Stilstaan is achteruitgaan #circulatieplan

Je wordt platgeslagen met berichtgeving over het circulatieplan, waarbij de tegenstanders heel hard schreeuwen dat de stad dood is en de voorstanders even luid roepen dat er nergens een probleem is. De waarheid ligt meestal in het midden waarschijnlijk, al ik ben toch vooral geneigd om blij te zijn met de voorlopige resultaten.

Ik heb gemakkelijk praten natuurlijk. Mijn auto rijdt doorgaans rond 4u10 de ring op, ik mag al blij zijn als ik dan iemand tegenkom. In de namiddag kom ik weer thuis en dankzij het betalend parkeren, kan ik meestal zelfs IN mijn eigen straat parkeren. Hoera daarvoor!

Wij betalen trouwens 250 euro per jaar voor een tweede bewonerskaart (de eerste is gratis), waar heel wat mensen serieus boos over zijn. Hoewel 250 euro per jaar best een pijnlijke zaak is in onze portemonnee, vind ik het wel terecht. Twee auto’s voor één gezin in het midden van de stad, dat is eigenlijk niet ok. Maar goed, ik heb een heel specifieke en speciale job, ik heb die auto echt nodig. Het ding is er voor uitgevonden, daar gaan we nu ook niet te onnozel over doen. Mottig en duur, maar het is wat het is. Het is mijn keuze om die zotte doch fantastische job te doen, dus ik neem de auto (en gigantisch dure kost) erbij.

Maar mijn Opel Corsa ziet de binnenkant van de stad vrijwel nooit. Ik rij ermee naar mijn werk en terug, af en toe een keertje naar familie of verre vrienden (een heel deel kunnen we gelukkig met de fiets bezoeken) en heel af en toe – bij grote boodschappen – naar een nabijgelegen supermarkt. Maar ik ben heel streng, alle verplaatsingen in Gent gebeuren te voet, met de fiets of met het openbaar vervoer. Ik vind dat niet meer dan logisch, voor mij liefst zo weinig mogelijk auto’s in de stad.

Niet alleen in Gent trouwens. Als ik me naar een andere stad in Vlaanderen begeef, maak ik altijd dezelfde denkoefening. Hoe kan ik met mijn auto uit de stad blijven? Ik voel me ongemakkelijk met een auto in het centrum van de stad, ik heb altijd het gevoel dat ik dan een tang op een varken ben. In Antwerpen parkeer ik me op Linkeroever en neem de tram of voetgangerstunnel, in Brugge heb ik schoonouders in de buurt waar de auto kan staan en we fietsen kunnen lenen, in Hasselt parkeer ik me aan de rand en doe de rest te voet… Met mijn auto IN de stad rijden, is altijd de laatst mogelijke optie. Ik ken ook eerder tram- en buslijnen dan parkings. Het voelt altijd fijner om mijn auto aan de rand te laten staan.

Voor hele coole auto's kunnen we soms een uitzondering maken.

Voor hele coole auto’s kunnen we soms een uitzondering maken.

Ik hoop dat we een kleine mentaliteitswijziging kunnen teweeg brengen, traag maar zeker. In Gent zijn er al veel mensen die de auto aan de kant laten staan, maar er is nog veel werk. Begrijp me niet verkeerd, ik wil de auto niet verketteren. Ik hoop dat er altijd autoruimte zal zijn voor mensen die niet anders kunnen, die er wonen, die moeten lossen/laden, hulpdiensten en andere aangelanden. Maar vaak vraagt het maar een klein beetje anders denken, om de auto op stal te laten staan. Volgens mij is er geen snellere en leukere manier om je door Gent te bewegen dan met de fiets, ook al krijg ik jeukende handen van al die kasseien.

Ondertussen denk je misschien dat Filip Watteeuw mij persoonlijk sponsort om het nieuwe circulatieplan te verdedigen, maar niets is minder waar. Er zijn wat mij betreft ook wel wat pijnpunten:

  • Er zijn veel te weinig geschikte park&rides. Daar waar de tram stopt om mensen naar de stad te brengen, kan je geen plaatsje meer vinden. Daar waar je op de bus moest stappen, is er amper bezetting. Wat ik volledig begrijp, ik neem ook veel liever de tram dan de bus. Om duizend redenen. In ieder geval: daar is nog veel werk.
  • Openbaar vervoer: ondermaats en veel te duur. Dat is voor mij een heel zwaar werkpunt. Wij nemen geregeld bus 3 die ons netjes op de Korenmarkt afzet, maar het is zelden of nooit een aangenaam ritje. De buggytheek onder de stadshal is een fantastisch initiatief, maar moet je daar ook weer achterlaten op een bepaald moment. Ik sukkel dus meestal met de buggy de bus op, en dat is hoogst onaangenaam. Moeder, twee kinderen en een buggy: ge zijt blij als ge St Michielshelling ziet en weet dat ge er bijna af moogt. En die prijs, auch.
  • ‘Ons’ stukje ring, wat neerkomt op Nieuwevaart/Palinghuizen/Rooigemlaan tot aan de Drongense steenweg. Daar zat het vroeger natuurlijk ook al zwaar vast, maar met wat denkwerk is daar zeker nog verbetering mogelijk.   Conclusie: ik had veel meer verwacht van het circulatieplan. Veel meer problemen, maar ook veel ingrijpendere veranderingen. Eigenlijk valt het allemaal bijzonder goed mee. Wij wonen natuurlijk niet in een stadsdeel waar een vergunning voor nodig is, maar toch. Het valt allemaal mee. Als iedereen – zelfs de verzuurde autogebruikers die vergeten zijn dat je met twee wielen en een regenjas ook best ver geraakt – een klein beetje anders gaat denken, dan hoeven we die vreselijke term ‘koning auto’ binnenkort misschien niet meer te gebruiken. Misschien ben ik niet objectief genoeg omdat autorijden voor mij een straf is en fietsen me gelukkig maakt, maar misschien kan het toch echt geen kwaad om na te denken over onze mobiliteit.


