Laat ons eerlijk zijn, het zijn ook de enige twee uurtjes van de week dat ik kan ontsnappen aan de constante stroom van werk en kinderen. Dat heb ik voor corona nooit zo aangevoeld, maar nu doet het echt deugd om even weg te zijn. 

Voila, het grote woord is eruit. Corona heeft alles veranderd. Het heeft de mooie dingen van ons gezin nog meer blootgelegd. Ik vind het fantastisch dat wij na een vol jaar continu op elkaars kap, nog altijd blij worden van elkaars gezelschap. Er was niet veel behalve de kern, en die blijkt echt van goud. Drie gelukkige kinderen, twee verliefde ouders. Als je lief in een pandemie beslist om op een knie te gaan, dan zit het echt wel snor. Mijn bubbel is echt de allerbeste. 

Toch is het ook pittig. Anderhalf jaar zwaar onderbroken nachten. Anderhalf jaar geen “avond” zoals je verondersteld wordt te hebben als de kinderen slapen. Om de simpele reden dat dat exact het moment is waarop ik in elkaar stuik van vermoeidheid. Een jaar met amper of geen village. Een jaar met wandelen en gezelschapsspelletjes, maar met bitter weinig vrienden of familie. Anderhalf jaar met veel, en weinig. En veel. 

Thuiswerken met een peuter is dweilen met tien kranen open. Thuiswerken met grotere kinderen is om het halfuur een messteek door uw hart van schuldgevoel, naar beide partijen. Die twee loopuurtjes zijn dus echt gestolen luxe. Voor iets anders is er gewoon geen ruimte. Twee seconden in elkaars ogen kunnen kijken zonder ingehaald worden door werk, huishouden of kinderen is al een groot succes. We proberen dat soort kleine dingen dan ook echt te vangen. 

De uitzichtloosheid weegt. Er zijn zoveel momenten gepasseerd die we niet hebben kunnen delen. Zowel de mooie als de moeilijke. Er is zoveel voorbijgegaan dat nooit meer terugkomt. 

Als docent ga ik gebukt onder hoe deze crisis duwt op jongeren. Ik zie ze wegkwijnen en kan dat niet gewoon vergeten als ik ‘s avonds mijn scherm dichtklap. Als docent ben ik moe van het heen en weer schakelen tussen campus en online, van het proberen digitaal creatief en interessant te zijn, van het proberen te lezen tussen de lijnen. Aanpassen, nog eens draaien, plannen in de vuilnisbak kieperen omdat maatregelen veranderen en opnieuw beginnen. Altijd opnieuw beginnen, altijd doorgaan. 

Zoals het gaat tijdens looptoertjes. Op voorhand lijken die 8 of 10 km een hele hoge berg, maar stapje voor stapje valt het wel mee. Vooral omdat ik weet wanneer ik weer thuis zal zijn: er is een finish. Iets wat deze crisis en mijn hoofd enorm hard nodig heeft, een eindmeet. 

Ik liep vanmorgen met lekkere muziek in mijn oren en een voorzichtige zon op mijn snoet. Op een bankje zat een oude man. Toen ik gezwind passeerde, begon hij te applaudisseren. Zijn mondmasker hing onder zijn kin, wat maakte dat ik zijn enthousiasme niet alleen voelde maar ook nog eens echt zag. Een gezicht, en aanmoedigende handen. 

Terwijl ik er langs liep, in kilometer acht van mijn toer, voelde ik hoe veel deugd dit me deed. Het lopen, maar ook het simpele gebaar van de oude man op het bankje. 

Het voelde alsof hij een applaus gaf voor het hele voorbije jaar. Voor de hele voorbije anderhalf jaar, vanaf de vroeggeboorte van Rosalie. Voor de hele afgelopen twee en een half jaar, vanaf zijn dood. Voor alles vanaf mei 2018, de start van een trein van miserie.

Applaus voor jou. Applaus voor mezelf. Dankbaar voor deze onbekende supporter onderweg. 

Maar wat ik nog wilde weten, waar is de finish?

The post Waar is de finish? appeared first on Sofinesse.

Ik probeerde die kilo’s er af te krijgen met eerdere succesrecepten (intermittant fasten, 5:2, lopen en zo gezond mogelijk eten), maar er gebeurde niets. Helemaal niets. De weegschaal bleef staan op exact hetzelfde getal dat ik bereikt had toen ik op 26 weken plots beviel. Foute symboliek van mijn lijf.

De verklaring die ik het meeste hoorde was dat mijn lichaam na een lange periode van intense stress eindelijk weer in een ‘rustige’ toestand kwam (want Rosalie was thuis) en daardoor vanalles ging vasthouden. Kan zijn, maar ik ging er aan kapot. Wat het ook was, ik kon het niet verdragen. Het ging echt bergaf met mij. Ik voelde me niet meer thuis in mijn lichaam en na alle miserie kon ik dat er echt niet meer bijnemen. Ik wilde mijn lijf terug. Het lijf dat mij in de steek gelaten had tijdens de zwangerschap van Rosalie, liet me nu opnieuw in de steek. Elke extra kilo voelde echt als lood in mijn hoofd.

Enter Fitbycharro. Want uiteraard had ik via mijn stories op instagram (mijn persoonlijke psycholoog 😉) al uitvoerig geklaagd over mijn ontkoppelde lichaam. Ik kreeg Charro geregeld als tip en besloot ervoor te gaan. In volle lockdown (midden april) startte ik het programma van 12 weken. En omdat ik altijd eerlijk ben: aan halve prijs. Want ik ging er sowieso over vertellen en er zijn wel wat volgers op mijn favoriete platform (nog altijd niet genoeg om te kunnen swipen wel, haha)

Als je aan het programma begint, moet je eerst een gigantische boterham aan informatie verwerken. Er zijn filmpjes en teksten, er zijn regels en recepten, er is vanalles. Nog een portie eerlijkheid: de moed zakte me onmiddellijk in mijn schoenen. Ik heb de eerste 3 dagen een paar keer serieus geweend, ik had honger en ik dacht dat ik het helemaal niet kon. Sorry liefje voor mijn humeur die eerste dagen.

Maar toen veranderde er iets. Mijn lichaam paste zich aan, ik was ineens wel altijd verzadigd en het ging wonderwel (bijna) vanzelf. Het kostte me helemaal geen moeite om alle lekkers aan mij voorbij te laten gaan. Ook de bijhorende oefeningen gingen heel vlot. Die zijn belangrijk om ‘mooi’ af te vallen. Ik ben wel geen leek op workoutvlak. In de besloten facebookgroep van Charro hoor ik wel eens mensen die twee dagen niet meer van de trap kunnen, maar daar heb ik nooit last van gehad. De beste motivatie kwam na een week, toen de weegschaal al een kilo gezakt was.

