De vakantiebonus.

“Mannekes, wat een zomer is dit voor jullie!?” – Dat hebben we de laatste weken heel vaak gehoord. En inderdaad, het is een heel memorabele zomer. Er is veel gebeurd en serieus wat dingen zullen nog heel lang nazinderen of aanslepen. Maar de zomer was ook memorabel om andere redenen.

Het was ook echt heel schoon. De aanhoudende droogte werd hier soms plaatselijk opgelost door mijn persoonlijke tranendal, maar tegelijkertijd hebben we ook heel veel genoten. Ik zet de goeie dingen van deze zomer heel graag voor u op een rijtje. En voor mezelf:

Geen werk = veel tijd

Hoewel mijn ontslag nog altijd immens veel pijn doet en ik hulp ga zoeken omdat ik het alleen niet vlotjes geparkeerd krijg in mijn hoofd, is (een tijdje) niet op je werk verwacht worden ook een ongelooflijk cadeau. Want er vloeien een aantal dingen uit voort:

– geen opvangstress voor de kinderen (en de hele tijd bij hen zijn)

– heel veel uitslapen (ok, eigenlijk bijna elke dag. En we zitten collectief in vakantiemodus, het gebeurt niet zelden dat onze gasten pas rond 8u30 uit hun bed komen gekropen. Misschien zelfs 9u30. Dat gaat echt pijn doen volgende week)

– veel tijd met elkaar (ook al is dat dan in een wachtzaal van een ziekenhuis, je bent wel bij elkaar. Je kan lachen en praten, en komt soms tot verrassende gesprekken en inzichten.)

– Veel onverwachte momenten: tripjes naar Harry Malter, Gentse Feesten, Wenduine, de supermarkt, …We konden weinig plannen (er gebeurde altijd wel wat) en lieten het op ons afkomen. Die ‘leegte’ brengt je vaak tot mooie dingen, en dus ook tot mooie herinneringen. Ook al gaan ze het misschien niet zo concreet opslaan in hun jeugdanalen, voor onze jongens is dit so far zeker de zomer van hun leven.

Liefde en vriendschap

Ik mep al eens graag met een cliché, maar de afgelopen maanden hebben nog maar eens bewezen dat die spreekwoorden zichzelf niet hebben uitgevonden. “In nood kent men zijn vrienden”, dat is gewoon echt waar. Telefoontjes, berichtjes, mensen die uw huis komen poetsen, mensen die inspringen om de kinderen in noodmomenten op te vangen, kaartjes, bezoekjes. Noem maar op. Vrienden en familie – bedankt allerliefste fantastische netwerk.

Ook het wereldwijde web is fantastisch. Met het aantal lieve berichtjes dat ik gekregen heb, kunnen we een muur behangen. Echt ongelooflijk, vaak van volstrekt onbekende mensen. Wat ze ook beweren over de digitale sociale kilte, ik heb vooral heel veel connectie gevoeld.

Maar ook binnen de vier muren van ons gezin. We hebben elkaar heel veel geknuffeld, ondanks de zweterige temperaturen. We zijn heel vaak allemaal bij elkaar gekropen, gewoon omdat het zo voelde op dat moment en we geen enkele reden konden bedenken om het niet te doen. Ik heb vaak moeten huilen de afgelopen weken, maar soms ook van geluk. Zeker toen mijn lief zei dat als er één goed ding uit al deze miserie was gekomen, het was dat hij nog maar eens besefte hoe graag hij me zag. En dat is volledig wederzijds. Zo ne keer goed beseffen waarom ge voor elkaar gekozen hebt, dat is verschrikkelijk waardevol. Zeven jaar liefde, soms zo voelbaar dat mijn hart ontploft van geluk.

Varia/Allerlei/Vanalles

En dan zijn er nog van die kleine grote dingen die voor kleur zorgen, voor peper en zout in het leven van alledag:

– Ik heb yoga herontdekt. Het stond al lang op de planning, maar als vriendin N. me niet had meegesleurd, dan was ik nog altijd niet op de mat geraakt. Ik ga het daar nog uitgebreid over hebben. Maar verdorie zeg, wat doet dat deugd.

– Ik heb een fantastische nieuwe boekentas. En een fantastische nieuwe uitdaging. The next best thing, mijn passie doorgeven aan jonge (en hopelijk gemotiveerde) mensen. Zoek je nog een toffe opleiding: journalistiek Howest! Welkom!

– Zoveel gelachen. Er zit gigantisch veel humor in miserie. En het relativeert ook enorm, wat geweldig bevrijdend is. (Ik kon dat goed gebruiken, ik besef dat)

– Het was ongeveer altijd fantastisch weer. In mijn ideale wereld deleten we herfst en winter for ever, maar ik ben al heel blij met wat we gehad hebben.

Om nog eens met een cliché te meppen (sorry als je ondertussen al een half blauw oog hebt): count your blessings. Ik besef dat ik er een aantal heb waar weinig tegenop kan. En ik ben daar heel dankbaar om.

Rotzomer en topzomer, het ligt hier enorm dicht bij elkaar. We gaan 2018 niet snel vergeten. En deze van nature zwartkijker probeert heel hard om de goeie dingen mee te nemen, vast te houden en te koesteren.

Dat lukt aardig, dankuwel.

(Maar ik wil toch even zeggen dat het soms ook gewoon moet kunnen om je ‘problemen’ even te ventileren. Ook al zijn er altijd dingen die erger zijn. Dat is zo, maar dat wil niet zeggen dat dingen voor jezelf niet even heel erg moeilijk kunnen zijn. Ik heb soms het verwijt gekregen ‘dat het toch allemaal zo erg niet is, want er zijn ook mensen die doodgaan’. Ik vond en vind dat behoorlijk ongepast. Ik probeer die relativering voor mezelf echt te maken, maar ik hoef dat niet van anderen verwijtend te horen. Geloof me, het is echt heel veel geweest. Dit gezegd zijnde, ik ben altijd bluvn’ goan. En daar best trots op. Bovendien lees je hier – ook al lijkt dat misschien zo – ook niet altijd alles.)

