Voilà, het hoge woord is eruit. Het concept is sharing en om in de anglofiele sfeer te blijven: it sucks. Want ga je niet op restaurant om een keertje niet uit dezelfde pot te moeten eten én om helemaal zelf te kiezen wat er op je bord komt, ook als jouw smaakvoorkeuren omgekeerd evenredig zijn aan die van je tafelganger(s)? 

Waarschijnlijk heeft Kamal Karmach het berekend voor Andermans Restaurantzaken en zorgt het sharing concept voor meer winst op het einde van de rit. Fair enough, de horecauitbater mag van mij meer dan zijn boterham verdienen. Maar dat hele restaurantgebeuren draait wel grotendeels om gezelligheid. Het kan toch niet de bedoeling zijn dat je kapot gaat van de stress omdat er maar drie hapjes op dat handgedraaide keramische bordje liggen terwijl je met vier mensen aan tafel zit? 

Pas op, het kan ook zo verschrikkelijk lekker zijn dat je het concept kan vergeten. Zo had ik twee keer de eer om in Door 73 te gaan eten (van Marcello Ballardin) . Dat was zo ongelooflijk lekker dat ik het hem vergeef dat er niet van elk hapje genoeg was. Toen waren er ook zoveel verschillende gerechten dat het uiteindelijk echt wel meer dan voldoende was. En zei ik al overheerlijk?

Maar het kan ook serieus fout lopen. Zo ging ik vorig weekend met vijf vriendinnen naar een fancy rooftopbar. Je weet wel, zo’n plek waar de cola zero naar de prijs van een glas wijn neigt omdat je hem opdrinkt met een prachtig uitzicht over Gent. Dat je de locatie betaalt is nog te begrijpen, maar dat je afgezet wordt omdat je voor het (sharing!) menu gaat is dat niet. 

Op de kaart kon je kiezen tussen zelf je (sharing!) hapjes te selecteren of voor het menu te gaan. Dan kreeg je ofwel een selectie van 5 hapjes (50 euro pp) ofwel 7 hapjes (65 euro pp). Sidenote: om je hippe kont op het rooftopterras te mogen begeven, moest je minimum dat laatste consumeren. Gelukkig met dranken inbegrepen. En laat ons eerlijk zijn, met cola zero’s met de prijssterallures van een witte wijn, zit je daar snel aan. 

Omdat we al wat bordjes hadden zien passeren, gingen we voor de zeven gangen. Want het is niet de bedoeling dat je na de sharing maaltijd nog naar de frituur moet hollen omdat je met honger achterblijft. Volgens de kaart waren alle hapjes voor twee personen bedoeld. Ondanks het feit dat wij met zijn vijven waren, kregen we toch telkens maar twee bordjes (voor vier personen dus). Gingen ze er vanuit dat het vijfde wiel aan de wagen zich wel kon troosten aan de overschotjes? Ze dachten waarschijnlijk dat we het niet zouden merken. 

Het was ook echt gezellig en we lieten het los. De schaamhapjes (“Wil jij het laatste nog?”) werden eerlijk verdeeld, mogelijks geholpen door de rijkelijk vloeiende wijn met de prijssallures van vloeibaar goud. Maar gelukkig wel met een rooftopview! 

Toen bleek de zevende gang (het dessert) maar niet te komen. We zagen dat de halfopen keuken al aan de opkuis begon, maar onze millefeuille was nog altijd niet gepasseerd. Uiteindelijk vroegen we of er misschien iets misgelopen was, waarop er aan onze eerlijkheid werd getwijfeld. 

Tot twee keer toe kregen we de vraag of we toch al niet een soort cake hadden gekregen, want volgens hun boekhouding hadden wij dat al opgesmikkeld. Aangezien er ook al eens met een drankplateau serieus was gemist, kan ik wel ergens snappen waar het fout is gegaan, maar een dessert waarvoor je betaalt, moet ook gewoon op tafel komen. Punt. (En op dat punt hadden we echt nog niets gesmikkeld van dat dessert)

Uiteindelijk kregen we drie dessertjes voor vijf personen. Vreselijk, want wie wil er nu aan hogere wiskunde doen tijdens het eten ipv gewoon heerlijk te genieten? Al hadden we toevallig wel tijd om te rekenen, want we moesten toch heel lang wachten op onze millefeuille. En wat bleek? We zijn serieus in’t zak gezet. Want de hapjes afzonderlijk bestellen was in totaal 7,5 euro pp goedkoper dan voor het menu te gaan! Met potverdorie identiek dezelfde hapjes. En als we dat hadden gedaan, hadden we misschien wel echt eten gekregen voor vijf ipv vier personen? 

Enfin. Sharing dus. Iets wat we al eeuwen doen met patatten en boontjes uit de casserole en voor elk gezinslid een blinde vink. Of met een grote pot spaghetti waar iedereen naar hartelust uit kan scheppen en die je zeker niet met honger achterlaat. Sharing doen we thuis jongens, op restaurant mag het weer naar het concept van weleer: je betaalt een flinke klets extra omdat je het niet zelf hoeft te maken, omdat je niet zelf hoeft af te wassen en omdat er iets lekker op je EIGEN bord ligt. Dat mag gerust handgedraaide keramiek zijn, daar doen we niet moeilijk over. 

Maar let op. Als je vraagt of ik je sharing concept al ken, zou het wel kunnen dat ik dat bord naar je kop gooi. 

The post Kent u ons concept al? appeared first on Sofinesse.

Je zou in zoveel woorden ook ant-woorden verwachten, maar de waarheid is dat het alleen maar voor meer vragen zorgt. Er is wel een zin die ik nooit kan vergeten en die me met de regelmaat van de halfwassen maan een gigantisch schuldgevoel bezorgt.

“Aan mijn oudste zus vraag ik om hier niet over te schrijven. Schrijf over jezelf, maar niet over mij.”

In jouw laatste en eeuwige letters voor mij zit een verwijtend vingertje en een stevige oogrol. Maar ook een dwingend bevel. Het schuldgevoel vloeit uitvoerig omdat ik het niet kan waarmaken.