Maar is het niet heel veel werk, krijg ik vaak als vraag. Het antwoord is simpel: niets gaat vanzelf. Uiteraard moet je er iets voor doen. De persoon die een dieet/gezondheidskuur uitvindt die geen enkele moeite kost, is binnen de kortste keren schatrijk. Zo werkt het helaas niet, point final.

Maar de lockdown was de ideale periode. Want als je de hele dag thuis bent, is het ook niet zo moeilijk om te koken. Dus ja, het kost wat moeite en voorbereiding. Maar met een goede boodschappenlijst kom je al heel ver. Ik heb bijna elke dag twee potjes gekookt, maar wel simultaan. Dus behalve wat extra afwas, viel dat wel mee. De lunch was soms wat meer werk voor mij dan een boterham smeren, maar uiteindelijk is dat ook vlot gelukt. En nog.

In het programma vind je een heleboel recepten, maar die heb ik eigenlijk niet echt gebruikt. Ik heb altijd mijn eigen ding gedaan binnen de vastgelegde regels. Mijn beste vriend daarbij: Albert Heijn. Daar vind je zo-veel dingen die je het fitbycharro-leven een stuk gemakkelijker maken: bloemkoolrijst, pompoenlasagnevellen, broccolirijst and so on. Echt een winner.

Uiteraard volgden ook al gauw de verwijten. “Ja maar, je mag geen koolhydraten eten dus uiteraard val je af”, “ja maar, zo kan je toch niet leven”, “ja maar, zo met shakes is ongezond hoor”, “ja maar die voor- en na foto’s zijn toch duidelijk getrukeerd”. Ik kan zo nog wel even doorgaan. De waarheid is, meestal komt dat van mensen die zelf graag gezonder zouden willen leven maar er de moed niet voor vinden. Ik begrijp dat, maar het is niet zo slim om kritiek te geven op wat je niet kent. Ik ben zelf gigantisch allergisch aan ongezonde diëten (zoals die ketoshizzle en consoorten), dus daar doe ik niet aan mee. Shakes zijn dikke zever, gezonde koolhydraten horen thuis in een gezond eetpatroon en alles is helemaal echt. Maar onthoud dat je ook niet je hele leven zo hoeft te leven, want je hoeft ook niet je hele leven af te vallen. Stabiel blijven kan ook met iets lossere teugels.

Ik ben elke morgen trouwens gestart met een kom yoghurt met granola van studio_simoons (hallo koolhydraten!) en heb ook kilo’s groenten en fruit opgesmikkeld die ook bomvol koolhydraten zitten. Het is dus niet koolhydraatvrij, wel koolhydraatarm. Het grootste verschil: ik heb veel puurder leren eten. Amper bewerkt voedsel, heel veel vertrekken van het basisproduct. Zien wat je eet. Weten wat je eet. Elk ingrediënt kunnen benoemen. Behalve dan de twee stukjes chocolade die je elke dag in je kas mag slaan, daar heb ik me verder geen vragen bij gesteld.

Na een moeilijke start ging het eigenlijk (bijna) vanzelf. Het heeft me nog nooit zo weinig moeite gekost om lekkernijen te laten passeren. Het is echt zo dat de drang enorm afneemt als je van de suiker afgekickt bent. De weegschaal wilde niet altijd mee, maar laat zich ook niet regisseren. Je lichaam maakt soms rare sprongen, maar uiteindelijk telt alleen het resultaat. En dat is vrij duidelijk.

Dat eindresultaat is wat mij betreft geweldig. Ik heb het programma helemaal aangepast aan mijn leven. Ik heb er een beetje mijn eigen draai aan gegeven, zonder de regels te overtreden. Ik heb geprobeerd om zo vaak mogelijk de workout te doen, maar ik was ook niet kwaad op mezelf als het eens niet lukte. Dat is geen reden om alles overboord te gooien. Integendeel.  Ik heb serieus wat ballen in de lucht te houden, dus ik mag al enorm fier zijn op mezelf dat dit gelukt is. Met onderbroken nachten, met borstvoeding, met 3 kinderen coronagewijs 24/7 en al-tijd onder mijn hoede, met de combinatie met thuiswerk, met huishouden, met de mentale rugzak. I dit it. Er zijn er die veel meer afvallen, maar so be it. Ik ben waar ik wilde zijn.

Dat is misschien wel de grootste verwezelijking. Ik heb de afgelopen 10 jaar altijd ongeveer 77kg gewogen en ik vond dat altijd veel te veel. BMI is achterhaald (want neemt geen spiermassa mee), maar het blijft officieel wel met overgewicht voor mijn 1m70. Ik was er nooit content mee. Ik ben blij dat ik nu kan zeggen dat het ok is. Voor de allereerste keer in mijn leven heb ik vrede met mijn lijf. Op mijn 36 en na drie kinderen mag het echt gezien worden.

In 12 weken ben ik 6,7 kg afgevallen en heb ik samengeteld 26 centimeter verloren op mijn taillen, heupen, billen en armen. Hoe dat eruitziet kan je zelf aanschouwen op de (niet getrukeerde, haha) voor- en na foto’s.

Ik ben dankbaar. Ik ben gelukkig. Ik kreeg al honderd keer de opmerking dat ik dat ook echt uitstraal, maar het is zo. Ik was mijn lijf kwijt, ik voelde me verschrikkelijk en ik heb het nu weer terug. Op een heel gezonde manier, met een stevige maar zeer draaglijke inspanning.

Ben ik dan alleen maar positief? Nee, eerlijk is eerlijk. Ik geloof niet echt in de thee die je moet drinken (heb ik ook niet gedaan, was me wel door Charro zelf afgeraden door de borstvoeding) en ik vind het redelijk duur. Ook al is een diëtiste ook niet gratis, het kost wel echt veel om alleen maar online begeleiding te krijgen. Daar wringt voor mij het grootste schoentje: je krijgt niet echt persoonlijke begeleiding. Tegelijk is de prijs ook de beste motivatie. De eerste dagen durfde ik niet op te geven, omdat ik zoveel geld betaald had. Dat bleef toch wel een goeie incentive om er echt voor te gaan.

