onderdeel van was, werd het plan meteen van tafel geveegd.

Maar interieur, de indeling van een ruimte, kleuren, vormen – ik ben daar echt heel graag mee bezig. Als ik een ruimte binnenstap, begint mijn hoofd onmiddellijk plannetjes te maken. Ik kan het absoluut niet tegen houden, ik wil meteen inrichten. Dat gaat gewoon vanzelf.

Ik kreeg onlangs de vraag waar ik mijn interieurinspiratie vandaan haal. Maar aangezien het nogal blasé overkomt om te zeggen ‘uit mijn hoofd’, ben ik eens beginnen na te denken. Ik doorpluis geen woonmagazines, ik heb zelfs Pinterest nog maar recent in mijn hart gesloten. Ik hou gewoon altijd en overal mijn ogen open. Al-tijd. Al mijn hele leven.

Bovendien heb ik een serieuze guilty pleasure, al voel ik me er totaal niet schuldig over. Ik ben stapelzot van verbouw- en huizenprogramma’s. Maar echt, stapelzot. Hier een overzicht van mijn favoriete programma’s:

House Rules (Australië)

Deze reeks is soms te bekijken op Vitaya, maar helaas niet op dit moment. Ik heb er al een stuk of vijf seizoenen van gezien en het is de max. Onlangs was ik over the moon toen designsexperte Carolyn via Twitter antwoordde op mijn vraag. DE Carolyn van House Rules. Het concept is simpel: een aantal koppels verbouwt elkaars huis volgens een aantal regels (de house rules). Uiteraard gaat dat gepaard met de nodige struggles, maar eigenlijk interesseren de intriges me niet zo. Ik kijk vooral voor onthullingsdag.

In Nederland hebben ze ook een versie. De vorige reeksen vond ik niet zo geslaagd, maar de versie 2018 was best te pruimen. Als er een volgend seizoen komt, ben ik opnieuw van de partij.

Blind gekocht

Nog maar net begonnen, maar ik ben al helemaal verkocht. Met de nodige reserves, want dat eerste huis was onmogelijk zo te verbouwen met een budget van 50.000 euro. Maar dat kan me niet deren, ik vind het heerlijk om naar te kijken. En me te ergeren aan mensen die nergens kunnen doorkijken als ze een huis binnenstappen. Bij mij gaat dat automatisch. Al komt het verbouwprijskaartje niet altijd automatisch mee, haha. Maar ik zie altijd de mogelijkheden, altijd. Super programma, echt mijn nieuwe favoriet.

Huizenjagers

My cup of tea. Dat is namelijk helemaal wat het is: binnenkijken in verschillende huizen. Hoeveel een verbouwing kost kan ik niet altijd inschatten, maar met de waarde van een huis zit er ik zelden meer dan 20.000 euro naast. Gelukkig weet ik ruim op voorhand wanneer er een nieuw seizoen aankomt, want mijn vriendin Anke is de stem van het programma. (Wat een natte droom trouwens, een huizenprogramma mogen inlezen!)

Verder kom je al heel ver met wat zappen op TLC, Vitaya, Fox… Daar volg ik met een half oog programma’s die voorbijkomen. Dat betekent dat ik ze niet speciaal opneem, maar er wel al genoeg afleveringen van gezien heb om er van te kunnen meespreken: Masters of Flip (ook al ga ik meestal compleet niet akkoord met hun vreemde lay-out), alle programma’s met Sarah Beeny (zoals bijvoorbeeld ‘Double your house for half the money’) of Million Dollar Listing.  In het verleden ook grote fan van dingen als Ons Eerste Huis, De Huisdokter, The Block Of Help – mijn man is een klusser.

Maar mijn verbouwinspiratie komt dus vooral van kijken. Naar televisie, maar net zo goed  kijken naar wat ik overal tegenkom. Mijn oog valt er altijd en overal op.

Ik ben daar allemaal graag mee bezig, dat is een feit. Ik zou het bijvoorbeeld geweldig vinden om huizen esthetisch op te smukken om ze vlotter te verkopen. Of gewoon, een budget krijgen en dingen mogen veranderen bij mensen. Heerlijk moet dat zijn! Sofie de huizendokter, bring it on!

Maar misschien moet ik gewoon eens beginnen met ons eigen huis. Over een week of acht kan het inrichten hier – eindelijk – beginnen. Als ik heel hard mijn best doe, kan ik het einde van camping living al een heel klein beetje ruiken.

