Je verjaardag ligt al anderhalve maand achter ons, maar toch kom ik er nu pas toe om je jaarbrief te schrijven. Het voelde gewoon nog te vroeg op 15 september, omdat we allemaal nog zo hard onze plek aan het zoeken waren. In de nieuwe school, in het nieuwe ritme, in die grote stap. (Maar toch wel even een vermelding voor de alweer fantastische taart van je metie Babsie. Je vroeg een regenboogtaart en het resultaat was nog mooier dan gedroomd)

Ik herinner me nog haarscherp de woorden van de pediater aan je couveuse zes jaar geleden. Dat het eerste leerjaar een grote test zou zijn en dat er dan vaak nog diagnoses naar boven komen bij extreem prematuren. Op dat moment was het nog niet eens zeker dat jij ooit het ziekenhuis zou verlaten, laat staan naar school zou kunnen gaan. Het eerste leerjaar leek toen wel een ander, onbereikbaar universum. Tegelijk voel ik sinds die dag een zwaard van Damocles boven ons hangen. Het laatste kindje dat de kleuterschool verlaat, heeft altijd wel een emotionele lading door het tijdperkeinde, maar nu lag er nog een stevige laag angst bovenop.

De start was niet eenvoudig. Een volledig nieuwe school waar je behalve een broer in het vijfde leerjaar niemand kent, is echt een giga stap. Gelukkig met de allerliefste juf en zorgondersteuning. Alleen de naschoolse opvang is nog een probleem, die is absoluut niet op jouw maat. Iedereen moet aan een aparte tafel zitten en zich tot 17u in stilte bezig houden met huiswerk of een kleurboek. Er mag niet gespeeld worden, zoals je dat wel gewoon was in de STIBO op je oude school. De dagen dat je daarnaartoe moet, is het met (op voorhand en achteraf thuis) huilen en verdrietig zijn. We wringen ons in duizend bochten om het op zoveel mogelijk dagen te doen lukken, maar een schoolbel om 15u30 legt een zware druk op je ouders. We hebben werk en gezin op elkaar afstemmen nog maar eens naar een next level getild. Maar liefde boort blijkbaar moeiteloos nieuwe vaten energie aan.

Er was in het begin ook enorm veel weerstand tegen het huiswerk, maar de laatste dagen heb je de zin in het lezen wel gevonden. Kern 2 kennen we ondertussen al bijna uit ons hoofd. Het eerste oudercontact moet nog komen en dat zal met een klein hartje zijn, maar ik sta versteld van jouw veerkracht. Jij leert ons zoveel. Jij dwingt ons te vertragen, te voelen, te lachen, bij elkaar te zijn.

Sinds de schoolstart staat je prachtige roze kamer met bloemen wel leeg. Het lukt je gewoon niet meer om alleen te slapen, ook niet als we (zoals immer) bij je blijven liggen tot je in slaap valt. Dat betekent in de praktijk dat je soms bij een van ons in het grote bed slaapt, maar nog veel vaker bij je grote broer kruipt. Felix zorgt ongelooflijk goed voor jou, hij voelt je op dat vlak feilloos aan.

Het is ook tekenend voor hoe goed jij kan zeggen wat je nodig hebt. Als er te veel prikkels zijn, geef je dat duidelijk aan. Als alleen slapen te moeilijk is, zeg je dat gewoon. Als je vraagt of je van tafel mag en ik check of je wel genoeg gegeten hebt, antwoordt jij dat je buik echt geen honger meer heeft. Je kan verdomd goed aangeven wat je nodig hebt. Daar kunnen veel volwassenen nog iets van leren.

En met stip op één je grootste nood: je broers en je ouders heel dicht bij jou.

Met hen in je kielzog ben je ook gestart op de scouts. Dat wilden we heel graag proberen, om verschillende redenen. Je broers zijn daar heel gelukkig, je leert er veel levenslessen, bent een hele namiddag buiten in het weekend en ga zo maar door. De eerste keren was met een bijzonder klein hartje. Maar ik ben blij dat we doorgezet hebben, want ondertussen ben je voorzichtig enthousiast. (En wij als ouders zijn er nu ook niet rouwig om dat we op zaterdag drie uur kinderloos zijn, knipoog)

Cactus en bloem is je lievelingsspel, daarbij moet iemand rondgaan in de kring en de bloem proberen te vinden. Als je op de juiste schoot gaat zitten, krijg je een knuffel. Maar als je op een cactus gaat zitten, krijg je een ferme knijp in je billen.

Vorige week was jij bijna meteen op de bloem gaan zitten. Je was zo fier.

En knuffels, dat is toevallig helemaal je ding. Net als roze.

Jij bent onze roze bril.

Gelukkige verjaardag liefste Rosalie!

Kus, je mama.

The post Jaarbrief 6 – Rosalie appeared first on Sofinesse.

Drie maanden leefde ons gezin in stukken. Veertien weken dat jij nog in mijn buik had moeten zitten , maar doorbracht in een plastic huisje met overal tubes in je veel te kleine lijfje. Een seizoen zweven tussen hoop en angst.

Elke dag zat ik naast jou, elke mogelijke minuut lag je op mij of je papa, elke twee uur hing ik aan een kolfmachine. Alles in stukken. Ons gezin. Mijn dag en nacht. Ons samenzijn. Ons hart.

Ondertussen moest het leven ook verder gaan voor die twee kleine jongens thuis. Ondertussen moest alles blijven draaien. Ondertussen moesten wij dieper gaan dan de bodem.

Het was een bange uitputtingslag.

Het was een periode die voor de buitenwereld voorbij was zodra jij met dik 3,7kg (komende van 960g) in een maxicosi mee naar huis mocht.

Het is een tijd die sporen heeft nagelaten. Op mijn lichaam, in ons hart, op onze zielen. Het eeuwig gemiste derde trimester, het forever veel te vroeg loslaten, de eindeloze gescheiden nachten.

Het was een bange uitputtingslag.

Het duurde officieel 82 dagen, het voelt officieus jaren later soms nog (te) diep.