Je krijgt een hoop informatie en je moet een wekelijkse tracking sheet invullen, maar er is geen persoonlijk contact. Veel mensen verwachten voor 297 euro dat je op zijn minst een keer een intake videocall hebt met Charro, maar dat zit er niet in. Als er problemen zijn kan je haar wel altijd contacteren, en helpt ze je zo snel en goed mogelijk verder. Maar weet dat als je er aan begint. Het is een kleine zelfstandige die het enorm druk heeft. Ze houdt je handje niet vast, maar ze is van op een afstand wel. Als je wat aanmoediging nodig hebt of vragen hebt, kan je wel altijd terecht in de besloten facebookgroep.

Alles wat je moet weten, zit wel enorm uitgebreid uitgelegd (met tekst en met video’s) in je pakket, maar je moet het echt zelf doen. Aangezien Hove nogal ver van Gent ligt, koos ik voor het online programma. Oh ja, met Covid-19 was er sowieso geen andere optie. Maar ik kan dus niet spreken voor het programma persoonlijk bij haar, want dat is er ook. Ik heb niet echt iets gemist, maar veel mensen die mij gevolgd zijn wel en ik begrijp die kritiek. Maar ik weet ook dat Charro er aan werkt. Rome is ook niet in één dag gebouwd, weetjewel.

Net als de weg naar mijn eigen lichaam. Dat vraagt geduld. Snel afvallen is natuurlijk leuk, maar ook niet echt de bedoeling. Terugkijkend ben ik gemiddeld een dikke halve kilo per week verloren en dat is prima. Want op 12 weken is dat dus wel bijna 7kg.

De grote uitdaging is natuurlijk om dit vast te houden. In mijn wildste dromen wil ik uiteraard nog wel wat kwijt, maar ik ga vooral proberen om zo te blijven. Bij mijn laatste weegmoment (afgelopen vrijdag) woog ik 75,75kg en het is van de weken na de dood van mijn broer geleden dat ik dat cijfer zag staan. Toen omdat ik van de shock gewoon dagen niet gegeten heb, dus not the good kind. Nu wel.

Ik sta meerdere keren per week op de weegschaal, maar hou vrijdag als mijn vaste weekdag. Als ik stabiel gebleven ben of iets afgevallen, mag het weekend ietsje losser zijn. In de week ga ik proberen de regels vast te houden, zonder te vergeten om te genieten. Ondertussen blijf ik lopen en planken ( dat laatste meestal voor televisie), en zien we wel waar dit eindigt.

Voor mij dus een enorm positief verhaal. Ik kan niet verklaren waarom het nu wel lukte en met mijn vroegere succesrecepten plots niet meer. Maakt ook niet meer uit, ik ben weer mezelf. En daarom zeg ik: dankuwel Charro.

En nog meer eerlijkheid: omdat ik zoveel klanten naar Charro gestuurd heb, heeft ze mijn entreegeld helemaal terugbetaald op de allerlaatste dag. Omdat ik volgehouden heb. Ik zeg het maar, omdat ik echt graag eerlijk ben. Maar aan iedereen die ik aangezet heb om mee te doen: wow, super! Ik hoop dat jullie even gelukkig eindigen als ik. Heel veel succes!

Tegen mezelf zeg ik: goed gedaan Sofie. Echt een dikke proficiat dat je dit hebt gedaan in moeilijke omstandigheden. Ik probeer weer van mijn lijf te houden, ook met een BMI van 26. Dat is me nog nooit gelukt en nu – na jaren – eindelijk wel. Dat is misschien wel de mooiste verwezenlijking.

Naast mijn stevig lekker kontje natuurlijk.

The post Terug mezelf dankzij Fitbycharro. Een review. appeared first on Sofinesse.

Ik heb een decennium lang beweerd dat mijn auto er alleen was voor mijn job. Door de onregelmatige uren én grote afstand was het gewoon onmogelijk om er met het openbaar vervoer te geraken. Als je om 5u op Antwerpen-Linkeroever moet staan, moet je namelijk al de dag voordien vertrekken. Echt onmogelijk dus. Ik heb heel vaak gevloekt op de auto (ik vind autorijden echt heel vermoeiend), maar begreep dat het niet anders kon. En uiteraard is het voor een gezin met twee kleine kinderen niet geheel onhandig om over twee voitures te beschikken, daar moeten we niet onnozel over doen. Die auto stond daar buiten de werkuren, dus ja, uiteraard werd die wel eens gebruikt.

Mijn huidige mobiliteit is volledig anders:

3km fietsen: thuis – Gent St Pieters

Trein Gent – Kortrijk (26 minuten voor de ene trein, 34 minuten voor de andere)

3km fietsen: station Kortrijk – Campus The Square

En ‘s avonds dan uiteraard de omgekeerde beweging. Dat betekent dat ik dus 12km fiets op een werkdag en een halfuurtje kan ontspannen/werken/lezen/Instagrammen op de trein. Heerlijk! Het enige nadeel is dat er niet zo heel veel treinen zijn tussen Kortrijk en Gent, waardoor je je wel altijd flink naar die uren moet richten. Maar goed, wordt ruimschoots gecompenseerd door het feit dat ik niet meer met de auto hoef te rijden.

Maar de evaluatie dus, wat is er veranderd?

We nemen vaker de trein. 

Er zijn een paar precaire momenten geweest, waarop ik anders snel in mijn auto was gesprongen. Maar tegelijkertijd hebben we al die situaties met wat denkwerk wel kunnen oplossen. Ik vind het wel heel vervelend dat we daarvoor vaak afhankelijk zijn van anderen, want niet iedereen woont naast een station. Als ik bijvoorbeeld naar mijn ouders ga, geraak ik vlot met de trein tot in Mechelen. Maar daarna zijn we afhankelijk van een lift van Mechelen Station tot OLV Waver. We kunnen ook wel een bus nemen, maar dat betekent een gigantische extra reistijd. Op dat vlak is er echt nog veel werk. Gelukkig vinden we meestal vlot een lift met de glimlach. (Waarvoor dank aan al die chauffeurs die ons al zijn komen halen)

Extra ademruimte (financieel, maar dus ook letterlijk).

We hebben serieus wat meer financiële ademruimte. Een auto is zoooooo duur, dat is echt ongelooflijk. Via het werk heb ik een gratis treinabonnement Gent-Kortrijk én een huurfiets. Mijn woon-werkverkeer is dus eigenlijk gratis geworden, terwijl het vroeger echt een aanzienlijk stuk van mijn loon opslokte. Met de fietsvergoeding kan ik sowieso de huur van de fiets in Kortrijk betalen. Echt gratis dus. Vroeger moest ik voor minstens 200 euro per maand tanken, een zware dobber. En dat is dan nog zonder de aankoopprijs, verzekeringen en onderhoudskosten. Bovendien ben ik nu veel fitter, want ik fiets bijna elke dag. Meestal niet op mijn thuiswerkdag, maar die begin ik standaard met een stevig ochtendloopje, dus dat is alvast gecompenseerd. Ik ben al een paar keer als waterkieken toegekomen, maar er zijn ergere dingen. Meestal vind ik fietsen gewoon heerlijk (Behalve met maxirokken helaas. Dat blijft toch een uitdaging)

Verlost. 

