Maandbrief – 17

Dag lieve schat,

Al sinds het begin der maandbrieven ongeveer hoop ik stiekem te kunnen zeggen: “Bedankt jongen, zo ne keer een nachtje goed slapen, dat doet deugd.” Het heeft tot exemplaar  geduurd (Inderdaad, dat lees je goed_17 maanden_later) dat ik het eindelijk kan zeggen en durf uit te spreken: (Zo goed als) doorslapen! Een wonder is geschied, jij hebt eindelijk ontdekt waarvoor de nacht dient. Niet om te krijsen of huilen of een feestje te bouwen (de eerste 15 jaar toch nog niet), wel om te slapen. Hallelujah. (PS: Ik krijg veel aanvragen om over ‘de truc’ te schrijven die het heeft opgelost en er komt een post, maar het is even te veel vakantie)

2016-06-30 17.23.29

Het maakt het makkelijker om je uit te besteden, want hoewel je schattigheid alles meestal goedmaakt, vond ik het toch lastig om andere mensen op te zadelen met een slechte verschrikkelijke nacht. Maar met al die trouwfeesten aan de andere kant van het land én het Kanaal, ben je zelfs twee keer twee nachten van ons gescheiden geweest. En zowel je meter als oma en opa waren enthousiast, dus de trend is gezet. Daarna heb je uitgebreid bijgetankt bij je moeder, maar mogelijks had ik daar evenveel nood aan.

Het is trouwens niet alleen ’s nachts rustig, ook aan tafel. Met je lepel en je vorkje in de aanslag, eet je alles op wat los zit. Ook een halve rijstwafel die al twee weken per ongeluk in je autostoel ligt (kan gebeuren he gasten, is uw auto altijd spik en span misschien?), of een emmer blauwe bessen of alles wat je kan grijpen als de frigo open gaat. Je hebt de vreemde gewoonte om bepaalde voedingsmiddelen een hele tijd in je mond te proppen en ze daarna netjes kapotgekauwd weer uit te spuwen. Er is nog wat werk aan je tafelmanieren schat, maar je eet wel met smaak. En dat ik nadien een halfuur mijn innerlijke poetsvrouw moet loslaten op de vijf kubieke meter waar je zat, dat nemen we er ook bij.

2016-07-07 18.29.29

De eerste woordjes verschijnen hier ook stilaan. Tutje, aap-e (slaapwel) en NOG! zijn je favorieten. Dat laatste horen we vooral in de buurt van eten, trouwens. Met voorsprong je favoriete hobby. Op een gedeelde tweede plaats staan de kasten uitladen en de inhoud ervan op het terras sleuren, en overal op klimmen. Nog steeds ja, je favoriete plek is op de tafel.

Jij zit ook altijd op mijn favoriete plek lieverd, diep in mijn hart.

 

Dikke zoen,

je mama

Posted in Felix | 5 Comments

Grote kleine gelukjes #summer

Het is vakantie. Negentien volle dagen niet werken. Ingevuld met veel en niets, zoals het moet zijn. Zoveel mogelijk leven zonder tijd, op het ritme van elkaar. Ik zit nog maar aan dag twee, maar toch overvielen mij al zoveel gelukjes:

  • Lezen. Ik lees een boek. Ik lees eindelijk nog eens een boek. Het is Post voor mevrouw Bromley geworden, en hij is bijna uit. Dus zeg maar, wat is de volgende waar ik aan begin?
  • Lezen. Ik heb tussendoor ook een proeflezing mogen doen van het boek dat Lien aan het schrijven is. Maar echt, Lien schrijft een boek! Het gaat over het 5:2 dieet en mogelijks heb ik ook een soort van pagina. Geen paniek, ik laat op tijd weten wanneer je naar de winkel moet lopen om het te kopen. Maar ik ben nu al zo trots op haar!

2016-07-19 22.42.41

  • Vasten. En feesten. De teller staat op -6kg trouwens. Het zakt even niet geweldig fel, maar dat komt omdat er heel veel gefeest wordt 5 dagen per week. Dat is dus ook niet erg. De 2 vastendagen houden het perfect in balans. De volgende 6kg staan gepland vanaf september.
  • Eten. Maar echt, met de mantra ‘morgen mag ik weer eten’ smaakt alles de volgende dag zoveel lekkerder! Eten is zo leuk, en ik doe het 5 dagen op 7!
  • Slapen. Ik vind het nog moeilijk om het uit te spreken zonder jinxgevaar, maar plots is dat kind dat ons 16 maanden gemarteld heeft met sleep deprivation beginnen slapen. Het is nog niet perfect, maar het verschil is immens. Hoe dat gebeurd is, daar heb ik het nog wel eens over. Maar wij hebben dus nachten, echte nachten met slaap. En toch is er een nieuwe vermoeidheid. Daarvoor was het overlevingsmodus, nu begint het herstel denk ik. Hoop ik. Hoera voor Felix.

2016-07-16 18.38.19

  • Lopen. Dat kan zo heerlijk zijn. Vanmorgen: 6km Bourgoyen, 40min zonder pijn aan een tempo van 6:38. Het gaat steeds beter. Op naar de 10km? Vertrekken vind ik nog altijd moeilijk, maar na drie km wordt het zo zalig.
  • Stappen. Vooral het moment waarop mijn Fitbit Flex begint te trillen en ik dus aan mijn 10.000 stappen zit. Dat is elke dag een vreugdedansmomentje.

2016-07-14 18.07.27-1

  • Vlinders. We zijn een paar dagen en nachten kinderloos deze tijden. Het is zo heerlijk om dan echt nog eens goed te beseffen waarom ik verliefd geworden ben op die mens. And that I still am.

2016-07-09 11.07.51

  • Kleden. Ik ben toch wel een dikke kledingmaat kwijt, waardoor oude liefdes weer oplaaien in mijn kleerkast. Dingen die naar de achtergrond waren geduwd wegens wat spannerig of wegens ‘ik voel me gewoon niet goed genoeg om dat aan te doen’ of omdat ik vergeten was dat ik het had. Grote kuis dringt zich wel op, maar voorlopig stel ik het nog even uit. En geniet van passen, spiegel, flaneren.
  • Presenteren. Het is nu wel vakantie. Maar soms heb ik zo de juiste plaat op het juiste moment en zing ik zelf zo hard mee dat ik niet kan geloven dat het echt mijn job is. Bijkomend voordeel sinds ik zoveel loop: als ik 3’30” sta mee te springen op een vette schijf, kan ik daarna gewoon de luisteraar toespreken zonder naar adem te happen. Conditie is da bom.

