Gastblog: Superpower.

Ze blijven maar komen die gastblogs, echt heel fijn. Maar deze blog bestaat natuurlijk ook maar één keer 10 jaar ;). Vandaag eentje van Tamara van meerdanmama. Bedankt!

Een emotionele kip. Dat ben ik. Intussen heb ik een prachtig zoontje van 9 maanden en ik ben nog nooit zoveel ontroerd geweest en zoveel gebleit in mijn leven. Dat die emoties je overvallen tijdens de zwangerschap, tot daar aan toe. Dat er babyblues zijn en kraamtraantjes, ook daar kan ik mee leven. Maar mijn kind is al bijna een jaar oud en nog ben ik zo emo? Niet oké!

Wenen om de domste dingen? Check! Ik had tranen in mijn ogen toen iemand me het laatste stukje chocoladetaart gunde. Ik weende bij het einde van Aladdin toen hij Geest bevrijdde. Ik liet zelfs een traantje door iemand die me een gemeend complimentje gaf. #emochick.

Maar ik ween vooral over alles dat met baby’s te maken heeft.

Bij elke pasgeboren baby die ik zie of vasthoud.

Vriendinnen die zwanger proberen te worden, maar daar erg veel moeite mee hebben.

Als mijn zoontje voor het eerst iets nieuws doet, of als hij zelfs gewoon naar me lacht, bezwijk ik al.

De Netflixserie Babies kan ik dus ook niet zien zonder emotioneel te worden bij het zien van die kleine baby’tjes.

En dan Dotje. Het wondertje van Sofie en Tom. Ondanks alles toch zwanger en dan uiteindelijk toch een dochtertje. Van zodra Sofie verkondigde dat ze zwanger was van haar derde kindje volgde ik haar op de voet, ook al ken ik haar niet.

Die rollercoaster van gebeurtenissen met Dotje raakten me toch heel diep.  Ik moest huilen toen ik de post las over de schommel van hoop en angst. En toen ik voor de eerste keer de foto zag van Rosalie op Instagram moest ik ook mijn tranen inhouden (mission failed, by the way). Ze was zo mooi maar ook zo kwetsbaar. Zo klein. Hoe mooi was het hoe het stukje Internet als een front Sofie ondersteunde.

Sindsdien heeft Rosalie ook een stukje van mijn hart veroverd. De Instastories van Sofie zijn de enige die ik echt wil zien. Hoe fijn is het dat ze zo open is over alles. Ga je soms ook onderwerpen uit de weg, Sofie? 

Sinds mijn zwangerschap ben ik dus een emotionele kip, maar ook een beetje een leeuwin die haar jong beschermt. Sofie is dat helemaal, die leeuwin. Hoe zij zorgt, hoe zij zo sterk is, dat is ongelooflijk.

Moeder zijn, dat is haar superpower. 

Posted in Want zo ben ik | 1 Comment

Gastblog: Puzzelen tussen werk en leven.

De verjaardagsmaand van Sofinesse is officieel voorbij, maar alle gastblogs zijn nog niet online geraakt. Dus voilà, ook in april ga ik met plezier nog eventjes door. Bij deze eentje van Stefanie van hetongedroomdeland.

Werken combineren met een gezin met kleine kindjes, het is niet evident. Sofie haalt regelmatig aan dat ons Belgische systeem het best moeilijk maakt om als jonge mama de puzzel te kunnen leggen. En Sofie staat hier niet alleen in, ook andere bloggers trekken deze kaart (zoals Le cœur à marée basse met haar prachtige tekeningen). Ik sluit me volmondig bij hen aan, maar in afwachting van een betere wereld moeten we intussen wel verder. Daarom heb ik de laatste jaren enkele puzzelstukjes verzameld die ik helemaal zelf in de hand heb, en die samen maken dat mijn combinatie tussen werk en leven vandaag best goed zit. Deze puzzelstukjes zijn bedacht in het pre-Coronatijdperk, maar ook nu komen ze me goed van pas. Ik ben heel enthousiast dat ik ze met jullie mag delen via deze gastblog!

🧩Puzzelstukje 1: slaap is de topprioriteit.

Niets is belangrijker dan slapen. Dit is echt de manier bij uitstek om gezond te zijn en te blijven. Op fysiek vlak helpt een goede nachtrust bijvoorbeeld om infecties te overwinnen en om ziektes op afstand te houden. Altijd een winner, en zeker in tijden van Corona. Maar ook op mentaal vlak is slapen belangrijk, onder andere voor emotionele stabiliteit. Als je systematisch te weinig slaapt voelt alles al snel te zwaar, en is het extra moeilijk om rustig te blijven bij een ontploffende kleuter, of bij een ontploft huis. Of bij een televergadering die ontspoort door aanhoudend gejengel…

Achter deze claims zit serieuze wetenschap (leestip: het fantastische Why we sleep) en helaas ook een portie proefondervindelijke ervaring. Net als Sofie was ik meer dan een jaar lid van #TeamNoSleep na de geboorte van onze oudste zoon, en de resultaten waren echt niet fraai: een bacteriële longontsteking die me meer dan een maand onderuit haalde. Sindsdien beschouw ik slaap niet meer als een luxe maar als een essentiële basisbehoefte. Dit krijgt prioriteit, en ik zal dus nooit of bijna nooit meer slaap opofferen om te sporten, werken, lezen of wat dan ook.

🧩Puzzelstukje 2: Leve de dienstencheques (x2!)

Toegegeven: terwijl je slaapt kan je geen badkamers poetsen, geen hemden strijken en geen vaatwassers vullen. Gelukkig bestaan daar oplossingen voor. Sinds ik terug aan het werk ging na de geboorte van ons tweede kind hebben wij twee keer per week poetshulp via dienstencheques. In het begin voelde dat buitensporig en verwend aan, maar nu vind ik het de beste vondst ooit. De acht uren hulp volstaan ruimschoots om te poetsen, op te ruimen, was te plooien, hemden te strijken en nog wat extra dingen te doen. Als ik ‘s avonds thuis kom is alles netjes en dat geeft me heel veel mentale energie. Ik kan meteen op de kinderen focussen en hoef niet op tien fronten tegelijk aan de slag. En ook niet onbelangrijk: doordat we twee verschillende poetshulpen hebben valt de hele boel hier niet meer in duigen als één van hen ziek valt of verlof heeft. Een quasi perfect systeem dus, met tot nu toe maar één groot nadeel: het is niet voorzien op Corona-tijden. Helaas…

Voor alle duidelijkheid, ik ben me er ten volle van bewust dat niet iedereen dit zich zomaar kan permitteren. Wij hebben zelf ook geschoven met ons budget om hiervoor ruimte te hebben. De dienstencheques krijgen voorrang op reizen en kledij, ik kocht heel veel babyspullen tweedehands en we hebben onze lening bewust laag gehouden. Als het enigszins lukt denk ik dat het de investering meer dan waard is, en dat je echt geen slechtere mama bent omdat je voor dit soort zaken hulp inschakelt.

🧩Puzzelstukje 3: gemakkelijke(re) ochtenden

Peuters en kleuters zijn er oprecht van overtuigd dat ze ‘s ochtends alle tijd van de wereld hebben. Die eerste categorie wil daarom werkelijk alles helemaal zelf doen, want dat gaat lekker traag. De tweede categorie daarentegen wil helemaal niets zelf doen, want dan zou het wel eens vooruit kunnen gaan. Argumenteren dat de trein of de videocall niet wacht helpt niet (heb ik vaak geprobeerd) en roepen ook niet (is me helaas ook al wel eens overkomen). Wat er wél helpt in ons geval is voorbereid zijn.

‘s Avonds smeren we de boterhammen voor de volgende ochtend en de volgende middag. Ik vul de drinkbussen en de koekjesdozen en leg een stuk fruit klaar. De oudste kan daar ook al bij helpen. Eventuele extra benodigdheden voor in de kleuterklas verdwijnen al in de boekentas (genre een eierdoos of een glazen bokaal, je kent het wel). Ik leg kleren voor de oudste klaar zodat hij zich ‘s ochtends zelf kan aankleden. Voor de jongste kies ik ook een outfit, en vaak trekken we die al meteen aan. Ze slaapt dan in haar kleren van de volgende dag en ze heeft daar nog nooit over geklaagd (uiteraard geen jeans met een hemd, maar een joggingbroekje met een los truitje).