Vanmiddag heb ik trouwens gigantisch gezondigd tegen mijn eigen regel. Normaal mag ik van mezelf de auto niet gebruiken voor verplaatsingen onder de 10km, maar ik moest daarna nog op tv komen en zag een verlept motregenkapsel even niet zitten. Net genoeg ijdelheid om de fiets voor een keertje te laten staan. Plus, ik wou ook nog wat nagenieten van het werk van de visagiste.

Gelukkig zijn er uitzonderingen om de regel te bevestigen.

En wat zijn jouw ervaringen?

Posted in Gent, Uncategorized | 22 Comments

The vegan bakers: Sofie en Sofie

Je kan me bezwaarlijk een keukenprinses noemen. Dat onze kinderen warm eten op school en ik vaak aanschuif in het bedrijfsrestaurant met een tupperware pot voor de portie van mijn lief, is niet omdat ik zo graag in de keuken sta. Ik haal daar geen voldoening uit en heb daar vaak ook de energie niet meer voor (in de week).

Als we in het weekend de vraag ‘wat gaan we eten’ kunnen beantwoorden, vind ik het (meestal) niet erg om dat ook te maken. In de categorie hartig lukt het allemaal prima, maar zoet is een ander verhaal. Ik kan een kom tiramisu met rode vruchten maken, maar daarbuiten is het woord misbaksel speciaal voor mij uitgevonden. Ongeveer alles wat ik in de oven stop, komt er anders uit dan het ooit bedoeld was.

De aanhouder wint, dus ik blijf proberen. Maar toen er onlangs een extra dimensie bijkwam door de koemelkallergie van Felix, had ik de deegrol bijna naar het containerpark gebracht. Veganistisch bakken – zonder eieren, room, melk of boter – dat is toch echt wel om problemen vragen?

Maar deus ex machine was daar Sofie, een vegantische keukenprinses met extra veel aandacht voor zoete lekkernijen. Tussen twee chatsessies over doorkomende tanden en etterende oren door, nodigde ze me uit voor een veganistische bakworkshop. Slash koffieklets. Slash bloggers onder elkaar.

Een paar weken geleden zat ik op woensdagmiddag in haar keuken en deed ze uit de losse pols wat voorstellen. Muffins met appel en speculoos? I’m in. En misschien nog wat pindakaas-chocoladekoekjes ook? Nu dat we toch bezig zijn! Ik wist toen al dat mijn vastendag meer dan waarschijnlijk de mist zou ingaan.

Sofie begon meteen allerlei spullen boven te halen, uit te leggen en ondertussen bij elkaar te gooien. Ik was nogal overweldigd maar heb volgende dingen toch onthouden. Een paar baktips, dat had ge van mij ook niet zien komen he ;).

1.“zout versterkt zoet”: elk zoet gerecht heeft toch een toets zout nodig, zodat de zoete smaak nog beter naar boven komt. (Ik kon alleen nog maar denken aan caramel met een snuifje zout toen ze dat zei, maar dat is nu toevallig ook gewoon te lekker voor woorden)

2. Hou je droge en natte ingrediënten apart. SUPERTIP. Je werkt met twee kommen, en pas op het einde gooi je de boel samen. (Bakpoeder reageert bijvoorbeeld op vocht)

3.Suiker is een uitzondering in de nat/droog-scheiding, dat kan ook bij de natte pot omdat suiker dan al kan oplossen.

4.Speculoos is altijd vegan (winner!), pindakaas trouwens ook

5.Kokosolie is handig bij koekjes, want die helpen koekjes dan ook opstijven (want kokosolie op kamertemperatuur is een vaste materie)

6.ei is het moeilijkste te vervangen bij een veganistische bak, want dat heeft veel speciale eigenschappen. Maar Sofie heeft een aantal goeie tips. (Ei is een ideaal bindmiddel, maar zorgt bijvoorbeeld ook voor luchtigheid)

7.verhoudingen zijn heel belangrijk bij bakken. Maar dingen als eetlepels en soeplepels zijn eigenlijk ook niet wat we er van denken. Je hebt speciale cups/lepels zodat je altijd de juiste afmetingen hebt. Ik ga er me zo eentje aanschaffen denk ik. (En alle redenen zijn goed om eens in de Dille en Kamille rond te hangen, toch?)

Ik ging uiteindelijk naar huis met een in mijn brooddoosje: een gezellige middag, heerlijke koekjes en zalige muffins. Voor de recepten verwijs ik je graag door naar the master.