2016-07-15 19.45.47

  • Verse lakens. Wat is er fijner dan in een bed kruipen met verse lakens? Hier gooi ik er elke week een vers paar op, en elke week vind ik het zalig. Ik kan dat ook wel heel snel en goed, al zeg ik het zelf.
  • Ontbijten. We gaan deze maand vier keer wakker worden in een hotel of Bed&Breakfast. Dat is dus vier keer samen ongestoord ontbijten. En nu is dat toch wel heel toevallig, maar ik ben stapelzot van hotelontbijten. Ik snap totaal niet waarom dat altijd een negatieve commentaar is bij Met 4 in bed. “Het is wel een hotelontbijt”. So? Ik vind dat af en toe geweldig zalig. Bring it on.
  • Knuffelen. Felix is een ongelooflijke knuffelbeer, maar ook Basiel heeft deugd van rustig thuis te zijn en komt al eens vaker knuffelen. Ik geniet er intens van, ook al was het vandaag nogal plakkerig. (En zie ne keer hoe goed drie kinderen mij wel niet afgaat ;))

2016-07-18 09.46.10

  • Tijd. Oh, was er maar altijd zoveel tijd.

Geen grote dingen hier. Maar zoveel kleine dingen die me geweldig gelukkig maken. Zon, gezin, tijd, vrienden, mogelijkheden, dromen. Liefde.

Dus als het hier wat stiller is dan anders, ge weet wat ik aan het doen ben he? En ook dat ik zeker terug kom. (En op mijn Instagram is het nooit vakantie. Of altijd, dat is zoals je het bekijkt)

Zonnige vakantie lieverds!

 

Posted in Er zijn zo van die dingen, Kind en gezin, Rapporteren, Want zo ben ik | 8 Comments

Het Basiliaans #6

Misschien is het omdat hij ondertussen officieel vier jaar is, maar dat oudste kereltje van ons is echt serieus aan het opschieten. Letterlijk in ieder geval, want hij is een paar kledingmaten gesprongen het afgelopen jaar, maar ook als persoon. Het is een ongelooflijk proces, dat opgroeien. Goed dat Felix er ons aan herinnert hoe kleine kindjes zijn, want Basiel is al groot. Maar echt groot. Can I press pause, pretty please? En dat levert dus vaak gezellige conversaties op:

  • Mama, die mensen zijn een krabburger aan het eten he. – We lopen over een rommelmarkt met een hamburgerkraam. En hij heeft definitely te veel SpongeBob gekeken.

 

  • Morgen was ik een baby en dan moest ik die kleren aandoen. – Hij heeft het over het stapeltje kleren dat klaarligt voor Felix. Kleren die hij vorige zomer nog droeg (echt waar!). Morgen en gisteren zijn nog een moeilijk begrip.

 

  • Mijn schieter is geel! – Hij heeft het over het waterpistool dat hij voor zijn verjaardag heeft gekregen, no worries.

 

  • Hoeveel kilo moet ik dan bewegen mama? – Hij gaat ook eens op de weegschaal staan. Want kinderen doen hun moeder na, uhum. (Binnenkort een update over 5:2 trouwens)

 

  • Die ‘memeren’ hebben geen juiste broek hoor aan. Dat is een werkmanbroek. Een juiste broek is zo – Hij wijst naar zijn eigen broek nadat we net twee werkmannen zijn tegengekomen op straat.

 

  • Ik wil de radio opzetten, want ik moet dansen. – Zodra dat gebeurt is het vooral die kleinste die kei hard uit de bol gaat.

 

  • Maar nee, jij mag mij niet grappig vinden hoor. Nee! Mama! Niet lachen! – Hij heeft juist iets heel schattigs gedaan en ik mag niet lachen. Daar staan strenge straffen op.

 

  • *Roept heel luid* Kijk, mama, kijk! Die oude mevrouw heeft veel te kleine schoenen aan! Dat is wel een beetje raar he! – Kinderen zeggen roepen wat ze denken. Ik kan alleen maar hopen dat de dame in kwestie ook al wat minder goed hoort.

 

  • Wanneer gaan wij terug naar bij vakantie? – Dat weekje in de regen met Vacansoleil is hem duidelijk goed bevallen. Binnenkort naar de Westhoek jongen, met een vriendje of 30. (True story)

Maar het gaat echt zo snel. Tegenwoordig gaat hij zelfs al appelsapjes drinken met zijn vader op de Gentse Feesten.

IMG_0937

Posted in Basiel | 3 Comments

About the weekend, my dear.

*Vrijdagmiddag optimistisch in de auto gesprongen om Gent-Leicester te doen. Vrijdagavond tegen 22u met iets minder moreel aangekomen. Uren aangeschoven aan de Eurotunnel, uren in het Engelse vrijdagavondspitsmeteenhoopongevallen-verkeer vastgezeten. Om zo zot te zijn moet een mens wel een goede reden hebben natuurlijk: een Belgisch-Engels-Indisch huwelijk, bijvoorbeeld.

*Een whopper in je auto, op de trein, onder het kanaal: check. We wisten toen wel al dat we links moesten rijden zodra we van de trein waren, maar dat blijft toch efkens verschieten. Kleine relatiecrisis ook toen we ein-de-lijk de afrit mochten nemen na een werkdag non-stop in de auto (we zagen al een vlag op onze gps!) en we de verkeerde namen, waardoor er weer wat tijd bij kwam. Maar goed, links een rond punt nemen zou verboden moeten zijn.

IMG_0777

*Twee nachten met ons tweetjes. Twee nachten onze kinderen in goede handen achterlaten. Twee nachten ongestoord slapen. Drie dagen beseffen waarom ik ook weer verliefd geworden ben op die mens, en hoe geweldig veel fun wij kunnen maken. Zuurstof voor de entiteit, hartjes in overvloed. (En de rest moogt ge er bij denken, maar sure. And sure. And su…, of zou dat erover zijn?)

*Zo kon de entiteit er ook van profiteren om eens samen te gaan lopen. Niet gemakkelijk voor mijn lief, want die moet zwaar vertragen om bij mijn tempo aan te sluiten. En uiteraard loopt hij nog wat blokjes extra als ik na een dikke 5km het hotel weer binnenstrompel. Maar zo gezellig joh. Ik heb wel nog wat werk aan het lopend foto’s trekken, maar hey. Ik loop dus wel nog altijd he! Deze week zelfs een keer per ongeluk bijna 7km gelopen. Vuistje!