Op die manier hoeven we ‘s ochtends niet veel meer te doen, kunnen we langer slapen en zijn de kinderen ook een stuk relaxter. Als er dan toch nog tijdsnood is heb ik een magische truc achter de hand: “Wie kan er het eerst zijn schoenen aantrekken/zijn jas aandoen/tot aan de auto stappen?”. Elke keer opnieuw een bijzonder spannende wedstrijd die ik met de glimlach verlies.

Dit soort tips (en vele andere) keren ook terug in de podcast Werk en Leven van Anouck Meier en Kelly Deriemaeker. Een absolute aanrader!

🧩Puzzelstukje 4: witruimte in de planning

Mijn agenda en mijn hoofd mogen nooit zo vol zijn dat er werkelijk niets meer bij kan. Want vroeg of laat valt er een kind ziek of ergens een lijk uit de kast, en dan loopt het allemaal in het honderd. Slim en efficiënt plannen wil dus niet zeggen dat de agenda helemaal volgeboekt is, wel integendeel.

Ik werk 4/5 via tijdskrediet en tijdens de week gebruik ik die 2 halve dagen als buffer. Als er op het werk extra inspanningen nodig zijn voor een deadline beslis ik bijvoorbeeld om een halve dag toch te werken (en neem ik die later op als recup). Maar ik gebruik die tijd even goed voor onverwachte bezoekjes aan de dokter, om kapotte schoenen te vervangen of om nog op tijd een cadeautje in huis te halen voor het verjaardagsfeestje dat zaterdagochtend om 10u begint. Er is bijna altijd wel iets te regelen, en zoniet gebruik ik de vrije tijd voor de kinderen of puzzelstukje 5.

🧩 Puzzelstukje 5: Breaks zijn essentieel

Zijn breaks een luxe en is het de taak van een mama om altijd maar te blijven gaan? Of zijn breaks essentieel om goed te functioneren en dus eerder een cadeau voor jezelf en je gezin? Ik stem voor het tweede, en de wetenschap met mij. Daarom hecht ik veel belang aan momenten waarop ik niets te doen heb. De invulling van die momenten varieert sterk en maakt eigenlijk niet zoveel uit. Er zijn wel drie basisregels die mij het beste helpen om mijn hoofd leeg te maken en mijn batterijen op te laden:

  • Weg van smartphones, tablets en andere schermen
  • Open lucht opzoeken, liefst natuur
  • Alleen zijn met mijn gedachten

Op zaterdagen breng ik mijn zoon bijvoorbeeld met de fiets naar de zwemles in plaats van met de auto. Of ik ga op mijn eentje naar de sauna. Sinds de Corona-quarantaine zijn beide helaas geen optie meer. Maar wat wel nog werkt is ‘s ochtends en ‘s avonds tien minuten mediteren met Headspace, en in België mag je gelukkig nog altijd onbeperkt wandelen en fietsen.

😉

Voilà, dit zijn mijn 5 basisrecepten. Uiteraard zijn dit geen toverformules, en uiteraard draait er ook bij ons al eens een wiel af. En nu zeker, nu we min of meer thuis opgesloten zitten met een peuter en een kleuter en twee veeleisende jobs. Maar ook deze periode gaat uiteindelijk wel voorbij.

Tot dan wens ik iedereen met kleine kinderen veel goede moed, veel momenten van rust, en uiteraard veel slaap.

Posted in Kind en gezin | Leave a comment

Gastblog: moederzaken.

Ik hoef u niet te vertellen dat het gekke tijden zijn. Maar er komen nog steeds gastblogs binnen n.a.v. tien jaar Sofinesse, en ik ga die blijven publiceren. Het leven is al zo veel veranderd, dit zijn pre-Corona-plannen die helemaal virusveilig kunnen verder gezet worden. Dus voilà, vandaag eentje van Mie van Miekids

Lieve Sofie,

Ik leerde je kennen in september. Toen je net bevallen was van je dochtertje Rosalie. Je ging door een hele heftige periode en ik voelde zo met je mee. Via instagram gaf je mij en vele anderen een kijkje in je leven. Mijn hart huilde met je mee die eerste maanden. Wat vond ik het dapper dat je je zo kwetsbaar opstelde en toonde wat je echt voelde. Je kreeg veel bagger en rotopmerkingen over je heen. Ik begrijp nog altijd niet dat er zo’n mensen bestaan. Maar jij bleef vechten. Voor je lieve meid en je gezin.

Hoewel ik je niet persoonlijk ken, voel je na al die maanden erg vertrouwd.

Je kleine meid bleek super dapper (net de mama) en wat ben ik blij dat ze het gered heeft. Ik wou deze blog schrijven om je een hart onder de riem te steken. We zijn allemaal mama’s. Mama’s die elke dag het beste van onszelf geven. Mama’s die elke dag twijfelen of we het wel goed doen. Of het wel genoeg is. Het is soms gek worden, op je neus gaan en weer overreind krabbelen. Maar tegelijkertijd is het ook heel erg genieten en zo verliefd zijn op je kroost.

Vroeger dachten we het allemaal beter te weten en dat we het met ‘onze kinderen’ anders gingen doen. Maar sinds we mama zijn weten we wel beter. Als ik in je stories zie dat je ook bijgekomen bent of dat je huis even ontploft is, dan komt er een lach op mijn gezicht. Het voelt heerlijk herkenbaar. Je draagt bij aan een echte moedergemeenschap op Instagram. Eentje waarbij we elkaar steunen in plaats van elkaar met de vinger te wijzen. Dus bij deze een dikke dankjewel. Blijf vooral jezelf en een dikke proficiat met de 10de verjaardag van je blog! Ik hoop dat ik ook aan 10 jaar raak J.

Heel veel liefs,

Mie

Ps: Ik wacht op die podcast over moederzaken.

Posted in Kind en gezin | 1 Comment

10 jaar Sofinesse: de giveaway!

Tien jaar geleden had ik wat schrijfseldocumenten op mijn bureaublad staan. Ik volgde toen zelf gretig een aantal blogs en wilde eigenlijk ook zo een kanaal beginnen, maar had een klein zetje nodig. Dat kwam er onder de vorm van mijn toenmalig lief (er zijn ook ex’en waar ge geen boel mee hebt :)) en mijn lieve vriendin Fiona. Samen knutselden we dit platform in elkaar. Sofinesse was geboren.

Ondertussen is het ook de naam van mijn eenmanszaak, waar je me kan boeken voor stemmenwerk en presentaties, of eventueel als copywriter. Het is een beetje gegroeid naar vanalles, maar eigenlijk is het ook altijd vanalles geweest. Een blik op mijn leven, de finesse van Sofie. Dat laatste was 10 jaar geleden zo en is het vandaag nog altijd.

Maar 10 jaar dus. Dat vraagt om een coronaveilig feestje. Want in deze harde tijden lijkt het me nog belangrijker om elkaar te steunen met kleine dingen. Het begon als een zot idee, maar dankzij een aantal toffe ondernemers is het gegroeid tot een leuke giveaway. Ik ben blij en dankbaar, en hoop hetzelfde te bereiken bij minstens 10 gelukkige lezers.

Wie een beetje meevolgt op instagram, heeft al gezien wat er te winnen valt. Ik mag 10 fijne pakketten uitdelen (ah ja, want 10-jarig bestaan en al) met allerlei leuke en lekkere dingen:

  1. Geurkaars van Gerhildemaakt
  2. kortingsbon van Babsbakt
  3. kortingsbon en verrassing van Strikboetiek
  4. vlaggenlijn van Madam Bavet
  5. verrassing van Juffertje_knip (zoek haar op IG!)
  6. wensdoosje van Troossst
  7. deurhanger van Madame Tricotin (zoek haar op IG!)
  8. online workshop “minder stress, meer focus” van Brigitta Van Geel
  9. zakje granola van Studio Simmoens (zoek haar op IG!)
  10. koekjes van Koekebakkelies (zoek haar op IG!)
  11. boek Zwanger ?! van Angelique Coppens
  12. verrassing van Lieve Walraevens (zoek haar op IG!)
  13. handgemaakte oorbellen van een wilde weldoener
  14. kortingsbon fotoreportage van fotograaf (en doula) Cynthia

Op Instagram toon ik geregeld foto’s van hoe dat pakket er dan ongeveer zal uitzien. Al gaan we voor de coronaveiligheid werken met een aantal vouchers, maar dan kan je toch al een beetje watertanden. Je kan via instagram ook meespelen trouwens, dan maak je dubbel kans.