Ik probeer nochtans harder dan het stokbrood dat zich per ongeluk heeft verstopt in een hoekje van de keukenkast. Ik probeer te vertellen wat het met mij doet, niet wat er met jou gebeurd is. Maar ik ben ook boos dat jij mij dingen oplegt, terwijl ik me wel moet staande houden in de verdrietkrater die jij geslagen hebt. Ik heb schrijfnood.

Dit is bijna het boek dat al jaren in het bos van mijn hoofd woont, klaar om geschreven te worden. Anders want Wolf is niet mijn broer en ik ben Lara Tavereirne niet. Maar hetzelfde omdat ik van sommige stukken niet kan geloven dat ze van iemand anders zijn. Een pijnlijk herkenbaar verhaal, als ik dit prachtige – is dat een gepast woord voor zoveel pijn? – boek las.

Ik las het op aanraden van de papa van de zus van zij die van bloemen hield. De laatste pagina’s kreeg ik bijna niet gelezen, omdat de tranen uit mijn ogen klotsten.

Mag ik wel aanspraak maken op pijn en verdriet? Ik was niet je favoriete zus. Je belde niet naar mij als je groot nieuws had. Je nam me niet mee voor wilde ritjes in je patserbak of last-minute roadtrips naar Italië. Ik ben gewoon de oudste zus. En wat is mijn verdriet naast dat van mijn ouders, je lievelingszus, je beste vrienden en dichte familieleden? Waar sta ik ergens? Ik zou het je zo graag vragen.

Maar het bos in Durbuy is voor altijd stil. Of net heel luid? Ik weet het niet, want ik durf er nooit meer naartoe.

Wil je aub stoppen met dood te zijn?

The post Schrijfnood appeared first on Sofinesse.

Je was een beetje verward. Ik heb even moeten uitleggen wie ik was, je oudste kleindochter, Sofie. Diegene van wie ik altijd het verhaal heb horen vertellen dat je niet geloofde dat het een meisje was. Na vijf zonen kon het toch dat er echt een meisje geboren was in de familie Verschueren? Toch wel.

Mijn jeugd was voor een groot stuk naast jou. Letterlijk, want ons huis paalde aan dat van moemoe en vava. Een kangoeroewoning nog voor het woord was uitgevonden. Heel vaak ging ik ’s avonds – meestal al in pyjama – bij jullie nog een beetje mee televisie kijken, die altijd veel te luid stond. “Moe, moeten die niks eten. Of drinken.” Dat zei je. Waarop moemoe naar de keuken trippelde en altijd wel met iets tevoorschijn kwam. Vaak met een appel en een mesje, in de zetel naast de jouwe, voor ons een appeltje schillend.

Soms leek je wel een beetje vastgegroeid in die zetel. Ik denk niet dat ik het ooit gedurfd heb om daar in te gaan zitten. Dat is de zetel van vava, het is ongeschreven wet dat die vrij blijft. Tegenwoordig is het opklapmodel, maar vroeger was er een apart voetbankje. Daar heb ik vaak gezeten. Want honderden keren heb jij me geroepen om naar het vogeltje te kijken dat je gevangen had. Ik hoorde tjilpende geluidjes en zag je grote handen dat kleine vogeltje zachtjes omklemmen. Ik heb het vogeltje nooit gezien. Want als ik bij het voetbankje kwam, dan werd ik – vrij letterlijk – bij de neus genomen. Ook na honderd keer bleef ik het geloven, ook na honderd keer bleef jij er smakelijk om lachen.

Zoals je ook smakelijk kon genieten van zoete lekkernijen. Dat mag niet altijd van moemoe, maar je kon dan zo deugenieterig en stiekem knipogen als je toch een boucher’ke had kunnen bemachtigen.

Ooit sprong ik uit een vliegtuig. En jij vloog mee, je luchtdoop. Ik weet niet of je op voorhand wist dat de deur tijdens de vlucht zou blijven openstaan. Achteraf hebben we er hard om gelachen, maar op het moment zelf zag ik je vooral angstig knuffelen met de gordel van je vliegtuigzitje. Niet zoals je anders op je gemak in je zetel zat.

Ik heb ook uren en uren in de stal gestaan. Toen stonden er nog koeien, en als die moesten kalven, stond ik op de eerste rij. Zelfs na drie kinderen ken ik een keizersnede van dichtbij alleen maar van de veterinaire. Ik weet nog dat er daarna een soort zilveren spray op de wonde werd gespoten, terwijl het kalfje ernaast al probeerde recht te staan. Ik zag armen verdwijnen in vreemde gaten en die keer dat een tractor een kalfje er moest uit trekken omdat het vast zat, staat meer dan dertig jaar later nog in mijn geheugen gegrift. Jij liep dan rond met een stofjas en een stok, en ook met de nodige zenuwen en stress. Maar ik hield zo van de spanning van de stal. Van het nieuwe leven dat daar zo vaak kwam piepen, van het hele gebeuren, van jouw aanwezigheid.

De zetel is leeg nu. Niemand zal er ooit in gaan zitten. Want het is de zetel van vava. We nemen die zetel mee in ons hart, en jouw guitige blik als je er in zat.

The post Dag vava. appeared first on Sofinesse.

Laat ons eerlijk zijn, het zijn ook de enige twee uurtjes van de week dat ik kan ontsnappen aan de constante stroom van werk en kinderen. Dat heb ik voor corona nooit zo aangevoeld, maar nu doet het echt deugd om even weg te zijn. 

Voila, het grote woord is eruit. Corona heeft alles veranderd. Het heeft de mooie dingen van ons gezin nog meer blootgelegd. Ik vind het fantastisch dat wij na een vol jaar continu op elkaars kap, nog altijd blij worden van elkaars gezelschap. Er was niet veel behalve de kern, en die blijkt echt van goud. Drie gelukkige kinderen, twee verliefde ouders. Als je lief in een pandemie beslist om op een knie te gaan, dan zit het echt wel snor. Mijn bubbel is echt de allerbeste. 