IMG_0783

*Het eerste deel van de dag was niet zo heel ver van wat we trouwgewijs gewoon zijn, de tweede helft was Indisch ingevuld. Ik kan niet vertellen wat er allemaal gebeurd is, maar er was bijvoorbeeld een vuur in het midden van de feestzaal. Het brandalarm alarm kon daar tegen. Normaal gezien duurt een Indisch huwelijk meerdere dagen, maar dat hadden ze dus in twee en een half uur gepropt. Fantastisch om eens te Mogen meemaken. Heel speciaal, ik kan het niet anders benoemen.

IMG_0822

*Of misschien wel: lekker. Na de ceremonie was er namelijk een vegetarisch Indisch buffet. Yummie! Het was nochtans tourist spicy, maar toch iets te heftig voor mijn gevoelig maagske. Zweten, gebroebel en uiteindelijk vrij vroeg in bed. Maar het feest moest sowieso stoppen voor 1u, dus we hebben niet zoveel gemist. Mijn lief heeft zelfs heel even Indisch gedanst, en hij was niet eens dronken! En we hadden ook wat effort gedaan:

IMG_0786 IMG_0800

*Een heel weekend Engels praten. Ooh vent, zo fantastisch! I just love that! Met zowel hevige discussies over the Brexit als over David Beckham en Adele. Eén Brit had voor de Brexit gestemd, want “change is always better, no?”. Hmmm. Maar over dat polyglottistische luik: Ik wil voor serieus graag high tea parties organiseren waar alleen Engels gepraat mag worden, iemand geïnteresseerd?

IMG_0778

*De terugtocht ging – praise the lord – een stuk vlotter. Het was nog altijd gigantisch ver, maar zonder reuzefile toch al beter te verteren. Meer dan 1000km op twee dagen in een auto met bijna geen stops. Ik denk niet dat ik dat met iemand anders zou kunnen dan met mijn toplief. Oh boy, valt het op dat ik redelijk bakvisverliefd ben teruggekeerd? En ook: is het niet de max dat ge vijf en een half jaar later (morgen!) nog altijd bakvisverliefd kunt zijn op uw lief? Hell yeah.

IMG_0831

*Het was een zotte trip voor één dag huwelijk, maar wel geweldig. Bedankt Jana en Amit, het was een eer om erbij te zijn! En er zijn twee grote voordelen aan uw kinderen een weekend uitbesteden. Ten eerste: ge zijt ne keer op uw gemak voor een weekend. Ten tweede: ge kunt ze daarna kapotknuffelen!

IMG_0839 IMG_0844

Het volgende huwelijk is over 9 dagen. En ik ben getuige. And so ready.

(Mijn speech iets minder)

Posted in Liefde, Rapporteren, Trippen | 5 Comments

De borstvoedingshulplijn.

*Warning: post die wat uit zijn voegen is gebarsten, waarvoor excuus. En ik zie jullie allemaal graag en heb alleen het beste voor, dat wou ik gewoon even kwijt. So please, be gentle. 

Ik zou kunnen zeggen dat ik niet precies weet hoe het gebeurd is, maar dat klopt natuurlijk niet helemaal. Als je een blog hebt en je durft daar nog al eens uitgesproken over borstvoeding te schrijven, dan moet je de klepel (of de tepel – flauw, maar ik kon hem onmogelijk laten liggen) niet ver gaan zoeken. Het is minstens vier jaar geleden dat ik nog eens een fictieboek gelezen heb (Schaam. Lang verhaal. Maar ik ben nu dus wel bezig in Post voor Mevrouw Bromley. Back in the sadel en al), maar de borstvoedingsliteratuur slingert hier gretig rond. Slingert, en wordt verslonden.

In mijn ideale wereld zou iedereen die borstvoeding wil geven, dat ook kunnen. Let op de nuance: iedereen die dat WIL. Toegegeven, ik heb soms wat bekeringsdrang. Er wordt mij zelfs al eens lidmaatschap van de borstvoedingsmaffia verweten (nochtans geen lidkaart). Maar als jij kunstvoeding wil geven en je weet goed waarom, laat je dan ook geen schuldgevoel aanpraten. Stick with your choice. Ik mag dat jammer vinden in mijn hoofd en hart, maar verder moet ik zwijgen. Tot u spreekt trouwens een vrouw die 32 jaar geleden op flesjes is grootgebracht, dus ja, ik weet dat het geen criminele daad is.  *roloog*. Wat me wel echt heel boos maakt: de misverstanden die erover verstaan en de gevoeligheid rond het thema (ook bij mezelf).

Ten eerste: Borstvoeding is de beste voeding voor een baby. Ik vind dat het echt tijd wordt dat we dat gewoon mogen uitspreken zonder op zere tenen te trappen. Ik begrijp dat borstvoeding niet voor alle mama’s het beste is en dat een gelukkige mama het allerbelangrijkste is voor een kind, maar dat doet geen afbreuk aan de wetenschappelijke waarheid: borstvoeding boven. Ik relativeer dat ook meteen, want ik weet ook dat suiker niet goed is voor mijn kind maar Basiel eet toch snoepjes. Maar niemand roept dat ik een slechte moeder ben als hij een snoepje eet, en ik voel me ook niet schuldig. Terwijl ouders die kunstvoeding geven zich vaak wel zo voelen als het over het onderdeel borstvoeding gaat. Niet nodig dus, maar dat had je hopelijk al door.

Ouderschap is constant keuzes maken en de “beste” keuze is niet altijd mogelijk. Wat trouwens voor de ene de “beste” keuze is, is voor de andere misschien net de “slechtste”. Als je bewust voor iets kiest, voel je dan niet aangevallen. Als het door omstandigheden anders gelopen is dan je had gewild: gooi dan alle schuldgevoel weg. Het ligt namelijk niet aan jou, maar wel aan de omkadering. Er is bitter weinig correcte info over borstvoeding, bitter weinig correcte hulp, bitter weinig interesse vanuit de medische wereld…And so on. Ik laat er soms een traantje om, maar dat heeft nog niemand geholpen.