Onderweg bloeide jij tot een fantastische meid met de heerlijkste krulletjes, de grappigste uitspraken, de liefste knuffels en een indrukwekkend parcours.

Het was een uitputtingslag.
Maar jij bent de slagroom op onze gezinstaart.

The post Wereldprematurendag, vier jaar later. appeared first on Sofinesse.

Een mijlpaal werpt je bijna automatisch terug naar hoe het begon. We waren bang, we zijn getraumatiseerd, we leefden weken op adrenaline, we moesten heel diep gaan. Ik zal nooit vergeten hoe de neonatoloog aan het voeteinde van mijn bed stond en zei dat de kans dat we een ‘normaal’ kindje zouden krijgen eigenlijk onbestaande was. Je zat nog in mijn buik toen we moesten beslissen of we je zorgen zouden toedienen of niet. We kozen voluit voor jou, maar het zinderde wel na. Je zou er bijna sowieso iets (of veel) aan overhouden. Een paar dagen na dat gesprek was werd je geboren net voorbij de wettelijke termijn van 26 weken. Veel te vroeg. Veel te klein.

Fast forward naar vandaag. Naar hoe hier een pittige peuter rondloopt die heel goed weet wat ze wil. Ik zie je hier paraderen en kan nauwelijks geloven dat jij ooit een doorschijnende kilo mensje was. Want nu ben je twaalf kilogram enthousiasme.

Misschien waren we gewoon vergeten hoe intens peuters kunnen zijn, maar het zou ook kunnen dat die twee grote broers nooit jouw level van pittigheid hebben gehaald. We hebben afgelopen zomer geen seconde op onze strandstoel kunnen zitten, want jij wandelde instant met een arrogante blik richting de dijk of de zee. Gezellig met potjes, water en zand spelen? Nope, constant op wandel.

We mogen je nooit uit het oog verliezen, want je hebt maar een seconde nodig om op de tafel te klimmen. Je staat in een wip bovenaan het laddertje van het stapelbed en kruipt vlotjes twee verdiepingen omhoog. Toen je net uit het ziekenhuis kwam volgden we Bobath-kine omdat extreem prematuren motorisch doorgaans een achterstand hebben (omdat ze geen spiertonus hebben kunnen opbouwen in de baarmoeder), maar na een paar sessie kregen we ons ontslag met de boodschap dat je voor zat op je (gecorrigeerde) leeftijd. Dat is niet gestopt, van onze drie kinderen liep jij het eerst.

Misschien daarom dat taal een beetje trager gaat. Al mag ik dat misschien niet zeggen. Je brabbelt honderduit, maar we verstaan er niet zoveel van. Maar het het arsenaal aan woordjes groeit elke dag. We ontcijferen al vlot ‘water’, ‘nog’, ‘klaar’, ‘efallen (= gevallen), ‘zitten’, ‘paardje’, ‘pamper’, ‘poes’…en ga zo maar door. En vooral, je hebt eigenlijk helemaal geen woorden nodig.

Soms is het wel een beetje dwingend, maar je maakt op anderen manieren vlot duidelijk wat je wilt. Als we te lang binnen gezeten hebben, kom je onze schoenen brengen. Als je honger hebt, ga je aan de kast staan en begint te wijzen tot wij er uit halen wat je voor ogen had. Als je in bad wil, doe je je kleren uit in de badkamer. Allemaal redelijk duidelijk, dus waarom heeft een mens eigenlijk zinnen nodig?

Een tijdje terug waren we op de eerste voetbalmatch van Basiel. Bij elke goal werd er uitvoerig gejuicht en jij dacht kei hard dat je het voor jou was. Je gezicht was geld waard. Aan de kassa van de supermarkt zwaai je uitvoerig naar de medewerker, die er vaak nog gratis kushandjes bovenop krijgt (kregen we maar korting in ruil voor al die cuteness). Als je gaat slapen, waggel je eerst naar je broers om die nog een dikke knuffel te geven. Je smoelenwerk moet niet onderdoen voor dat van Jacques Vermeire en je bent zo schattig als je met te grote schoenen rondloopt. Of als je een boekje leest. Of aan je werkbank staat te knutselen. Schattig en grappig, dat zijn sleutelwoorden voor peuters. Volgens mij doet de natuur dat expres, omdat je anders zou omvallen van vermoeidheid.

Ik kan niet geloven dat je ooit een doorschijnende kilo mensje was, want nu ben je twaalf kilogram enthousiasme.

Soms kijk je niet om en loop je weg, op andere momenten wil je me absoluut niet loslaten. Ik parafraseer: op andere momenten mag ik zelfs niet naar het toilet gaan een paar meter verderop. Ik zal de olifant in de kamer maar benoemen: vooral ’s nachts zijn we nog niet op een punt dat het voor iedereen aangenaam is. Ik begrijp volledig dat je graag gezellig tegen je moeder ligt (ik lig ook graag gezellig tegen je vader), maar na twee jaar zouden we het wel fijn vinden om al echt in deftige blokjes te kunnen slapen. Het is niet dat ik je liever ga zien als je het niet meer om de paar uur op een wenen zet, maar mijn wallen zouden er wel bij varen.

Twee jaar betekent ook dat we de WHO-norm gehaald hebben. Dat was uiteraard altijd mijn hoop en droom, maar het was absoluut geen evidente weg. Het ziekenhuis heeft (vaak onbewust) op alle mogelijke manier tegengewerkt om je aan de borst te krijgen, ik ben fier dat het uiteindelijk toch gelukt is. Teamwork van ons beiden, dat we met veel plezier verder zetten tot je klaar bent om het los te laten. Ik ben trouwens al even klaar om het ’s nachts los te laten lieverd, maar die memo is nog niet tot bij jou geraakt. Uhum.

