De amandel- en poliepenslag (verslag van Felix zijn operatie en nasleep)

Een paar maanden geleden kregen we een nieuwe dokter voorgeschoteld, omdat onze vertrouwde NKO-arts met pensioen ging. Ik had nooit kunnen denken dat een jonge arts zoveel verschil zou kunnen maken. Vanaf het eerste ogenblik dat we daar binnen stapten, werd Felix zijn probleem vanuit alle hoeken en kanten bekeken. Anders. En vooral: met een frisse, open blik. De jaren daarvoor kregen we behalve buisjes vooral de zoveelste antibioticakuur voorgeschoteld, die ik na een paar keer gewoon weigerde. Want zelfs na 10 dagen druppelen was er geen mililiter etter minder.

De jonge arts ging voor het totaalplaatje. We gingen wekelijks op controle en moesten antibiotica in het middenoor aanbrengen (met een speciale techniek en ook een aantal keer bij haar). Na grondig nazicht van zijn hele NKO-omgeving, werd besloten om ook zijn amandelen en poliepen te verwijderen. Het etterend oor zou en passant ook een nieuw buisje krijgen. En terwijl hij daar toch op die operatietafel lag, zou ineens ook zijn tongriem doorgenomen worden. Eindelijk een dokter die begreep dat je tong kunnen uitsteken geen onbelangrijke kwaliteit is! (Mijn 16-jarige zoon – en vooral zijn lief – zal ons zeer dankbaar zijn. Ze gaan betonmolentje kunnen spelen, hoera)

Afgelopen woensdag stonden we om 6u45 nuchter in het ziekenhuis. Bij de inschrijvingen zaten ze met een panne, dus toen we eindelijk naar boven konden was het meteen ziekenhuishemdje aan en gaan.

Ze hadden misschien niet moeten zeggen dat het maar een halfuurtje ging duren. Want omdat ik hem in slaap had zien gaan (één ouder mag mee tot in het operatiekwartier) werd het behoorlijk spannend toen ze mij een uur later nog niet waren komen halen. Ik kan het u zeggen, ge maakt u meer zorgen dan uw hoofd aankan.

Uiteindelijk mocht ik nog eens drie kwartier later naar recovery om straight away mijn hart in duizend stukjes te voelen breken bij dat wenend mannetje. Hij had overduidelijk heel veel pijn had, shit joh. Schuldgevoel en al: wat hebben wij dat mannetje toch aangedaan?

Dat gevoel is nog wel even blijven hangen. Toen hij bloed moest overgeven (dat slik je blijkbaar in tijdens de operatie en kan je niet verteren, dus blijft op je maag liggen), toen hij driehonderd keer wenend wakker werd van de pijn, toen bleek dat we niet naar huis mochten door een overdreven gezwollen huig, toen hij heel veel huilde en een slappe vod was. Op een bepaald moment ben ik gewoon mee gesneuveld, van zoveel grote emoties word je heel moe.

Tegen de avond mochten we naar huis. En vanaf toen ging het vijf dagen op en af. Van een superslap vodje naar ‘ik ga voorzichtig een beetje spelen’ en terug. Ongeveer constant – op doktersvoorschrift – high on drugs. Vijf dagen waarop hij amper iets wilde eten, alle waterijsjes ten spijt. Op dag vier wilde ik zelfs terug naar de dokter, omdat het alleen bergaf leek te gaan. Omdat hij ook niets dronk en hij zienderogen vermagerde.

Dag zes bleek een kantelpunt. Plots begon hij weer te eten én te praten. Ook al klinkt hij (voorlopig?) nog heel anders en is het allemaal geweldig voorzichtig, we herkennen ons mannetje weer. Gelukkig zeg, want ik hield het niet meer.

Ik wil ook even iedereen bedanken voor alle berichtjes en hulp. Grootouders die voor hem gezorgd hebben. Moekes die plots voor de deur stonden om met de grote broer naar de cinema te gaan. En vooral vriendin Barbara die hier gewoon twee dagen is komen logeren om voor ons bolleke te zorgen, terwijl wij gingen werken.