IMG_9084

Ten tweede: Wat ik echt het moeilijkste vind, is de manier waarop flesvoeding gegeven wordt. Want welke voeding je geeft, doet er eigenlijk niet zo heel veel toe. De manier waarop, is wat mijn hart doet breken. Bij borstvoeding weet je niet hoeveel je kindje binnenkrijgt. Voor de controlefreaks kan dat moeilijk zijn, maar in principe kan je niet overvoeden (er zijn altijd uitzonderingen maar dan wordt dit een post van dertien bladzijden, en ik ben nu al een lengterecord aan het breken). Als je goed luistert naar je kindje en je borsten is het een zelfregulerend systeem waarop je kan vertrouwen. Bij flesvoeding moet je de totale hoeveelheid per dag wel goed in het oog houden. Maar cru gezegd: de hoeveelheden zijn veel te groot en de frequentie veel te laag. Het is natuurlijk gemakkelijker om zes keer per dag een grote fles te geven, dan twaalf keer (of nog vaker) per dag de helft (of nog minder) – en daar spelen poederfabrikanten ook erg op in.

Maar het gaat enorm in tegen de natuurlijk maaginhoud van een baby en de manier waarop hun spijsvertering werkt, om van hun suikerspiegel nog maar te zwijgen. Dat zo weinig mensen dat weten, kan me echt de gordijnen in jagen. Ik zag onlangs een baby van 10 weken die een fles van 180ml kreeg. Als je de natuurlijke maaginhoud van een baby kent, kan ik me niet voorstellen dat je dat zou doen. En als je het dan toch zou doen, dan moet je daar ook kunnen achter staan. Zoals gezegd, mensen mogen gerust commentaar geven op het feit dat Basiel soms een snoepje eet, want ik weet dat het ‘fout’ is (Waarmee ik uiteraard niet impliceer dat kunstvoeding ‘fout’ is). Maar ik geef het toch, dus ik kan commentaar verdragen. Maar van alle kersverse mama’s: hoeveel hebben al gehoord van natuurlijke maaginhoud? Hoeveel mensen weten dat de maag van een pasgeboren baby niet groter is dan een knikker? Wie weet dat de regel van zoveel uur tussen laten eigenlijk helemaal niets te maken heeft met de behoeften van een baby, maar wel met die van onze maatschappij?

Exactly. En DAT maakt me zo boos en verdrietig, niet het feit dat er kunstvoeding gegeven wordt. Je kent mij, uiteraard vind ik dat altijd ergens een beetje jammer, maar ik respecteer dat. Maar babymaagjes die (meestal totaal onwetend) worden uitgerekt, daar heb ik het heel moeilijk mee. En ja, ik weet dat zelfs Kind en Gezin deze richtlijnen aanhoudt. Ik heb hun hele manifest met argusogen gelezen en ben een paar keer van mijn stoel gevallen. Als ik ooit genoeg energie vind, hebben ze een klacht aan hun broek.

IMG_0207

Tot slot kan ik ook echt verdrietig worden van de omkadering die nieuwe mama’s en hun kleintjes krijgen. Vaak met de beste bedoelingen maar met een gebrek aan (juiste) kennis. Er is zo weinig geweten over hoe borstvoeding werkt, terwijl het eigenlijk heel simpel is. Er is een enorme fixatie op gewicht. En hoewel dat heel belangrijk is, zijn er ook andere parameters.  Ik wil echt geloven dat iedere vroedvrouw, kinderarts en lactatiekundige het beste voorheeft met moeder en kind. Maar ik zie constant dingen gebeuren die borstvoeding – zonder echte aanwijsbare reden – kapot maken. En als het kraamverband lekt, de geknipte snee pikt en je al dagen niet meer geslapen hebt, dan volg je uiteraard de ‘autoriteit’ die zegt wat je moet doen. Die preekt wat best is voor jou en voor je kind. Welke reden heb je om daar aan te twijfelen? Geen. Ook al blijkt achteraf dat het de foute weg was, of een startbaan richting borstvoedingsmislukking. Moeders die zich herkennen, je hoeft je echt niet schuldig te voelen. Het ligt niet aan jou.

Voor de aardigheid heb ik samen met La Leche League even de oefening gemaakt. 6000 leden op facebook waarvan 350 elke dag actief. Over een periode van vijf jaar zijn er 7 (!) gevallen geweest waarbij bijvoeden met kunstvoeding noodzakelijk was. Zeven. Terwijl ik in de praktijk al 700 gevallen kan opnoemen waarbij dat aangeraden werd (en meestal dus ook gebeurd is), terwijl het eigenlijk niet nodig was. Bijvoeden brengt het zelfregulerende systeem in gevaar, waardoor de productie en de baby elkaar niet meer vinden. En zo rijdt de probleemtrein verder. En de meeste mama’s weten zelfs niet dat het daardoor fout gegaan is en dat het eigenlijk niet nodig was. Ah nee, want ‘het moest’ van de kinderarts of vroedvrouw. Het heeft geen zin om hier alle gevallen uit de doeken te doen, maar het zijn er zoveel. En dat doet me pijn. Want waar moet je naartoe als je de entourage die voorzien is voor pasbevallen moeders, niet altijd kan vertrouwen als het op borstvoeding aankomt? Zelfs niet met een sjiek borstvoedingslabel. Daar zie ik echt van af, ook al is niemand daar mee geholpen.

Excuus dat ik ondertussen al drie bladzijden verder zit, ik namelijk ging maar één inleidende alinea schrijven. Wat ik eigenlijk wou zeggen: heel veel mama’s richten zich tot mij. Ik wil iedere keer meteen mijn borstvoedingscape aantrekken en naar de ‘patiënt’ vliegen, maar de praktijk werkt wat tegen (en zo’n spannend pakske zou me ook niet flatteren). Ik ben minstens een halfuur per dag bezig (maar soms ook veel meer) met het beantwoorden van mails, berichtjes via facebook of nog andere wegen.

Ik doe dat met mijn heel mijn hart. Ook al is het soms vermoeiend, in tijden dat de energie hier ook duur verkocht wordt. Ik kan het niet loslaten. Het kruipt zo verschrikkelijk onder mijn huid, ge hebt er geen idee van.  Of het nu gaat over de ideale kolf, de juiste manier van aanhappen of gewoon eens zagen omdat je zo moe bent dat je twee keer moet nadenken wat je achternaam is. Ik wil er zijn, ook voor jou. En jou. En jij.