Oh Rosalie. Elk kind is een wonder, maar jij bent echt een mirakel. Je conceptie was eigenlijk al onmogelijk en daarna heb je nog een keer alle statistieken over extreem premature kindjes door elkaar geschud. We zijn nog niet out of the woods met jou, want er is nog lang opvolging in het COS (centrum voor ontwikkelingsstoornissen). Maar de experts hebben voorlopig nog geen problemen bij jou ontdekt (dat er ook eten in je onbestaande haardos hangt na de maaltijd zien zij niet als een probleem) en ook voor ons ben je perfect.

Pittig, maar perfect.

Gelukkige verjaardag liefje,

Je mama

The post Jaarbrief 2 – Rosalie appeared first on Sofinesse.

Misschien is het wel de meest gehoorde zin ten huize Brutin. Om de zoveel tijd door minstens een bewonder gescandeerd, vaak ook allemaal samen in koor. Er zal dus wel iets van aan zijn, je bent ongelooflijk schattig. Dat is een slimme truc van de natuur, om je al het slaaptekort te vergeven. Al doe jij het eigenlijk best goed zolang je dicht bij ons (*mama*) mag liggen en af en toe mag langs de bar mag passeren. De echt lastige nachten houden meestal verband met lastige ziektekiemen die jij probeert af te schudden. En dat doe je, gezien je fragiele start, met verve. 

Ik wil het niet altijd over die moeilijke start hebben, maar het geeft alles wat jij kan en doet, nog een extra laagje glans. We staan er soms met open mond naar te kijken. Je loopt al maanden rond, je klimt op alles wat je tegenkomt, je speelt en bloeit. 

Hoewel je mond zelden stilstaat, kunnen we wel nog niet veel verstaanbare woorden grijpen. Maar misschien dat jij het nut er niet van in ziet, want je maakt ons ook zonder woorden duidelijk wat je wil. Je komt je schoenen brengen als je naar buiten wil, je positioneert jezelf voor de frigo met wijzende vinger als je wil eten, je zwaait aan de livingdeur als je wil gaan slapen. 

Je bent grote fan van de buurtkatten in onze tuin en zou het liefst de hele dag op papa zijn arm naar de beestjes wijzen. Al maakt het je ook niet zoveel uit wat je doet, als je op papa zijn arm mag zitten. Soms ben ik bang dat als papa borsten zou hebben, dat hij je grote favoriet zou zijn (knipoog).

Als ik een zoentje vraag, krijg ik een natte lebberkus in mijn gezicht. Je weet waar je buik ligt en je neus. Je begrijpt ongeveer alles wat we zeggen, al ben ik niet zeker dat je mee bent met het concept ‘dutjes overdag’. Moeten we het nog eens over hebben. 

Natuurlijk is het veel leuker om een doek voor je ogen te houden en daaronder te schaterlachen omdat wij heel verontwaardigd roepen “waar Rosalie nu toch is?!”, dan te slapen. Als je dan het doek wegtrekt, moet je zo hard lachen dat we er allemaal deugd van hebben. Wij hebben allemaal zoveel deugd van jou, dat het zo spijtig is dat we jou niet kunnen delen met al die andere fantastische mensen in onze omgeving. Jij hebt geen idee wat corona is, maar we weten dat je gemist wordt. Plots ben je al anderhalf jaar op de wereld, waarvan eerst drie maanden in het ziekenhuis en bijna meteen daarna een jaar beperkt tot onze bubbel. Wat voor jou misschien wel een zegen is.

Mijn hart smelt als ik zie hoe die grote broers voor jou in de weer zijn. Felix die niet kan slapen zonder een dikke knuffel van jou, Basiel die ‘s morgens met de grootste zachtheid je jas en schoenen aantrekt, of je stiekem hapjes van zijn soep geeft. Je draait ze moeiteloos rond je vinger. Ze moeten zich vaak aanpassen aan de noden van een peuter, maar doen dat zonder morren.

“MAAR ZE IS ZO CUTE!”, heeft je hachje al een paar keer gered.

Het is waar natuurlijk, je bent om op te eten. Maar ik beloof dat ik dat niet zal doen, je kan niet al te veel missen van die kleine 10kg. 

The post Rosalie, anderhalf. appeared first on Sofinesse.

Dat zwaaien is elke dag actiever aanwezig. Je deed het al lang, maar nu doe je het ongeveer bij elke dada van ons. Zoals je elke keer met je handjes begint te draaien als wij zingen. Of zoals je schaterlacht als wij iets op ons hoofd zetten én het er met het nodige drama ook van af laten vallen.

Dat lijken kleine dingen, maar dat is zo groots. Ik zit soms met een vergrootglas op jouw ontwikkeling, omdat ik je 96 dagen te vroeg uit mijn buik heb voelen glippen. Ik weet dat ik er helemaal niks aan kon doen, maar ik voel me wel enigszins schuldig tegenover jou. Jij was daar lekker gezellig aan het groeien, toen je huisje het begaf en jij veel te vroeg in de wereld werd geduwd. Ik heb jou een heel seizoen lang elke avond achtergelaten in het ziekenhuis. Dus elke stap die jij zet, neem ik met uitgediepte bewondering waar.

En stappen, dat doe je. Het is nog wankel, maar je kan het wel. Daarmee ben je eigenlijk de snelste van onze drie heerlijke kinderen. Want ook al ben jij ondertussen dik 15 maanden geleden geboren, als we de zwangerschap hadden mogen afmaken, was het nu ongeveer je verjaardag. Je was uitgerekend voor 19 december, maar je broers bleven ook nog wat langer zitten. Ik dacht dat we dat met jou ook zouden moeten uitzitten, ik maakte me zorgen over hoe we ons naar de materniteit zouden reppen als jij besliste ’s nachts te komen terwijl we geen opvang hadden voor je broers. Alles liep anders. Dat is een diep litteken, maar jij bent de beste zalf.

Het klinkt kleffer dan een pannenkoek met een kilo stroop, maar jij bent een gigantisch wonder. Je doet het zo verschrikkelijk goed, dat we soms vergeten waar en hoe jij begonnen bent.