(PS: Het zou logisch zijn om hier meer foto’s bij te plaatsen, maar er is iets mis met mijn wordpress. Maar mijn IT’er gaat dat wel oplossen. En ondertussen kunt ge mij gewoon volgen op Instagram he, via @sofinessetje ;))

The post Waar Sofie haar verbouwinspiratie haalt. appeared first on Sofinesse.

Ik twijfel nog een beetje of dat enthousiasme zich situeert in een soort van leedvermaak, een groot gevoel van herkenbaarheid (hallokes collectieve baksteen in onze maag!) of misschien wel gewoon nieuwsgierigheid. Het maakt me niet uit, ik blijf gewoon “vrolijk” alle zever/stof/miserie de wijde internetwereld insturen. (Ik verwaarloos deze blog soms een heel klein beetje voor dat andere fantastische medium Instagram, maar ik heb er deugd van. En ik probeer zoveel mogelijk dingen te doen waar ik deugd van heb, #sorrynotsorry)

Maar goed. Omdat instastories maar een etmaal blijven leven, probeer ik deze verbouwingsperiode toch ook een iets vastere vorm te geven. Gewoon, zodat we – als het volgend jaar allemaal achter de rug is – nog weten hoe lastig het was. Want ooit gaat het klaar zijn he, dat is nog altijd kei hard het plan.

Haha. Het plan.

Dat ding waarvan je denkt dat het bij jullie wel zal lukken om het te volgen. Think again. Uit grondig wetenschappelijk onderzoek is namelijk gebleken dat er uit elke verbouwkast sowieso lijken vallen. Bij ons was dat vooral de triestige staat van het dak, waardoor elke millimeter van de planning meteen in de container werd gegooid. Een zware streep door het budget ook. Zo dramatisch dat zelfs een winst bij Twee tot de Zesde Macht het niet kan oplossen. (Maar het helpt wel natuurlijk)

Maar goed, we zitten ondertussen wel al een stuk verder. De nieuwe opleverdatum situeert zich nu eind juni. Het is echt wel de bedoeling dat we tegen de grote vakantie niet meer in camping living slapen/wonen/(over)leven. Een slordige drie maanden later dan gepland. De officiële opening was op 4 januari, eind juni zullen we dus echt wel aan een halfjaar zitten. Ik ga het even niet hebben over hoe lastig dat soms is. DAT IS DUS KEI MEGA VERSCHRIKKELIJK LASTIG.

Ondertussen hebben we dus wel nieuwe leidingen op de zolder en de eerste verdieping. Zelfs een ketel. Plus, er is ook al een nieuwe ondervloer in de toekomstige master bedroom. De eerstvolgende werken zijn het plaatsen van de badkamerwanden (dat is een soort kubus in de master bedroom), het plaatsen van de gyproc én het stukken van de overgebleven muren. De stielman die dat ging doen heeft op de nipper moeten afbellen om medische redenen, maar we hebben dus echt in no time (danku Instagram!) een andere gevonden.

Daarna kan de badkamer geïnstalleerd worden, kan ik de gyprocmuren beginnen te schilderen (voor de geplakte muren moet ik nog een jaar wachten), komt de ingemaakte kastenwand (ooit) en kunnen de afvoerwerken op het gelijkvloers beginnen zodat de nieuwe badkamer ook echt gebruikt kan worden. Aangezien camping living daar nu gelegen is, kan daar nu echt niet gewerkt worden zonder een complete mental breakdown. (Want zoals ge weet, is er wel een paar keer per week een halve mental breakdown)

Er is vooruitgang en dat is tof. Het gaat ook echt mooi worden als het klaar is. “Binnenkort” kan ik ook eindelijk beginnen met mijn favoriete stuk: de boel inrichten en decoreren. Al heb ik wel een beetje moeten huilen toen bleek dat schilderen nog niet kan in de toekomstige boys room. Ik had al een compleet Pinterest-plan in mijn hoofd dat nu minstens een jaar in de kast moet. Het zal voorlopig een compleet witte kamer zijn. Jammer voor de jongens, maar dat kunnen we aan.

Wij kunnen nogal veel aan, precies. Veel dingen die de gemiddelde mens niet wil meemaken en waarvan ik hoop dat niemand er ooit door moet. Maar wij doen het wel, samen.

Want Temptation Island is echt geen relatietest hoor. Verbouwen, dat is the real deal.

The post Verbouwingsupdate! appeared first on Sofinesse.