Toch is het ook pittig. Anderhalf jaar zwaar onderbroken nachten. Anderhalf jaar geen “avond” zoals je verondersteld wordt te hebben als de kinderen slapen. Om de simpele reden dat dat exact het moment is waarop ik in elkaar stuik van vermoeidheid. Een jaar met amper of geen village. Een jaar met wandelen en gezelschapsspelletjes, maar met bitter weinig vrienden of familie. Anderhalf jaar met veel, en weinig. En veel. 

Thuiswerken met een peuter is dweilen met tien kranen open. Thuiswerken met grotere kinderen is om het halfuur een messteek door uw hart van schuldgevoel, naar beide partijen. Die twee loopuurtjes zijn dus echt gestolen luxe. Voor iets anders is er gewoon geen ruimte. Twee seconden in elkaars ogen kunnen kijken zonder ingehaald worden door werk, huishouden of kinderen is al een groot succes. We proberen dat soort kleine dingen dan ook echt te vangen. 

De uitzichtloosheid weegt. Er zijn zoveel momenten gepasseerd die we niet hebben kunnen delen. Zowel de mooie als de moeilijke. Er is zoveel voorbijgegaan dat nooit meer terugkomt. 

Als docent ga ik gebukt onder hoe deze crisis duwt op jongeren. Ik zie ze wegkwijnen en kan dat niet gewoon vergeten als ik ‘s avonds mijn scherm dichtklap. Als docent ben ik moe van het heen en weer schakelen tussen campus en online, van het proberen digitaal creatief en interessant te zijn, van het proberen te lezen tussen de lijnen. Aanpassen, nog eens draaien, plannen in de vuilnisbak kieperen omdat maatregelen veranderen en opnieuw beginnen. Altijd opnieuw beginnen, altijd doorgaan. 

Zoals het gaat tijdens looptoertjes. Op voorhand lijken die 8 of 10 km een hele hoge berg, maar stapje voor stapje valt het wel mee. Vooral omdat ik weet wanneer ik weer thuis zal zijn: er is een finish. Iets wat deze crisis en mijn hoofd enorm hard nodig heeft, een eindmeet. 

Ik liep vanmorgen met lekkere muziek in mijn oren en een voorzichtige zon op mijn snoet. Op een bankje zat een oude man. Toen ik gezwind passeerde, begon hij te applaudisseren. Zijn mondmasker hing onder zijn kin, wat maakte dat ik zijn enthousiasme niet alleen voelde maar ook nog eens echt zag. Een gezicht, en aanmoedigende handen. 

Terwijl ik er langs liep, in kilometer acht van mijn toer, voelde ik hoe veel deugd dit me deed. Het lopen, maar ook het simpele gebaar van de oude man op het bankje. 

Het voelde alsof hij een applaus gaf voor het hele voorbije jaar. Voor de hele voorbije anderhalf jaar, vanaf de vroeggeboorte van Rosalie. Voor de hele afgelopen twee en een half jaar, vanaf zijn dood. Voor alles vanaf mei 2018, de start van een trein van miserie.

Applaus voor jou. Applaus voor mezelf. Dankbaar voor deze onbekende supporter onderweg. 

Maar wat ik nog wilde weten, waar is de finish?

The post Waar is de finish? appeared first on Sofinesse.

Net voor de kanteling naar de ochtend werd ik een tijdje geleden wakker. Het was alsof ik daar nog stond in mijn droom, een documentaire in te leiden over prematuur geboren kindjes. In mijn slaap was ik het gezicht geworden van prematuurtjes en vanuit die rol was ik doorgerold naar televisie. Een beetje teruggerold ook, naar de liefde voor het presenteren. Er zat veel in die droom, maar vast ook een portie grootheidswaanzin. Dat is niet erg, een droom is de meest ideale plek voor zotte gedachten.

Maar diezelfde dag – en heel veel dagen daarvoor en daarna – kreeg ik weer dezelfde vraag. Dat er iemand opgenomen was in het ziekenhuis, met een groot risico op vroeggeboorte. Of dat een kindje veel te vroeg de veilige haven van de baarmoeder had geruild voor een verblijf op neonatologie. En daarbij vooral “Ik wil een cadeautje geven, wat is gepast?”. Soms zelfs praktischer, genre “welke maat kleertjes voorzie ik het best?”

Het feit dat er mensen aan je denken is geweldig. Het feit dat er mensen meeleven met je verdriet is fantastisch. Elk kaartje, elk berichtje, elke attentie werd en wordt hier enorm gewaardeerd.

Maar ik moet ook eerlijk bekennen dat ik veel niet meer weet. Die periode is zo een verschrikkelijk waas. Het verloop van Rosalie zit haarscherp in mijn geheugen, maar hoe de dagen zich rond het ziekenhuisbezoek spinden is soms moeilijk te achterhalen. Als je kind 82 dagen in het UZ Gent ligt, word je geleefd. Dus voor iedereen die ik vergeten te bedanken ben toen: mijn welgemeende excuses. Het kwam niet altijd allemaal binnen, mijn focus lag te veel op overleven.

Dus als mensen mij vragen wat ze kunnen doen om premature ouders te steunen, dan zeg ik altijd hetzelfde. Hoe lief elke attentie ook is, het is vooral de praktische hulp die zoveel deugd deed. Geen enkele dag in die drie maanden had ik genoeg fut om iets op tafel te toveren. Om boodschappen te doen. Om daar zelfs nog maar over na te denken. Er waren zoveel ballen om in de lucht te houden, eten hoorde daar gewoon niet bij. Het antwoord ligt soms gewoon in een kom soep.