En als gij tegen niemand zegt dat de koekjes bijna op waren tegen dat ik thuis was, dan zal ik ook zwijgen.

Posted in Rapporteren, Want zo ben ik | 5 Comments

De blooper van Bloomon

Ik ben een bloemenmeisje. Ik word ongelooflijk gelukkig van bloemen in huis. Het is een grote schande dat er in veel supermarkten bloemen aan de kassa liggen, want ik kan daar amper aan weerstaan. Long story short: bloemen zijn de x-factor van mijn huis.

Voor mijn verjaardag kreeg ik een bloomonpakket van mijn lief. Het was om verschillende redenen al de leukste verjaardag in jaren, maar die meneer van Bubblepost met zijn bos bloemen maakte het helemaal perfect.

Ik heb ook de volle twee weken genoten van het boeket. De instructies gevolgd en af en toe een verlept bloempje verwijderd, maar er was altijd genoeg over om van te genieten. De vaas die er die keer bij zat (promotie!) maakte het plaatje helemaal compleet.

Mijn lief kreeg automatisch de vraag om van die eenmalige keer een abonnement te maken, en na een paar dagen twijfelen vond ik dat wel een goed idee. Elke maand een boeket om mijn bureau op te fleuren. Want dat werkt gewoon zoveel beter met bloemen als gezelschapsdame. En stel dat er klanten komen, dan  kijken die misschien naast de rommel omdat ze op een mooi boeket kunnen kijken. Win-win.

En dag voor de eerste levering kreeg ik volgende sms:

“Beste Sofie, morgen staat jouw levering gepland tussen 19u45 en 20u45. Geniet van de bloemen! Groeten van bloomon.”

Het kwam een beetje slecht uit dat Tom niet thuis was die avond, want 20u45 is ver voorbij mijn bedtijd. Toen er om 21u nog altijd niemand aan de deur was geweest, ben ik maar gaan slapen. Ik moet om 3u40 opstaan, ik kon het echt niet langer trekken. Bovendien zijn de enige tijdslots die je kan kiezen tussen 9u-18u of tussen 18u-22u. Dat is wel een hele grote gijzeling aan je huis, daar kan best iets aan gebeuren bloomon.

Om 22u heb ik weer een bericht gekregen, met de volgende woorden.

Ik stond aan de grond genageld. Want ik was wel thuis. En het klinkt natuurlijk wel nobel dat ze je bloemen doneren aan een nabijgelegen ziekenhuis, maar ik kon er toch niet echt mee lachen. Als ik een ander pakketje aan huis laat leveren, ben ik dat ook niet kwijt als ik op het afgesproken uur de deur niet open doe. Ze waren er trouwens ook niet op het afgesproken tijdstip en persoonlijk vind ik 22u echt geen uur meer om dingen aan de deur te leveren. Maar dat ligt misschien aan mijn speciaal bioritme. Alhoewel, mijn buren hebben duidelijk ook niet open gedaan.

Geen bloemen dus die maand, en de compensatie heb ik ook nog niet ontvangen. Toen daarna ook nog de vaas op de meest bizarre manier kapot ging, was het me helemaal beu. Mijn vrienden spreken over een Sofietje doen als het over lompe dingen gaat, maar ik zweer dat ik er dit keer niets mee te maken heb. De vaas stond namelijk gewoon bij de vazen. Ik heb ze niet aangeraakt, en ik zou ook niet weten hoe ik zo een schadegeval zou kunnen veroorzaken.

Bon, gisteren was het weer zover. De bloemen zijn geleverd en ik vind ze deze keer zelfs niet echt mooi. Misschien omdat ik een beetje boos ben op bloomon.be, omdat ze twee keer gedaan hebben alsof hun neus bloedt.

Vermoedelijk ga ik het abonnement dus stopzetten. Want hoewel de bloemen van geweldige kwaliteit zijn en ik grote fan ben van het concept, vind ik hun dienstverlening echt ondermaats. En kan ik misschien beter de lokale bloemeneconomie steunen.

Jammer wel, want ik heb nog veel werk dat veel lekkerder ging werken met bloemen.

(En wat is dat ook met die lange stengel joh, op wat slaagt dat?)

 

Aanvulling: Een week later kreeg ik telefoon van Bloomon. Ze zitten verveeld met de zaak *roloog* en bieden me een nieuwe bos bloemen en vaas aan. Ze hadden de helft van het bedrag wel teruggestort, maar zich vergist met de komma. Daardoor was er maar 13 cent teruggestort. Maar goed, bedankt Bloomon, misschien kunnen we vriendjes blijven. *kipoog* 

Posted in Er zijn zo van die dingen, Thuis en al | 18 Comments

21 dingen waarvan ik wou dat ze kcal-loos waren.

Ik ga morgen naar de sauna. Ik heb nochtans geen lijf om mee uit te pakken. Het is bezaaid met psoriasis guttata-vlekken en mensen gaan voorzekers denken dat ik een of andere geweldig besmettelijke ziekte heb. Quod non. Ik heb gewoon veel last van stress – en de vermoeidheid van een slechte slaper én een ochtendshow, hebben hun tol geëist. Mijn lijf heeft een shutdown gedaan en ik heb nog een week om het proberen recht te trekken. Een week om te herstellen, aan te sterken, bij te slapen, weer mens te worden.