Dat is het basisverjaardagspakket. Maar er is ook één iemand die nog iets hoger in de lucht mag springen, want die wint een superpakket! Daar zit alles in wat je hierboven kan bekijken, maar ook nog een paar geweldige extra’s:

  1. Cadeaubon van Fleurfatale twv 100 euro
  2. Paar oorbellen naar keuze van Strikboetiek
  3. Cadeaubon van Babsbakt twv 50 euro
  4. T-shirt van Studio Sparcle
  5. Sessie voetreflexologie van Ann
  6. Gepersonaliseerde tutjesketting en bijtring van made_by_e_l_l_e_n
  7. Totebag van Els (els_maakt_met_liefde)
  8. Fotoreportage van fotografe en doula Cynthia
  9. Pakket kaarsen van Gerhildemaakt
  10. Pakket mutsjes (oa turban) van Maryluce

Ik zou er alleszins heel blij mee zijn als ik dat zou winnen :). Maar ik hoop van jou hetzelfde. De bedoeling van deze actie is niet om volgers of likes te verzamelen, maar gewoon om jullie te bedanken. Want al 10 jaar is Sofinesse (zowel hier als op IG) een broodnodige uitlaatklep voor mij. Mijn hart maakt nog bij elke reactie een sprongetje (ik negeer de trollen eventjes ;)).

Dit gezegd zijnde wil ik de ondernemers die meedoen wel een handje helpen. Dus als je hen zou volgen op facebook of instagram, dan doe je mij daar ook een groot plezier mee. Van een beetje solidariteit kunnen we alleen maar beter worden he?

Ongelooflijk veel mensen zien hun verjaardagsfeestje in duigen vallen door het coronakreng, maar cadeautjes kunnen gelukkig nog altijd. Dus je vraagt je waarschijnlijk nog maar 1 ding af: Hoe kan ik in godsnaam meespelen???

Om positief te blijven in deze tijden en omdat Sofinesse 10 jaar bestaat, moet je eigenlijk maar 1 ding doen. Hieronder in de comments laten weten wat jouw favoriete moment is van de afgelopen 10 jaar? Wat springt er het eerst in je hoofd naar boven als je denkt aan de periode tussen 2010 en 2020. Dat mogen kleine en grote dingen zijn, als het maar iets is dat jou blij maakt. Waar je even kan aan terugdenken en waar je een grote glimlach van krijgt.

Je mag zowel hier meespelen, als op Instagram. Dan verhoog je je winstkansen wel een beetje, want kom je 2 keer in de pot. De 10 pakketten worden random gekozen door de onschuldige kinderhanden van mijn jongens.

Go! Meespelen kan tot en met vrijdag 3 april! Succes!

Posted in Weggeef | 200 Comments

“Amai, die vindt zichzelf ook geweldig zunne.”

Dat was mijn eerste indruk van Sofie, na een aantal weken samenwerken op Nostalgie. Als je mij toen had gezegd dat ik haar 8 jaar later zou omschrijven als mijn beste vriendin, had ik je zot verklaard. 

Maar al snel had ik door dat Sofie gewoon het hart op de tong heeft, eerlijk en rechtdoorzee is. Dat ze uitkomt voor haar mening en opkomt voor haar ideeën. Dat ze eigenlijk de vrouw was die ik toen graag had willen zijn. 

Op Nostalgie waren we de vroege vogels, we hadden er meestal al 2 of 3 werkuren opzitten, voor de andere collega’s binnendruppelden. En zoals echte vrouwen deden we dat al “multitaskend”: werken en babbelen tegelijkertijd. Die ochtendbabbels en een “gemeenschappelijke vijand” brachten ons al snel dichter bij elkaar. Collega’s werden vrienden. Vrienden werden besties. Besties werden familie. 

Want zo voelt de familie Brutin-Verschueren voor mij aan. Die hechte entiteit, met Babs als een aanhangsel. Een gezinsblindedarm, als het ware. Want de kinderen van Sofie en Tom, het zouden mijn kinderen kunnen zijn, zo graag zie ik ze. Mijn metekindje Rosalie, uiteraard, maar ook de jongens zijn een geschenk in mijn leven. Net zoals Tom. Sofie heeft de hoofdvogel afgeschoten. Maar het is haar meer dan gegund. Ze verdient alleen het allerbeste! Gelukkig heeft ze mij 😉

Je kent ze wel, die zwarte bladzijdes in het grote boek des levens. Bij sommigen is het een enkele pagina, bij anderen zijn ze muisgrijs, bij mij waren ze pikzwart. En met velen. Maar dankzij Sofie was er altijd licht aan het einde van de tunnel. Omdat ik altijd wist dat er ergens een “thuis” was, een warm nest waar ik mezelf kon wentelen in liefde (en vaak ook zelfmedelijden toen ;-)). Ik heb haar daar eigenlijk nooit echt voor bedankt. Misschien is dit wel een mooi moment…

Beste lezers, ik wens jullie allemaal een Sofie toe. Een vriendin die altijd voor je klaarstaat, in welke fase van je leven ook. Een vriendin die recht voor de raap is (“ja, uw gat is te dik in diene rok”) en goede raad geeft, maar even goed supportert als je die goede raad feestelijk in de wind slaat. Een vriendin waarmee je kan lachen (buikpijn!), onnozel kan doen (ik denk aan een meekweel-Werchter Boutique-filmpje), serieuze gesprekken kan voeren en gewoon stil mee kan zijn. Wiens aanwezigheid altijd een meerwaarde is, nooit een last. Ik wens jullie allemaal zo’n Sofie toe.

Maar van deze Sofie blijf je af, die is van mij. Nog zo’n 70 jaar. Minstens. 

Posted in Liefde | 3 Comments

“Over Antwerpen, ex-en, vrouwen en boeken” (#10jaarSofinesse)

Je gaat het als trouwe Sofinesse volger natuurlijk niet geloven, maar er was een tijd VOOR Sofie als een blok viel voor haar lief. Meer nog: ze had voor hem een ANDER lief. Echt gebeurd. En laat dat andere lief (we zullen hem vanaf nu ‘de ex’ noemen) toevallig een vriend van me zijn. Een BV dan nog wel! Dat stond toen voor Bekende Vlaming, trouwens, niet voor borstvoeding.


Ik herinner me de eerste keer dat we mekaar ontmoetten, al heb ik geen idee meer waar dat was (bij iemand thuis in ieder geval). Toen al ging ons gesprek vooral over afslanken, want dat was reeds een hot topic. Ik zette je zelfs ter plaatse op de weegschaal, Sofie, maar dat is een ander verhaal. We praatten ook over schrijven, met name bloggen, waarmee je toen pas was begonnen. Ik vond het zo cool dat jij een blog had en bekende je dat ik daar stiekem ook van droomde. De doorzetting ontbrak echter, maar jij vond dat ik het gewoon moest doen. Dat deed ik ook, maar pas twee jaar later.


Jouw Antwerpse leven kwam abrupt tot een einde toen ‘de ex’ zijn naam eer aan deed. Van de ene dag op de andere verdween je terug richting je andere grote liefde: Gent. Niet dat je daar ooit echt afscheid van had genomen, het was eerder een soort co-ouderschap geworden. De breuk hakte er fel in bij jou, je moest niet alleen afscheid nemen van ‘de ex’, maar ook van het leven dat daar rond hing. Meer bepaald een zeker jong leven. Het brak jouw hart, je blogde erover en kreeg tonnen liefde over je heen in de reacties. 