Ik kan buurvrouw i. nooit genoeg bedanken voor wat zij het afgelopen najaar voor ons heeft gedaan. Zij heeft zich spontaan georganiseerd tot verzamelpunt voor al het eten dat op onze stoep werd gebracht in de ziekenhuistijd. Ik hoefde me niks aan te trekken van wanneer dingen gebracht werden of eender wat, ze vroeg gewoon simpelweg of er al iets was die avond of niet. Of er nog plaats was in de diepvries of niet. Dat lijkt misschien onnozel, maar dat was van onschatbare waarde. Als de grond volledig onder je voeten wegzakt, dan is de warmte van een gebracht avondmaal een zachte aai voor je verdriet. Dus als je iets wil doen voor premature ouders die een hele dag in het ziekenhuis zitten: breng eten. Daar kan geen enkel cadeautje tegenop.

Alle praktische hulp die we gekregen hebben, dat maakte echt het verschil. Hulp bij de opvang van de jongens, boodschappen, eten op de stoep, een keer een was doen, wat klusjes in huis. Daar ben ik vandaag nog altijd zo dankbaar voor. Het netwerk dat is rechtgestaan om ons te helpen, zowel van ver als van dichtbij, dat heeft ons erdoor getrokken. De tranen schieten in mijn ogen, want ik kan bijlange niet iedereen genoeg bedanken. Ook al omdat ik veel mensen niet eens persoonlijk ken, wat het bijna nog mooier maakt.

In nood leert men zijn vrienden kennen, zeggen ze wel eens. Dat is waar, nood toont het ware gelaat van mensen. Soms komt intense hulp uit onverwachte hoek, soms blijft het stil aan vanzelfsprekende kant. Ik weet dat heel veel mensen redeneren dat we “hen maar beter met rust laten” – ik dacht dat vroeger misschien ook – maar nee. Ik spreek nu zowel voor de geboorte van Rosalie als voor de dood van mijn broer: stilte is duizend keer erger dan dat je misschien een verkeerd woord zou zeggen. Al kan dat bijna niet. Soms zijn er geen woorden, en dat is ook goed. Dan kan je er nog altijd zijn. De confrontatie is maar één keer een moeilijk, daarna spring je er gezwind overheen of is er zelfs geen drempel meer. Het enige wat je nodig hebt als ‘steuner’: een portie begrip voor wie je steunt. Als je er op zo een moment voor iemand wil zijn, verwacht dan niks (terug). Heb daar begrip voor, dat komt wel (terug). Maar dan misschien even niet. Omdat dan blijven ademen soms al een loodzware opdracht is.

Cadeautjes zijn natuurlijk leuk. Sowieso. Maar kunnen ook heel gevoelig liggen. Ik kon het in het begin bijvoorbeeld echt niet verdragen dat iemand “Proficiat” zei voor Rosalie, dat maakte me pisnijdig. Want er viel helemaal niets te feliciteren aan een kind met zo een onzekere toekomst. En al zeker niet tegen een moeder waarvan de baarmoeder het gewoon had begeven. Ik kon het niet verdragen, echt niet. Ik weet dat andere ouders dat net heel erg appreciëren, dus hou je niet in.Laat al die belachelijke sociale codes varen en zeg gewoon wat je voelt. Ja, ook de premature ouders. Het is niet zo heel moeilijk om te zeggen wat je fijn vindt en wat niet. Het kan vooral veel onnodig leed besparen.

Kleertjes voor een prematuur kindje, dat is lastig. Je kan een pakketje aanvragen via vzw Kleine Held (voor een kindje op neo) en ik zou persoonlijk niet verder gaan dan dat. Het moment waarop Rosalie kleertjes mocht dragen, is verschillende keren uitgesteld. Er zijn minitiatuurkleertjes die ze nooit heeft kunnen dragen, omdat ze niet fit genoeg was. Dat doet pijn. Als het moment daar is, kan je vast nog snel genoeg voor leuke dingen zorgen.

Ik weet dat het in deze speciale Coronatijden allemaal nog een pak ingewikkelder is om er echt voor mensen te zijn. Mijn hart breekt dubbel voor iedereen die nu door dat eerste rauwe verdriet moet. Van gemis of van een trauma zoals een vroeggeboorte, of wat dan ook. Want knuffels zijn de beste zalf. En knuffels vallen niet onder social distance.

We zijn een creatief volk. Als je echt iemand wil helpen maar er staan een hoop praktische bezwaren in de weg, is er vast nog een omweg waar je niet aan gedacht had. En zelfs al geraak je niet verder dan een “We denken aan je”-berichtje, dan is dat nog geweldig.

Al die warmte die op ons afgekomen is. Al die kaarsjes. Al die regenbogen. Al die lekkere ovenschotels. Al die lieve kaartjes. Alles. Dat heeft ons moed gegeven om er elke dag opnieuw voor te gaan. Maar de praktische hulp, dat is toch wel echt een pilaar geweest. Ik word steeds gevraagd naar tips, dat is em. Praktische hulp is da bomb.

Ik wil van de gelegenheid gebruik maken om echt iedereen te bedanken die voor ons iets betekend heeft in die moeilijke dagen. Van de kleinste mini attentie tot de grootste gebaren. We hebben het allemaal geapprecieerd. Er zijn mooie bedankkaartjes, maar die geraken helaas niet overal. Sorry.

Onthou dat de gewone dingen het sterkst binnenkomen. Een kom soep, een knuffel, een babysit. Als je minder je hoofd moet breken over praktische shit, komt er meer ruimte vrij voor de dingen die op dat moment echt belangrijk zijn.

Bedankt. Allemaal.

Ik ben sinds september verliefd op soep. Vloeibare liefde die je hart instant verwarmt.

Merci x 10000.

The post Vloeibare liefde. En warmte. appeared first on Sofinesse.

Enfin. Wij waren geen geweldige match Jeron en ik, maar het blijft wel een toffe man. Hij had ook een mega schattig zoontje, waar ik instant verliefd op was. Ondertussen een stevige tiener, maar Mano heeft nog altijd een plekje in mijn hart. Het was zoveel jaar geleden een beetje het klassieke verhaal van de leerling die iets begint te voelen voor haar (impro)leraar en omgekeerd, ik weet niet wie eerst was. Om dan anderhalf jaar later kei hard gedumpt te worden maar hem daar tot op de dag van vandaag dankbaar voor te zijn. Ja, we kunnen vandaag nog vlotjes door één deur (zeker nu ik dat versmallingsprogramma ben begonnen :)), all good.