En nog een meevaller: je bent echt een toffe griet. Misschien een klein werkpuntje: het is fijn dat klimmen je hobby is, maar het bezorgt ons wel de nodige stress. We supporteren graag voor je ontdekkingstocht, maar je bent echt nog te jong om op de tafel te dansen.

Maar blijf vooral dansen lieverd, doe je goed.

Liefs,

je mama.

The post Jaarbrief. En ook niet. appeared first on Sofinesse.

De wagon is het nieuwe vol, want er zijn geen lege plekjes meer vrij die in 2020 in de categorie “coronaveilig” vallen. Ik zit alleen op een duoplek, mijn zware rugzak en kolftas als buddy. 

De gedachten razen voorbij, net als de lintbebouwde achtertuintjes. Het is vol, het is veel. 
Steeds vaker kan ik niet geloven dat we echt in deze situatie zitten. Dat we bij elke beweging moeten nadenken of dat wel kan. Of dat wel mag. Dat we moeten afwegen voor wie we onze voordeur nog kunnen en mogen openen. Dat we minder dan een hand nodig hebben om de mensen te tellen die nog in onze armen mogen. Dat we moeten tellen.

Het zijn hier zware jaren geweest. Dat zindert nog na, dat is zeker. Maar nu is het voor iedereen zwaar. Ik weet soms niet of ik nu net sterker of zwakker in mijn schoenen sta door alles wat er gebeurd is. Want ik blijf vrij hard doorlopen, maar soms ben ik bang van het traumamijnenveld waarop mijn run zich voltrekt. 

Ik wil er helemaal zijn voor mijn kinderen, want zij waren stuk voor stuk een heel bewuste keuze. Hun fundamenten worden nu gelegd. Er is een warm nest (dat durf ik echt te zeggen), maar er is ook veel gehol en gedoe. Het kaartenhuisje heeft soms maar een kleine tik nodig (één kindje ziek en niet naar de opvang, help) om eventjes in elkaar te storten. 

De work life balance komt mijn oren uit. Want het ligt niet aan mijn werk, of mijn drie kinderen, of de onderbroken nachten, het ontplofte huishouden, de verbouwingen of het vallen van de bladeren. Het ligt aan de hutsepot. Het ligt aan de combinatie van dat alles. Het zijn veel ingrediënten voor een beperkte kookpot. Soms dicht bij het kookpunt. 

Ik ben gefrustreerd omdat ik er niet kan zijn voor mijn kroost op de manier dat ik zou willen. Ik ben gefrustreerd omdat mijn eigen projecten als eerste sneuvelen. God weet hoe lang ik al een podcast probeer te maken, maar hoe dat gewoon niet ingepast geraakt. Jezusmina hoe hard droom ik er van om eindelijk dat boek te schrijven, en daar dan ook nog een uitgever voor te vinden. Om in de verte nog maar te zwijgen van de lokroep van het podium. Theater, microfoons, camera’s. Ik mis het. 

Ik zou ook heel graag eens even met mijn lief verdwijnen. Ik zou me graag verliezen in een vrijpartij of een ochtendknuffel, zonder altijd die extra waakzaamheid op te zetten. Of zonder gestoord te worden. Maar tegelijk vind ik die kleinste spruit nog veel te klein om uit te besteden. Dat is geen meerwaarde voor haar, alleen voor ons. En dat is niet eerlijk in mijn hoofd.

Zie je. Het is mijn schuld. Ik wil vast te veel. Ik ben geen baas over mijn eigen tijd, wat geweldig hip schijnt te zijn (maar ja, hip was ik toch nooit). Het probleem van mijn generatie, toch? Ik wil per se full time werken om per se dat huis afbetaald en verbouwd te krijgen. Ik wil per de drie kinderen waardoor het toch normaal is dat er voor mezelf geen gram (enfin, wel the instaGRAM, insert knipoog) meer overblijft. 

Ik weet het niet zo goed. Of dat nu allemaal mijn eigen schuld is, of toch niet helemaal. Ik weet niet of dat er toe doet. Ik weet ook niet, of ik nu eigenlijk goed bezig ben of net kei hard niet. Het hangt er vast van af vanuit welk (economisch?) standpunt je het bekijkt.

Wat ik wel zeker weet: ik ben niet zot van hutsepot.

The post Hutsepot. appeared first on Sofinesse.

Dat lijkt misschien banaal en ieder kindje op zijn eigen tempo, helemaal mee akkoord. Maar als ik ook maar één seconde nadenk waar jij begonnen bent, dan is dat echt fenomenaal. Toen we 82 dagen naast jouw bedje in het ziekenhuis zaten, had niemand durven te hopen dat jij een paar maanden later helemaal op (gecorrigeerd) schema zou zitten. We rekenden op een achterstand, we rekenden op veel extra therapie, we rekenden op vanalles waar we geen weet van hadden. We hoopten op het beste, maar probeerden ons ook voor te bereiden op worst case.

En toen kwam jij. Een natuurtalent.

Een talent aan de borst, waardoor jij nu al 9 maanden groeit op wat mijn lichaam je serveert. Van de sonde naar de borst, zonder tussenstop. Ik moet het daar nog eens uitgebreid over hebben, maar dat is dus eigenlijk echt ongelooflijk zot. Zodra jij stevig vertrokken was, heeft mijn vastberadenheid het overgenomen. Dus we zijn vlotjes aan de gewenste hoeveelheid exclusieve borstvoeding geraakt.

Ik volg niet zo graag de regeltjes, ik kijk liever naar mijn kind. De laatste weken begon jij steeds meer tekenen te vertonen dat je klaar bent om nog iets meer te verkennen dan moeders melkfabriek. Dus krijg je nu af en toe een gestoomd stukje groente in je mega schattige handjes geduwd. Dat gaat vlotjes binnen, want had ik het al gezegd dat je een natuurtalent bent?

Dat geldt ook voor je mobiliteit. Het begon anderhalve maand geleden met een bijna accidentele rol van rug naar buik. Twee dagen later was je niet meer te stoppen. Je lag geen halve seconde meer op je rug, want hupsakee je was alweer gedraaid. Nog een paar weken later volgde ook de rol van buik naar rug (eigenlijk de gemakkelijkere versie, maar jij besloot om eerst voor het moeilijkste te gaan) en sindsdien rol je overal naartoe. Je geraakt overal, maar nog het liefst bij computerkabels en opladers.