Om maar te zeggen dat ik dus morgen naar de sauna ga met wat topwijven, wat perfect in dat rustplan past. Ik moest van de dermatoloog eigenlijk op vakantie gaan naar de zon, maar dat bleek niet meer haalbaar. Eigenlijk vooral onbetaalbaar, ook al heeft mijn lief echt heel hard mee helpen zoeken naar een bestemming.

Soit, geen saunalijf dus. Want er zijn ook weer wat kilo’s bijgeslopen. Ik voel me daar allerminst gelukkig over, maar dat heeft me nog nooit tegengehouden om in de wellness met mijn foef te gaan zwaaien. Morgen dus sauna. Ideaal moment om de vetrollen aan te scherpen met dingen waarvan ik echt hoopte dat ik ze ongebreideld in mijn mond kon stoppen:

  1. voorgebakken (bij voorkeur half warm) stokbrood met gezouten boter en wat peper
  2. ronde suisse (of ronde rozijnenkoek in bepaalde andere landstreken)
  3. aardbeisnoepjes uit de doos van de Colruyt waar ook rode nestels, zure nestels en zure matten inzitten
  4. mozarella in de oven (koud ook geen klachten)
  5. Cote d’or chocolade met amandel en een snuifje zout
  6. dame blanche (met echte chocoladesaus, niet uit een potteke – vaneigens niet)
  7. kempische galetten (de harde)
  8. oreo’s
  9. frietjes van de frituur / versgebakken frietjes
  10. garnaalkroketten
  11. asperges in botersaus
  12. aardappel in de schil met kei veel lookboter op de bbq
  13. viandel speciale (jaja, ik weet het, ik eet eigenlijk geen vlees, maar iedereen heeft zondes)
  14. hamburger van de McDonalds (jaja, rol maar met uw ogen)
  15. macarons
  16. draculatanden
  17. zak snoep van het kruidvat of van de markt
  18. Berlijnse bol
  19. pannenkoeken
  20. sushi
  21. M&M’s uit de blauwe zak

Dit gezegd zijnde, na de Paasvakantie wordt de broeksriem zwaar aangespannen en vliegen we er vollen bak weer in met 5:2. Nooit gestopt eigenlijk, maar op de een of andere manier toch last van winterkilo’s. En die moeten er weer af, samen met meer.

Volgende week dus. Vul ondertussen het rijtje gerust aan, want ik ben zeker dingen vergeten. Massa’s.

Posted in Er zijn zo van die dingen, Want zo ben ik | 13 Comments

Die keer in het wc-hokje van het zwembad.

Sinds een paar weken volgt Basiel zwemles. Maandag na school probeert juf M. hem via potlood/vliegtuig/kikker (of zoiets) de kneepjes van het vak te leren, ondertussen werkt moeder haar baantjes af aan de andere kant van het zwembad.

Vorige week moest ik voor de start nog even een plasje placeren, want er zijn leukere dingen dan zwemmen met een volle blaas. Ik zei dus tegen Basiel dat ik even naar het toilet ging, terwijl hij zijn voeten onder de daarvoor bestemde sproeier hield. Hij riep dat hij meeging, en volgde in mijn spoor.

Geen enkel wc-hokje was bezet, dat had ik wel gezien. Ik trok dus eigenlijk achterwaarts een deur open, zodat mijn oog op Basiel kon blijven. Ik was op dat moment niet helemaal zeker of hij mee in het wc-hokje zou kruipen of buiten zou wachten. Met die bijna 5–jarigen van tegenwoordig weet je zoiets nooit zeker.

Ik ging dus achterwaarts het hokje in, al half in hurkzit. Ik ging net het nodige textiel verwijderen, toen ik plots iets voelde. Bijna simultaan riep een klein meisje.

“Maar ik zit hier al hoor”

Oeps.

Ik ben dus op een kind gaan zitten. In het wc-hokje van het Rooigemzwembad. Maar het was echt per ongeluk.

Laat ons eerlijk zijn, het had nog erger kunnen. Ik had (per ongeluk) ook op haar kunnen plassen, weetwel.

Posted in Basiel, Er zijn zo van die dingen | 10 Comments

Plog: papa is een weekend weg.

Als moeder op luiewijvenweekend mag gaan, mag vader ook eens de bloemetjes buiten zetten natuurlijk. Dat viel toevallig nu toevallig twee weekends na elkaar, wat dus betekent dat ik dit weekend alleen ben met de boys. Ik zou daarover uren kunnen vertellen, maar ik wil u niet vervelen met pipi, kots en huilbuien. Daarom: een echte plog!