Jeron heeft me het juiste duwtje gegeven om deze blog te beginnen, dus credits daarvoor. Hij is en blijft ook een van de grootste improspelers van ons land. Wereldkampioen zelfs ooit, maar daar gaat het nu niet over. Omdat we ook na de breuk (enige tijd na het initiële drama uiteraard) bleven overeenkomen, ging ik nog wel eens het licht doen bij een voorstelling van de Improfeten. 

Naast mij in de lichtcabine trouw op post: Barbara (PS: Nog een andere Barbara dan die fantastische Barbara Ceuleers). Deze Barbara was/is de vrouw van de gitarist van de Improfeten. Iemand waar ik toen geweldig naar opkeek, en nu nog steeds. Want ze gaat haar dromen echt achterna. Geen praatjes, nee, ze heeft echt haar hebben en houden verhuisd naar Portugal. En vooral: ze heeft echt een boek geschreven. Meer nog, er is er al een tweede in de maak! Allemaal dingen waar ze van droomde, en die er nu gewoon echt zijn.

De bewondering is een beetje wederzijds heb ik mogen ontdekken toen ze voor 10 jaar Sofinesse een prachtige gastblog schreef. Ik voelde ontroeringstraantjes uit mijn ogen vloeien, zeker met het idee dat de kiem voor haar boek op een magische avond in mijne living is gelegd. 

Het was dus met klamme handjes dat ik vorige zomer “Blauw” begon te lezen. Het boek dat ze samen geschreven heeft met Joke, die er ook bij was die ene magische avond in mijne living. Want als je iemand heel graag hebt, dan is er toch altijd die lichte angst dat het misschien niet goed gaat zijn. En wat dan?

Maar ik begon te lezen in “Blauw” en twee dagen later was het uit. Ik werd onmiddellijk meegezogen in het verhaal en kon niet stoppen met lezen.

Dus die belachelijke angst was nergens voor nodig, het is gewoon echt een goed boek. Leest als een trein. Al stokte even mijn adem toen er ook een Rosalie bleek in voor te komen. Tijdens het lezen zat die van ons nog veilig in mijn buik en wist nog niemand dat ze Rosalie zou heten. Dat was echt heel speciaal.

Ik heb een gesigneerd exemplaar van “Blauw” in mijn boekenkast, maar ik mag er ook eentje weggeven. Dat ga ik via Instagram doen, dus kijk daar zeker mee om het te winnen. Maar ik wilde ook het hele verhaal vertellen, daarom doe ik het hier uitgebreid uit te doeken. Toch handig als je daarvoor je eigen website hebt :). 

Wel grappig dat ik zowel de boekvoorstelling als haar huwelijk gemist heb, omdat ik beide keren (met veel jaren tussen) geveld was door zwangerschapsmisselijkheid.  We hebben helaas ook geen enkele foto gevonden waar we samen opstaan (tien jaar geleden was dat nog niet zo met gsm’s en al, haha), maar we hebben ooit sowieso een selfie-date op haar terras in Portugal, want het is ook nog altijd mijn droom om ooit een boek te schrijven. Kunnen we daar dan hopelijk ook op klinken.

Maar voor nu alle eer aan haar (en Joke): wow. Wat een boek. Als je het straks niet wint, koop het dan snel en lees het. 

Ze heeft geen blauwtje gelopen. Integendeel. Wat een debuut.

The post Blauw. appeared first on Sofinesse.

Onrust want er is geen moment om naar uit te kijken, om naar af te tellen. Het is allemaal te vaag om er een vinger op te leggen. We weten niets. Ik ben ook bang dat het moment waarop de lockdown nog lighter wordt, mijn angst exponentieel zal meegroeien. Want uiteindelijk zal het virus pas echt onder controle zijn als er een vaccin is en het ziektebeeld meer in kaart is gebracht, en hoe lang duurt dat nog? Dat zal alvast niet samenvallen met het opheffen van de maatregelen. Tot die vaccintijd ga ik Rosalie niet in de buitenwereld durven laten, waar elke persoon een potentieel gevaar is. Waar de jongens dan elke dag opnieuw een bron van risico zullen zijn, omdat zij naar school gaan en dus elke dag naar een nieuwe besmettingshaard. Dat is toch een onleefbare angst?

Rust want lege weekends zijn heerlijk. Er moet helemaal niets, want er is alleen een lege agenda. Daardoor doen we veel dingen die ons als gezin nog dichter bij elkaar brengen. We hebben nog nooit samen zoveel kilometers gewandeld en elke maaltijd samen aan tafel gezeten. Nu wel. Er is zoveel verbinding in onze gezinsbubbel. Rust.

Onrust omdat mijn keel wordt dichtgeknepen als ik denk aan de gevolgen die we hier nog zo lang van zullen moeten dragen. De persoonlijke en sociale drama’s, de zoveelste economische ramp die verhaald zal worden op de meest kwetsbare mensen,  de eenzaamheid die singles te veel wordt of de crisis die groter wordt in moeilijke thuissituaties. De echt zieke mensen die maanden moeten revalideren, de getekende mensen die afscheid moesten nemen zonder elkaar, de uitgeputte zorgverleners, de verdronken kleine zelfstandigen…Ik kan nog uren doorgaan. Wordt de wereld ooit nog normaal? Geraken we hier nog wel echt boven? Als alles weer ‘normaal’ wordt, hoeveel jaar gaan we dit rotvirus dan nog in onze rugzak meedragen?

Rust want ik heb het ongelooflijke geluk om nog thuis te zijn en dus constant te kunnen zorgen voor mijn drie kinderen, zonder daarbij werk te jongleren. 