We zijn dus ook niet meer gerust. Want je kan dan nog wel niet kruipen (hallokes, dat hoeft ook helemaal niet op zes maanden), je geraakt wel overal. De combinatie van rollen en pivoteren maakt dat je al de hele ruimte verkent. Wij laten je zoveel mogelijk experimenteren en zoeken, maar naast discipline, dedication and friendschap, trachten we toch ook de safety first niet uit het oog te verliezen. Er mogen dus geen legoblokjes meer blijven rondslingeren vanaf nu, waar mijn blote voeten ook bijzonder dankbaar om zijn.

Je bent meestal vrolijk, wat opmerkelijk is want je vindt dutjes overdag doorgaans maar een saai tijdverdrijf. Je maakt al eens een uitzondering als je in slaapt valt in mijn armen of wij jou een paar kilometer rondrijden met de buggy, maar verder wil je vooral niets missen. George Orwell zou – als hij nog bij leven en welzijn was – kunnen nadenken over een nieuwe bestseller, want het is hier absoluut Little Sister is watching you. (Al zijn de big brothers ook altijd goed bij de zaak)

Zitten gaat ook steeds vlotter. Met steun gaat het heel goed, maar af en toe zit je ook al eens eventjes alleen. Daarna klets je meestal op je gezicht, maar dat neem je er graag bij. Je zit dus bij ons aan tafel. Gestoomd groentje dabei, lekker gezellig. Dat gaat allemaal vlot binnen, waardoor ik soms wel even moet slikken. Hoe snel gaat dat ineens? Hoe kan het dat jij ooit maar 880 gram woog en hier nu vlot aan maatje 74 zit?

We hebben zo lang getwijfeld over je komst. We hebben daarna zo lang gedacht dat het onmogelijk was. We hebben dan zoveel bange uren, dagen, weken en maanden gehoopt dat jij ooit thuis bij ons zou kunnen zijn. Dat jij gelukkig zou worden.

Kijk nu, ik denk dat niemand hier op had durven te hopen. Wat doe jij het goed! Wat een wonder ben jij! We weten natuurlijk nog heel veel dingen niet (en ik weet dat veel mensen denken dat we nu volledig out of the woods zijn met jou, maar dat zullen we pas over een jaar of 10 echt kunnen uitspreken), maar wat jij nu al presteert is fenomenaal. Dat jij (voorlopig) gewoon evolueert zoals een normale baby, dat is een ongelooflijke prestatie. En een schitterend cadeau na onze miserietrein.

Je wordt op handen gedragen door je twee broers, die naar schatting 35 keer per dag zeggen “hoe schattig je wel niet bent”, die scherp in de gaten houden wat je doet en hoe, die je met veel plezier een paar keer per dag plat knuffelen en wel tien keer per uur vragen of “Roosje bij hen mag zitten”.

Alleen blijf jij niet meer zo goed stilzitten de laatste tijd. Jij wil de wereld verkennen en veroveren.

Die verovering van onze harten is alvast binnen, lieve schat.

Dikke kus,

Je mama

The post Een baby van (gecorrigeerd) een halfjaar. Of wat maandbrief 6 had moeten heten. appeared first on Sofinesse.

Dat was ook vrij snel beklonken met Tom (in ALLE mogelijke opzichten, insert knipoog), hij vond het ook een mooie naam. Dat was dan geregeld.

Alleen bleek ik een klein jaar na onze eerste ontmoeting zwanger te zijn van een jongen. Daar stonden we dan met Janne. We moesten op zoek naar een mannelijke variant. Dat had heel wat voeten in de aarde, maar uiteindelijk zijn we geland bij Basiel. Ik vond Janne daarna nog altijd heel erg mooi, maar een totaal andere stijl dan Basiel dus voor mij uitgesloten. Ik vind het persoonlijk heel belangrijk dat namen binnen een gezin echt goed bij elkaar passen (anders knettert het in mijn hoofd), dus begon ik te zoeken naar een Basiel-naam in de vrouwelijke categorie. Enter Rosalie.

Tom heeft eigenlijk nooit suggesties gedaan, hij keurde vooral af waar ik mee kwam aandraven. Ik stuurde hem dus voortdurend lijstjes. Dit lijstje is van 2014, toen ik zwanger was van Felix en er nog een waterkansje was dat hij toch geen piemeltje had maar een vulva. Rosalie stond er toen al op te pronken (trouwens ook de enige naam die in 2019 nog altijd op het lijstje stond). Pittig detail: hij keurde het toen af. NOK staat voor Niet OK, en dus veto. Geen Rosalie dus. Sowieso niet, want Felix was een jongen en dat derde kind waar we het eerder volmondig over eens waren, stond ineens op de helling.

Was het omdat Felix twee jaar lang elke nacht huilde? Was het omdat twee kinderen toch drukker bleken te zijn in combinatie met full time jobs dan dat hij had verwacht? Het resultaat was alvast: geen derde meer. Ik voelde me enorm incompleet, maar gezinsuitbreiding moet je met allebei willen. Anders is het nee.

Ik schreef daar moeilijke blogs over. Over het afsluiten van een incomplete kinderwens en over het nooit hebben van een dochter. Want hoewel de deur niet helemaal dicht was, veel licht viel er niet meer door de spleet.

Maar op mijn 34^ste verjaardag kreeg ik een schitterend cadeau. Eentje dat ik nooit meer had zien aankomen. Ik kreeg een “Proficiat met je baby!” kaartje. Aan de binnenkant stond geschreven dat dit hopelijk ons cadeautje was voor volgend jaar. Dat hij JA zei tegen een derde kind. Ik stond – van geluk – aan de grond genageld.