IMG_8200

Maar het wringt dat ik niet iedereen op de juiste manier en snel genoeg kan helpen. Net zoals het wringt dat ik mijn jongens soms aanmaan om te wachten, omdat ik met een mama bezig ben. Ik ben dus op zoek naar een soort van oplossing.

Ik zou bijvoorbeeld een frequently asked questions kunnen maken? Maar ieder verhaal is anders, dus misschien helpt dat ook niet? Ik zou mijn er mijn beroep van kunnen maken, maar helaas ben ik totaal niet gediplomeerd, moet er hier ook brood op de plank komen en heb ik toevallig al een ander geweldig beroep.

Maar het laat me niet los. Ik ben elke keer opgelucht dat een mama mij vindt en ik hoop elke keer dat ik hulp of een luisterend oor kan bieden. Maar ik voel ook vaak dat ik tekortschiet, omdat ik niet tot daar kan komen of omdat mijn kennis van specifieke problemen (prematuren, tweelingen, …) nog ondermaats is. Maar ik zou zo graag willen dat iedereen (die dat wil) kan meemaken wat ik elke dag meemaak: dat een kindje van 16 maanden de grootste pretogen heeft omdat ie net is komen vragen om te mogen drinken en ik een borst bovenhaal. Dat is zo schoon, echt.

Ik ben een hulplijn geworden. Ik ben daar trots op, en ik doe dat met veel liefde. Maar heeft iemand een idee hoe ik dat nog beter (en misschien ook wat gestructureerde en efficienter) kan aanpakken?

Ik kan maar proberen he. Of bel ik beter een hulplijn, Walter?

IMG_0756

Aanvulling: In de comments wordt er nog al eens getwijfeld aan mijn empatisch vermogen in verband met flesvoedende moeders. Ik begrijp waar dat vandaan komt, maar ik wil dat toch graag even bijstellen. Het gros van de mama’s die bij mij terecht komen, zijn natuurlijk moeders die borstvoeding willen geven en daarbij op kleine of grote problemen botsen. Maar deze week kreeg ik ook een mailtje van een mama die voor een tweede kindje gaat. Hoe het verhaal in elkaar zit doet hier niet ter zake uiteraard, maar na een grondige analyse van haar situatie heb ik haar voluit geadviseerd om voor flesjes te gaan en de borsten voor andere dingen te gebruiken (knipoog). En dat probeer ik echt elke keer te doen, het hele verhaal te bekijken en op basis daarvan het geschikte advies te geven. Wat ze er verder mee doen, dat is hun zaak natuurlijk. Maar als ze het vragen, dan geef ik het. Ik probeer echt altijd in het kader van moeder én kind te denken, soms samen met de beide ouders (niet alle papa’s willen over borsten praten, knipoog again). Geen enkel verhaal is hetzelfde, het advies is dus ook altijd anders. Voila, dat wou ik gewoon even zeggen. Liefs, Sofie

Posted in Borstvoeding | 115 Comments

De woonbonus.

Vrijdagavond, 27 maart 2015

Met een baby van vier weken aan de borst, surf ik met een half oog een beetje op het internet. Ik neus graag op immoweb. We hebben nochtans totaal geen verhuisplannen.  Plots wordt mijn aandacht getrokken. Schaaa-aat, kom eens kijken!

 

Zaterdagochtend, 28 maart 2015

Met de baby in de draagdoek, de kleuter in de buggy en mijn lief met een ongerust gezicht naast mij, wandelen we naar de eerste kijkdag van het huis dat ik gisteren gespot heb. Het is maar een paar straten verder. Een halfuur later bel ik naar de bank om te checken of het echt een optie is. Bij groen licht besef ik dat we dit echt niet mogen laten schieten. Ik sleur nog wat mensen mee om ’s avonds nog eens te gaan kijken, want met goede huizen kan het snel gaan in Gent.

 

Zondagavond, 29 maart 2015

De baby slaapt eindelijk als mijn lief – die ongeveer het hele weekend heeft zitten zagen, roepen en klagen dat we dat huis echt NIET moesten kopen – zegt dat we misschien een bod moeten doen. Ik schrik me rot, spring innerlijk tegen het plafond van vreugde en voeg de daad bij het woord. Een paar sms’en later hebben we een bod onder voorwaarden vast. Of we woensdag nog eens met onze ouders mogen komen kijken voor we tekenen. Deal.

 

Dinsdagochtend, 23 juni 2015

De akte verlijdt. De sleutel is van ons. Ons oude huis is verkocht. De verhuis- en opfriswerkentrein vertrekt. Met een baby van vier maanden aan mijn zijde en wat gewaardeerde hulp, schilder ik bijna alle kamers.

 

Zaterdag, 5 juli 2015

Hittegolf. Officieel de warmste dag van het jaar. Wij vullen auto’s, slepen dozen, monteren meubels, trekken de deur toe van ons oude huis. Welkom in de Ooievaarstraat.

 

Elke dag, 2016

Ik knijp mezelf in de arm omdat we in het centrum van Gent wonen. In een supertof huis. Met een tuin. Met ruimte. Met wat nadelen, maar vooral veel voordelen. Met gezelligheid, warmte en heel veel liefde. Ik zeg ongeveer elke dag tegen mijn lief dat ik zo blij ben dat we hier wonen. Dat ik het zot vind dat we dit kunnen betalen. Dat ik hier zo graag woon. Dat het zo tof geworden is.

 

Many years to come

Thuis.

 

 

PS: Nog even geduld voor het vervolg op de badkamerstory. En voor foto’s. Het is vakantie, ge hebt wel genoeg andere dingen te doen zeker?

Posted in Thuis en al | 4 Comments

En route! Tips & tricks voor een lange autoreis met kleine kindjes.

Het is dus grote vakantie he. Oink. When did that happen?

Als kind gingen wij altijd naar zee. Die 130 kilometer tussen OLV Waver en Wenduine leek toen een gigantische afstand, die we dan ook zelden in één keer deden. Naar jaarlijkse traditie stopten we om te ontbijten in een tankstation langs de autostrade, zodat we toch niet te lang in de auto moesten zitten.

Ik had dus weinig ervaring met autovakanties toen we vijf jaar geleden naar Kroatië zijn gereden. De rest van het gezelschap maakte geen punt van de 1600km, dus ik ben er braaf in meegegaan. Het geniale plan was toen om ’s nachts te rijden, wat in de praktijk betekende dat we ongeveer 40 uur wakker waren bij aankomst, ik heel veel uren (’s nachts!) in de file had staan aanschuiven in Duitsland en een depressie nabij was. Om maar te zeggen dat ik niet meteen stond te springen om mijn twee kinderen in de auto te gooien voor een gigantische afstand.