Moeder is van de social media, dus moesten we wel een selfie trekken. Maar niet iedereen had daar evenveel goesting in. (Niet op de foto: dat ik Basiel heb omgekocht met een snoepje om hem op de foto te krijgen)

Vrijdagavond was Felix in partymood. Hij heeft zelf zijn outfit bij elkaar gezocht, ik kreeg de vriendelijke vraag om hem aan te kleden. (Niet op de foto: aan de andere kant van de living was er een speelgoedbom ontploft)

Bijna gelijktijdig met zijn verjaardag is, Felix in de ‘ik ben twee en ik zeg nee-fase’ beland. Hier had hij mijn tas thee gestolen, maar een boterham wilde hij niet eten. Hij had liever een snoepje. (Niet op de foto: dat hij zo boos was dat hij zijn beker amandelmelk heeft omgegooid. Die lag ongeveer naast zijn boterham, uiteraard met confituur want Murphy is ook wakker op zaterdagmorgen.)

Een hele dag thuis, dat is een ideaal moment voor potty training. Al een paar weken vraagt hij zelf naar het potje en als we hem er op zetten, doet hij steevast een plasje. (Niet op de foto: dat ik die voormiddag vier keer pipi heb opgekuist. Misschien is het toch nog een beetje te vroeg? Het stoort hem trouwens niet om met een natte broek rond te lopen, hij lijkt het niet eens te merken)

Onze tuin is permanent in een staat waar gazonfreaks een hartaanval van zouden krijgen. Wij hebben allebei geen groene vingers en nog niet de moed gehad om de tuin echt onder handen te nemen. Ik rij af en toe het onkruid af (het ‘gazon’ noemen zou echt te veel eer zijn) en probeer ervoor te zorgen dat het niet de spuigaten uitloopt. En ooit gaan we de boel wel eens heraanleggen en in orde maken. Ik heb helaas geen voor-foto genomen, maar het leger kon een camouflageoefening houden in de hoeveelheid onkruid. (Niet op de foto: hoe Basiel de tuinschaar vroeg omdat hij graag een worm in twee wilde knippen)

We wilden koekjes bakken, maar hadden nog een aantal ingrediënten nodig. Wij dus naar de winkel, waar mijn twee gasten de hele tijd onderaan de kar lagen. (Niet op de foto: dat eenmaal thuis bleek dat we toch nog iets vergeten waren, dan maar naar de winkel om de hoek gingen waar ik de jongens meer dan een minuut ben kwijt geweest. En zodoende de halve hele winkel bij elkaar heb geschreeuwd. Zij waren niet in paniek, gewoon samen op verkenning.)

Voor mij is het pas echt weekend of vakantie, als ik de auto aan de kant kan laten staan. Die mobiel is een noodzakelijk kwaad dat ik alleen gebruik om te gaan werken. Onderweg naar de garage (waar onze fietsen dus staan), trok in mijn lievelingsfoto van deze lente. Ik vind hem zo geslaagd, ik kan er uren naar kijken. (En er is zelfs geen niet op de foto bij deze, het ging allemaal vlot)

Over het veganistische koekjesrecept later meer, daar volgt nog een hele blog over. Heel gezellig om te maken en lekker van smaak. (Niet op de foto: dat ik vergeten ben om de chocolate chips erbij te doen en dat ze eigenlijk een beetje uit elkaar vallen)

Mijn jongste zit graag in een doos en uiteraard ben ik blij dat hij spontaan tomaatjes eet als tussendoortje. (Niet op de foto: dat hij de schil van de tomaatjes her en der tussen zijn speelgoed heeft achter gelaten)

Wij zijn natuurlijk ook niet heiliger dan de paus, ‘s avonds mochten ze allebei nog een beetje chips eten in de zetel. Gezellig, terwijl we nog een ROX’ke kijken, voor het tandenpoetsen en slapengaan. (Niet op de foto: dat Felix ook chips verstopt had in wat speelgoedmannetjes. Pas de volgende ochtend ontdekt trouwens).

Vanmorgen heeft Felix een uur in mijn armen liggen vertellen, terwijl zijn grote broer nog goed lag te ronken. (Niet op de foto: dat hij wakker was om 6u (nieuwe tijd) en dat het eigenlijk niet eens zo erg is, want dat is voor mij nog steeds zwaar uitslapen. Zeker met het oog op morgen, wanneer ik eigenlijk om 2u40 uit mijn bed zal moeten rollen. Nieuwe tijd is dat 3u40, maar het gaat serieus pikken. Dat weet ik nu al.)

Ik heb genoten van een rustig weekend, van thuis zijn, van mijn jongens. En mijn huis ligt er veel properder bij dan wanneer die vierde man ook thuis.

(Niet op de foto: dat we papa stilaan heel erg beginnen te missen en dat het tijd is dat ie naar huis komt)

 

*Met dank aan Lilith voor de foto/niet op de foto-inspiratie

 

 

 

 

 

Posted in Basiel, Er zijn zo van die dingen, Felix, Rapporteren, Thuis en al | 7 Comments

Luiewijvenweekend, editie VII

Het recept is geen geheim meer: van vrijdagavond tot zondagmiddag trekken we er met een bende fantastische wijven op uit. Geen rompslomp met kinderen, venten of ander gedoe. Gewoon een weekend onze goesting doen, daar zijn wij (voor twee dagen toch) extreem goed in.