Niet zomaar impulsief, maar heel wel beredeneerd. Een bewuste keuze, een bewuste ‘ja’. Ik heb gejankt, heel veel. En omdat het nog even duurde voor ik het echt geloofde, heb ik nog een paar weken met een spiraal rondgelopen dat ik niet durfde te laten verwijderen. Gingen we echt nog een kindje krijgen? Wow, beste cadeau ooit.

De rest van het verhaal is je misschien bekend. Ik werd onmiddellijk zwanger en het was het begin van onze miserietrein. Want het eindigde in een miskraam, met een ontslag erbovenop, Tom verminkte zijn ellenboog, ik werd onvruchtbaar verklaard met het syndroom van Asherman na een curettage en als genadeslag stapte mijn broer uit het leven. Hoe ik uiteindelijk tegen alle verwachtingen in toch zwanger geraakte en het dan zelfs nog een meisje bleek te zijn. Hoe dat allemaal weer misging bij 25 weken zwangerschap en er nu uiteindelijk toch een gezonde brok geluk naast mij ligt te rollen. Een turbulente achtbaan, de zwaarste zes seizoenen van ons leven.

Ik maakte stiekem lijstjes, want mijn lief denkt niet na over namen vooraleer hij de dokter met 100% zekerheid heeft horen zeggen wat er wel of niet aanhangt. Een meisjesnaam deze keer, wow.

Ik had van in het begin twee favorieten, Rosanne en Rosalie. Uiteraard had ik voor de zekerheid nog andere namen op het lijstje gezet, maar deze twee sprongen er altijd uit. Ik vreesde het ergste, want een paar jaar eerder was Rosalie resoluut van de lijst gegooid. Voor de aardigheid liet hij Annabel en Mathilde ook nog staan, maar eigenlijk was Tom deze keer meteen overtuigd van Rosalie. Ik heb nog heel erg lang geprobeerd om het naar een Rosanne te draaien, maar zonder veel succes.

Op vakantie in Frankrijk was hij op een ochtend gaan lopen. Tijdens dit sportieve manoeuvre had hij er nog eens heel erg over nagedacht en voelde dat het een Rosalie Brutin moest worden, geen Rosanne. Diezelfde dag voelde hij Rosalie ook voor het eerst heel stevig schoppen, dus dat was dan beklonken.

Die vreemde zondagmorgen toen zij op twee minuten ter wereld kwam, vroeg de dokter tussen baby en placenta of we al een naam hadden (wat niet zo gek is natuurlijk, want op 26 weken heb je normaal nog heel veel tijd om daar over na te denken). Het was een van de vreselijkste momenten van ons leven, maar we keken elkaar aan en wisten allebei dat het echt Rosalie was. Dat was op dat moment het enige dat we zeker wisten. We konden niet zeggen of ze zou leven of sterven, maar ze zou altijd Rosalie zijn.

Het geboortekaartje was al in ontwikkeling op dat moment, maar ik heb met elleetmoidesign afgesproken om het even in de koelkast te stoppen. Een kaartje sturen op zo een moment, dat voelde verkeerd. Want ze was dan wel geboren, alles was onzeker. Want ze was dan wel geboren, maar ze had eigenlijk nog maanden in mijn buik moeten zitten. Want ze was dan wel geboren, maar ging het een geboortekaartje of een rouwkaartje worden. Eventjes niets, tot we haar ooit hopelijk mee naar huis mochten nemen.

Toen het er beter begon uit te zien, hebben we het concept van het kaartje veranderd. Er staan twee data op, twee maten en twee gewichten. Want 15 september is haar geboortedatum, maar 6 december is de dag dat ze echt haar nest vond. Dat ze echt naar huis kwam, en die dag was en is even belangrijk en groots.

Ik krijg vaak de vraag wanneer we haar verjaardag gaan vieren, of dat het misschien ook twee keer is. Ik probeer alleen gecorrigeerd naar Rosalie te kijken, alle maanden in het ziekenhuis probeer ik bewust niet mee te tellen. Haar verjaardag is dus altijd op 15 september, maar ze zal in 2020 dan nog maar een kindje van 9 maanden zijn. Uiteindelijk is het wel de bedoeling dat ze die achterstand zal inhalen tot je het niet meer merkt, maar de eerste jaren telt (medisch) haar gecorrigeerde leeftijd.

Rosalie is hier vaak Roosje. Ook al wilde ik het op voorhand liever verkleinen tot Rosie, het blijkt een Roosje te zijn.

Ik vind het schitterend passen bij haar, en ook bij Basiel en Felix. Bij het zachtroze van haar geboortekaartje en bij de weg die ze afgelegd heeft. Rosalie.

Ik lig niet zo wakker van betekenis, maar Rosalie zou verschillende dingen betekenen en dat past eigenlijk wel.

Kleine roos, als je vertrekt vanuit het Latijn.

Roem vanuit de Germaanse stam Rod.

En ‘dauw’ in het Slavisch.

Dat het een kleine Roos is lijkt me duidelijk. Ik zie haar ook wel fonkelen zoals de zon dauw in de ochtend kan doen schitteren. En wat die roem betreft. Sorry dochter, dat stuk is volledig de schuld van uw instagrammende moeder.

(En hoe ging dat bij jou?)

The post Hoe Rosalie een Rosalie werd appeared first on Sofinesse.

Ik werd wandelen gestuurd op de toneelschool en ging dan maar Germaanse talen studeren omdat veel mensen ‘in de media’ dat hadden gedaan. Acteren is nog steeds een grote liefde, maar ik ontdekte dat presenteren me even gelukkig maakt. De architectuur werd helemaal afgevoerd omdat het met serieus wat wiskunde bleek te zijn, maar de interieurmicrobe is nog altijd springlevend.  In dat kader: een absoluut droomscenario is een nieuwe reeks van de huisdokter (of iets dergelijks) die ik zou mogen presenteren. Hupla, twee liefdes samen. Soms is het mooi weer in Utopia.