Posted in Er zijn zo van die dingen, Want zo ben ik | 11 Comments

Mind the gap.

Vrijdagavond vertrokken, maandagavond weer thuis. Een korte maar heerlijke trip naar het eiland dat helaas nog maar een paar maanden bij de Europese Unie hoort. Wat hebben we geleerd?

  • Tegen de rijrichting reizen met de Eurostar is niet gezellig. Dat ding gaat zo hard dat ik het grootste deel van de tijd met een misselijk gevoel zat. (Hoera voor de terugweg, met de rijrichting mee!)
  • De Eurostar is trouwens echt een gerief, maar je boekt beter lang op voorhand. Door alle omstandigheden hier hebben we dat heel lang uitgesteld en dan kost je dat echt een arm en een been.
  • Hetzelfde geldt voor de trein in Engeland. Daar hebben ze geen NMBS, maar privémaatschappijen. En dat is er aan te voelen! (Maar ook hier geldt: hoe vroeger je boekt, hoe goedkoper. So much for flexibility. Want je moet ook het exacte uur al op voorhand kiezen)
  • Ik wil het verder niet meer hebben over het feit dat mijn stoffen stoel nat was op de trein tusssen London en Leicester. Dat was 100% zeker gewoon water.
  • Thuiskomen bij vrienden en verwend worden is de max. Een eigen logeerkamer mét badkamer en dinner in de oven bij aankomst, een heerlijk ontbijt en persoonlijke gids in Leicester. Dankuwel Jana en Amit!
  • Ik heb meer dan eens gedacht “Huh! Er zit niemand in die auto!” – om maar te zeggen dat links rijden heel bizar blijft.
  • Engels babbelen is zo geweldig leuk! Ik zou dat echt zoveel vaker willen doen. Ik word daar zo blij van! (En het was nog eens een goeie oefening want ik moet straks een vak in het Engels geven)
  • London is tof en al. Maar eigenlijk zijn de ‘buitenwijkjes’ nog veel toffer. Wij zijn naar Walthampstow geweest en daar hing een heerlijke vibe.
  • Ok, we vonden het centrum gewoon veel te toeristisch. (Het was 17 jaar geleden dat ik er nog eens geweest was en ik herinnerde me er eigenlijk bijna niets meer van – insert emoticon aapje dat zijn handen voor zijn ogen slaat)
  • Eigenlijk was het ook overmoedig om na twee nachten bij vrienden en een fantastisch huwelijk, ook nog een dagje London te doen. Tom was donderdag nog geopereerd en ik sukkel met stevige rugpijn. We hebben echt al betere ideeën gehad.
  • Dit is Tower Bridge. Gewoon om te bewijzen dat we toch een beetje toeristisch hebben gedaan.

  • Ik begrijp niet hoe de mensen in London er zo smal bijlopen. Op elke hoek van elke straat kan je heerlijk eten krijgen. Maar dus echt heel lekker gegeten. (En echt heel veel schrik nu om op de weegschaal te gaan staan.)
  • Trouwen in festivalstijl is de max. Ook al is het de hele dag bang afwachten of het gaat regenen. De max. Proficiat Jochem en Fiona!
  • Mogelijks heb ik moeten wenen tijdens de speeches. Dat zou kunnen, maar er zaten ook wel echt heel veel stofjes in mijn oog.
  • Goeie pizza ook. Echt goeie pizza. (Nvdr: ik heb dat niet alleen opgegeten)
  • Van London naar Gent gaat vlot. Maar De Lijn mag dan wel eens uitleggen waarom tram 4 op een bepaald moment het traject van tram 1 begint te doen en wij om middernacht alsnog een taxi naar huis moesten nemen.
  • Een ‘gap’ van vier dagen zonder de jongens is precies genoeg. Ook al hebben zij ons niet gemist, moeder gaat na de nodige wasmachines toch heel snel richting Felix en Basiel. Het zou trouwens kunnen dat onze hele opvoeding in het water is gevallen na gigantisch veel verwennerij van grootouders. Maar dat nemen we er graag bij.
Posted in Trippen | 3 Comments

Snoepvissen.

Wenduine brengt altijd rust in mijn hoofd, mijn vol hoofd waait daar vaak letterlijk leeg. Ik was zelfs zo zen dat drie kwartier zoeken naar een parkeerplaats mij niet kon ambeteren. De zee is mijn rustplek. Altijd de zee.

Het was avondmarkt op de dijk, dus we gingen uiteraard een kijkje nemen. Na de verkenningsronde wilden onze jongens twee dingen: eendjes vissen en snoep. Het is vakantie, het zijn _meestal_ heerlijke kinderen, we hebben allemaal ons deel gehad…We hadden perfect kunnen toegeven aan hun wensen. Het was zelfs niet decadent overdreven geweest, ze hadden het verdiend. (We hadden eigenlijk ook zelf zin in snoep, maar dat mag je natuurlijk nooit aan je kinderen laten merken. Dat is basiskennis)

We besloten toch het verantwoorde ouderschapsding te doen: ze kregen een budget. Dat betekende drie opties: 7 eendjes vangen én een klein zakje snoep OF 16 eendjes vangen zonder snoep OF een grote zak snoep. Basiel koos voluit voor de eendjes, Felix ging voor half/half.