*Normaal gezien zijn mannen niet toegelaten op het luiewijvenweekend, maar we zijn flexibel. We hadden al eens een uitzondering gemaakt voor een pasgeboren Felix aan de borst, deze keer heeft Nacho/Hugo een plek kunnen veroveren in onze uiterst geheime congregatie. Nacho is de assistentiehond van lui wijf V. Omdat wij zijn naam niet mogen zeggen (V. is zijn baasje en geeft de commando’s), heeft de rest het over Hugo. We hebben er wel voor gezorgd dat Hugo vestimentair niet te veel uit de toon viel.

*Ik wil toch ook even een pluim op de hoed van vzw Hachiko zetten, want daar zijn vrijwilligers die met heel hun hart deze honden opleiden om ze dan af te staan aan mensen met een beperking. Mijn hartje wordt daar warm van.

*Soms zijn we extreem lui, soms gaan we een beetje shoppen. Maar toen we in Hilvarenbeek de Hema binnenstapten en daar een LAZY T-shirt in de rekken bleek te liggen, stonden we ons plots allemaal om te kleden in het midden van de winkel. Dat kan gebeuren.

*Volgende keer moeten we misschien wel een selfiestick meenemen, dan kan iedereen tegelijk (flatterend) op de foto. Of we moeten Hugo leren kadreren, dat is ook een optie.

*Af en toe zijn er ook officiële momenten. En dan geeft ons opperwijf al eens een speech. Om vanalles te vertellen, maar vooral om eens te zeggen dat dit echt de meest harmonieuze editie was. Volgens de verwachtingen gaan we vanaf nu dan ook samen menstrueren.

*Je verdient de titel lui wijf niet zomaar, ik heb geweldig veel geslapen. Een dutje op vrijdagnamiddag en eentje op zaterdagvoormiddag. Gecombineerd met lange en ongestoorde nachten. Ik kan het iedereen die anderhalf jaar amper geslapen heeft en elke werkdag om 3u40 uit zijn bed springt, kei hard aanraden.

*In ons woordenboek is lui ook synoniem voor ‘kei hard uw goesting doen’. We hebben dus niet gevloekt in de kerk door onze loopschoenen aan te trekken, integendeel. Dat stond megahard op de planning. De wind en regen iets minder.

*We logeerden trouwens in een spotgoedkoop huisje in Duc du Brabant van Landal. Ik zou het absoluut niet aanraden (valt werkelijk geen hol te beleven en de huisjes staan dicht op elkaar), maar door de belachelijk lage prijs hadden we wel budget over om te gaan eten. Lui en efficiënt, wij.

*Ik heb de roste ober daar wel even de schrik van zijn leven bezorgd toen bleek dat de rekening niet klopte. Toen we weer buiten kwamen zei I. voorzichtig dat ik ‘zo defensief’ was. Sorry ober, het was vast omdat ik al half in pyjama was en geen beha aanhad. Maar we hebben onze 13.5 euro wel netjes teruggekregen.

*Weet je wat grappig is? Volgende week gaan onze mannen in hetzelfde park op mannenweekend. Bijna net zo hilarisch als mijn lief die met mijn moeder geregeld had dat de kinderen daar konden gaan logeren terwijl hij naar de beker van België ging kijken met wat maten.

Om maar te zeggen dat het redelijk geweldig was. Een bende topwijven die het echt verdienen om één keer per jaar volledig te ontsnappen. We zijn dan ook een geweldige club. Er heeft zelf niemand gesnurkt. Alleen Hugo heeft af en toe wat stinkscheten laten vliegen, maar voor de rest geen klachten.

U begrijpt dat we al een datum voor volgend jaar hebben vastgelegd, en dat we al een beetje aftellen.

 

 

Posted in Rapporteren, Trippen, Uncategorized | 3 Comments

Ondertussen.

Blijft mijn plaat serieus hangen, maar het energiepeil zit hier nog steeds onder nul. Ik heb het echt heel lastig, vaak gewoon om de dag door te komen. Mensen vragen geregeld of Felix nu wat beter slaapt. En hoewel het antwoord zeker ja is (een vette hoera!), blijven ongestoorde nachten heel zeldzaam. Dat is op zich niet zo erg, maar we hebben echt geen enkele reserve. Het lijkt alsof die anderhalf jaar op overlevingsslaap nu pas echt toeslaan. Of zou het toch komen omdat mijn wekker om 3u41 afgaat? Ik ben nochtans heel flink en braaf. De kippen denken zelfs nog niet aan hun stok als ik al in mijn nest lig. Meestal ben ik voor 19u al in half-comateuze toestand. Ge hoort het, mijn leven is kei rock-‘n-roll *roloog*

IMG_6395

De meeste avonden moet ik dus aan mij laten voorbij gaan, maar gelukkig staan daar geweldige ochtenden tegenover. Ik speelde met het idee om eens een foto-overzicht te maken van alle bekende mensen die ik de laatste maanden al ontmoet heb, maar ik vind dat nu precies toch wel een beetje starfuckerig. Al ben ik natuurlijk stiekem nog altijd het meisje dat een plakboek/knipselmap zou willen maken van alle BV’s die ik al ontmoet heb. Moest je de 10-jarige Sofie gezegd hebben dat ze elke week een babbeltje zou slaan met iemand uit de boekskes, ze had u scheel uitgelachen. Of wreed pijn gedaan, omdat ge zo hard niet moogt lachen met grote dromen. Geen collage dus, maar afgelopen maandag deed ik wel van matching outfits met de vorige Mol/Slimste Mens ter Wereld. Wou ik toch effe zeggen. Hij weet trouwens niet wie het nu is. Ik denk Robin. Of Davey. Of Eline. Of misschien Annelies? – Op wie zou jij je geld zetten?