Maar ook vroedvrouw verdween nooit uit mijn gedachten. Ik zat nog in het middelbaar toen ik al zenuwachtig werd van mensen het hadden over het aantal maanden, want je bent geen negen maanden zwanger maar 40 weken. Ik ging al heel snel babysitten (vanaf mijn 13^de) en was dolgelukkig toen er nog een klein boeleke bijkwam in mijn favoriete gezin. Kato was echt nog heel mini toen ze al een paar uurtjes aan mij toevertrouwd werd en ik vond dat geweldig. Later ging ik daar soms zelfs meerdere dagen babysitten. Heerlijk, geweldig, de max. Dat hele baby en zwangerschapsverhaal bleef me aantrekken.  En ja, ge moet het ook niet verder zoeken met mijn borstvoedingsgedoe. De allergelukkigste periode uit heel mijn leven was dan ook de moederschapsrust met Basiel. Ik ben nooit nog zo chill geweest als toen.

Raar eigenlijk dat ik pas tijdens de zwangerschap van Felix het bestaan van Geboren in Gent ontdekte. Toen nog onder een andere naam, maar met hetzelfde stel geweldige vroedvrouwen. Na de bevalling van Basiel wist ik dat ik het anders wou. Ik ben in 2012 zonder verdoving bevallen (oef, want dat was een grote wens van mij), maar achteraf bekeken onnodig ingeleid. Je bent onwetend en volgt de gynaecoloog, want die weten het toch wel zeker? Ondertussen weet ik dat daar verschrikkelijk veel verschil op zit. Ondertussen weet ik dat medische praktijken die alleen vertrekken vanuit risicobeperking en daarbij de natuur uit het oog verliezen (en andere risico’s creëren die je er dan maar gewoon moet bijnemen “want de baby is toch gezond”) niet bij mij passen. Ik geloof in een combinatie van de natuur én de medische wereld, niet in het uitsluiten van één van beide.

De bevalling van Felix was fantastisch, dankzij Karolien van geboren in Gent. Zij wist wat ik wilde en heeft dat ook mogelijk gemaakt. Volledig natuurlijk bevallen,  op mijn tempo. Dat bleek een speedbevalling van minder dan twee uur met een gigantische baby, maar het was heerlijk. Ik ben ongelooflijk blij dat ik deze ervaring heb, want anders zou het trauma van Rosalie nog groter zijn. Er is toch één bevalling waar ik met heel warme gevoelens op terugkijk.

December 2019, ik keek er zo hard naar uit. Nog eens bevallen, dit keer met de (voor mij) juiste gynaecoloog én met een vroedvrouw van Geboren in Gent. Ik heb met het grootste enthousiasme mijn geboorteplan ingevuld, ik was echt enthousiast. Iedereen weet dat een geboorte heel onvoorspelbaar is, maar je kan bij Geboren in Gent heel duidelijk aangeven wat je wil en hoe. Ook met een plan B, of zelfs een plan C. Alle scenario’s worden besproken en bekeken, zodat het een zo fijn mogelijke ervaring kan worden.

Wat de kers op de taart moest worden, liep helemaal anders. Het is een litteken op mijn ziel dat nooit hersteld zal worden. De geboorte van Rosalie is een gigantisch trauma. Ik zal voor eeuwig en altijd die drie maanden zwangerschap én bevalling missen. De tranen rollen over mijn wangen terwijl ik dit schrijf. Het is een gevoel dat je denk alleen maar kan begrijpen als een zwangerschap je veel te vroeg ontrukt werd, maar het doet krakend veel pijn. Schreeuwend, scheurend, verdwaasd veel pijn.

Maar gelukkig zijn er dan geweldige vroedvrouwen van Geboren in Gent. Door omstandigheden ken ik alleen Angelique en Karolien van het oranje team echt, maar dat zijn dan ook twee ongelooflijke toppers (de rest ook hoor!). Je kan bij hen terecht voor opvolging tijdens de zwangerschap, wat zalig is, want zij nemen veel meer de tijd om te luisteren, meer dan een gynaecoloog dat kan. Je kan uiteraard postnataal op hen rekenen, maar ze zijn er ook tijdens de bevalling. Dat kan helemaal thuis, of met een combinatie van arbeid thuis en begeleiding in het ziekenhuis. Maar vooral: ze zijn er.

Ik kan niet met woorden uitdrukken hoeveel steun ik heb gekregen van Karolien. We hebben een goeie klik en zijn door allerlei omstandigheden nog dichter bij elkaar gekomen, maar wat een vroedvrouw. Wat een vrouw.

Ze was er toen ik met licht bloedverlies naar het ziekenhuis ging. Ze stond er in de acht dagen dat ik de geboorte nog heb kunnen rekken in het UZ, ze stond er om naar dat kleine mensje in de couveuse te gaan kijken. Ze was er om me aan te moedigen tijdens de eerste aanhap en ze was er ook achteraf. Nog altijd.

Een zwangerschap en bevalling is verschrikkelijk uniek. Soms doe je het maar één keer, of twee keer. In ieder geval, de meeste vrouwen doen het geen twintig keer. Dus eigenlijk is er geen ruimte voor trial and error. Daarom kan ik alleen maar aanraden om je te laten begeleiden door deze vroedvrouwenpraktijk (of een andere, als je niet van Gent bent). Je vindt er een luisterend oor, een oplossing voor veel problemen, begeleiding op maat en veel liefde. De job vraagt bakken liefde, en die is er.

Het was afgelopen dinsdag ‘dag van de vroedvrouw’. De ideale gelegenheid om al die fantastische vroedvrouwen (én mannen!) eens serieus in de bloemetjes te zetten. Geweldige exemplaren in het ziekenhuis, maar ik heb een nog grotere boon voor de zelfstandige vroedvrouwen. Ze hebben de kunst om ongemerkt de intimiteit van je huis binnen te stappen, om tegelijk onzichtbaar en toch stevige houvast te zijn.