Ik voel me echt veel vrijer. Voor veel mensen staat een auto net gelijk aan vrijheid, maar ik vond het vooral een zwaar juk op mijn schouders. Ik ben dus blij dat we eindelijk de stap konden zetten. Voorlopig hebben we geen plannen om helemaal autoloos te worden, maar alle beetjes helpen, toch? We wonen natuurlijk ook in het centrum van de stad, waar je echt geen auto nodig hebt. Als we ons binnen Gent bewegen, is dat zoveel mogelijk met de fiets, te voet of met het openbaar vervoer. Gaat prima.

Ik ben geen autofan, absoluut niet. Maar ik wil het ding ook niet verketteren, want het blijft natuurlijk ook wel heel handig. Als er dingen vervoerd moeten worden, dan is dat hoogst onhandig met de fiets of trein. Jammer genoeg is het openbaar vervoer ook nog altijd een zwaar pijnpunt buiten de stadscentra, dus we blijven autogebruikers.

Maar vier maanden nadat we de nummerplaten er af gevezen hebben, heb ik echt nog geen moment spijt gehad. Geen moment. Het is misschien maar een kleine bijdrage, maar ik heb er deugd van.

Ik ben wel benieuwd naar jouw mobiliteit? Nog fietsfans? Of ben jij eerder een grote autoliefhebber? En vooral, hoe ga jij naar het werk?

(Ik droom ervan volledig met de fiets te gaan, maar daarvoor is Kortrijk NET te ver). 

The post Vier maanden zonder auto: een verslag. appeared first on Sofinesse.

Favoriet is misschien een groot woord, want het zijn gewoon de routes die ik het vaakst doe om veelal praktische redenen. Het is vlak naast mijn werk of vlak aan mijn voordeur bijvoorbeeld, dat kan al eens een meevaller zijn in drukke tijden. Maar ik ben er ook van gaan houden en ze verrassen me nog elke keer (toch zo’n keer of twee per week)

Het lopen is nog altijd heel voorzichtig en vooral extreem traag, maar IK LOOP. Ik heb daar zo ongelooflijk veel deugd van dat het belachelijke tempo (dat door echte lopers wel eens als wandelen wordt omschreven) ook geen hol uitmaakt. Op deze manier kan ik zelfs niet meedoen aan een 5km wedstrijd (want ik ben niet op tijd binnen denk ik ;-)), maar dat is niet erg. Ik loop voor mezelf. Voor mijn hoofd, voor mijn gemoed, voor de frisse lucht.

Sport schiet er altijd snel in, het is gewoon niet altijd makkelijk te combineren met een full time job, gezin en andere bezigheden – maar doorgaans knoop ik toch twee keer per week mijn veters vast. Dat betekent dat ik meestal één keer op het werk loop en één keer in het weekend. En omdat ik (nog?) niet echt ver geraak, draai ik dus ook geregeld hetzelfde toertje. Maar voorlopig ben ik ze echt nog niet beu.

GALGENWEEL

Een werkloopje gaat altijd op dezelfde manier. Ik trek thuis mijn loopkleren aan en stap ten laatste om 6u30 uit mijn auto op de parking van Nostalgie. Als ik daar vertrek en rond het Galgenweel draai, komt dat neer op vijf kilometer. Daarna ga ik douchen (yes, we hebben douches op het werk!) en stap met sportzak en natte haren de redactie binnen. Ik vrees nog steeds de dag dat ik ga vergeten een propere onderbroek mee te doen of een ander _onmisbaar_kledingstuk in mijn tas te stoppen. (We hebben het niet over die keer dat ik geen beha mee had. Niemand heeft dat gemerkt, echt niemand)

Het Galgenweel is een recreatieve waterplas op Linkeroever. Het is bijna helemaal omgeven door een Finse piste en aangenaam lopen. Behalve het stuk dat je naast de Antwerpse ring loopt, dat is wat raar. Je hebt een prachtig zicht op Antwerpen en loopt grotendeels langs het water. Er is ook een gigantisch woonproject neergezet (echt een soort dorp) en het hele park errond is opnieuw aangelegd. En dat is best geslaagd. Zeker in het ochtendlicht, kan ik daar geweldig mooie foto’s nemen.

BOURGOYEN

Ik ben een stadsmens in elke vezel van mijn lijf, maar ik kan uiteraard wel van natuur genieten. Het mag alleen niet te lang duren (knipoog). Wonen in de rust en stilte van de natuur zou mijn grootste nachtmerrie zijn, maar ik ga wel het liefst lopen in de de natuur. Wel een serieuze meevaller dat er in onze achtertuin een natuurgebied ligt. Een kleine kilometer tot aan de ingang, een toer van bijna 6 kilometer en dan weer naar huis. Met onderweg de allermooiste landschappen, echt op twee stappen van Gent. De Bourgoyen zijn de max. Onderweg kom je ook bijna altijd andere lopers/wandelaars tegen, en dat vind ik wel fijn. Maar vooral: het is er zo mooi! En zo verscheiden. Je loopt langs en over water, langs weiden, door stukjes bos…Ik krijg er voorlopig echt geen genoeg van. (In tegenstelling tot bijvoorbeeld mijn lief, die het echt beu gelopen is.) Het is trouwens ook een prachtige plek om te wandelen (maar je moet er de vogelspotters met gigatelelens wel bijnemen ;))

BLAARMEERSEN

Ik heb zeker drie dagen gelachen, toen bleek dat mijn goede vriendin K na 7 jaar in Gent (!) nog geen enkele keer op de Blaarmeersen was geweest omdat ze die nog niet gevonden had. Nu hebben de wezens van Venus doorgaans geen gigantisch oriëntatievermogen volgens het cliché, maar dat vond ik er toch wat over. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik de Blaarmeersen ook pas echt heb leren kennen door het lopen. Voorheen fietste ik gewoon naar het strand om te bruinen/zwemmen, maar er valt nog zoveel meer te ontdekken. Ik combineer de Blaarmeersen nu vaak met de Bourgoyen, als ik geen pijn heb én heel veel goesting. Of met een halve Watersportbaan, dat kan ook. Maar dat is een serieus stuk saaier, tenzij er een roeiwedstrijd aan de gang is.