Aan de keuze waren uiteraard consequenties verbonden. Basiel mocht kiezen van een hogere rij (zo werkt dat dus met die eendjes. Ge betaalt meer, ge moogt een rij hoger met de brolcadeautjes!), Felix mocht een klein cadeautje kiezen én een zakje snoep vullen.

Tien seconden later beslisten ze spontaan om zowel de gewonnen cadeautjes als het snoep volledig te delen. Dat bedisselden ze samen op een vrijdagavond op de dijk van Wenduine.

Ze hielden woord en maakten geen moment ruzie. De avond verliep heerlijk. Ze speelden met hun speelgoed en propten zich gecontroleerd vol met suiker.

Het was heel erg warm die avond. Niet in het minst in mijn moederhart.

 

Posted in Basiel, Felix, Kind en gezin, Liefde | 3 Comments

De kolfkamer.

Een paar weken geleden las ik op de Instagram van mijn goede vriendin Katrijn de volgende woorden. Ze vertelt perfect wat ik eigenlijk altijd wilde antwoorden, als mensen mij dezelfde vraag stelden. Ik citeer met plezier:

Het was in discussie 43948 over mijn intentie en wens om lang te voeden dat de vraag viel: “Maar wil je je lichaam dan niet terug voor jezelf?” Daar moest ik even over nadenken. De opmerking voelde vreemd, absurd zelfs. ’s Avonds daagde me waarom. Door de borst te geven – en dus mijn lichaam – heb ik ze juist meer dan ooit voor mezelf gekregen. Het voelt alsof er me nu meer wordt toebedeeld van mezelf, er meer mee samenval. Ik nog meer mij werd. Opeens kregen die welvingen een nieuwe functie, waardoor ik ze beter begrijp (dus daarom vallen mijn borsten op die manier ‘in hun plooi’ als ik lig, en is mijn tepel niet pontificaal in het midden…omdat dat het eten geven makkelijker maakt..) Ik heb opeens vrede met de dingen die ik vroeger raar vond. Want ze ‘kloppen’, en zijn niet afwijkend of lelijk. Ze dienen eenvoudigweg nu een ander doel dan degene waarop ik ze beoordeelde. En daar zijn andere criteria voor. Wil ik mijn lichaam voor mezelf? De nieuwe functionaliteit en tijdsinvestering maakt ze niet minder van mij, en al helemaal niet minder. Wie leert huppelen, stopt toch ook niet met wandelen, en wie danst, verliest toch niet het vermogen om te staan? Borstvoeden maakt de andere apecten van mijn decolleté niet stuk. Ik las ooit een uitdrukking: ‘handen die open zijn om te geven, zijn open om te ontvangen.’ Zo voelt dat ook voor mij. Door mijn lichaam te geven, krijg ik het duizendvoudig rijker terug. Intiemer, nog meer eigen. Mijn zoon krijgt het vruchtgebruik, mijn geliefde de naakte eigendom. Maar mijn borsten – en mijn lichaam – zijn en blijven helemaal van mij. Meer dan ooit. Met nog meer begrip, liefde en bewondering. Wat een cadeau.

Ik weet het, het is lang geleden dat ik over borstvoeding heb geschreven.

Omdat het niet meer in ons dagelijks leven zit. Een dik halfjaar geleden besloot Felix dat het genoeg was, ook al heeft hij daar ondertussen al een paar keer spijt van gehad. Er zijn al verschillende momenten gepasseerd waarop hij dicht in mijn armen kruipt en fluistert dat hij wil dat er weer melk uit mama komt. Mijn hart breekt dan, omdat ik het hem niet meer kan geven – maar ook van zoveel schoonheid. Wat een krachtige emotie toch, dat (lang) borstvoeden.

Maar ook omdat het boekplan geen mooi verhaal geworden is. Ik ben sympathiek ontvangen bij verschillende uitgeverijen, maar uiteindelijk draaide het altijd op hetzelfde uit. “Sorry, maar borstvoeding verkoopt niet. Dat risico kunnen wij dus niet nemen. Vrouwen zijn daar maar een te korte periode in hun leven mee bezig om een boek te kopen.” Dat is zout in de wonde natuurlijk, zure melk. Het boek ligt er nog steeds, in half afgewerkte vorm. Ik zou het zelf kunnen uitgeven of via crowdfunding, maar voorlopig krijg ik mijn hoofd daar niet rond. “Van mijn melk” (dat is de titel) blijft dus nog even in de kast, of eeuwig?

Misschien is het ook helemaal niet meer nodig, misschien is HET borstvoedingsboek al geschreven. Een paar weken geleden was ik op de voorstelling van “Het Nieuwe Borstvoedingsboek” van Gonneke Van Veldhuizen en Stefan Kleintjes. Een heel compleet boek, dat vertrekt vanuit de oorspronkelijke behoefte van een kind. Alles komt aan bod, in alle stadia en er is geen elephant in the room. Hartjes ook voor de invalshoek. Het is ongelooflijk boeiend en interessant om te kijken en begrijpen vanuit de oerbehoeftes van het kind, dan wordt plots zoveel duidelijk.

Gonneke stelt het boek hier zelf voor. Uiteraard heb ik een gesigneerd exemplaar.

Het boek werd voorgesteld bij mijn favoriete babywinkel Bollebuik in Mariakerke. Omdat zij ook nog ander heuglijk nieuws te melden hadden: de opening van hun kolfkamer.

Na het faillissement van Boobs-‘n-Burps hebben zij geprobeerd om het Gentse borstvoedingsgat op te vullen (online kan ook als je van verder bent), maar het loont echt de moeite om eens langs te gaan. Zij hebben alles in huis wat je nodig hebt. Maar vooral ook veel liefde, enthousiasme en geduld. En een eigen lactatiekundige!