Maar we hadden een hele goede reden om het toch te doen: een uitnodiging van Vacansoleil om één van hun campings te testen. Zij hebben er zoveel dat je echt dicht, beetje ver of stevig ver kan gaan. We wilden toch wat goed weer (_goeie grap, dadde_) en kozen daarom Frankrijk. Ik zette een limiet van 1000km op de keuze. Mogelijks duwde ik de campingzoektocht zelfs een beetje in de richting van 800km, wie zal het zeggen. We gingen uiteindelijk voor de Drôme, op een kleine 850km van onze voordeur.

IMG_0009

Op voorhand was panikeur Sofie lekker actief. Maar eerlijk duurt het langst: het is eigenlijk fantastisch goed gegaan. Ik zet dus met plezier een paar tips op een rijtje:

Volg je eigen bioritme en rek dat tot het uiterste. Mijn wekker gaat doorgaans af rond 5u, dus je moet me ’s avonds geen grote dingen vragen. Dan ben ik moe, dan wil ik slapen. Maar als jij een nachtbraker bent: go for it. Ook mijn lief is – door de komst van die twee kereltjes – een beetje noodgedwongen een vroege vogel geworden. Wij hebben onze reisplanning daar dus aan aangepast. Het zwaarste blok in de vroege ochtend gepland en bijgevolg geen avond- of nachtgerij. We zijn twee uur vroeger opgestaan (3u15 – dat heb je echt over voor vakantie), hebben een douche genomen en de laatste spullen in de auto gezet. Daarna hebben we de kindjes uit hun bed geplukt en in de auto gestopt, onder een dekentje (4u). Off we were.

Ze zijn allebei wakker geworden, maar ze waren zo suf door het vroege uur dat ze tegen het echte krieken van de dag – zoals wij hadden gehoopt – weer in slaap zijn gevallen. Zo hebben wij in één trek kunnen doorrijden tot aan het ontbijt (8u), met al bijna de helft van de afstand onder de arm. Op de terugrit hebben we dezelfde tactiek toegepast. Dat moesten we wel even melden aan de nachtwaker van de camping, maar die heeft – zoals afgesproken – om 4u voor ons de poort open gedaan. Uitchecken kan je de dag ervoor al regelen, merci Vacansoleil. En Basiel heeft het nog de hele rit gehad over die memeer die voor ons speciaal was opgestaan.

De vakantie begint als je de voordeur toetrekt. Ik zal nooit een roadtripper worden, maar we moesten deze rit nu eenmaal maken om op onze bestemming te geraken. Ik heb dus geprobeerd om het echt zo te bekijken. Want de weg ernaartoe is minstens zo belangrijk als het doel, hoor je wel eens zweven. Het doel was net iets belangrijker in deze, dus ik had onder andere een grote zak met lekkers bij (het Kruidvatsnoep is wel pas weer opgedoken bij het uitpakken, maar soit). Ik heb genoten van de lange gesprekken met mijn lief en zoveel mogelijk van de veranderde omgeving proberen mee te pikken. We hebben ook niet op de klok gekeken om er te geraken, want vakantie betekent per definitie dat tijd onbelangrijk is.

IMG_9885

Voorzie entertainment. Iemand had me de tip gegeven om cadeautjes mee te nemen, om het voor een 4-jarige allemaal wat leuker te maken. Ik had me voorgenomen om hem elke 100km een cadeautje te geven, maar dat bleek niet nodig.  Als er een kleine achterbankcrisis zat aan te komen, vroeg ik uitbundig wie er een cadeautje wilde. Basiel sloot dan zijn ogen en ik legde een ‘prul’ op zijn schoot. Dat heeft echt goed gewerkt. Al heb ik na de autostickers van de Hema eigenlijk geen cadeautjes meer nodig gehad. We hebben honderden kilometers stickers zitten uitwisselen. En ze brengen de vakantie elke keer een beetje terug als we in de auto stappen.

IMG_9889

Stop genoeg. Maar rij ook door. Veiligheid voor alles, dus als de chauffeur moe wordt,  moet je stoppen. De uitdrukking ‘even de benen strekken’ is uitgevonden voor lange autoritten peisk. Maar als iedereen fris is, kan je ook gewoon blijven rijden. Elke kilometer dat je al gereden hebt, heb je toch maar weer gedaan. In de terugrit ging het zo vlot dat we zelfs maar twee keer zijn gestopt.

Als we stopten, was dat ook echt een feest. Speeltuintje, iets lekkers om te eten, de wc’s verkennen: ik heb geprobeerd om het leuk te maken en alles los te laten. Maar vooral de kinderen, ze even uitlaten kan wonderen doen. Op de tolwegen in Frankrijk kan je om de 10km stoppen, dus je hoeft het zelfs niet op voorhand in te calculeren.

IMG_0067 IMG_9887

Bereid de kindjes voor. Ik heb op voorhand met Basiel goed doorgenomen wat er zou gebeuren. Verschillende keren. Dat we hem uit zijn bedje gingen halen, dat hij in zijn pyjama in de auto mocht, dat we heel lang zouden rijden maar dat we dan op vakantie waren. Dat het daar heel leuk zou zijn. De verrassing van de cadeautjes heb ik gehouden tot het nodig was, wat ergens over de helft was. Bij Felix was het soms iets moeilijker, omdat die het uiteraard nog niet helemaal begreep. Maar ze hebben allebei vrij veel geslapen en zelden ruzie gemaakt.

IMG_0050

Doe meteen iets leuks als je er bent. Wij zijn dom geweest en hebben eerst boodschappen gedaan. Ooh, mijn vervelende praktische kant. We konden toen natuurlijk niet weten dat het ongeveer onze enige zonnige uren gingen zijn. Basiel en Tom zijn nog in het zwembad gesprongen daarna, en gelukkig maar. De lastige rit was meteen vergeten. En iedereen was zo moe, dat we die eerste avond allemaal als een blok in slaap zijn gevallen! En de volgende dagen nog een paar keer, ook op de caravansofa bijvoorbeeld.

IMG_9938

Dus. Met de juiste bestemming en een goede voorbereiding spring ik morgen weer in de auto! Vacansoleil, jullie hebben nog campings zeker? *vette knipoog*

En wat zijn jullie goed bewaarde autogeheimen?