Maar onrust. Want het is waarschijnlijk ongepast om te zeggen dat ik deze tijd echt nodig had om mezelf een beetje te helen na alle persoonlijke trauma’s van de laatste twee jaren. Die zielebarsten lijken weer helemaal naar de kelder verschoven. Deze crisis is collectief, dus ik heb het gevoel dat ik mijn eigen littekens maar moet wegstoppen. Eerst van Covid genezen en dan misschien ooit eens van de rest? Alleen zal het in die “ooit” heel erg druk zijn waardoor ik nu al intens bang ben over wat dat dan met mij zal doen. Heb ik nog wel rek? 

Rust want voorlopig is er niemand in onze omgeving ernstig ziek door Corona, hopelijk kan dat zo blijven. Uiteraard zijn er heel veel mensen die we fysiek heel hard missen, maar dankbaar voor alle digitale hulpmiddelen.

Maar ook onrust want mijn moeder werkt in een WZC waar het binnen zit, en zij is zelf niet meer zo gek ver van de risicogroep.

Nog meer onrust als ik denk aan de mensen die nu meer dan ooit nood hebben aan een knuffel en een schouderklop. Die iemand moeten begraven in afstand. Want laten we eerlijk zijn, die social distance is eigenlijk vooral een physical distance met grote sociale gevolgen. Tactiel zijn is des mensen. Elkaar niet mogen aanraken is echt onmenselijk. Dubbel onmenselijk als de ziel gekraakt is.

Rust omdat er veel solidariteit is. Zoals de bijna onbekende die een ovenschotel naar de treurende vriendin in een andere provincie bracht, omdat het voor mij niet telt als een essentiële verplaatsing. Voor alle mondmaskers die genaaid worden en alle knuffelberen achter de vensters. Voor iedereen die in zijn kot blijft en probeert lokaal te kopen. Voor de creativiteit die weer vrijspel heeft (omdat er zoveel leegte is?). #tousensemble

Ik vergeet heel veel rust. Als ik niet verder kijk dan morgen, lukt het hier goed. Ons gezin draait, wij amuseren ons in ons kot. Wij doen ons best om de troeven uit deze situatie te halen. Er is echt een serieuze silver lining.

Ik vergeet heel veel onrust. In mijzelf, die ik heel ver weg probeer te duwen zodat de sfeer hier gezellig blijft. Dat gaat over kleine onrust over de verschrikkelijke rommel in dit huis wat voor mijn rommelig hoofd een serieuze uitdaging is. Maar ook over grote onrust, over de toekomst. Van ons, van iedereen. Die onrust beneemt me de adem en maakt het zwart voor mijn ogen.

Rust. Onrust. Rust. Onrust. Onrust. Onrust. Rust. Rust. Onrust. Rust. Rusteloos.

We kunnen niets anders dan er in berusten zeker?

The post (On)rust appeared first on Sofinesse.

Dat veranderde abrupt op 15 september, toen ik op twee minuten tijd een meisje op de wereld duwde dat eigenlijk nog drie maanden in mijn buik had moeten zitten. Nog maar net de grens gepasseerd dat er wettelijk sowieso zorgen worden toegediend aan een pasgeborene, met 26 weken en 3 dagen. 

Iedereen stapt ongewild de premature wereld binnen, want niemand wil zijn baby op een intensieve afdeling achterlaten in plaats van in je eigen veilige armen op materniteit of thuis. Maar vooral, het is niet zomaar een kwestie van “dan maar verder groeien buiten de buik.” Want elke dag langer in die topomgeving van een baarmoeder, is een dag gewonnen. Elke dag daarbuiten is er voor 37 weken dus ook eentje verloren.

Een baby is eigenlijk al heel snel “af”. Het tien-vingers-en-tien-teentjes-verhaal is nogal vlug  afgerond. Maar vanbinnen moet er op dat moment nog zoveel gebeuren! Bepaalde dingen daarvan kunnen nooit ingehaald worden bij een vroeggeboorte, of grote schade nalaten. Het is dus echt niet zomaar een kwestie van groeien, het onzichtbare bloeien is van nog veel groter belang. 

Rosalie is een extreme prematuur, haar longen waren nog lang niet klaar voor de wereld. Ik kreeg nog drie spuiten longrijping – gelukkig – maar dat volstaat uiteraard niet. Ze hebben ook hulpmiddelen uitgevonden, zoals beademing, CPAP, BPAP en een neusbril. Geweldig dat die dingen bestaan, maar er is ook een keerzijde. Want die toegediende zuurstof is nodig, maar heeft ook schadelijke effecten. Zo kan het haar ogen aantasten en maakt het haar tot chronisch longlijder. Met andere woorden: wij gaan nog lastige winters tegemoet. Onder andere.

Rosalie is een extreme prematuur, haar immuniteit is onbestaande. Dat wordt allemaal meegegeven in het derde trimester van de zwangerschap, iets wat zij volledig gemist heeft. Haar weg op neo is voorlopig vrij rechtlijnig, maar een stom verkoudheidsvirus heeft haar wel volledig onderuit gehaald begin oktober. Ze heeft drie weken nodig gehad om daarvan te herstellen en deed het ene alarm na het andere. Premature kindjes hebben geen immuunsysteem. Iets wat ik een beetje probeer te compenseren met borstmelk, maar dat blijft in haar geval een aanvulling op een onbestaand basissysteem. Met andere woorden: zij kan mogelijk het eerste jaar (of langer) niet naar de opvang. Onder andere.

Rosalie is een extreme prematuur, haar hersenen waren nog in volle ontwikkeling toen ze geboren werd. Die evolueren verder buiten de baarmoeder, maar geen mens weet hoe. Dat vind ik persoonlijk ook het moeilijkste vraagstuk: wat zal ze er mentaal aan overhouden? Een achterstand sowieso, maar eentje die ze nog kan inhalen of niet? Een leerstoornis, motorische problemen, zintuiglijke issues, autisme…Er is geen glazen bol, het is afwachten. Met andere woorden: onzekerheid op elk level. Onder andere.