SCHULENSMEER

Het is misschien een beetje raar om hier een toer bij te zetten die ik amper één keer per jaar doe, maar het is zo de moeite dat ik em echt wil vermelden. Ik presenteer elk jaar een concert in Lummen (van Harmonieorkest Demer en Laak) en maak dan altijd van de gelegenheid gebruik om daar te gaan lopen. Want het is er zo verschrikkelijk mooi! Er is een korte looproete van 5km langs de Demer en een langere van 8 rond het meer. Ik heb er zaterdag zo genoten van het water, de schapen onderweg en de fantastische bloemetjes. Als het niet zo ver was, ik deed het zeker vaker.

Je moet nu niet denken dat ik alleen maar deze toertjes loop, maar ze zijn toch wel een vaste waarde in mijn Strava (je vindt me daar gewoon kei saai onder ‘Sofie Verschueren’.

Gelukkig heb ik nog vele kilometers voor de boeg en kan ik nog heel veel dingen ontdekken! Tips zijn hier altijd welkom (zodat ik ook eens een antwoord heb als mijn lief zich afvraagt of er nog toffe looptoertjes in de buurt zijn, he has done it all met zijn marathontrainingen – en hij geraakt snel dingen beu. Behalve zijn lief mag ik hopen ;))

En als we onze agenda’s goed gelegd krijg, vertel ik er binnenkort sowieso nog meer over bij momrunsthecity.

Favoriete toertjes van jezelf mogen hieronder zeker gedeeld worden. Alsook uitnodigingen om eens samen te lopen, op mijn slakkentempo dan wel uiteraard.

The post Mijn looptoertjes appeared first on Sofinesse.

Want niet veel later is het gesukkel begonnen. Ik voelde al langer dat mijn rechtervoet niet helemaal in de juiste vibe zat, maar ik heb het even genegeerd. Want zoals een wijze loper (mijn lief) altijd zegt: “Goh. Als je loopt, heb je altijd wel ergens pijn.” Ik deed nog mee aan de Stadsloop in Gent en ging daarna vol goede moed verder met mijn trainingsschema. Maar na mijn eerste intervaltraining wist ik hoe laat het was: tijd voor actie.

Omdat ostheopaat Henk me in het verleden al geweldig geholpen heeft, ging ik eerst naar hem. Hij bevestigde waar ik al voor vreesde: de boel was redelijk ontstoken in voet en onderbeen. Met rust, oefeningen en massage zouden we proberen om er boven op te geraken. Onder begeleiding liep ik eerst twee weken niet en daarna alleen korte stukjes van 1 tot 3 km.

En toen kwam het besef hoe verschrikkelijk verhangen ik ben geraakt aan dat lopen. Dat het fysiek een enorme meerwaarde is, maar vooral mentaal. Twee keer per week een uur of anderhalf uur mijn hoofd leegmaken in de buitenlucht: ik zou het zelfs omruilen voor chocolade. Terwijl ik lopen vroeger zo verschrikkelijk vond. Terwijl ik vroeger vond dat lopers eigenlijk halve zotten waren. Ik ben volledig in #runningforever beland. Zodra het niet meer lastig aanvoelde, voelde het alleen maar bevrijdend.

Ik begon na mijn kuur bij Henk rustig weer op te bouwen, maar de pijn ging niet weg. En was er ook op momenten dat ik niet aan het lopen was. Op 25 juli vertrok ik voor een kort loopje en keerde halverwege wandelend terug. Dit was niet ok. Met wat hulp van een loopgroep op facebook (Ik zei het toch, ik ben een echte geworden) vond ik een sportdokter.

Deze week had ik eindelijk een afspraak. Best spannend, maar het bleek een hoogst aangename man. Ik ben natuurlijk zelf ook best aangenaam, ik had zelfs speciaal een was-setje meegenomen naar het werk om daarna met propere voeten op de tafel te kunnen gaan liggen.

Dokter Frank is zelf ook een loper, dat schept een band. Hij luisterde kort naar mijn verhaal, zette het echotoestel (daar leek het toch op) op mijn voet en knalde daarna redelijk onverwachts zeven prikken in de patiënt. Een vette spuit mesotherapie of zoiets. Bij de derde prik raakte hij iets waardoor ik even tegen het plafond schoot. Tegen de zevende prik snapte ik niet meer hoe ik ooit zonder verdoving mijn kinderen op de wereld had gezet.

Sinds die prikken heb ik redelijk veel pijn (ok, kei veel maar ik probeer geen flauwe trees te zijn), maar dat is blijkbaar normaal. Het spul moet twee dagen inwerken, daarna mag ik een ‘veredelde start-to-run-loop’ doen. En zo heel traag verder gaan. Over een week of twee nog eens op consultatie gaan om te zien waar ik sta.

Ik kijk er zo naar uit om mijn loopschoenen weer aan te binden. Ik hoop dat er dan echt niets meer aan de hand voet is. Maar tegelijkertijd kijk ik er geweldig tegenop, want de conditie is op die paar maanden zwaar weggezakt. Ik heb geen zin om die lastigheid van 0 naar 5 km weer uit te zweten, maar het zal niet anders kunnen.

Het trainingsschema ligt ergens in een schuif. Dat zullen we pas opnieuw bovenhalen als ik vlot 10km uit mijn mouw kan schudden zonder enige vorm van pijn.

Stap voor stap.

Duimt ge ondertussen even mee voor mij? Voor de gelegenheid mag dat wel met je dikke teen, dat is iets meer in thema.

The post BlesZsure appeared first on Sofinesse.

Maar stel dat je aan 100 Vlamingen zou vragen wie Saartje Vandendriessche is, dan gaat ongeveer iedereen weten over wie we het hebben. Dringend tijd dus om een bommetje te droppen: Saartje is mijn SCHOONZUS!

Hier was Saartje op bezoek in De Goeie Morgen

Ik weet het, je had het niet zien aankomen. Maar sinds anderhalf jaar (of zo, ik turf niet op de kalender) zitten wij samen op familiefeestjes omdat zij het lief is van mijn broer Thomas. Dus voila, nu je weet dat het familie is mag ik schaamteloos reclame maken.

De linkse is dus mijn broer.

Het ware volledig logisch geweest dat ik reclame zou maken voor het boek dat ze onlangs heeft uitgebracht. Want dat heet “Altijd energie. Nooit meer moe en futloos. Hoe doe je dat?” – maar hoewel het geweldig interessant is, staat er helaas geen oplossing in voor niet-doorslapende kinderen en een wekker om 3u40. Ik wil dus even reclame voor iets anders: haar sportlijn.