Als je bijvoorbeeld borstvoeding geeft, die vervelende eerste werkdag komt in zicht en je voelt dat je nog niet klaar bent om te stoppen met het voedingsverhaal, dan is een kolfconsult bij Bollebuik misschien de oplossing. Want er is kolven en kolven (oh yes, baby, er zijn Lada’s en Porsches – je kiest waarmee je het beste rijdt).

Persoonlijk vond ik kolven een noodzakelijk kwaad. Mijn persoonlijke – ik benadruk dat eventjes, omdat ik niet wil dat iemand daar er een veroordeling of iets dergelijks in leest – mantra was altijd dat ik kolven verschrikkelijk vond, maar dat ik het nog verschrikkelijker had gevonden om mijn zoon poedermelk te geven. Maar leuk vond ik het nooit, dus wilde ik het mezelf onderweg wel zo aangenaam mogelijk maken.

Enfin, long story short: je kan daar (liefst op afspraak) alle kolven testen met uitleg van een deskundige. Er zijn ook workshops (AANRADER!) en kei veel andere leuke – totaal niet borstvoedingsgerelateerdemaarveelteschattige – babyspullen. Dat laatste is een giga bonus, maar pas op voor je portemonnee.

De vrouw op de foto is lactatiekundige Lien. Zij heeft tonnen ervaring én een boel tips en tricks.

Ik schrijf dit omdat ik ouders die op zoek zijn naar het juiste materiaal, graag wil helpen. Ik zeg dit voor alle duidelijkheid niet om eender welke ouder die voor flesvoeding kiest met de vinger te wijzen. (En eigenlijk zou ik dat er niet steeds willen bijzeggen, omdat het voor mij vanzelfsprekend is. Maar ik heb al te veel shit moeten slikken, dus vandaar)

Ik schrijf dit omdat ik onwijs blij ben dat er in de buurt opnieuw iets is voor borstvoedende moeders. Een plek waar je met je lekken en vlekken naartoe kan.

Ik schrijf dit niet omdat Bollebuik mij sponsort op de een of andere manier. Zoals bazin Jo-Ann zei toen ik buitenwandelde: “Ik wou je er echt bij hebben vanavond, omdat wij ons inzetten voor hetzelfde doel. Met een groot hart voor borstvoeding.” Dat is het, meer niet. Al is het voor hen natuurlijk de bedoeling dat ze er ook wel hun boterham mee verdienen (en dat gun ik hen!)

Ik zeg dit omdat ik echt blij ben met de kolfkamer. En blij dat ik erbij was die avond.

Wat een cadeau.

(Zelfs al kwam het met de ziekenhuisperikelen op dat moment gigantisch ongelegen. Ik wilde het gewoon niet missen. Het was een warme avond. Lachen ook, zeker dat moment waarop ik mijn eigen vroedvrouw niet meer herkende)

Posted in Borstvoeding | 9 Comments

Tiny komt masseren.*

Ik weet niet hoe dat precies begonnen is, maar ik hou niet zo van massages. Tenzij ze gegeven worden door de liefde van mijn leven in een licht erotische setting, dan kan er over gebabbeld worden. Maar zo in een schoonheidssalon, saunacenter of andere omgeving: I hate it. Ik heb gewoon niet graag dat er andere mensen aan mijn lijf komen, punt.

Maar ik sukkel al een tijdje met lage rugpijn en de laatste dagen is dat nog een stuk erger geworden. Ik heb nooit begrepen hoe mensen langer dan vijf minuten kunnen rechtstaan zonder opgerold in een hoekje te moeten gaan uithuilen van de pijn, maar blijkbaar is dat een soort familiekwaal. Er zijn mensen die dat zelfs een heel concert volhouden!  Ik kan alleen maar diep buigen (op eigen risico wel, zie dat ik niet meer recht geraak).

Enfin, die pijn van lang rechtstaan is nu permanent hevig aanwezig. Ook bij wandelen of zitten, zelfs bij bepaalde lighoudingen. Ik ben al naar de osteopaat geweest (ik heb me daar ook zwaar moeten overzetten dat die aan mijn lijf kwam), ik ga dinsdag naar mijn eerste yogales (sinds decennia, dus dat telt echt niet meer mee van vroeger bij Ingeborg) en als het erger wordt, ga ik uiteraard naar de dokter.

Toen ik er iets van op facebook zette en Tiny voorstelde om me te komen masseren, kon ik precies niet weigeren.

Omdat het geen volstrekt vreemde is? Omdat het een vrouw is? Omdat ze zelf rugklachten heeft? Omdat ze zot is van yoga? Omdat het zo’n lieve is? Omdat ik benieuwd was?  Het zal wel een mengeling van bovenstaande zijn. Ze passeerde toevallig de volgende dag in Gent, dus het was rapper geregeld dan mijn haar kan drogen na een wasbeurt. Ze doet dat sinds een tijdje aan huis, vooral in West-Vlaanderen. (zoek op facebook naar Manutine Massage)

Weet ge, ik wilde het ook gewoon nog eens een kans geven. Alle ontspanning is hier welkom. Want mijn hoofd draait – helaas – nog altijd op volle toeren.

Die namiddag kwam Tiny binnen met één gigantische tas en een sportzak. Tegen dat ik wat fris water voor haar had klaargezet, was mijn living omgetoverd tot een professioneel massagesalon. SOFIWELLNESSE, ha.

Ze gaf me eerst nog wat rugversterkende oefeningen mee en toonde ook wat yogahoudingen, die ik nu flink doe op dode momenten. De kinderen werden voor tv gezet (die vonden dat niet erg) en ik legde me neer op de tafel. Door haar zachte uitleg op voorhand, was ik al helemaal gerustgesteld.

Wat volgde was een korte massage: korter omwille van de pijn, waar ze wat ontsteking voelde – en omwille van mijn afkeer van massages. Al kom ik daar dus echt van terug.