Kan het ook zijn dat ze er helemaal niets aan overhoudt? In theorie kan dat, maar de statistieken werken wat tegen. Maar het kan echt en wij hopen daar heel erg op. Al is een prematuur sowieso enorm kwetsbaar en dat verhaal stopt helaas niet bij ontslag uit het ziekenhuis. Misschien begint het dan pas zelfs? De chille moeder die ik was, wordt linea recta naar de prullenbak verwezen want je mag haar gewoon niet behandelen als een ander kind. Ook als ze haar uitgerekende datum bereikt en er helemaal uitziet als een ‘normale’ baby, ze is dat niet. Ze zal dat nooit zijn.

Als je kindje op neo ligt, verdwijn je zelf van het toneel. Je wereld beperkt zich tot ziekenhuismuren. Als je op dat moment ook nog andere kinderen thuis hebt, hol je continu achter de feiten aan. 

Ik probeer het beste van mijzelf te geven aan de kolfmachine en sinds kort ook met mijn borsten in hoogsteigen persoon. We proberen allebei zoveel mogelijk om haar dicht bij ons hart te laten bloeien. Buidelen, kangoeroeën, knuffelen…hoe je het ook noemt – uit elk onderzoek komen gigantisch veel voordelen naar voren voor kind en ouders. Het is een ontwikkelingsboost, als we de wetenschap mogen geloven (and we do). 

Maar het went nooit, ook niet na 57 dagen, om je baby achter te laten in een koud ziekenhuisbedje. Om nooit meer met je hele gezin samen te kunnen zijn. Om altijd ergens tekort te schieten, omdat je jezelf niet in twee kan splitsen. Het is ook moeilijk om te begrijpen hoe het voelt als een zwangerschap veel te vroeg uit je schoot wordt gerukt. Maar ik zal het u zeggen: kei hard. Het is een recept voor postnatale depressie.

Ik had ook geen idee wat ouders van een prematuur (of dysmatuur of ziek) kindje moeten doorstaan. Maar het is de hel. Ik hoop met heel mijn hart dat je het nooit hoeft mee te maken. Het is fantastisch dat ze in de geweldige zorgen van het UZ Gent is , maar tegelijk is het zo moeilijk om niet ‘baas’ te zijn over je eigen kind. Om haar op twee maanden tijd nog maar een paar seconden zonder draden en buizen te hebben gezien. Om op je vingers getikt te worden als je als ouders samen nog even een derde bezoeker binnenbrengt. Want we worden al constant uit elkaar gerukt, in so many ways.

Rosalie is nu bijna 35 weken. Er wordt dus nog steeds geteld alsof ze in de buik zou zitten, waar ze eigenlijk nog altijd hoort. Dat blijft zo, er wordt nog jaren gerekend met haar gecorrigeerde leeftijd.  Dat is dus de leeftijd die ze zou hebben als ze gewoon op tijd geboren was. Gewoon.

Ondertussen tellen wij af naar een onbekend moment. Dat doen we in de armen van het fantastische NICU-personeel, gedragen door onze omgeving, verwarmd door de vele kaartjes, berichtjes, cadeautjes en ovenschotels die onze voordeur bereikt hebben. Maar het blijft nog altijd onzekerheid troef.

“Kunnen we iets doen?”, is een fijne veelgestelde vraag. Wij hebben enorm veel deugd van al die maaltijden, praktische hulp voor de kinderen, lieve woorden en zoveel meer. Maar je kan ook echt nog iets doen voor de mensen die na ons komen. Want hoe graag ik ook zou willen dat het nooit meer iemand zal overkomen, dat is helaas iets te utopisch gedacht. We hebben onderweg een aantal initiatieven leren kennen, die echt mooie dingen doen voor neokinderen en hun ouders.

• vzw Kleine Held: zij zorgen voor een vrolijk pakketje op prematurenmaat met een speciaal rompertje, dekentjes, couveusevlaggetjes en een mutsje.
• vzw Kleine Ella: zorgt voor een gratis fotoreportage op neonatologie van ouders en baby.
• vzw Dappere B-engeltjes: dat is de vzw van UZ Gent zelf. Zij hebben onder ander de ouderlounge mogelijk gemaakt, waar je als neo-ouder heel even een klein beetje kan ontsnappen.
• vzw Boven De Wolken: Legt vast wanneer je los moet laten. Fantastisch initiatief dat een fotoreportage aanbiedt bij kindjes die het niet halen. Op die manier heb je een blijvende herinnering, wat zo verschrikkelijk belangrijk is voor de toekomst na een sterrenkindje.
• vzw Eleonoor: kookvrijwilligers leveren in de eerste week na het overlijden van je kindje simpele maaltijden aan huis, zodat je je daar niets van hoeft aan te trekken (rouwkost, dat verwarmt het hart echt)

Ik vergeet waarschijnlijk nog initiatieven, maar deze heb ik de laatste weken van iets dichterbij ‘mogen’ leren kennen. Het is mooi wat ze doen, het helpt echt op moeilijke momenten.

Ik weet dat de Warmste Week binnenkort stikt van de fantastische initiatieven die allemaal jouw steun kunnen gebruiken. Er zitten daar nog enorm veel dingen tussen die ik een warm hart toedraag, maar gezien de omstandigheden wil ik toch even ‘reclame’ maken voor de neo-initiatieven.

En tegelijk ook even voor Wereldprematurendag, op 17 november. Ik kan alleen maar hopen dat door ons verhaal te vertellen, er een klein beetje meer uitleg en begrip komt voor kindjes die veel te vroeg in het leven (moeten) stappen. Voor kindjes die het niet halen. Voor pasgeborenen die lang of kort te ver van hun ouders moeten verblijven.

Want geloof me, elke nacht is er eentje te veel voor een ouderhart. Wij zitten ondertussen aan nacht 58 en hebben nog geen zicht op een einddatum. We hopen en dromen, maar weten niets. Die onzekerheid is enorm slopend.

Dus denk op 17 november eens aan alle kwetsbare prematuren en hun even kwetsbare ouders en familie. En als het een ver-van-je-bed-show is, knijp dan gewoon eens even in je arm.