Posted in Basiel, Felix, Rapporteren, Trippen | 5 Comments

Maandbrief – 16

Ooh kapoentje.

Of moet ik zeggen kampioen? Want er zijn wel een paar disciplines waarin jij geweldig uitblinkt. Dada doen, supporteren voor de Belgen, NIET doorslapen, dansen, uitgebreide conversaties voeren met alles wat maar een klein beetje op een telefoon lijkt (afstandsbediening, schoenlepel, stekkerdoos – dat zijn er maar een paar), alleen eten en ondertussen jezelf en de vierkante meter rond jou volledig bekladden, knuffelen en duidelijk maken wat je wil.

Je bent een stevige kerel. Je klokte begin deze maand af op 12kg en 700g en een vette 83 cm. Dat is eerder in de bovenste categorie van kindjes die nog anderhalf moeten worden, maar we zijn niet anders gewoon. Je bent een stevige kerel, met een stevige wil. En een stevige maag. Die 200g zand op familieweekend aan zee zullen we even negeren, dat schuurt de maag.

IMG_0473

 

Eigenlijk lust je ongeveer alles wat we je voorschotelen, maar niet in elke volgorde. Het ene moment wil je een hele kom druiven opeten. En net als ik als verantwoorde moeder genoeg pitloze druiven in huis heb gehaald, beslis jij om over te schakelen naar rode bessen. Of tomaten. Of chips. Of kipfilet. Of yoghurt. We zijn uiteraard superconsequent en geven je uiteraard alleen maar supergezonde dingen (fuck, mijn neus groeit een klein beetje), maar het is niet altijd naar wens. Feit is dat je heel duidelijk maakt wat je wil, dat je heel goed weet waar het ligt en dat je heel boos kan worden als je het niet krijgt. Met je sterk ontwikkelde paracommandoklimkwaliteiten geraak je bijna overal, maar gelukkig is de snoepkast boven de oven nog net iets te hoog. Net.

DSCF4162

 

Tegenwoordig is zwaaien en dada zeggen je absolute topmove. Als ik de crèche binnenwandel, begin jij onmiddellijk te zwaaien. Gelukkig weet ik dat je je geweldig amuseert als je niet weet dat ik kijk. Want zodra je me ziet, kan je niet snel genoeg buiten zijn. “Dada” komt ook als je gaat buiten spelen en wij binnen blijven. Ook als er iemand zijn jas of schoenen aantrekt, begin jij gegarandeerd te zwaaien. Of als je slaapzakje aangaat en we naar boven wandelen, dada wereld. Dada broer. Dada, ik ga slapen.

IMG_0308

NOU. Dat doorslapen staat ondertussen al een jaar op ons to-do-lijstje, maar afkruisen zit er niet zo vaak bij. Afgelopen week heb je wel een record gebroken. Drie nachten van de zeven hebben we je niet gehoord. Maar voor je de pomponnetjes boven haalt, je hebt dat ruimschoots gecompenseerd door de vier andere nachten meer dan genoeg drama te maken. Ik zou mijn lidkaart van #teamnosleep zo graag meegeven met IVAGO lieve schat. Echt, het emmertje is een beetje leeg. Heb jij al zicht op enige planning wanneer dat slapen echt vlot zal verlopen? Dan schrijf ik dat alvast in de agenda.

IMG_0342

Maar ik vermoed dat de natuur daarom voorzien heeft dat jij soms echt zo schattig bent dat ik je zou willen opeten. Jij kan zo verleidelijk kijken, dat ik op slag al het slaaptekort vergeet. Jij kan zo lief je handjes uitstrekken en je hoofdje op mij neervlijen, dat ik meerdere keren per dag mijn hart kan opdweilen. Jij kan zo dwingend komen vragen om te mogen drinken maar daar dan ook zo intens van genieten, dat we er allebei rustig van worden. Jij bent ons persoonlijke comedykanaal.

Zoals die keer dat je twee dagen na de overwinning van de Rode Duivels plots met gebalde vuisten in de lucht weer “jaaa” en “jeeej” begon te roepen.

Jaaaa en jeeej voor jou lieverd.

Zoen,

je mama

Posted in Felix | 2 Comments

Jaarbrief – 4

Je zit hier naast mij, lieve Basiel. Uitgeteld, omdat zo enthousiast naar school gaan behoorlijk vermoeiend is. Er staat een kommetje met druiven naast je – zonder pilletjes e mama, want da vinnik ni lekker hoor. Ik weet dat je moe bent, want je hand ligt achter je hoofd en je draait wat in je haar. Zelfs toen je nog een kleine baby was, deed je dat al. Wij weten dat Klaas Vaak heel dichtbij is als je dat doet.

IMG_0340

Maar een baby ben je al lang niet meer. Mijn god, jij bent een meneer. Het is ongelooflijk wat voor een effect de eerste kleuterklas op jou heeft gehad. In het zomerklasje zag ik jou al enorm veranderen, maar nu hoor ik langs alle kanten dat jij echt bent open gebloeid. Je stelt de wereld in vraag en trekt soms rake conclusies. Zo merkte je daarnet op dat die andere mensen ons niet weten he. Die andere mensen die op straat lopen en die niet allemaal even vriendelijk goeiedag zeggen.

Op de oranje dag ben je jarig, daar spreken we nu al weken over. Er hangen stevige mijlpalen vast aan vier kaarsjes op de taart. Een halfjaar geleden heb je de tut aan Sinterklaas gegeven (lijkt al zo lang geleden), vanaf vrijdag vliegt ook het flesje melk buiten. Een ritueel waar jij nochtans echt aan vast hangt, dat flesje warme melk om de dag af te sluiten. Maar je bent er klaar voor, er komen wel nieuwe rituelen in de plaats. Die beter passen bij een stoere kerel van vier jaar.

IMG_8617 IMG_9457 IMG_6550 IMG_0031

Stoer, maar vaak toch met een heel klein hartje. In je em(o)mertje zit al eens heimwee, drama of verdriet. Als je moe bent, kan het trillende lipje en de bijhorende tranen al optreden omdat de verkeerde kleur beker voor je neus staat. Of je weer geen snoepjes als avondeten mag (Sorry jongen, je gaat ons daar echt ooit dankbaar voor zijn!) of ik het woord ‘haar wassen’ heb uitgesproken. En er was ook die keer dat je boos je rug keerde op straat want nee mama, jij moet wel niet naar mij kijken hoor.