Morgen mag hij weer naar school. En ik denk dat wij minstens even enthousiast zijn als hijzelf.

I mean, that kid can has a crazy new skill: hij kan zijn tong uitsteken. Dat is wel iets om mee uit te pakken bij uw maten.

 

Posted in Felix | 9 Comments

Zonder gaat dus ook.

Ik ga echt nog eens mijn hoofd vergeten. De keren dat ik halverwege de E17 besef dat mijn computer nog thuis staat, zijn ondertussen niet meer op één hand te tellen. Ik zet ongeveer alles in mijn agenda, want anders vliegt het uit mijn hoofd. Dat is jammer, want zo vergeet ik soms attent te zijn voor de grote gebeurtenissen van vrienden en familie. Zeker als mijn google-agenda vergeet om op het afgesproken moment een melding te maken.

Ik weet dat van mezelf, maar dat maakt het nog niet ok natuurlijk. Ik verlies ook constant dingen en ben de slechtste zoeker van de hele Brugse Poort (als je dat aan mijn lief zou vragen, zal hij zeggen dat ik de slechtste zoeker van Vlaanderen ben, maar dat is nu ook wel overdreven)

Vorige week stapte ik de redactie van Nostalgie binnen en terwijl er iets in mijn hoofd schoot dat ik dringend aan mijn lief moest melden, besefte ik dat mijn gsm nog op de keukentafel lag. Het zou dus een dagje oldschool bereikbaarheid worden. Via internet, haha. (En vaste lijn was uiteraard ook mogelijk op mijn bureau, maar ik bel gewoon niet zo graag)

Aangezien ik wel eens het verwijt krijg dat mijn telefoon aan mijn rechterhand vergroeid is, vond ik het meteen een interessant experiment. Ik ga daar trouwens niet helemaal mee akkoord. Ik weet dat ik er moeilijk kan afblijven als ik het ding vast heb, maar ik kan het wel stukken beter ver weg leggen (bewust dan ;)) dan bijvoorbeeld mijn lief. Als wij op restaurant gaan, ligt dat onding mee op de tafel. En dat vind ik duizend keer irritanter dan dat hij in gedachten verzonken is als hij er op een ander moment op zit. Maar goed, een dagje zonder smartphone dus.

Een verslag:

  • Ik had geen ontwenningsverschijnselen, ik miste het ding eigenlijk totaal niet.
  • Mijn werk ging ook niet vlotter of zo. Met die zogenaamde afleiding zal het dus wel meevallen.
  • Behalve om naar het toilet te gaan. Toiletbezoeken zonder gsm zijn from hell. Ik ga al niet graag naar het de wc, maar als ge niets hebt om u af te leiden van de vreselijke dingen die daar gebeuren, dan is dat toch een klein beetje sterven.
  • Als je thuiskomt, ligt er een smartphone op de keukentafel die nog 86% batterij heeft.
  • Ik kon geen foto’s trekken. Damn, een paar mooie momenten gemist wel.
  • Geen romantische berichtjes van mijn lief. Of jawel, maar dan via mail. (Een dag zonder romantische berichtjes, ben je gek?)
  • Bij de hereniging ben je wel even bezig met alles in te halen. En merk je dat er eigenlijk bijna niets belangrijks was.
  • Onderweg zijn naar huis zonder gsm vond ik nog het spannendst van al. Want ik was ervan overtuigd dat ik net op dat moment autopech ging krijgen en begin dan maar eens een praatpaal te zoeken he. Gelukkig niet, ik heb Gent vlot bereikt.

Geen outfitselfies op de toiletten die dag!

