Om het eens over iets totaal anders te hebben dan verdriet, zal ik nog eens een beetje zagen over dingen die eigenlijk van geen belang zijn. Zoals onze zotte verbouwing. Een paar mensen zeiden dat het nu toch absoluut niet het moment is om ook nog in het stof te gaan...
Chirurgische dagkliniek Sint Lucas versus een dagje UZ Gent
Het is niet de bedoeling om met modder te gooien naar een bepaald hospitaal, want ik ga er echt van uit dat iedereen het beste nastreeft. Maar na een recente ervaring in beide ziekenhuizen, kon het verschil eigenlijk niet groter zijn. Op 26 juni onderging ik een...
Kinderen en rouw.
Toen ik via mijn sociale kanalen een babysit zocht om bij Felix te blijven tijdens de uitvaart, kreeg ik daar bijna onmiddellijk (goedbedoelde) commentaar op van verschillende mensen. Mensen die bezorgd waren dat we onze kinderen wilden afschermen van het drama en het...
Alles is voor altijd anders.
Elke dag komt de zon op. Elke avond gaat de zon onder. Dat is niet veranderd sinds er maandag een bom op onze familie werd gegooid, maar ik voel het niet meer. Tijd kruipt heel traag voorbij, maar tegelijk vliegen de dagen om. Tijd wordt een onwezenlijk en vaag...
2018. Ik haat u.
Je hebt gevraagd om niets te schrijven. Dus ik zal zwijgen. Net als jij voor altijd. Maar godverdomme Thomas, godverdomme.
“Hoofdpijn up en al de rest – libido, mood, … – down”
Ofte de pil en het hormoonjuk. Sinds de zwangerschap van Felix zit migraine helaas in mijn pakket. Het begint vaak met spinnenwebben voor mijn ogen, daarna volgt steevast bonkende hoofdpijn langs de linkerkant. Ik weet ondertussen hoe ik ermee moet omgaan en ik kan...
Hoe verloopt een miskraam? (Enfin, het mijne. Niet volgens het boekske alvast.)
Ik heb het eindeloos door google gehaald. Tot ik zevenentwintigduizendkeer op dezelfde resultaten botste, en nog steeds niet echt een antwoord had. Blijkbaar wordt er niet zoveel geschreven over miskramen, net zoals er ook niet zoveel over gebabbeld wordt. Ik vind het...
Ode aan het thuiswerken.
Na mijn ontslag had ik gezworen dat ik alleen nog in Gent zou werken. Of tenminste op werkbare fietsafstand (in mijn hoofd: 15km). Als je hier al even komt lezen, weet je dat ik niet blij was met de afstand naar Nostalgie. Ik heb de afgelopen jaren wel eens geklaagd...
De entiteit ging op #tripromantique naar Malta. (Et Malta n’est pas mal)
De laatste jaren is het een soort herfsttraditie geworden: moeder en vader die hun kinderen een paar dagen achterlaten om de entiteit op te laden. Het is eigenlijk de schuld van mijn moeder. Want een paar uur nadat we opnieuw voet op Belgische bodem hebben gezet,...
Sofie en Tom gaan verbouwen.
We gaan dus verbouwen. Nogal stevig zelfs. Ook al was dat eigenlijk helemaal niet het plan. Maar goed, het begon met de winterkoude. Toen had 75% van ons gezin eens buikgriep (echt serieus, dat is drama met maar één toilet). Daarna hadden we wilde gezinsplannen. En...