Ik geniet van je uitspraken. Van hoe jij voor mij de deur van de crèche openhoudt als ik met de buggy sta te sukkelen. Van hoe jij je broer een aaitje geeft bij het weerzien. Van hoe jij mij met aandrang kan roepen want Felix moet nu wel een beetje drinken mama. Van hoe jij bij het slapengaan stilletjes vraagt om nog even bij jou te liggen. Van hoe jij dan alle ledematen rond ons draait, in een houtgreep waar Gella en Ulla nog iets van kunnen leren.

De laatste weken springt er een nieuw voorvoegsel rond in je gesprekken. Je hebt superveel honger of het was superleuk op school, Felix is supergrappig of papa is supertof. Alles is super-, super- en super.

Maar zal ik je eens wat zeggen lieverd? Eigenlijk ben jij het die super is.

IMG_8279

Gelukkige verjaardag lieve schat,

Je mama

Posted in Basiel, Liefde | 4 Comments

Ondertussen

*We zijn net terug van ons jaarlijkse familieweekend met De Brutins. Als ik tegen mensen zeg dat ik op weekend ga met mijn schoonfamilie volgt er soms een ‘Ocharme’. Ik moet dan altijd  kei hard lachen, want ik heb echt een geweldige schoonfamilie. Waar ik me thuis voel, waar we altijd dolle pret hebben. Zoals die keer dat we op familieweekend probeerden om met een selfiestick een groepsfoto te nemen. Lachen, gieren, brullen!

2016-06-19 12.48.58

*Ons tripjaar is dus in volle gang. Vacansoleil, luiewijvenweekend, familieweekend. Het is ondertussen een maand geleden dat we nog eens een weekend zijn thuis geweest. Schaamrood. Combineer dat met verbouwingen en je hebt een idee hoe mijn huishouden ontploft is. Ik ga het er verder niet over hebben. We hebben nog een paar verse onderbroeken, dus alles is onder controle.

*On the bright side: eigenlijk kan je tijdens verbouwingen maar beter zo weinig mogelijk thuis zijn. Goed gepland van ons! Ondertussen is de eerste fase van de badkamer klaar. We wachten nog op het tablet en de lavabo’s en op wat kleine dingen die afgewerkt moeten worden. Maar we zijn minstens drie weken bouwvakkervrij! Volledig stofvrij nog niet, dat lijkt een utopie op dit moment. Maar als je vanuit bepaalde hoeken kijkt, ziet het er helemaal klaar uit. Meer dan deze hoek krijg je dus voorlopig ook nog niet te zien. (Maar voor serieus: hoe schoon is dat al joh?)

2016-06-20 05.22.55-2

*Ik mag dus ook beginnen te schilderen. Ik weet al precies wat ik wil, ik moet alleen nog een moment vinden om verf te gaan halen én me er aan te zetten. Ik ben ongeduldig, dus ik gok dat ik het er ergens ga proberen tussen te nemen. Eigenlijk wil het klaar hebben tegen het verjaardagsfeestje van Basiel: nu zondag. Ben ik zot? Waarschijnlijk. Maar stel niet uit tot morgen wat je vandaag kan doen, zegt Bond Zonder Naam.

*Basiel wordt vrijdag al vier jaar. Ohmygod. Ik kijk altijd vol ontzag naar supercreatieve moeders (met schijnbaar zeeën van tijd) die geweldige zelfgemaakte cadeautjes toveren om uit te delen in de klas. Helaas, ik zit niet in dat team. Ik verzin nog wel iets tegen vrijdag. Tijdens het schilderen van badkamers vloeit de inspiratie even rijkelijk als de verf, toch?

*Ik probeer me zondag wel een klein beetje in te houden met de taart, want de weegschaal vertelt mij dat ik ondertussen al 6kg kwijt ben (paaldansje!) en ik wil dat graag zo houden. Nog steeds zonder al te veel moeite en met veel lekker eten tussendoor. Ik ben nog altijd een even grote fan, 5:2 is een blijvertje. For sure. Beetje jammer wel dat niemand het schijnt op te merken (of het toch niet uitspreekt). Mijn spiegel trouwens ook niet. Maar 6 kg! Dat is dus wel een halve emmer gehakt he, zo riep de slagersdochter.

*De vakantiepuzzel is ook helemaal gelegd trouwens. Ik blijf dat echt ongelooflijk vervelend vinden. Grote heimwee ook naar vorig jaar, toen ik dankzij Felix gewoon nog thuis was met zwanger/ouderschapsverlof. Hoe gemakkelijk was dat niet om altijd beschikbaar te zijn om mijn kinderen op te vangen? Heerlijk. Behalve werken, komen er nu ook nog veel tripjes bij (trouw in Engeland, trouw in Limburg, bedrijfsuitstap van mijn lief…) en komen er ingewikkelde weekendpuzzels bij. Vermoeiend, maar het is voor het goede doel.

2016-06-20 15.33.37

*Omdat het een beetje van hot naar her is deze vakantie, heb ik voor Basiel een kalender gemaakt. Via foto’s weet hij waar hij naartoe gaat die dag. Hopelijk werkt dat een klein beetje tegen de heimwee. Als een dag voorbij is, mag hij die doorstrepen. Misschien ben ik toch nog een klein beetje knutselmoeder. Een heel klein beetje.

*Voor de rest gaat alles zijn gangetje. Basiel is eindeschooljaarmoe en slaapt op alle mogelijke momenten. Felix is nog steeds het tegenovergestelde, slapen is geweldig tijdverlies in zijn ogen. Maar schattig zijn ze allebei, dus we kunnen er tegen. Het radioseizoen zit er bijna op en over een dikke maand heb ik zelf vakantie met de kindjes. Aftellen…

2016-06-19 12.29.17

PS: Ik ben doorgaans nogal fan van spontane foto’s, maar ik wilde toch wel eens een echt gezinsportret. Helaas, poseren is ook dit jaar niet echt gelukt. Ik geef niet op, we blijven elk jaar een poging doen. En we staan er toch met z’n vieren op, dus het is al een succes op zijn eigen.

Familieportret april 2015

Familieportret april 2015

En eigenlijk maakt het niet uit. Want dat is hier altijd kei real life en al.

Posted in Basiel, Felix, Kind en gezin, Liefde, Trippen | 3 Comments