Want ondanks het feit dat mijn wasmachine veel lawaai maakte, Spongebob op de achtergrond van jetje aan het geven was én de hittegolf duidelijk indruk wilde maken, heb ik er toch van genoten. Op een bepaald moment voelde ik alleen nog haar handen, zonder te beseffen waar ze voor de rest stond. Speciale ervaring. Ok, ok, ok – redelijk heerlijk.

Als de omstandigheden nog iets beter willen meewerken, zie ik een herhaling en uitbreiding helemaal zitten. Ik ben dus een klein beetje bekeerd: vanaf nu zijn massages welkom! (Chance zeg, dat mensen van gedacht kunnen veranderen)

Voorlopig wel alleen door Tiny.

 

(En Tom. Maar met een gebroken elleboog kom je niet al te ver in massageland)

 

*Gewoon voor de duidelijkheid: ik maak geheel vrijwillig reclame voor het bijberoep van Martine. Ik heb de massage gewoon betaald. Eerlijk duurt het langst.

Posted in Rapporteren, Want zo ben ik | 7 Comments

Van eigen deeg.

Ze zaten op een bankje, onder een boom. Moeder en dochter. Een kaart van Gent op schoot, een balpen in de aanslag. Ik herkende het meteen: de zoektocht naar een kot.

Ik heb normaal absoluut geen datafetisj, maar ik herinnerde me plots dat wij op 24 juni 2002 het contract getekend hebben met de Florbertusstraat. Mijn kot, waar ik uiteindelijk meer dan zes jaar zou blijven. De ontdekking zat ‘em in het feit dat ik ineens besefte dat mijn oudste zoon exact tien jaar later – dag op dag – geboren werd. 24 juni 2012 – in datzelfde heerlijke Gent. Ik wist toen al dat ik nooit meer zou weggaan, maar mijn moeder dacht zeker dat ik nog ging terugkeren. Dat hoopt ze misschien nog altijd.

Ik fietste verder, maar mijn gedachten wandelden terug. Naar mijn eigen studententijd, naar het besef dat het binnenkort zestien jaar geleden is dat ik zelf met een bang hartje auditorium E op de Blandijnberg binnenstapte. Naar mijn studententijd.

Maar ook naar mijn studenten.

Ik ken ze natuurlijk nog niet, dus ik mag dat nog niet zeggen. Mijn studenten. Ze zijn ook niet van mij, maar ik hoop wel dat ik ze mag begeleiden op een fijne reis. Ik hoop dat ik een paar dingen in hun rugzak zal kunnen leggen, waar ze ook echt iets aan zullen hebben. Misschien in een voorzakje, om er gemakkelijk uit te halen omdat je het vaak nodig hebt. Misschien als de rare geur die in je zak hangt en die uiteindelijk het verschrompelde mandarijntje blijkt te zijn dat je compleet vergeten was. Misschien als de vlek op het riempje op de zijkant, die gewoon bij je rugzak is gaan horen.

Lector radio. Howest Kortrijk. Het is een grote stap in het onbekende. Met een halve voet in een heel bekende wereld die ik erg mis, maar ook met een halve voet in een groot vraagteken.

Mijn ongeruste natuur panikeert natuurlijk _een beetje_. Het is allemaal nog heel vaag wat er op mij afkomt, omdat er op mijn nieuwe job nu nog kei hard vakantie is. Onzeker, omdat het voorlopig maar voor een jaar is en mij dat heel onrustig maakt. Langs de ene kant zou ik er kei hard willen invliegen, langs de andere kant begin ik nog maar net een heel klein beetje op mijn positieven te komen. En wil ik ook starten met een frisse kop. Nog even vakantie dan maar?

Terwijl ik ondertussen wel door boeken zit te bladeren, ideeën probeer te structuren, opdracht probeer te verzinnen. Ik zou heel graag weten hoe mijn dagen er vanaf eind augustus van begin tot einde zullen uitzien (zo ben ik, controle en al)– maar ik besef ook dat ik het misschien nooit echt zal weten. Ik ben bang van de versnippering van het werk (zoveel taken tegelijkertijd, help), maar tegelijkertijd heb ik kei veel goesting om mijn bagage door te geven. Om de liefde voor het vak uit te strooien.

Dus beste studenten en beste nieuwe werkgever. Laat dat laatste ingrediënt de basis zijn van ons radiokoekje.

Ik eet trouwens heel graag koekjes.

Posted in Want zo ben ik, Werk | 9 Comments

Ondertussen. (editie ikweetnimeerhoeveel)

  • Kan mijn lief alleen zijn gat afvegen. (Maar ik moet hem wel wassen. En zijn vleesje snijden. En ik loop uiteraard ganser dagen rond in een sexy verpleegsterspakske, of wat had ge gedacht)
  • Is Basiel helemaal alleen een brood gaan kopen. We hebben aan de voordeur gewacht en zagen een supertrotste jongen terugkeren. Met een wit boerenbrood.
  • We hebben ook officieel een boekentas gekocht voor het eerste leerjaar. Ik had een gigantische strijd verwacht tussen een opzichtig superheldenexemplaar en een iets tijdlozer en smaakvoller ding (dat ik dan ging opdringen), maar we hebben zowaar vrij vlot een exemplaar gevonden dat iedereen zag zitten.