Het is nog te vroeg, maar het hele verhaal van Rosalie heeft nog andere dingen in gang gezet. Ik droom nog steeds van dat boek, ik zou heel graag lezingen geven om meer te vertellen over borstvoeding (want geschreven woorden zijn altijd verder dan een gezicht en een stem), ik zou meer willen betekenen voor andere verse (premature) ouders en zoveel meer.  Ergens heb ik vertrouwen dat het er ooit op de een of andere manier wel zal zijn.

Voor alle toekomstige ouders, ga eens kijken op de website van Geboren in Gent. Praat openlijk met je intimi over wat je meemaakt, mij had bijvoorbeeld niemand verteld hoeveel bloed je verliest na een bevalling. Had ik het geweten, ik had grotere onderbroeken voorzien voor die eerste dagen. Wees niet bang van een bevalling, het is een krachtige ervaring. Omringd met de juiste mensen kan het ook een prachtige ervaring worden. Zoek een fijne praktijk bij jou in de buurt.

Want goeie vroedvrouwen zijn goud. Puur goud.

The post Vroedvrouwgoud: Geboren in Gent. appeared first on Sofinesse.

Onrust want er is geen moment om naar uit te kijken, om naar af te tellen. Het is allemaal te vaag om er een vinger op te leggen. We weten niets. Ik ben ook bang dat het moment waarop de lockdown nog lighter wordt, mijn angst exponentieel zal meegroeien. Want uiteindelijk zal het virus pas echt onder controle zijn als er een vaccin is en het ziektebeeld meer in kaart is gebracht, en hoe lang duurt dat nog? Dat zal alvast niet samenvallen met het opheffen van de maatregelen. Tot die vaccintijd ga ik Rosalie niet in de buitenwereld durven laten, waar elke persoon een potentieel gevaar is. Waar de jongens dan elke dag opnieuw een bron van risico zullen zijn, omdat zij naar school gaan en dus elke dag naar een nieuwe besmettingshaard. Dat is toch een onleefbare angst?

Rust want lege weekends zijn heerlijk. Er moet helemaal niets, want er is alleen een lege agenda. Daardoor doen we veel dingen die ons als gezin nog dichter bij elkaar brengen. We hebben nog nooit samen zoveel kilometers gewandeld en elke maaltijd samen aan tafel gezeten. Nu wel. Er is zoveel verbinding in onze gezinsbubbel. Rust.

Onrust omdat mijn keel wordt dichtgeknepen als ik denk aan de gevolgen die we hier nog zo lang van zullen moeten dragen. De persoonlijke en sociale drama’s, de zoveelste economische ramp die verhaald zal worden op de meest kwetsbare mensen,  de eenzaamheid die singles te veel wordt of de crisis die groter wordt in moeilijke thuissituaties. De echt zieke mensen die maanden moeten revalideren, de getekende mensen die afscheid moesten nemen zonder elkaar, de uitgeputte zorgverleners, de verdronken kleine zelfstandigen…Ik kan nog uren doorgaan. Wordt de wereld ooit nog normaal? Geraken we hier nog wel echt boven? Als alles weer ‘normaal’ wordt, hoeveel jaar gaan we dit rotvirus dan nog in onze rugzak meedragen?

Rust want ik heb het ongelooflijke geluk om nog thuis te zijn en dus constant te kunnen zorgen voor mijn drie kinderen, zonder daarbij werk te jongleren. 

Maar onrust. Want het is waarschijnlijk ongepast om te zeggen dat ik deze tijd echt nodig had om mezelf een beetje te helen na alle persoonlijke trauma’s van de laatste twee jaren. Die zielebarsten lijken weer helemaal naar de kelder verschoven. Deze crisis is collectief, dus ik heb het gevoel dat ik mijn eigen littekens maar moet wegstoppen. Eerst van Covid genezen en dan misschien ooit eens van de rest? Alleen zal het in die “ooit” heel erg druk zijn waardoor ik nu al intens bang ben over wat dat dan met mij zal doen. Heb ik nog wel rek? 

Rust want voorlopig is er niemand in onze omgeving ernstig ziek door Corona, hopelijk kan dat zo blijven. Uiteraard zijn er heel veel mensen die we fysiek heel hard missen, maar dankbaar voor alle digitale hulpmiddelen.

Maar ook onrust want mijn moeder werkt in een WZC waar het binnen zit, en zij is zelf niet meer zo gek ver van de risicogroep.

Nog meer onrust als ik denk aan de mensen die nu meer dan ooit nood hebben aan een knuffel en een schouderklop. Die iemand moeten begraven in afstand. Want laten we eerlijk zijn, die social distance is eigenlijk vooral een physical distance met grote sociale gevolgen. Tactiel zijn is des mensen. Elkaar niet mogen aanraken is echt onmenselijk. Dubbel onmenselijk als de ziel gekraakt is.

Rust omdat er veel solidariteit is. Zoals de bijna onbekende die een ovenschotel naar de treurende vriendin in een andere provincie bracht, omdat het voor mij niet telt als een essentiële verplaatsing. Voor alle mondmaskers die genaaid worden en alle knuffelberen achter de vensters. Voor iedereen die in zijn kot blijft en probeert lokaal te kopen. Voor de creativiteit die weer vrijspel heeft (omdat er zoveel leegte is?). #tousensemble

Ik vergeet heel veel rust. Als ik niet verder kijk dan morgen, lukt het hier goed. Ons gezin draait, wij amuseren ons in ons kot. Wij doen ons best om de troeven uit deze situatie te halen. Er is echt een serieuze silver lining.

Ik vergeet heel veel onrust. In mijzelf, die ik heel ver weg probeer te duwen zodat de sfeer hier gezellig blijft. Dat gaat over kleine onrust over de verschrikkelijke rommel in dit huis wat voor mijn rommelig hoofd een serieuze uitdaging is. Maar ook over grote onrust, over de toekomst. Van ons, van iedereen. Die onrust beneemt me de adem en maakt het zwart voor mijn ogen.

Rust. Onrust. Rust. Onrust. Onrust. Onrust. Rust. Rust. Onrust. Rust. Rusteloos.

We kunnen niets anders dan er in berusten zeker?

The post (On)rust appeared first on Sofinesse.