Behalve de liefde voor schrijven en humor en de obsessie met ons gewicht, deelden we ook de liefde voor Gent en enkele weken na de pijnlijke breuk zocht ik je daar voor het eerst op in jouw minuscule appartement en doken we de stad in om een hapje te eten. Groot was mijn verrassing… waar ik dacht een gebroken meisje te moeten lijmen met woorden en positieve gedachten, zag ik een jongedame met ogen die blonken en een smile van oor tot oor. Je had er net een date op zitten met een jongen die je volledig zag zitten (guess who) en kon er niet over zwijgen (lees hier over HET BEGIN
Van het een kwam het ander en die twee lovebirds kochten samen een huis. Ik weet heel zeker dat daarover wel eens iemand een wenkbrauw fronste, als in: gaat dit niet wat snel? Maar als het goed zit, zit het goed en jij volgt nu eenmaal je hart en niet je hoofd. (Gelukkig)


Fast forward naar eind 2012, toen ik een mysterieuze mail kreeg van jou met een uitnodiging om deel te nemen aan een bijzondere avond, enkel voor vrouwen, bij je thuis. En breng een vriendin mee. Dat deed ik, ik laadde vriendin J in de auto en we reden naar Gent waar we enkele heerlijke uren spendeerden. Het volledige relaas van die avond lees je hier: Naast het feit dat we toen samen lekker gekookt en gegeten hebben en het bijna in onze broek deden van het lachen met het relaas van K. over ‘het kakhuis’, gingen de gesprekken die avond ook dieper. Veel dieper. Over liefde, verlangens, een onbeantwoorde kinderwens. Over dromen en doelen. Ik sprak die avond voor het eerst ‘en public’ uit dat mijn grote droom was om ooit een roman te schrijven en bleek daarin niet alleen te staan. Ik was ondertussen wel beginnen bloggen met jou als mijn grote voorbeeld. 


Voor mij persoonlijk was die avond achteraf bekeken een keerpunt, want een tweetal jaar nadien bleek een van de toen aanwezige dames haar droom waargemaakt te hebben: K. bracht een roman uit. Opnieuw raakte ik getriggerd en vocht ik met mezelf, maar raakte er niet uit. Verder dan bloggen kwam ik niet. Tot vriendin J. (die erbij was op die vrouwenavond en wist waarmee ik struggelde) op een dag tegen me zei: waarom schrijven we die roman niet samen? Et voilà, zo geschiedde. 


Lieve Sofie, Sofinesse is de rechtstreekse reden dat ik ben beginnen schrijven en jijzelf bent er onrechtstreeks voor verantwoordelijk dat mijn droom is uitgekomen. Dank je wel! Voor mij is het dan ook geen toeval dat er een Rosalie in ‘Blauw’ voorkomt (al hadden we natuurlijk wel een iets aangenamer personage zo kunnen noemen, haha) én dat het verhaal start op 15 september, Rosalies geboortedag. Dat moest blijkbaar zo zijn. 


Ik volg je al tien jaar en ook al woon ik nu in Portugal, ik zal dat blijven doen. En van hieruit blijf ik ook duimen dat dat BV boek (over borstvoeding dus, niet over ex-en) van jou er komt, want als er iets is dat duidelijk wordt uit jouw IG posts en vooral de reacties erop, dan is het wel dat daar absoluut nood aan is.


Liefs,
Barbara

**

Om het helemaal af te maken, mag ik dat fantastische boek van Barbara binnenkort weggeven. Maar daar ga ik een eigen topic van maken, want dat verdient wel een beetje aandacht. Ik heb deze brief met tranen in mijn ogen zitten lezen, zo ontroerend. Barbara is trouwens ook echt een mega straffe madam, die haar hart volgde tot in Portugal. Ik kijk er naar uit om op al die jaren te klinken, ergens in de Portugese zon, met hopelijk tegen dan ons beider boek als onderlegger ;).

Posted in Want zo ben ik, Weggeef | 2 Comments

Feestmaand: Sofinesse wordt 10 jaar en viert dat met give aways en gastblogs!

Het is bijna niet te geloven, maar op 26 maart 2010 postte ik voor de allereerste keer iets op dit platform. Dat betekent dat het binnenkort de tiende verjaardag is van Sofinesse! Ik vind het toch wel iets om even bij stil staan. Als ik even overschouw hoeveel content ik het laatste decennium verzameld heb, moet ik even slikken. Toch vrij indrukwekkend, al zeg ik het zelf.

Er is veel veranderd ook (en dan heb ik het nog niet over mijn eigen leven :)), want bloggen is niet meer zo geweldig in trek. Er is toch wel een grote verschuiving naar bijvoorbeeld instagram (ook bij mezelf), waar het allemaal een beetje sneller gaat. Het is hier dus soms een beetje rustiger (daar zijn ook andere redenen voor natuurlijk), maar ik ben toch blij dat ik nog altijd een plek heb waar ik uitgebreid mijn hart kan luchten, waar ik iets kan vertellen en duiden. Het is ook heerlijk om een persoonlijk archief te hebben van de laatste tien jaar, toch wel een intense periode in ons leven.

Enfin. Long story short: om de tiende verjaardag van deze blog te vieren, mogen wat andere mensen het hier even overnemen. Gastblogs, die op de een of andere manier gelinkt zijn aan mij of aan de onderwerpen die hier aan bod komen. Daarnaast volgt er nog een toffe give away op instagram en wie weet nog wel zotte dingen. Want zot zijn doet geen zeer, maar is wel gezellig!

De spits wordt afgebeten door Marie van De Kleinste Fee. Nu al bedankt! En het goede nieuws is, er volgen er nog meer!

10 jaar Sofinesse. Een analyse.

We kennen ze allemaal. Naast elkaar aan het kruispunt, twee donkere ronkende wagens, liefst van een Duits luxemerk, de bestuurders heimelijk naar elkaar aan het loensen en zich schrap zettend voor het groen licht. En dan… pedaal tot maximum indrukken en proberen de snelste te zijn.

Of wanneer je zelf met een sportieve maar correcte stijl een man voorbijsteektop de autosnelweg en deze voelt zich daarbij in zijn eer gekrenkt en wil je ook opnieuw weer inhalen. Of nog, de lichten van een opgezette 210PK-er die zich in je achteruitkijkspiegel boren en je rustige 130km/h rijstijl aansporen om als een haas het pad naar rechts te kiezen, terwijl er daar eigenlijk geen ruimte is.

Er is een deel van de mannelijke bevolking (we mogen niet veralgemenen) dat slechts de sleutel van een goed uitgeruste vierwieler in zijn handen moet gedrukt krijgen om plots zichzelf tien cm groter te voelen. Met de neus naar boven en de vinger in de lucht, voelen ze zich beter dan eender wie zich in een kleinere, lichtere variant verplaatst en komen ze op straat een evenknie tegen, dan wordt een krachtmeting gestart.

Toen ik moeder werd, ontdekte ik dat dit fenomeen ook een vrouwelijke variant kent. We worden moeder, staan bewonderend en vol liefde onze creatie gade te slaan in de wieg en plots gaat bij een deel van ons moeders ook die neus in de lucht. Een deel van de moeders schijnt het beter te weten dan de rest en kent over elk onderwerp het laatste medische of Wikipedia artikel uit het hoofd. Het vingertje gaat omhoog en de sport bestaat erin om ter snelst een oordeel klaar te hebben over die moeders die, om welke reden dan ook, een andere keuze maakten. Rond werk, voeding, slapen. Rond buitenschoolse activiteiten of schoolkeuzes. Altijd staan ze klaar met hun verpletterende mening en slagen ze erin om de andere moeders een schuldgevoel te bezorgen over hun keuze.

Toen ik moeder werd, kwam ik tot het besef dat een groot deel van het knagende schuldbesef om de keuzes die ik, na veel wikken en wegen, gemaakt had, me door andere vrouwen werden ingefluisterd. Schoon- of grootmoeders, crèchedeur-openhouders of schoolpoortpolitie, er werd altijd wel eens iets fijntjes opgemerkt.

Als een man in zijn té grote wagen die op een kleine Japanse vierwieler neerkijkt of de bakfietsmama voorbijsteekt en bedenkt dat hij het toch maar wel lekker gemaakt heeft in zijn leven. Alsof een deel van de moeders bij het uit haar buik duwen van haar kind, een stukje mededogen mee heeft weggeperst.