  • Leve de Suprabazaar trouwens. Ik was daar nog nooit geweest, maar nu ben ik dus echt wel verkocht. (De motivational speech van mijn lief bleek niet eens overdreven!)
  • Voor mezelf is er evenwel nog geen knoop doorgehakt in het boekentasverhaal. Ik begin te snappen dat een rugzak de enige praktische oplossing is, maar ik zoek nog verder naar het perfecte exemplaar. Ik ben kritisch, dat is waar.
  • Terwijl ik dit zit te schrijven bedenk ik me dat ik misschien wel eens een brilletje zou kunnen gebruiken. Of is het gewoon echt te lang geleden dat ik achter mijn computer zat? Of is het gewoon te warm? (UPDATE: mijn lief heeft de lettertjes op mijn scherm wat groter gezet. Dat helpt een beetje)
  • Het is warm. Het is een zotte zomer. Mijn vestimentaire roulatie is precies zo beperkt deze zomer, alleen de strandspullen geraken uit de kast. Ik kan me niet herinneren wanneer ik nog eens een lange broek heb gedragen. Ik ben van plan dat minstens zo te houden tot oktober.
  • Ik begin ook te beseffen dat ik over twee maanden echt voor een bende studenten sta. Dat is zo verschrikkelijk spannend, want ik begin echt helemaal van nul. Het inwerken is stilaan begonnen (ik heb nog niet zo heel veel info, maar toch al een beetje. En ik weet nu al dat het extreem pittig gaat worden. Maar hopelijk ook extreem boeiend en plezant)
  • Tom zijn maand ouderschapsverlof is bijna voorbij (ja, goeie grap he, zo vallen op de tweede dag van uw maand ouderschapsverlof en dat dan natuurlijk niet meer kunnen inwisselen voor ziekteverlof) en ik ga hem nu al missen. Hij is wel redelijk ambitieus in het volledig terug gaan werken, want autorijden is een no go en met één hand gaat alles een stuk trager. Maar success is no accident, he gasten. (Haha, zo meta Sofie, zo meta!)
  • Er zijn hier fijne plannen met architecten. Ik ben kei enthousiast en ik wil er alles over vertellen en we hadden het bijna allemaal afgeblazen maar gewoon te enthousiast en al. Maar later daarover meer dus, dat is beloofd.
  • We discussiëren wel over water. Ik stel al een paar weken mijn veto, hier wordt geen zwembadje meer gevuld. Mijn lief is niet akkoord, maar voorlopig win ik. Maar het mag dan echt wel eens gaan regen, zo elke nacht tussen 2u en 5u bijvoorbeeld?
  • Ik ben blijven staan de afgelopen weken. Ook al zijn er stiekem heel veel traantjes gevloeid. En ook al kijk ik met een bang hartje naar de toekomst. Er zijn ook goede dingen gebeurd: nog maar eens kei hard beseffen dat die drie gasten het allerbelangrijkste zijn in mijn leven.
  • Maar die twee kleine spookjes hebben we even afgezet bij mijn schoonzus en schoonouders. Want moeder en vader (vooral moeder, ik beken) moet echt eventjes ademen. Anders ging ik misschien niet lang meer blijven staan. Verwerking is a bitch, zo blijkt. En ik was een beetje aan het verdrinken.

  • Er wacht een gigantische to-do-lijst. Maar voor meer dan de helft van de dingen daarop is het officieel te warm (Frank heeft het ook gezegd), dus ja. Beetje loslaten zeker?
  • Nooit verwacht dat 2018 zo een memorabel jaar ging worden. Maar miljaar zeg, het anno is sterk bezig. Ik hoop dat uw zomer alvast geweldig is. Wij doen kei hard ons best om er toch echt iets moois van te maken, dicht bij elkaar.
  • Oh ja, wel niet echt niet superdicht bij elkaar. Want ik slaap voorlopig dus wel nog altijd op de grond.

Posted in Uncategorized | 5 Comments

Babsbakt

Toen ze me drie jaar geleden een belangrijke vraag stelde, kende ik haar nog niet eens zooo goed. Ik was toen zelfs misschien een klein beetje verbaasd, maar wel enorm geflatteerd. Een belangrijke rol mogen spelen op een belangrijke dag, dat is niet niks.

Drie jaar later kennen we elkaar wel écht goed. Zo goed dat ik weet dat zij een nachthumeur heeft (ik heb die term zelf uitgevonden, en het vat de boel perfect samen) en een gouden hart, zo goed dat zij zelfs op 180km afstand voelt wanneer het hier wat minder gaat.

Hasselt- Gent is uiteraard niet de beste verbinding. Hoewel dat in Amerika vast en zeker in de categorie “neighbours!” zou vallen, is dat hier toch best een vervelende afstand. Met wat planning altijd goed te overbruggen, maar ook net te ver om ‘eens even binnen te springen’.

We maken van de nood een deugd en doen daarom geregeld van logeerpartij. Want als we samen naar het theater gaan in Gent, is het toch te zot om daarna nog naar huis te rijden. Mijn kinderen zijn bovendien stapelzot van Barbera (uit te spreken met Gentse r in hun geval) en zelfs mijn lief heeft de deur volledig opengezet. Vanmorgen was “Maar ik wil naar Barbara” het eerste wat Felix tegen mij zei. Dus allez ja.

Gisteren zijn we naar Coco Jr geweest op de Gentse Feesten. (Eventjes terzijde, maar Coco is echt een beest. We kennen hem allebei van een beetje dichterbij en oohmaagod. Als je graag eens naar een brok geilheid slash topentertainer slash zalige zanger gaat kijken, dan zou ik niet meer twijfelen. Ge gaat het u sowieso niet beklagen). Eerder deze week werkten we de tweede ronde van ‘Twee tot de Zesde Macht’ af. Komende donderdag gaan we naar ‘Vrijen met Dieren’ (mijn thesis ging voor een deel over dat stuk, ik kon niet anders) en zondag gaan we brunchen met onze viswijvenclub. Dus we zien elkaar ondanks de afstand wel veel.