Want elke dag dat je pasgeboren kindje op neonatologie ligt, is er eentje te veel.

The post Wereldprematurendag. appeared first on Sofinesse.

Het is deels bewust, maar even goed half onbewust gebeurd. Ik heb muziek zachtjes uit mijn leven gebannen. Omdat het te pijnlijk was, omdat het zout in een open wonde was.

Omdat ik na twee noten weer mentaal in een radiostudio kan staan, waar ik altijd diegene was die tussendoor de volumeknop gigantisch open draaide om luidkeels mee te zingen. Ik kon me soms echt verlekkeren op mijn playlist, en had geen gespeeld enthousiasme nodig voor bepaalde nummers. Ik amuseerde me te pletter in de radiostudio. Maar toen dat van me werd afgenomen, doofde ik ook een beetje mijn liefde voor muziek. Ik haalde het zout uit de wonde. 

Omdat ik bij het horen van Spiegel van Tourist Le MC steevast de tranen over mijn wangen voel bengelen. Omdat hij zelf een muzieklijstje had meegegeven in zijn afscheidsbrief, en dat nummer – en de anderen – echt fysiek pijn doet om naar te luisteren. Om die toevallige klank- en tekstbotsingen te vermijden, ging ik muziek meer en meer ontwijken. Ik haalde het zout uit de wonde.

En daar zat ik in de auto, gepakt mee te zingen met Damian Rice. Hij heeft iemand bedrogen in de song, dus de tekst was zelfs niet van toepassing. Maar toch hakte die er in. Want misschien heb ik mezelf wel bedrogen door muziek te bannen?

 
Dat gaat ook nooit helemaal natuurlijk. Muziek is overal. En beide wonden zijn voor de buitenwereld niet eens meer zichtbaar, maar voor mij zelfs nog niet eens gestelpt. Maar misschien is het wel niet helemaal eerlijk om muziek in een hoekje te duwen. Misschien zijn de emoties die muziek kan losmaken, te belastend om ook nog op mijn rug te nemen. Misschien zoek ik excuses voor muziek. Want het is niet de dat de liefde voor muziek weg is.

Misschien is het tijd om er weer het zout op mijn patatjes van te maken.

The post Zout. appeared first on Sofinesse.

Dat weet ik uit heel dichte ervaring bij mijn allerliefste. Hij heeft namelijk ook een tattoo, op de zijkant van zijn romp. Gelukkig dat ik het naar die proportie heb kunnen terugbrengen, want hij droomt al zijn ganse leven van een sleeve. Maar met een sleeve zou ik hem echt zo-veel minder aantrekkelijk vinden, ik zou me daar maar heel moeilijk kunnen overzetten vrees ik. Bij elke blik op zijn tattoo denk ik nu al elke keer, zo verschrikkelijk jammer. Ik wou dat er een ‘volledig naakt’ lijf naast mij lag. (Maar het is ook maar een tattoo hoor, ik weet het)

Pas op, dit is geen veroordeling he of zo. Er zijn mensen die waarschijnlijk supergeil worden van tattoos. Of die zich geen leven zonder kunnen voorstellen. Of die dat wel geweldig sexy vinden. Dat kan allemaal, maar ik hou er echt niet van. Het maakt voor mij een lijf bijna altijd ‘minder mooi’. Het is ook zo geweldig permanent (alle laserbehandelingen ten spijt). Als je het ooit beu wordt, ben je gewoon gejost.

Al zijn er natuurlijk wel verschillen. Van die subtiele, fijnelijntekeningen vind ik meestal wel iets hebben. Vaak zit er ook een verhaal achter dat ik helemaal begrijp. Het zijn ook subtiele juweeltjes, ipv de vaak schreeuwerige gigantische tekeningen die veel plaats innemen.

Ik heb het bijzonder moeilijk met gezichten, dieren, grote tekeningen en kleur. Maar nogmaals, les goûts et les couleurs. Ieder zijn ding (maar denk toch aub na voor je je nek laat tatoeëren, wie wil er nu bewust onflatterend uitzien voor de rest van zijn leven 😉?)

Enfin. Not a fan. Not at all. Integendeel.

En toch overweegt deze notoire tattoo-hater een tattoo. Wuk? Are you crazy?

Ja.

Het zit zo, mijn broer heeft een heel lange handgeschreven brief achtergelaten, meerdere pagina’s langs. Hij sluit dat af met de woorden die ook op zijn doodsprentje stonden:

“Bedankt, ga verder, inspireer, respecteer.”

Die woorden zinderen bij mij sindsdien door mijn hoofd. Ze zoemen langs mijn dagelijks leven, en ik probeer ze als leidraad te gebruiken. Ik probeer daar echt naar te luisteren, en daar een soort van kracht uit te halen. Hoe gek en belachelijk dat misschien ook wel klinkt. Op de een of andere manier zijn die woorden al bij mij, maar zou ik ze nog iets dichter willen? Met zijn handschrift, zoals ze nu ook al op zijn grafsteen staan.

Tegelijk wil helemaal nergens een tattoo op mijn lijf. Dus ja, dat is wel moeilijk. En stel dat ik het toch zou doen, dan wil ik dat ergens op een plek die je eigenlijk zelden of nooit ziet. Een plaats die het silhouet van je lichaam ook helemaal niet verandert. Ik dacht daarom bijvoorbeeld aan de binnenkant van mijn voet, maar voeten zijn nu niet bepaald de meest mooie lichaamsdelen. Eventueel de binnenkant van mijn bovenarm, maar dat vind ik dan alweer te opvallend. Misschien wel ergens op een plek waar bijna altijd een kledingstuk zit (zijkant bil, zo waar je onderbroek ongeveer over schuift?), maar daar heb je meestal niet bepaald strakke huid.

Enfin. Ik weet het niet. Misschien moet ik het ook maar gewoon loslaten en de woorden in mijn hoofd meedragen. Maar ergens….

Enfin. Wat is jouw gedacht? (En waar dan?)

The post Tattoo or not? appeared first on Sofinesse.