Toen ontdekte ik, wars van alle vooroordelen over social media, dat er ook een warme Instagram community bestaat. Waar moeders eerlijk kunnen zijn. Waar we eens mogen klagen, terwijl niemand daarmee in twijfel trekt dat jij die kleine bubbel(s) uiteraard graag ziet. Waar het leven getoond wordt zoals het is: mooi en soms zwaar en lastig. Moeilijk en vol twijfel maar ook hartverwarmend en deugddoend.

De blog van Sofinesse volg ik al bijna tien jaar. Via Instagram binnenkijken in haar leven kwam er later bij. Velen met mij volgen haar. Zonder oordeel, maar steun gevend (de trollen nagelaten). Niet altijd zeggend dat alles goed komt maar geduldig door de moeilijke momenten swipend, hopend dat ze inderdaad alles kan verwerkt krijgen en dat ze de moeilijkheden te boven komt, maar zonder haar dat altijd te moeten zeggen met een belerend vingertje.

Sofinesse is een deel van de warme Instagramcommunity. Waar we moeder mogen zijn zoals we willen. Waar we voor of tegen borstvoeding zijn maar door Sofie tenminste zeker goed geïnformeerd zijn. Waar we mild leren zijn voor elkaar… en zo hopelijk ook leren mild te zijn voor onszelf. Daarom, Sofie, een welgemeende dank u wel.

Posted in Kind en gezin, Want zo ben ik, Weggeef | 2 Comments

Jaarbrief 5 – Felix

Liefste Felix,

Ongelooflijk dat het alweer tijd is voor een jaarbrief. Ik denk dat je zo rond de verjaardag van Basiel (in juni) je eigen verjaardag begon te plannen. Met concrete ideeën over de taart, het feestje, het eten en de cadeautjes. Om vervolgens nog een keer of driehonderd van gedacht te veranderen. Wel driehonderd keer een enorm duidelijk gedacht.

Want je weet wat je wil, ook al is je lievelingswhatever van gisteren vandaag soms een absolute no go. Je geheugen werkt ook haarscherp als het je uitkomt. Als ik je bijvoorbeeld ’s avonds al sussend iets beloof terwijl je al half in slaap bent gevallen, is dat gegarandeerd het allereerste waar je ’s ochtends op terugkomt. Niet zelden gaat het over eten, toch nog altijd één van je favoriete hobby’s. Zoals die keer dat je tegen dat de sushi thuis arriveerde al in slaap was gevallen, maar je de volgende morgen 100% terecht je maki-ontbijtje opeiste.

Onze gezamenlijke liefde voor sushi zegt veel over ons. Want ik moet het verschillende keren per week toegeven, wij lijken echt enorm op elkaar. De fysieke gelijkenis is er zeker, maar we hebben ook allebei een vrij groot dramagehalte. (Zelfkennis, jaja)

Ik herlas daarnet even de brief die ik voor je vierde verjaardag heb geschreven en ik moest echt glimlachen. Veel is er niet veranderd, je bent in veel dingen hetzelfde gebleven of nog intenser geworden.

Je bent onze clown. Je broer is eerder van de droge opmerkingen, jij bent een full blown nar. Kunstjes en trucjes, grapjes en grollen en honderdduizend gekken bekken. Op twee seconden kan je ook tranen toveren, meestal omdat de allergrootste catastrofe van de hele wereld precies jou is overkomen. Want zijn er ergere dingen dan een yoghurtje met blauwe bessen te moeten opeten als je ook eentje met perzik had kunnen kiezen? Of is er een groter drama dan zelf je sokken in de wasmand te moeten gooien?

Gelukkig compenseer je dat kleuterdrama volop met het rondstrooien van liefde en knuffels. Je neemt je tijd om boekjes voor te lezen voor Rosalie of om haar alles te vertellen over Brandweerman Sam of de Buurtpolitie. Je geeft ook graag complimentjes, je zal het altijd zeggen als je mijn outfit mooi vindt of als het eten lekker is (meestal zonder groenten dan).

We noemen je ook vaak ons knutselkind. Het is echt ongelooflijk wat jij allemaal maakt. Waardeloos materiaal is jouw beste vriend, geen enkele kartonnen doos is veilig in jouw omgeving. De laatste weken maakte je onder andere een stoomboot, kasteel en televisie. From scratch. Je werkt eraan met een visie en een ongelooflijke precisie. Alles wat je tegenkomt, wordt met jouw tomeloze fantasie een prachtig kunstwerk.

Het is een plezier om je in huis te hebben. Om je mee te nemen in het leven. Al vloeken we soms wel eens bij het vooruitzicht van je uitgebreid slaapritueel. Want je krijgt altijd toevallig superveel honger op het moment dat je moet gaan slapen en het uitkiezen van een voorleesboekje lijkt soms wel drie eeuwen te duren. Maar tegelijk zijn er weinig dingen zo heerlijk als je opgekrold tegen mij in slaap te voelen vallen.

Je hebt de beste grote broer van de wereld en het is fantastisch om te zien hoeveel jullie om elkaar geven. Ondertussen ben je ook zelf een geweldige grote broer geworden. Twee broers die ongelooflijk goed zorgen voor hun fragiele zus, en voor elkaar.

De sandwichpositie is waarschijnlijk niet de meest dankbare in een gezin, maar jij bent absoluut de lekkerste gekleurde korreltjes (van Albert Heijn) met boter op onze sandwich.

Proficiat jongen. Aardbeien en hartjes voor jou, precies zoals je besteld had voor je verjaardagstaart.

Posted in Felix, Liefde | 3 Comments

De baby essentials van Sofie (en Rosalie)

Er zijn weinig dingen zo leuk als in een babywinkel rondlopen. Als je deze activiteit bovendien bedrijft in het bezit bent van zwangerschapshormonen, ben je er helemaal aan voor de moeite. Misschien dat partners daarom iets minder plezier beleven aan het leggen van een geboortelijst, die van mij vond er alvast niet zo veel aan.

De derde keer ging ik dus helemaal alleen, het kon hem niet zo heel veel schelen wat ik precies zou kiezen. Onze lijst lag drie keer bij een prachtige winkel in de buurt: Bollebuik in Mariakerke. Precies het soort winkel dat je heel moeilijk kan binnenstappen zonder iets mee te pakken. Ik spreek uit ervaring, mijn portefeuille voelt mee.

Want we moeten ook eerlijk zijn: heel veel van die verschrikkelijk mooie en schattige dingen zijn ook verschrikkelijk duur. En als we dan toch het hart op de tong hebben: meer dan de helft heb je eigenlijk echt niet nodig. Of misschien zelfs nog minder.

Elk huishouden is natuurlijk anders, dus misschien gebruik jij bepaalde dingen heel intens die hier nooit uit de doos zijn geweest. In deze post zet ik op een rijtje wat wij echt heel veel gebruiken. Die lijst is waarschijnlijk niet compleet, omdat de omstandigheden ook al veel bepalen. Het seizoen bijvoorbeeld, de plaats in het gezin of waar je woont. De volgende zaken gebruiken wij alvast op dagelijkse basis:

Cheeky Wipes

Ik heb mijn lief helaas niet kunnen overtuigen van wasbare luiers, maar gelukkig wel van deze wasbare vochtige doekjes. Tom was nogal sceptisch tegenover de cheeky wipes, maar we zijn ondertussen allebei volledig overtuigd. Het systeem is simpel: wasbare vochtige doekjes met twee dozen. Een doos met de propere (gevuld met water en een druppeltje olie) en een doos met de vuile, in een handig wasnetje om meteen in de wasmachine te kieperen zonder ze aan te raken. We hebben witte doekjes ‘voor de poep’, en gekleurde (in een aparte doos) voor het gezicht. Je krijgt er ook twee zakjes bij voor on the go. Maar ik heb altijd een luiertas klaarstaan met waterwipes. Onderweg nemen we ze dus nog niet echt mee, maar het systeem is er wel. Zoveel spijt dat ik dit niet had bij Basiel en Felix! (Al wordt hun snoet er nu ook gretig mee proper geveegd. Driehondervijvenzeventig keer per dag of zo. Ge kent dat wel.)