 

Een lang verhaal om te zeggen dat die hier dus gisteren stond en spontaan mijn keukenkasten is beginnen uitkuisen. Ik had dat niet gevraagd, nog nooit iets over gezegd zelfs, maar ze voelde gewoon dat ik dat kon gebruiken. In nood kent men zijn vrienden, zegt het spreekwoord. En ik kan u zeggen, dat is echt zo.

Het is maar meer dan fair dat ik hier iets terugdoe. Ge hebt een eigen platform waar ge dingen mee kunt, of ge hebt het niet. Ons Miranda zegt dat ook altijd. Dus:

  1. Als je een toffe, integere, grappige, betrouwbare, propere, warme man bent met nog ruimte voor een kinderwens, dan is dit your lucky day. Het is werkelijk niet te begrijpen van het universum, maar Barbara is nog vrij. Kandidaten kunnen zich hier aanbieden. Ik kan alleen maar zeggen: TOP-CATCH.

 

  1. Ze heeft kei veel talenten (maar echt he: zingt in een coverband, is de dienst communicatie van de gemeente Alken, kan goed schrijven en grafische dingen en is de meest attentvolle persoon die ik ken), maar eentje daarvan heeft ook een eigen website: babsbakt.be . Long story short: Ze kan goed overweg met zoetigheid. Babs is onze vaste leverancier voor verjaardagstaarten, comfort food (de allerbeste macarons!) en allerhande koekjes en cupcakes. Dat doet ze ook melkvrij op aanvraag (met dank aan Felix). Omgeving Hasselt vooral, maar ge ziet, de taarten geraken ook al eens in Gent.

Voor de smaak zult ge mij op mijn woord moeten geloven. Maar dat het er fantastisch uitziet, daar valt niet over te discussiëren. Dus volg haar op IG (babsbakt) en verlekker je op die heerlijke caloriebommen.

Indien je een toffe, grappige, betrouwbare, propere, warme man bent met nog ruimte voor een kinderwens, dan kan je eventueel ook een date bestellen.

Anyway: SMAKELIJK!

 

(En dit is trouwens geen schaamteloze reclame of vriendendienst. Dit is gewoon iets wat een fantastisch mens verdient.)

Posted in Kokeneten | 8 Comments

Het goede nieuws.

Als je hier wel eens komt lezen, dan weet je dat er hier de laatste tijd wel het en ander misgegaan is. Als je me ook volgt op IG of Twitter (@gentsofinesse), dan had je waarschijnlijk al door dat ‘bleitsmoel’ hier tegenwoordig een prominente emotie is. En als je me persoonlijk kent, dan weet je misschien dat wat hier gezegd en verteld is, nog lang niet het hele verhaal van de miserie is. Soit, het is wat het is. We moeten vooruit.

Op één van de mottigste dagen – toen mijn rots urenlang geopereerd werd aan zijn kapotte elleboog – moest ik ook naar een belangrijke sollicitatie. Voor iets wat ik echt zag zitten. De uren voor het gesprek heb ik persoonlijk de meteorologische droogte in onze living weggewerkt met tranen, door de emotionele rollercoaster van miserie en gebeurtenissen. Vlak voor mijn vertrek richting Kortrijk heb ik nog heel even Tom gezien, die er op dat moment echt mottig aan toe was. Maar ik moest gaan, ik kon dit echt niet laten schieten.

Ik had niet zoveel hoop, want er waren veel kandidaten en ik zat daar niet in mijn allerbeste toestand (insert arrogante scheve blik). Ik moest bovendien een spervuur aan vragen van een 7-koppige jury trotseren, allemaal niet ideaal op dat moment. Ik deed wat ik moest doen en probeerde even te vergeten wat er thuis aan allemaal aan de hand was. Ik ging naar huis met een vrij goed gevoel, maar je weet toch nooit.

Long story short:

Als er geen zotte dingen meer misgaan, ben ik vanaf half augustus voor minstens één academiejaar de nieuwe lector radio aan de Howest in Kortrijk!!!!!!!

**

PS: Ge kunt u niet voorstellen hoeveel mensen de laatste dagen al gezegd hebben “OH MY GOD! DAT IS OP UW LIJF GESCHREVEN!”. Of geroepen, sommigen hebben ook geroepen.

PPS: Speciale dankuwel voor bloglezeres Silvie, die mij als eerste deze vacature doorstuurde.

PPPS: Zot content jong. En hoe fucking spannend ook.

Posted in Werk | 44 Comments

Ellebogenwerk

Kijk, we moeten daar niet onnozel over doen. Ik dacht dat we ondertussen wel ongeveer een laagtepunt bereikt hadden met pech. Maar toen kreeg ik telefoon van Tom.

We hadden een romantisch dagje gepland. We zouden beide een kind afzetten (eentje op klimkamp, eentje in de STIBO) en aansluitend apart lopen. Daarna lag de dag open voor heerlijke entiteit-activiteiten. En tussendoor moest ik ook nog een belangrijke sollicitatie voorbereiden. Ik keek er naar uit, want dit stond al weken op de planning.

Ik was net zwetend binnen, toen ik telefoon kreeg van een onbekend nummer. “Ja hallo, het is met Tom he. Kan je mij komen halen op dit adres? Ik ben gevallen en ik moet naar spoed.” Ik vroeg of ik nog mocht douchen, maar hij had toch liever dat ik meteen kwam. (Ik had trouwens eventjes een flashback naar deze)

Ik stapte dus in mijn auto in zwetende loopkleren, met alleen mijn gsm en autosleutel. Van het verschieten had ik zelfs onze voordeur toegetrokken zonder huissleutel. Maar ik dacht toen ook nog wel dat het allemaal ging meevallen. Een goed verhaal en een gips, niet meer.