IMG_6926

Ik heb ook de offertetrein voor een nieuwe voordeur in gang proberen te duwen. Ik zeg proberen, want blijkbaar is de opdracht voor de meeste ramen- en deurenbedrijven niet interessant genoeg om te antwoorden op mijn mails. Ik ben al wel eens een keertje opgebeld, maar daar knap ik een beetje op af. Ik regel zo’n dingen in eerste instantie liever via mail. Of maakt mij dat een lastige, verwaande klant? Enfin, ik loop nu overal voordeuren te fotograferen, waarvoor mijn excuses. Maar het zal iets in deze stijl worden vermoedelijk. Als de voordeurmannen wakker worden, that is.

IMG_5992

 

Terug naar slecht nieuws. Want alsof het nog niet erg genoeg was dat ik iedere dag op een rode kast van zeven meter lang moet kijken, heeft mijn lijf beslist om nog eens van psoriasis guttata te doen. Rode druppelvormige vlekken, all over the place. Terwijl ik rood niet eens een mooie kleur vind. De eerste uitbraak dateert van  de zomer van 2015, deze nieuwe opstoot maakt van mij een chronische patiënt. Oorzaak: stress en vermoeidheid. Allez nu, daar heb ik nochtans helemaal geen last van *roloog*. (Ik zou het liefst eventjes van peuterpuberteit willen doen, maar dat is not done als 33-jarige zeker?)

IMG_6422

Basiel heeft trouwens een nieuwe hobby: met moeders telefoon rondlopen en foto’s nemen. Eigenlijk is het geweldig interessant om te zien welke details hij vastlegt. Ik neem het er graag bij dat ik daarna gemiddeld 150 plaatjes moet wissen om ervoor te zorgen dat mijn geheugen niet ontploft.

IMG_6628IMG_6677IMG_6716

In een poging het energiepeil op te krikken, probeer ik trouwens wel twee keer per week mijn loopschoenen aan te trekken. Ik kan het zelf nauwelijks geloven, maar ik loop tegenwoordig echt vlotjes 10 km. Ik vind vertrekken nog altijd verschrikkelijk, maar achteraf voel ik me duizend keer beter. Ik ben een slak in vergelijking met de meeste lopers, maar het kan me (voorlopig) geen reet schelen. Ik heb er deugd van, dat is wat telt. En om het nog wat zotter te maken, staan er al drie ‘wedstrijden’ gepland: de havenloop (bike&run met mijn lief), dwars door Brugge (15km!) en de Gentse stadsloop. En ik zie dat allemaal zitten!

img_2293

Net zoals de lente trouwens. Niet normaal hoeveel deugd die zon doet. Mijn gasten zijn er ook klaar voor.

IMG_6662 IMG_6746

Ze moeten alleen nog leren om iets minder enthousiast te kijken.

 

Zoen!

Posted in Rapporteren, Want zo ben ik | 14 Comments

Leentje (onbekende) buur.

Het was voor de tweede verjaardag van Felix dat er een man of vijfentwintig op bezoek kwam. Ik nodig nogal graag mensen uit ziede, en verjaardagen zijn een perfect excuus.

IMG_6264

Het is niet alsof we een piepkleine living hebben, maar we zijn nu ook niet meteen voorzien op twee voetbalploegen. En omdat taart met een koemelkallergie niet onmogelijk maar toch wat ingewikkelder is, had ik voorgesteld om gewoon een pot spaghetti te maken. Gewoon, voor ne man of vijfentwintig in een keuken met maar drie pitjes. Uhum.

Pas een paar dagen voor de festiviteiten besefte ik dat het ook wel handig is als mensen kunnen zitten om te eten. We hebben een prachtige en grote tafel, maar bijlange niet genoeg voor iedereen. Ik plaatste een oproepje op de facebookpagina van onze buurt, met de vraag of er iemand een tafel of schaag (kei vreemd woord toch he?) te huur of te leen had. En eventueel ook nog wat stoelen, als het dan toch even uitkwam.

Er kwam meteen reactie op.  Zaterdagochtend stonden mijn lief en ik voor een wildvreemde deur om daar een hoop spullen op te halen. We wandelden naar huis met een tafelblad, poten en wat stoelen.

 

Er wordt al eens gesakkerd en geklaagd over de Brugse Poort. Niet alle berichten die in de media verschijnen zijn positief. Er wonen hier mensen van allerlei pluimage, met verschillende geuren en kleuren. Dat is niet voor iedereen evident, maar het is ook een enorme rijkdom. En ik vind het hier (op de hondenpoep na) verdomme geweldig.

Het was een heel geslaagd feestje. Omdat het gezelschap fantastisch was, omdat de catering  (=bibi) niet bezweken is onder de druk, omdat Felix een heerlijk mannetje is. Maar ook omdat onze genodigden hun voetjes onder een tafel konden schuiven van buren. Van mensen die we helemaal niet kennen, maar die ons toch wilden helpen.