Grote spoelpot met fysiologisch water

Wij hebben jaren gesukkeld met van die kleine plastic ampullen fysiologisch water, pas bij kind drie hebben we ontdekt dat daar gewoon veel te weinig water inzit om die neusjes deftig te kunnen spoelen. Het verschil met onze huidige grote pot is gigantisch. Het ding is niet alleen bakken goedkoper, maar vooral veel effectiever. Rosalie is nu aan haar tweede verkoudheid sinds ze thuis is, en dat veelvuldig spoelen heeft haar echt gered.

Ik kreeg al een paar keer commentaar dat het niet steriel is om op die manier te gebruiken. Uiteraard zijn die kleine ampullen op dat vlak een winner, maar het is een risico dat we “graag” nemen omdat de slijmen er ook effectief mee verdwijnen. We doen ons best, maar wij leven absoluut niet in een steriel huis. Er zijn hier nog twee kinderen met de nodige snottebellen in huis. Rosalie heeft een belangrijk stuk immuniteit gemist in de zwangerschap, maar we zijn geen ontsmetfreaks. We doen ons best, maar absoluut niet manisch. Ik lig dus allerminst wakker van die grote bus. We zijn extra voorzichtig met haar, maar we gaan er ook geen kasplant van maken.

Cocoon van Hvid

Toen Rosalie pas uit het ziekenhuis kwam, had ze plots problemen met haar temperatuur. We zochten een snelle oplossing en vonden die in de cocoon van Hvid. Ik kreeg al een paar keer de vraag of het de investering waard is, maar ik kan alleen maar zeggen: ja. Ze ligt er verschillende uren per dag in. Het is gezellig en handiger dan een dekentje als je haar knuffelt, ze slaapt er in (tot onder haar okseltjes, want ze slaapt op haar buik) en ze ligt ermee in de draagmand als we gaan wandelen. Ik was zelf sceptisch, omdat wol zo verschrikkelijk kan prikken. Maar hand op mijn hart: prikt niet. Heerlijk ding.

Draagdoek/draagzak

Eigenlijk heb ik het dragen pas echt ontdekt toen Felix al bijna een peuter was, en wat heb ik daar spijt van. Het is zo verschrikkelijk praktisch! Ik heb een rekbare en een geweven doen, en een draagzak. Die laatste gebruiken we bijna elke dag. Een draagdoek vraagt toch wel wat handeling (kan je bijvoorbeeld buiten op vuile/natte grond moeilijker aandoen) en is alleen de moeite voor een lange afstand. De draagzak duurt ongeveer een halve minuut om aan te doen, en nog eens zoveel om de baby er in te stoppen. Wij zijn heel content van onze Boba (zelfs Tom ja 😉), maar als ik opnieuw zou beginnen, zou ik een draagconsult doen om nog meer dingen uit te testen.

We gebruiken de buggy (met draagmand) natuurlijk ook. Omdat we midden in de stad wonen zelfs voor functionele afstanden, niet louter voor de gezelligheid van een wandelingetje. Vooral handig als ik nog andere dingen moet dragen (boodschappen of zo), maar voor alle andere activiteiten gaat Rosalie in de draagzak. Dat heeft alleen maar voordelen, want zorgt bijna altijd voor een rustige, lekker warme, gelukkige en vaak ook slapende baby. Extra bonus: het is heerlijk om haar zo dichtbij te hebben én toch je handen vrij te hebben.

Nu ik het toch over wandelen heb, moet mij iets van het hart. Ik vervloek de mens die ervoor gezorgd heeft dat je de maxicosi in een wip op buggywielen kan plaatsen, want daardoor lijkt het ok om daar zo mee rond te tsjollen. Een maxicosi is een autostoel om kleintjes veilig te vervoeren, maar verder is het niet zo goed voor hun ontwikkeling om daar in te zitten, zeker niet langer dan een uur per keer. Maar ik zie precies constant mensen die dat gebruiken als wandelwagen. Enfin, ge doet er mee wat ge wilt, ik incasseer alvast de oogrollen, maar ik heb het daar toch wat moeilijk mee.

Co-sleeper

Samen slapen is in de loop van ons ouderschap alleen maar meer een evidentie geworden. Toch is Rosalie het eerste kindje dat echt in een officieel model ligt. Basiel en Felix lagen in een schommelwieg naast ons bed, maar lager dan onze bedhoogte. Handig om met je voet een beetje te wiegen, maar minder handig om een baby bovenaan de curve uit te tillen als je met een venijnige knip zit.

Rosalie slaapt nog steeds veel uren op mij, meestal brengt ze alleen het eerste deel van de nacht echt in de co-sleeper door. Maar toch ben ik helemaal fan, ik zou het me nu echt niet meer kunnen voorstellen dat mijn baby ‘s nachts in een apart bedje ligt. Enfin, ze ligt in een apart bedje, maar het schuift volledig aan. Het is wel niet zo groot, ze gaat er snel uitgroeien denk ik. Maar dan knutselen we wel iets met een groter exemplaar van Ikea of zo. Of slaapt ze gewoon tussen ons, zoals Felix toch ook een paar jaar heeft gedaan.

Aeromoov reisbed

Het kan dus echt tot je derde kind duren voor je goeie dingen ontdekt. Wij hebben enorm lang gesleurd met een degelijk en deftig reisbed, maar het was wel echt sleuren. Pas op, handig om als extra bedje in huis te hebben voor logees, maar nu hebben we toch wel echt iets veel handiger ontdekt. Het Aeromoov bedje is in een wip opgezet en even snel ingepakt. Je kan het makkelijk dragen zonder jezelf een hernia te heffen.

Voorlopig heeft alleen nog maar nichtje Nora er in gelegen, maar we waren euforisch over hoe makkelijk dat ging. Want als ik eerlijk ben: in de bijna 8 jaar dat we ons reisbed hebben, ben ik er nog geen enkele keer in geslaagd om het solo op te plooien. Tom kan het vanzelf, maar mij lukt het dus totaal niet. Ik besef dat deze informatie niet gaat helpen om het tweedehands te verkopen, maar ik ben van mezelf wel extreem onhandig. Uhum. De aeromoov dus, kei handig.

Tetradoeken, ook XL

Tetradoeken kan je voor alles gebruiken, wat hier ook gebeurt. We hebben er ondertussen echt genoeg voor een heel leger, maar het is ook zo geweldig handig. Ik kan u wel driehonderd redenen geven, maar het spreekt voor zichzelf. Ik pak voor Rosalie ook wel elke keer een propere, waardoor de wasmachine zich snel vult. We doen toch een klein beetje ons best met orde en netheid, maar dus zonder freaks te zijn. We hebben ook een paar XL exemplaren en dat is ook megahandig. Bijkomende plus: ze komen tegenwoordig in zo’n mooie kleuren en motiefjes dat ze voor de perfecte baby styling zorgen.  

Babybjörn Wipper

Als het gaat om hun heupschadelijke draagzakken, zou ik ze graag voor de rechter dagen. Onbegrijpelijk dat die dingen nog steeds verkocht worden, of dat mensen ze online verder verkopen aan onwetende mensen. Enfin, hun wipper is dan weer geweldig. Wij hebben de onze ooit tweedehands gekocht en hij gaat nu al drie kinderen mee. Eigenlijk meer, want in tussentijd is hij ook uitgeleend geweest aan vrienden. Nog altijd in prima staat. Het grote voordeel is dat je hem helemaal plat kan opplooien en dus ook makkelijk meenemen. Er zijn verschillende standen en er bestaan geweldig hippe hoezen voor. (Het probleem met onze hoes hebben we opgelost met veiligheidsspelden).

De rest

Uiteraard heb je nog wel wat dingen nodig. Wij hebben ook een mooie luiertas, een badje, een verzorgingskussen en shitload aan toffe kleertjes (echt waar: ik amuseer me daar te pletter mee. Ik verkoop de dingen waar ze uitgegroeid zijn trouwens via Instagram). Maar er zijn ook dingen die we niet hebben: zoals een babykamer.