Want als ge dacht dat ik al goed bezig was met sportief zijn (10.000 stappen per dag – 1 keer per week zwemmen – 2 keer lopen), dan verbleken die prestaties helemaal bij wat mijn schoonzus presteert. Mijn broer (=haar lief) is al helemaal een topsporter, daar hebben we het zelfs niet over.

Tot een paar maanden geleden vond ik niet dat ik het verdiende om mezelf te verwennen met mooie loopkledij. Maar ondertussen loop ik al een vol jaar, werk ik afstanden af tot 16km en bind ik trouw twee keer per week mijn loopschoenen aan. Voor moederdag heb ik een loophorloge gekregen, wat ook geen overbodige luxe is omdat mijn trainingen op hartslag werken. En ja, ik zie er graag goed uit. Dus wat extra loopkledij mag ook.

Bij lange afstanden krijg ik gemakkelijk last van schuurwonden (klinkt even dramatisch als het is, this baby wants a huge thy gap please), dus driekwartsbroeken zijn – helaas – mijn redding. Jammer voor het bronzeren van de bovenbenen en het gevoel (ik draag het liefst van al een korte short), maar open liggen tussen de benen (de.woordspeling.) heeft geen zin.

Het was de bedoeling dat ik afgelopen zondag de Stadsloop in Saracino-outfit ging afwerken, maar mijn bestelling is helaas net niet op tijd toegekomen. Ik heb me (samen met kilo’s vaseline en anti-frictionzalf) dus toch maar gewaagd aan een korte broek:

Flatterende loopfoto’s zijn moeilijk te vinden. Maar ik ben blij dat ik toevallig op deze foto sta (tweede van rechts)

Maar zodra deze hittegolf voorbij is, kun je mij tegenkomen in deze stijlvolle kniebroek en top. En weet dat ik extra punten kan krijgen voor sfeer en gezelligheid op familiefeesten, als jij ook iets zou kopen van Saracino *knipoog*. Niet dat ik druk wil zetten, maar het ziet er echt goed uit, Saartje heeft er hard aan gewerkt en het zit lekker.

En voor je het vraagt: het is niet gesponsord, ik heb alles netjes zelf betaald. Al mag Saartje mij nu wel een keer trakteren. Of een vette kado met Nieuwjaar, daar kan ik ook mee leven.

The post (Bekende) schoonzusshizzle: Saracino. appeared first on Sofinesse.

Ik ben trots op deze prestatie. Het is de eerste keer dat ik loop zonder blessures en dat ik echt iets kan opbouwen. Het afgelopen jaar heb ik afstand opgebouwd, nu ga ik verder werken aan mijn snelheid dankzij het trainingsschema van SmartSport. Vijftien kilometer is al een deftige afstand, de meeste mensen pakken voor minder de auto.

Allemaal vrolijk en geweldig, dus niemand begrijpt waarom ik zo boos, teleurgesteld en verdrietig ben. Maar dat ben ik dus wel. Drie minuten na de start zonk de moed me in de schoenen en vandaag blijft dat rotgevoel al de hele tijd hangen. Ik wou dat ik niet had meegedaan, precies om dit gevoel te vermijden.

Eigenlijk is het allemaal de schuld van mijn zenuwachtige blaas. Ik moest voor de start nog een stresspipi’ke doen, maar er waren veel te weinig toitoidixi’s. De rij was gigantisch, waardoor Lien en ik pas om 13u58 in het startvak konden gaan staan. Dat was dus na 3000 andere mensen, en dat was te laat.

Het kan wel 10 minuten duren tussen het vertrek van de eerste en de laatste lopers, waardoor ik meteen in de staart van de wedstrijd vertrokken ben. Ik had op voorhand afgesproken met Lien dat zij niet bij mij zou blijven, want ik wilde echt mijn eigen wedstrijd lopen, op mijn eigen tempo. Zij loste mij dus meteen (Lien heeft tonnen meer ervaring en snelheid).  Maar toen we na 100m een U-turn maakten, zag ik meteen dat er nog amper mensen achter mij liepen.

Precies waar ik op voorhand bang voor was geweest. Precies wat ik echt niet wilde. Precies waar ik helemaal geen zin in had: bij de laatste zijn. Omdat ik dat echt niet zag zitten, had mijn lief de tijden van vorige edities bekeken en vergeleken met mijn streeftijd. Ik ging ZEKER NIET bij de laatste zijn, want er waren vorig jaar nog mensen die een halfuur later waren binnen gekomen.

Toen het bij het begin van de wedstrijd meteen wel gebeurde, was ik heel boos. Heel verdrietig, heel opstandig, heel teleurgesteld. Ik moest bijna meteen tegen tranen vechten, en zo ging het de volgende 15 kilometer verder. Het was één lang gevecht met mezelf.

Ik hield mooi mijn tempo aan. Ik wilde ook niet sneller gaan, omdat ik mezelf niet wilde verbranden. En ik had ook al mijn energie nodig om boos te zijn *lacht groen*. Ik had de hele tijd het gevoel dat de wedstrijd achter mij werd opgeruimd, het parcours werd op sommige plaatsen zelfs niet meer vrijgehouden voor ons (laatste) lopers en toen er op een bepaald moment in het midden van het parcours een auto stond en daar een seingever instapte, had ik bijna de organisatoren voor de rechter gesleept. In mijn loopoutfit, ja.

Toen ik de tweede keer mijn fantastisch supportersteam tegenkwam, hebben zij het serieus moeten ontgelden. Hartjes voor hen (zooo blij dat ze uiteindelijk toch aan de finish stonden ook al was dat niet voorzien) en hartjes voor de lopende dame die me toen bemoedigend toesprak. “Och, en als we de laatste zijn, dan is dat toch zo. Je moet supertrots zijn op jezelf. Je doet mee, je gaat straks 15km gelopen hebben, dat op zich is geweldig.”

Die dame sprak natuurlijk wijze woorden en ze heeft overschot van gelijk. Maar ik heb elke seconde van die 99 minuten gehaat. Het was verschrikkelijk, het was de hel van Brugge, het was één lange strijd met mezelf.

Dwars door Brugge, dwars met Sofie.

(Ik heb eventjes het gevoel dat ik nooit meer wil meedoen, maar ik heb me nu toevallig al ingeschreven voor de Stadsloop van volgende week zondag in Gent. Ik zal maar meedoen zeker?)

(En ik heb van mijn lief een fantastisch moederdagcadeau gekregen, een Garmin35 loophorloge. Dat moet toch renderen zeker?)

The post Dwars door Brugge. Dwars met mezelf. appeared first on Sofinesse.