IMG_6204

Mijn hart wordt daar zo warm van. Schuune Brugse Puurte.

(En de volgende dag heeft Tom het tafelblad helemaal alleen teruggebracht, dankzij dit handige trucje. Samen met een plantje om het lieve koppel te bedanken.)

Posted in Er zijn zo van die dingen, Felix, Gent | 4 Comments

Over koemelkallergie en stomme koeien.

2 jan: x-tigste bezoek aan de huisdokter voor de etterende oortjes van Felix. Ze suggereert om eens aan allergieën te denken. We besluiten na wat lieve tips  (zoen voor lieve bloglezers en Instagramfollowers!)en opzoekwerk een maand te stoppen met koemelk, bij wijze van test.

17jan: Ik schrijf voorzichtig een blog over de eerste positieve resultaten. Op dit moment kan het nog toeval zijn, maar eigenlijk hebben we een ander kind en zoveel toeval kan dat toch niet zijn?

2feb: Ik bel naar de huisdokter om te vragen of zij een attest kan afleveren voor de kinderopvang, want anders kunnen we geen aangepast eten bestellen. Ik krijg alleen de secreateresse aan de lijn en zij zegt dat ik eerst naar de allergologe moet gaan, dat het zo staat aangeduid in het dossier. Ik maak een afpsraak.

7feb: Ik maak een foto in de wachtzaal en krijg achteraf van drie verschillende mensen (zelfs via Instagram, mensen die ik eigenlijk helemaal niet ken) stilletjes te horen dat ze een nare ervaring hebben gehad bij die bepaalde dokter. Ik was zelf helemaal niet op mijn gemak, maar dacht dat het mischien aan mij lag. Het kabinet was vuil (rommelig en onhygiënisch), de dokter luisterde absoluut niet naar mijn verhaal, stelde onmiddellijk voor om melk weer te introduceren en nam een bloedstaal. Felix was megastoer, die heeft tijdens het bloed trekken geen kick gegeven. Het bloed zou uitwijzen of er iets aan de hand was of niet (ik negeerde dat ik ondertussen al via verschillende kanalen had gehoord dat het via het bloed niet echt traceerbaar is). Ik vertrok met een vreemd gevoel en een nieuwe afspraak voor het bespreken van de resultaten.

2017-02-07 16.02.58-1

24feb: Ik sleurde mijn lief mee naar de tweede afspraak, omdat ik wat sterker wou staan. De dokter zei onmiddellijk dat er niets aan de hand was. Vroeg hoeveel jaar hij was (twee dus) en vroeg daarna of hij al iets anders at dan borstvoeding? Really, hij is twee! Daarna stelde ze voor om hem elke dag 30ml NAN te geven. NAN, poedermelk, kunstvoeding – aan een kind met een mogelijke allergie dat borstvoeding krijgt? Ik stond al op mijn achterste poten, niet in het minst omdat er overal promomateriaal van diezelfde poederfabrikant rondslingerde. Posters, brochures, zelfs balpennen. Welke dokter stelt voor om kunstvoeding te geven aan een kind met een mogelijke allergie? Terwijl één van de troeven van borstvoeding de extra bescherming tegen allergieën is. Maar echt, wie? We kregen de opdracht om hem opnieuw melk te geven en en over een maand terug te komen. Ik vroeg nog hoeveel toeval het wel niet kon zijn dat dat hele gesukkel met zijn oren volledig is voorbij gegaan door het stoppen met koemelk. Maar ze lachte het weg. Er was niets aan de hand.

2017-02-07 17.58.25

27feb: Ik maakte een afspraak bij de huisarts en vertelde het hele verhaal van de twee afspraken. En dat we ondertussen nog altijd geen attest hadden. En dat zoiets toch echt gek is. De huisarts kent ons natuurlijk ook al veel langer, kent Felix al veel langer. Heeft alle stadia van zijn etterende oren meegemaakt. Ze kon niet geloven hoe droog zijn oren op dit moment waren. Ze vond ook dat zijn kleur veel beter was, dat hij echt een ander kind is. Dat het weglaten van koemelk en het effect dat dat heeft op Felix, meer dan bewijs genoeg is. We kregen meteen een attest, en ze was oprecht blij dat we na maanden zoeken een oplossing hadden gevonden. Ze vertelde nog van andere patiënten bij wie aanhoudende klachten waren overgegaan na het schrappen van koemelk. We spraken af om over een halfjaar nog eens voorzichtig te proberen met koemelk (allergieën kunnen ook over gaan) en te zien wat er dan gebeurt. Ik ging buiten met een glimlach.

De derde afspraak bij die nare dokter gaan we annuleren. Eigenlijk wil ik daar helemaal geen voet meer binnen te zetten. Voorlopig blijven we bij een koemelkvrij dieet. Ik eet wel voorzichtig weer wat dingen, dus via de bv krijgt hij mogelijks iets binnen. Volgens recent onderzoek kan dat namelijk ook helpen bij het overwinnen van allergieën. Ik vermijd het ook nog voor mezelf, maar niet meer zo fanatiek.

Om in thema te blijven zou ik tegen die nare dokter alleen nog het volgende willen zeggen: stomme koe.

Posted in Borstvoeding, Felix | 14 Comments