Maar op dit moment heeft Rosalie eigenlijk niet zo heel veel nodig. Het meest noodzakelijke deel van de uitzet: heel veel liefde en een koppel borsten. Al de rest is vooral mooi meegenomen.

(Nvdr: Het is niet uitgesloten dat ik door slaaptekort nog belangrijke dingen vergeten ben. Vul gerust aan in de comments. De firma dankt u)

Posted in Dotje, Kind en gezin | 8 Comments

Het grote borstvoedings Q en A

Disclaimer: Ik ben geen lactatiekundige. Ik heb wel een paar jaar ongoing borstvoedingservaring enerzijds en heb me gigantisch in het onderwerp ingelezen anderzijds. Omdat ik er hier nogal open over ben, kwamen veel moeders met vragen bij mij terecht. Ik heb in de loop der jaren helaas gemerkt dat veel hulpverleners – hoewel bijna altijd heel erg goed bedoeld – foute en vaak zelfs borstvoedingsondermijnende adviezen geven. Dat het als vers bevallen moeder heel moeilijk is om het bos door de bomen te zien. In de geneeskunde is er helaas een heel beperkte kennis over borstvoeding. Ook daarbuiten zijn er veel zogezegde waarheden in onze maatschappij geslopen, maar ik merk bijna elke dag hoe weinig er eigenlijk over het normaalste eten van de wereld geweten is. Zo verschrikkelijk jammer. Want het is een wonder der natuur, maar ook net iets ingewikkelder dan de kraan opendraaien.

Ook al zou in 2020 de primaire functie van een borst (namelijk een kind voeden, seksuele functie is secundair) geen taboe meer mogen zijn, dat is het helaas wel. Want de eerste zes maanden durft ‘men’ al wel eens scheef kijken naar moeders die geen borstvoeding geven, na dat eerste halfjaar worden die rollen vlotjes omgedraaid. Lang voeden is helemaal nog niet ingeburgerd, helaas. Mum bashing jammer genoeg wel.

Maar mijn grootste ‘probleem’ is dat borstvoeding zoveel leed veroorzaakt. Het is mijn absolute droom dat niemand met een slecht gevoel achterblijft. Dat wie bewust en 100% geïnformeerd kiest om geen borstvoeding te geven, daarin gesteund wordt. Dat de waarheid rond borstvoeding gezegd mag worden, zonder dat gevoelige tenen daarop in de aanval gaan of zich minder voelen. Maar vooral: dat werkelijk niemand met een slecht gevoel achterblijft. Dat stoppen of niet beginnen nooit een gedwongen verhaal is, maar altijd een bewuste keuze. Heel vaak is het misgaan het gevolg van een gebrek aan kennis en/of juiste hulp, hoewel veel moeders onterecht de fout bij zichzelf of hun lichaam zoeken. Dat zou gewoon niet mogen, dat moeten we echt de wereld uithelpen.

Maar ik deed dus een rondvraag op mijn instagramstories, en dit is een kleine greep (beetje gebundeld) van veel terugkerende vragen:

Wat is de WHO norm? Wat is het nut van borstvoeding na zes maanden?

De World Health Organization raadt aan om zes maanden exclusief borstvoeding te geven, en daarna tot twee jaar en beyond nog te verder te voeden aan de borst. In Vlaanderen nemen de borstvoedingscijfers een dramatische duik na ongeveer drie maanden, omdat de meeste moeders dan weer aan het werk gaan. Als er gesproken wordt over het behalen van de WHO-norm, betekent dat dus om borstvoeding te geven tot de leeftijd van minstens twee jaar.

In onze maatschappij wordt vaste voeding ook vrij snel geïntroduceerd. Er is een belangrijke spreuk om in je achterhoofd te houden: “Under one, food is just for fun”. Melk is absoluut het allerbelangrijkste in het eerste levensjaar van een kind. Zodra ze rechtop kunnen zitten met steun, zijn hun darmpjes ook rijp om andere dingen te verteren. Patatjes of fruitpap bevatten nooit zoveel kcal en voedingsstoffen als borstmelk, dus het is niet dat ze nood hebben aan iets “zwaarders”. Het is wel belangrijk voor hun mondontwikkeling dat ze andere structuren en smaken leren kennen, en dat die darmpjes aan het werk gaan met vaste voeding. Maar er is veel minder haast bij dan meestal wordt gedacht. De introductie gebeurt heel vaak via papjes, maar kan ook met stukjes via de Rapley of Kleintjesmethode. Maar sowieso: borstmelk is ongelooflijk compleet. Een stuk completer dan kunstvoeding. Het is fantastisch dat poedermelk bestaat (thank god!), maar de code is nog altijd niet gekraakt.

Mijn baby slaapt door, maar nachtvoedingen zijn belangrijk voor hun ontwikkeling. Moet ik me zorgen maken?

Ik zou zeggen: waaahaaa! Geniet er van ! Ten tweede wil ik erbij vertellen dat borst- of flesvoeding geen invloed heeft op het slaappatroon van een kind. Basiel hebben we na twee-drie maanden nooit meer gehoord ’s nachts (op 100% borstvoeding), Felix heeft nooit de nacht doorgeslapen (ook op 100% borstvoeding). Het is wel zo dat borstvoeding licht verteerbaar is en dat het dus mogelijk is dat ze sneller honger krijgen. Wat op zich eigenlijk helemaal zo bedoeld is door de natuur. Maar er zijn ook kindjes die daar geen nood aan hebben, en dat is ook prima. Voor baby’s is het echt goed om ’s nachts gevoed te worden, zeker tot 18 maanden. Maar het is geen must.

De eerste zes weken is het echt niet aan te raden dat een baby langer dan vier uur slaapt, dat kan zelfs potentieel gevaarlijk zijn. Dan is het echt de bedoeling om de baby wakker te maken. Daarna is doorslapen ook nooit een verdienste, het hangt echt van je kind af. Teamnosleep is geen toffe plek, I know. Maar als je weet dat nachtvoedingen goed zijn voor de hersenontwikkeling, helpt dat de nachten misschien om de nachten wat draaglijker te maken.

Ik ga binnenkort werken, hoeveel moet ik kolven om de productie op peil te houden? Hoe combineer je werken en borstvoeding?

Je hoort mij niet zeggen dat het een walk in the park is, want borstvoeding is vooral easy peasy als je bij je kind kan zijn. Ik zou hier dus vooral een pleidooi willen houden om ouders veel langer bij hun kind te laten zijn. De huidige moederschapsrust is pijnlijk kort, voor de hechting van een kind én voor de borstvoeding. Maar tegelijkertijd: het is niet onmogelijk. Ik heb het zelf al twee keer gedaan.

Je hebt tot 9 maanden sowieso recht op kolfpauzes, ook al beweert je baas van niet. Dat is de wet, te kort ook alweer, maar goed. In prinicpe moet je kolven op elk moment dat je kindje zou drinken. Hoe vaak dat is, hangt af van de leeftijd van je kindje, de mogelijkheden en je productie. Ik ben in het verleden altijd heel flexibel omgesprongen met kolven. Ik besef dat het niet met elke job mogelijk is, maar ik kolfde altijd onderweg (in de auto) en werkte heel vaak ook gewoon door tijdens het kolven. Met wat creativiteit en goede afspraken kom je al heel ver. Maar het blijft zwaar, persoonlijk vond ik dat het zwaarste stuk in het hele verhaal. Zo lang mogelijk proberen thuis te blijven en jezelf faciliteren met een goede kolf, is mijn persoonlijke tip. Maar ik besef dat dat niet voor iedereen haalbaar is. Mijn hart breekt.

Er zijn zeker momenten geweest dat ik die kolf door het raam naar buiten wilde kieperen, maar dan gebruikte ik voor mezelf de volgende mantra: “Ik heb een bloedhekel aan kolven, maar ik zou het nog erger vinden dat mijn kindje kunstvoeding krijgt.” Zoals gezegd, dat is persoonlijk. Want er is helemaal niets ergs aan kunstvoeding geven aan je kind. Maar zo hield ik het vol op moeilijke moment, voor mij werkte het om het op die manier te bekijken.

Ergens rond 14 maanden kon ik het kolven achterwege laten, de machine kreeg er toen ook niet veel meer uit. Maar dat moment is voor iedereen anders, de boobies decide.