Ik heb natuurlijk wel felle supporters. Vriendin Lien (twee marathons, derde in oktober) pusht en motiveert me whatsappend en mijn lief (vijf marathons) zorgt voor de allerbeste ondersteuning. Ik vermoed dat hij binnenkort nog wel eens een marathon op tafel zal gooien, maar het is hem volledig gegund.

Twee keer per week loop ik op het gemakje, meestal kan ik zelfs nog meezingen met de muziek. Terwijl ik een jaar geleden nooit gedacht had ik dat ooit 7km zou kunnen lopen, vind ik dat vandaag een kort toertje. Klinkt geweldig arrogant, ik besef dat.

Lien vond het wel tijd om eens te kijken hoe het nu staat met mijn conditie, waarom ik blijf hangen op een – naar mijn gevoel – belachelijke lage snelheid en of er toch niet een klein beetje meer in zit. Voor ik het wist waren we samen ingeschreven voor een lactaattest met SmartSport.

Een watte? Een lactaattest dus, wat niets te maken heeft met borstvoeding (zoals mijn collega Stefan Ackermans dacht) maar wel met verzuring in je spieren. Ik moest een doel opgeven en flapte eruit dat ik in oktober wel de halve marathon van Brugge zou willen meedoen. Voor Dwars door Brugge (15km) van komende zondag (14/5), ben ik al een tijdje ingeschreven.

Ik was strontzenuwachtig die zaterdagvoormiddag, maar dat bleek totaal ongegrond. Bart Raes is namelijk een geweldig sympathieke kerel. Bovendien had ik verwacht dat mijn tong op de grond ging plakken na de test, maar dat viel dik tegen. Terwijl andere testers rood aanliepen en het hadden over ‘superzwaar’, dacht ik dat ik iets verkeerds deed want ik was altijd de laatste en bleef vrolijk meezingen.

Ik moest vijf keer 1200m lopen in een bepaalde hartslagzone, daarna prikte Bart telkens bloed en vroeg naar mijn gevoel. De eerste drie hartslagzones voelde ik mij geweldig belachelijk, want ik moest me echt forceren om zo traag te lopen en die hartslag (zo laag) te houden. Toen Bart daarna vroeg hoe ik me voelde, zei ik dat ik nog vlot een plaat kon aankondigen tijdens die loopjes. Pas de vierde keer voelde het zoals ik normaal zou lopen, de vijfde keer moest ik echt wel serieus duwen. Na 5x1200m moest ik nog eens een sprintje trekken, en dat was het. Ik had niet eens het gevoel dat ik echt moe was, en voelde me wat stom dat mijn rondjes zo vreselijk traag waren.

Ik kan het nog altijd niet geloven, maar dat bleek dus eigenlijk (relatief) goed nieuws. Meteen na de test zei Bart dat mijn basisconditie goed is en dat er nog veel marge is voor verbetering. Ik heb een hoge hartslag, maar voel daar ook niet veel van. Gisteren viel mijn trainingsschema in de bus.

Het ziet er allemaal geweldig serieus uit, alsof ik een halve topsporter ben. Met duurlopen, intervaltrainingen en piramides. Met uitleg over omslagpunten, anaerobe dingen en andere termen waar een (sport)woordenboek voor uitgevonden is.

Maar vanaf nu werk ik dus met een trainingsschema. Hoe cool is dat wel niet? En daarmee ligt dan ook vast dat ik eind oktober een halve marathon ga lopen, als er geen onverwachte omstandigheden stokken in de wielen steken. Ik kan nog altijd niet geloven dat de Sofie die zich vroeger na 100m lopen bijna door de corbiaar moest laten opladen,  zondag echt Dwars door Brugge gaat doen. Ik, dat is toch zot?

Basiel vroeg daarnet of ik ging proberen om te winnen zondag, dat zou hij wel heel fijn vinden. Ik probeerde uit te leggen dat ik al een beetje gewonnen was door mee te doen, maar dat was iets te moeilijke logica voor een bijna 5-jarige. Toen ik zei dat ik sowieso een medaille zou krijgen, was het trouwens in orde voor hem. Want dat was toch alleen maar voor de mensen die gewinnen zijn mama?

Afgelopen weekend heb ik voor de mentale gezondheid een toer van 16km gedaan. De vorige 15 gingen vlot, maar deze keer was het mottig. Echt afzien vanaf kilometer 11 en bleiten vanaf km14. Ik had nochtans vaseline tusssen mijn benen gesmeerd, maar niet genoeg om brandwonden te voorkomen. Op het einde was er – slagroom op de taart – nog een stevige helling en daarna dacht ik vijf minuten dat ik nooit nog zou lopen. Maar vandaag kriebelt het alweer. Zondag draag ik een langere broek (dat zou de rijbroekvleeswonden moeten voorkomen) en ga ik gewoon genieten van mijn prestatie.

Er ontbreekt nog maar één ding in het hele verhaal. Dat hele trainingsschema werkt op hartslag, en ik heb alleen een ingewikkelde afdanker van mijn lief. Ik wil iets dat goed is, handig en liefst ook nog wat mooi. (Tips zijn welgekomen!)

Maar ik loop op Moederdag 15km, dus qua ideaal cadeau moet ik niet meer hint geven zeker?

PS: Doe jij misschien ook mee? Of kom je supporteren? Laat zeker iets weten of van je horen onderweg! Kunnen we high fiven of zo.

PS: Deze post is op geen enkele manier gesponsord, al had ik dat misschien beter wel gevraagd met al die reclame *lacht een beetje groen*. Ik heb voor de lactaattest 75 euro betaald.

The post Sofie heeft een trainingsschema appeared first on Sofinesse.

Basiel mocht de volgende ochtend op schok met zijn meter, dus het was wel al handig dat hij al in Brugge bleef slapen. En om mijzelf eens een ongestoorde nacht slaap te gunnen tijdens mijn vakantie, mocht Felix ook bij oma en opa blijven. (Oh my god, wat zitten we weer in de shit met slaap. Dat chronisch loopoor neemt echt mottige proporties aan. We zoeken naar oplossingen, bedankt voor iedereen die er al heeft aangereikt! Nieuwste strategie: rechtop slapen en koemelk schrappen)  

Om een lang verhaal kort te maken. Mijn lief had zich laten oppikken door een collega, want hij moest in Aalter werken. Ik kon hem dan met de kindjes daar opladen na zijn werkdag en samen doorrijden naar Brugge. Daardoor stond mijn auto ergens geparkeerd aan de oprit van de E40 in Drongen.  Dat had mijn lief zo bedacht. Want dan kon ik daar de volgende dag naar toe lopen om hem op te halen, kwestie van eens in een andere omgeving te lopen. Altijd leuk.