Hij was toevallig gevallen op 100m van een huisdokter. Die mens was zo vriendelijk om een telefoontje naar mij toe te staan. Alleen jammer dat Tom mijn nummer niet uit zijn hoofd kende (insert roloog – ik bespaar je de preek die ik hem al duizend keer gegeven heb over hoe hij echt een gsm moet meenemen als hij in the middle of nowhere gaat lopen. Maar bon, het was half bewoonde wereld, gelukkig). De vaste lijn bij zijn ouders en bij de ouders van zijn maat van de kleuterschool (de enige nummers die hij wel uit zijn hoofd kent, ik lig gierend op de grond) bleven stil. Hij vroeg dan aan de dokter om naar www.sofinesse.be te surfen (for real! Ik heb buikpijn van het lachen) en zo mijn nummer te zoeken. Deze blog redt levens, ik zeg het u.

Van de valplaats moesten we naar zijn auto, want daar lag zijn portefeuille en gsm te wachten. Mijn auto daar achtergelaten (die staat daar dus nog, hmmm) en richting Jan Palfijn getrokken. Ik probeerde zo traag en voorzichtig mogelijk te rijden, maar de rit was hels. Ik ga niet in detail treden.

Op Spoed moesten we heel lang wachten. Maar toen er twee uur later eindelijk foto’s genomen werden, bleek meteen dat het heel ernstig was. Dat zijn maand ouderschapsverlof een down the drain-verhaal was. Maar we maakten wel nog grapjes ondertussen. En ik snap nog altijd niet hoe hij is kunnen blijven rechtstaan van de pijn, want die moet immens geweest zijn. Hij kon zelfs lachen! En ik ook.

Ik ging even naar huis om te douchen (ik zat daar dus nog in mijn zweetkleren, sorry andere patiënten) en keerde terug. Ondertussen kreeg Tom een extra CT-scan om de breuk van naderbij te bekijken. Niet veel later kregen we te horen dat er een operatie nodig was, maar dat ze daarvoor speciaal materiaal moesten bestellen. “Tot morgenvroeg 7u, we zullen ondertussen even een gips steken om de nacht door te komen.” Hij mocht ook blijven, maar wilde liever naar huis.

Ik haalde de kinderen op en begon regelingen te treffen voor de volgende dag. Mijn date met lieve vriendinnetjes moest ik afzeggen. Rondbellen (ook om achter de hospitalisatieverzekering te zitten, die nog steeds niet in orde is), valiesjes maken, Tom wassen, een bed bouwen, huissleutel naar de noodoplossing brengen. And so on. Amper tijd om stil te staan bij de gebeurtenissen, laat staan bij de belangrijke sollicitatie van de volgende dag.

Ik sliep op de grond, naast mijn geliefde patiënt. De nacht was kort en in stukjes. Omdat de kindjes nog sliepen, wandelde Tom helemaal alleen naar het ziekenhuis om 6u30. Een taxi had ook gekund, maar hij wilde de 1,3 km gewoon zelf doen.

Ik bracht de kindjes en ging naar mijn outplacement-sessie, terwijl Tom onder het mes ging. Orthopedisten zijn de beenhouwers van de geneeskunde, en ik vrees dat het er inderdaad echt mottig aan toegegaan is.

Toen ik rond 12u30 naar het ziekenhuis ging, had ik verwacht naast zijn bed te kunnen gaan zitten. Maar hij bleek nog steeds in het OK en moest daarna naar schatting nog twee tot drie uur in recovery blijven, dus de kans dat ik hem nog ging zien voor de sollicitatie, was heel klein. Bovendien mag je zelfs als echtgenote lief niet binnen buiten de bezoekuren. (Fuck that, echt fuck that)

Uiteindelijk heb ik hem letterlijk nog zeven minuten gezien. Een vluchtig kusje voor succes, en voor beterschap. Hij was er vreselijk aan toe, maar ik moest hem achterlaten. Ik reed naar de sollicitatie, deed mijn ding en keerde terug om de babysit/redder in nood af te lossen.

Ik trok meteen met de kindjes naar het ziekenhuis, maar eigenlijk kon hij onze aanwezigheid niet verdragen. Misselijk, lijkbleek, suf en met immense pijn. We keerden snel huiswaarts, met een klein hartje.

Ik stopte de kinderen in bed en stortte in. Alle emoties, de hele rollercoaster, alles moest eruit. Ik vind van mezelf dat ik de laatste weken serieus flink ben geweest, maar dat kwam omdat mijn rots er altijd voor mij was. Nu moest ik voor hem zorgen en was hij zo belabberd, dat ik het echt (even) niet meer zag zitten. Waarschuwing: mogelijks heftige beelden hieronder. (Dramaqueen me, sorry)

Vandaag kregen we pas de ware toedracht te horen. Het is een heel heel heel slechte breuk. Zijn kraakbeen is ook volledig om zeep, waardoor het mogelijks voor eeuwig een stijve elleboog zal blijven. Sowieso een heel lange revalidatie met een onzekere uitkomst. En dat allemaal door een beetje te struikelen tijdens het lopen.

Ondertussen is hij thuis. Maar hij kan ongeveer niets, dus ik ben gepromoveerd tot verpleegster. Hij heeft verschrikkelijk veel pijn en vindt eigenlijk totaal geen goeie houding om te zitten of liggen. (Ik probeer een ziekenhuisbed te regelen, maar op vrijdagavond is dat geen topper). De komende weken slaap ik sowieso op een matrasje op de grond, zodat hij toch een klein beetje kan slapen in het midden van het bed.

Het is allemaal een beetje heftig. Een beetje veel. En we gaan nog lastige weken/maanden tegemoet.

Maar er is geweldig goed nieuws op komst. Ik voel het.

 

Posted in Rapporteren | 15 Comments