Ik ben gestopt omwille van een bijtertje. Tips?

Dat is een moeilijke. De automatische (en luide) auw-reactie van veel moeders, zorgt er vaak al voor dat de kindjes het niet meer doen. Felix heeft me inderdaad een paar keer gebeten, maar ik heb altijd rustig uitgelegd dat dat niet kon. Dat werkte, ook al was hij echt nog heel klein. Uit eigen ervaring heb ik helaas niet meer tips, dat ging hier heel vlot.

Hoe kan ik melk doneren?

Voor zover ik weet zijn er in dit land nog geen officiële donormelkbanken, jammer genoeg. Ook op neonatalogie was er niet de mogelijkheid om legaal te doneren. Er zijn ziekenhuizen waar het wel wordt toegestaan, maar het is niet officieel geregeld.

Ik heb het gewoon persoonlijk gedaan. Ik heb het zelf voorgesteld aan iemand die een tekort had, ik heb een deel weggegeven aan iemand die een oproep had gedaan via Geboren in Gent én de derde donatie was aan iemand die het zelf had gevraagd. Allemaal mensen die ik een heel klein beetje ken, geen volstrekte vreemden. Er hangt natuurlijk een groot stuk vertrouwen aan vast.

Basiel kreeg ook ooit donormelk, van iemand die het anders in de gootsteen kieperde. In verdere tijden was een min heel normaal, nu vinden we dat op de een of andere manier vaak een beetje vies. Terwijl het eigenlijk toch viezer is om een koe als min te hebben (knipoog). In ieder geval: donormelk staat hoger op de ladder dan kunstvoeding. Het wordt dus dringend tijd dat het officieel geregeld wordt, zodat het in alle vertrouwen kan. Zeker voor de kindjes op neonatalogie, die het nog harder nodig hebben.

“Ik ben vijf weken geleden bevallen en het is nog altijd niet pijnloos. Wat kan ik doen tegen kloven?

Heel belangrijk om te weten: pijn is niet ok. Borstvoeding mag geen pijn doen. Tenzij tepelklemmen in je dagelijkse routine zitten, kan het de eerste dagen allemaal wel een beetje gevoelig zijn. Maar pijn: nee. Dat is altijd een alarmbelletje om zo snel mogelijk op zoek te gaan naar de oorzaak. Kloven zijn heel vaak de oorzaak van een verkeerde aanhap of een te korte tongriem. In ieder geval moet je meteen ingrijpen, voor je bij etter en bloed uitkomt. Daarvoor heb je de hulp nodig van iemand die er iets van kent, liefst al tegen de volgende voeding.

Er zijn wel een aantal verlichtende hulpmiddeltjes: moedermelk aan je tepels smeren en aan de lucht laten drogen, de paarse Lansinoh zalf, Multimam compressen….Maar dat zijn doekjes voor het bloeden. Preventie is nog veel belangrijker.

Er zijn altijd uitzonderingen, maar doorgaans is het probleem echt te verhelpen. Maar daarvoor moet je dus naar de bron. Pijn is een alarmbel, altijd.

Welke kolf heb je en ben je tevreden? Wanneer schaf je dat aan?

Een kolf is heel persoonlijk. Je koopt ook niet zomaar een auto denk ik, maar eentje die bij je past. Ik raad dus vooral aan om een kolfconsult te doen, om een beetje uit te zoeken hoe je de kolf precies plant te gebruiken. Dat kan bijvoorbeeld bij Bollebuik in Mariakerke.

Het is ook niet iets wat ik op een geboortelijst zou zetten, omdat je het op dat moment nog niet nodig hebt. Omdat je ook niet weet hoe het zal lopen. Omdat je niet kan inschatten hoe je borsten zullen reageren op een baby. Bovendien is het eigenlijk niet de bedoeling om de eerste zes weken te kolven (ook al wordt dat op materniteiten tot mijn grote frustratie wel heel vaak voorgesteld, insert roloog). Die tijd is nodig om baby en borsten elkaar te laten vinden, kolven verstoort dat zoekproces.

Dit gezegd zijnde, ik ben tevreden van mijn Medela Freestyle. Voor mij is het belangrijk dat ik draadloos kan kolven en ondertussen kan rondlopen. Ik zou nu waarschijnlijk een Medela Flex kopen, als ik opnieuw voor de keuze stond. Ik vind kolven hoogst onaangenaam, dus wilde ik het mezelf zo comfortabel mogelijk maken. Een goeie kolfbeha én een goeie kolf, een gedegen investering. Duur ja, maar goedkoop als je even uitrekent wat een paar dozen poeder kosten. Maar zoek zelf even uit wat voor jou werkt, er is een kolf voor elke nood.

Tips voor flesweigeren?

Aaah. Het grote probleem. Slimme baby’s die alleen the real deal willen en niet van een flesje willen drinken. Er is eigenlijk maar één belangrijke tip: introduceer de fles ergens tussen zes en tien weken. Op dat moment pakt je kleintje het sowieso. Ik kolfde bij Felix met de hand elke dag een paar ml in een flesje, en geef dat dan. Als je dat elke dag doet, zou het moeten goed komen.

Als je toch met een weigereaar zit of als het al te laat is voor die techniek, dan zijn er veel redmiddeltjes (google is your friend). Maar het is niet te voorspellen wat voor jouw kind zal werken. En er zijn ook geen garanties, misschien lukt het wel helemaal niet. Tip 1: rustig blijven. Als er stress rond gemaakt wordt, zal je kindje dat zeker voelen. Tip 2: probeer alle tips rustig uit, met zo weinig mogelijk stress. Met wat geluk zit er eentje tussen die wel lukt. Basiel wilde het in het begin bijvoorbeeld alleen van mij aanvaarden, door hem al drinkend door te geven lukte het uiteindelijk ook bij andere mensen. Maar bij veel kindjes is het net omgekeerd en moet moeder vooral niet in de buurt zijn. Rustig uitzoeken dus. Tip 3: bereid je voor op extra nachtvoedingen en/of clusteren ’s avonds. De meeste kindjes komen op een ander moment halen wat ze gemist hebben op het moment dat mama er niet was. En zei ik al rustig blijven? Cupjes proberen, spenen in je beha voor de geur, verschillende spenen, koude of net warme melk. Er is geen sluitend antwoord, het spijt me. Maar potverdikke, je hebt een slim kind!

Je zei dat de eerste zes weken cruciaal zijn voor langvoeden, hoezo?

Ik stuur je graag nog eens naar mijn starterstips. Daar staat een ander belangrijk borstvoedingsmotto: aanleggen for president. Het is zo belangrijk om heel heel heel veel aan te leggen in het beginnen, ongeveer bij elk mini signaal. Dat is heftig, maar als je je daar op voorbereidt, valt dat best mee.

De eerste drie dagen en bij uitbreiding de eerste zes weken bepalen eigenlijk je hele borstvoedingsperiode en productie. Dan worden de prolactinereceptoren geactiveerd, een kans die je maar één keer krijgt. Dat wil niet zeggen dat het sowieso fout loopt met een minder goede start, maar goed begonnen is sowieso half gewonnen.

De blauwdruk van je borstvoedingsperiode ligt in die eerste zes weken. Daarom dat ik bij Rosalie dan als een gek gekolfd heb, om zeker te zijn dat mijn productie op lange termijn het zou trekken. Als ik me dan gericht had op wat zij in werkelijkheid dronk, zou ik nu waarschijnlijk zwaar in de problemen zitten.

Het hielp mij om het te bekijken als het vervolg van een zwangerschap, wat het voor je lichaam ook is. Na die zes weken kan je de teugels wat laten vieren, zeker als je kindje mooi zijn curve volgt. Een baby is de eerste zes weken doorgaans sowieso wel redelijk intens, met of zonder borstvoeding. Persoonlijk vond ik dan niets zo gemakkelijk als een borst bovenhalen, dat spaart zoveel gedoe uit.

There, I said it. Ik ben veel te lui voor flesvoeding. (Oeps)

PS: Als er nog vragen zijn, laat maar weten. Ik wil zeker nog eens rondje doen!

Posted in Borstvoeding | 15 Comments