Ik kreeg ’s morgens een mail met het parcours. Compleet met pijltjes en aanduidingen en vanalles. Heel duidelijk, kon niet misgaan. Ik vertrok vol goede moed, want het schema zat goed in mijn hoofd.

Het was even moeilijk aan het station van Drongen, maar ik vond snel een manier om er toch onder te geraken en langs de Leie te lopen. Ik was dolgelukkig dat ik weer on track was. De rest van het schema klopte trouwens ook. Ik kwam een soort haventje tegen, restaurants en ik hoorde in de verte ook een autostrade ruisen. Dat was de E40, daar moest ik naartoe. Want het laatste stukje was even daar vlakbij, om dan bij mijn auto uit te komen.

Vol goede moed bereikte ik de gonzende snelweg. Normaal gezien was ik nu bijna op bestemming, maar ik had meteen door dat er iets niet klopte. Dit was namelijk niet de E40, maar kei hard de R4. Totaal andere kant en op dat moment zei mijn runkeeper dat er al 9,2 km op de teller stond. Nou.

Er waren een paar opties:

• Ik kon mijn lief bellen om mij te komen redden? Eigenlijk al meteen uitgesloten he. Ik ben toch niet zo’n flauwe doos.
• Ik kon naar huis lopen? Maar dan had ik nog steeds mijn auto niet terug en dat was bovendien toch nog zeker 5km – kon ik dat wel? Mijn vorige lengterecord was namelijk 10km. Die ene keer, een paar weken geleden.
• Naar mijn auto lopen was redelijk uitgesloten. Want het was nu ook niet de bedoeling om een marathon te lopen.
• De vierde optie werd het, naar het werk van mijn lief lopen. Het was toch middagpauze en dat was nog maar een kilometer of twee. Ik voelde me goed, dat ging lukken.

Uiteindelijk bleek het nog net iets verder te zijn, waardoor ik afgeklokt heb op 12 kilometer. Jaja, je leest het goed. Twaalf kilometer. Ik vond het ook redelijk zotjes, zeker omdat ik het gevoel had dat ik nog heel wat langer had kunnen lopen. Want zo gaat dat altijd, pas na een paar kilometer lopen begin ik het echt leuk te vinden. In het begin doet alles pijn, vind ik mijn tempo niet en ben ik boos dat ik deze sport gekozen heb. Maar als ik er eenmaal goed in zit, is het zalig.

Dus. Liefde = Tom Brutin die een prachtig loopparcours uitzoekt en Sofie Verschueren die daar kei hard in mist. Maar wel intens van geniet. Net zoals van het badje daarna.

(En ik ben trots joh. Ik kijk al uit naar mijn volgende ‘mislukking’)

The post Die keer dat ik per ongeluk een persoonlijk record liep. appeared first on Sofinesse.

Het grootste deel van mijn jeugd stond ik alles te geven op de mat van Moed & Kracht. Maar toen ik definitief mijn wortels in mijn geliefde Gent plantte, verhuisde mijn maillotcollectie naar de achterkant van mijn kleerkast. Uit nostalgie trek ik het soms nog eens aan, maar de bijhorende grand écart gaat tegenwoordig iets minder vlot. Jarenlang heb ik ook een abonnement gehad bij een fijne fitnessclub in de buurt en tussendoor ben ik een keer of xtig begonnen aan Start To Run.

Het mislukte keer op keer. Het liep altijd stuk op hetzelfde: mijn rechterscheenbeen. Shin splint. Scheenbeenontsteking. Pijn. Miserie. Stop.

Jaloezie heeft alles veranderd. Toen mijn lief op 10 april zijn zesde marathon liep en Lien tegelijkertijd haar eerste op een fantastische manier in de annalen zette, was ik het beu. Ik wilde ook lopen. Want zonder te veel te zagen over hoe moeilijk het is om alle ballen als prille dertiger in de lucht te houden, lopen is daar als sport gewoon het makkelijkst in te passen. Je hebt niet veel meer nodig dan een paar schoenen en een beetje tijd. Voor de rest kan het overal.

Zo gebeurde het dat ik me vorige week op een parkeerterrein in mijn loopoutfit hees, omdat ik mijn gestolen uurtjes in Lummen het liefst in het zweet wilde doorbrengen. Terwijl ik dus ook had kunnen slapen, lezen of shoppen – zotter moet het niet worden. Acht komma drie kilometer, langs het fantastische Schulensmeer.

Ik heb het deze keer volledig anders aangepakt. Heel traag opgebouwd, hoewel mijn conditie meer aankon. In het begin met van die strakke kousen gelopen (eentje dus, aan het duivelse been) en dat daarna rustig afgebouwd. IJs gelegd indien nodig. En volgehouden. Tot ik een paar weken later mijn allereerste (en voorlopig enige) wedstrijd liep.

Ondertussen zijn we een halfjaar verder. Ik loop minstens één keer per week, soms vaker. Zoals het uitkomt. Ik loop iets tussen de 4 en 9km, ZONDER DOOD TE VALLEN. En ik moet daar niet onnozel over doen, ik ben daar megageweldig trots op. Excuses voor de instagram-loopspam bij momenten, ik moet het gewoon soms ergens kwijt weetwel.

In bepaalde loopfacebookgroepjes (ik zou daar beter wegblijven, ik weet het) zijn dat belachelijke afstanden die in belachelijke tijden worden gelopen, maar daar trek ik me geen bal van aan. IK LOOP. Al een halfjaar. Ik draai mijn hand niet om voor vijf km. Het stijgt bijna naar mijn hoofd, want dat noem ik zelfs al een “kort toertje”.

Ik probeer onder de 6:30 te lopen, maar dat lukt niet altijd. En uiteraard wil ik nog een beetje opschuiven, ooit zelfs onder de 06:00 duiken. Maar ooit, morgen hoeft nog niet. Net zoals ik in de nabije toekomst wel eens 10km zal doen (of meer). Geen druk en al, gewoon genieten. Maar als ge toevallig een toffe wedstrijd weet waar ik naartoe kan werken, dan moet ge u nu ook niet inhouden in de comments.

Ondertussen loop ik gewoon, ongeveer om de vijf dagen. Om mijn hoofd leeg te maken, om te zweten, om kcal te verbranden, om buiten te zijn. Maar vooral: voor het gevoel achteraf.

Want laat ons eerlijk zijn. Dat lopen is allemaal geweldig en al, het is toch vooral die douche nadien waar je het voor doet he?

The post Daar loopt ze. appeared first on Sofinesse.