Conclusie: het leven is echt wel gemakkelijker met een smartphone. Maar het is ook niet onoverkomelijk. Al zat ik natuurlijk het grootste deel van de dag achter een pc, waardoor ik op dat vlak niets gemist heb. (Dus dat is dan eigenlijk een klein beetje valsspelen he? Want ik ben ooit op vakantie wel eens een fijne opdracht bijna misgelopen, omdat ik mijn mails niet kon checken.)

En voor iedereen die beweert dat ik verslaafd ben (ja zus, ik heb het over u), heb ik bij deze netjes het tegendeel bewezen. Al weet ik van mezelf dat de verleiding geweldig groot is als het ding in mijn buurt is. Dus ik leg ik ‘em geregeld eens weg.

Dat is goed voor zijn batterij. En voor de mijne.

Posted in Er zijn zo van die dingen, Want zo ben ik | 5 Comments

Kern.

Ik heb altijd een boon gehad voor Stef Bos. Elke keer dat iemand beweert dat het Nederlands geen klinkende taal is, luister ik uit protest een week alleen maar naar kleinkunst. Want het is een prachtige taal om mee te spelen, met geweldig veel mogelijkheden en charmes.

Stef Bos houdt van taal, zoveel is duidelijk. Maar toen ik hem een klein jaar geleden ontmoette, bleek hij nog veel meer liefdes te hebben. Ik geloof dat hij toen dringend weg moest, maar anderhalf uur later zaten we nog te kletsen. Over van alles en een bloem, maar ook heel gepassioneerd over borstvoeding. Hij was al een muzikale held voor dat gesprek, maar daarna zat hij helemaal in mijn hart. Nog meer toen ik een dag later een mail kreeg om toch zeker dat boek te maken.

Ik wilde al heel lang eens gaan kijken, maar sinds die ochtend nog veel meer. Ik meldde dat terloops aan mijn lief met het idee om compagnie te zoeken, want normaal gezien loopt hij niet echt warm voor dat soort dingen. Maar hij bestelde meteen tickets voor de schouwburg in Brugge en gisteren was het eindelijk zover.

Op een bepaald moment vertelde Bos over een ochtend toen hij om halfzeven aan het station was en hoe er aan de overkant van het perron een mensenzee naar het lichtje in hun handen stonden te kijken. Hoe mensen zo vergeten om hun levensverhaal aan elkaar te vertellen, zelfs vergeten met elkaar te praten.

Tijdens de pauze bleek de rij aan de damestoiletten gigantisch. Een ideaal moment om te staren naar dat lichtje, dat mij na een uur in mijn handtas dringend wilde connecteren met de buitenwereld. Maar het bleef waar het was, want de dame achter mij in de rij begon te praten. De hele rij lang (en het was echt een_hele_lange_rij) had ik een boeiend gesprek met een wildvreemde dame. Toen ik mocht gaan plassen, wist ik hoeveel ze hield van Stef Bos, dat haar schoonzoon in de schouwburg was toen de bepleistering boven ons hoofd naar beneden was gekomen en nog wat dingen. We hadden geen tijd voor een heel levensverhaal, maar toch. Het voelde alsof die Bos meteen iets in gang had gezet.

(Tussen haakjes: Ik was zo in hogere sferen dat het ik het daarna vooral heel grappig vond dat iemand de deur van mijn wc-hokje opentrok – het slotje was kapot – terwijl ik net mijn corrigerend ondergoed aan het vastmaken was. Dat meisje snapt waarschijnlijk nog steeds niet wat ik aan het doen was)

Hij raakt zo, die Bos. Toen hij vertelde over zijn vader en daarna op magistrale wijze “Papa” bracht, zonder zijn blik van de hemel af te wenden. Hoe hij vertelde dat zijn zoontje hem verbeterd had toen hij vertelde dat ze opa zouden begraven. “Want we gaan hem toch niet begraven papa, we gaan hem planten.” Je kan niet anders dan denken aan de mensen die je zelf verloren bent op dat moment, en de tranen bengelden kriebelend naar beneden.

Ik wilde de hele avond zinnen opschrijven en onthouden, maar er gebeurde zoveel dat mijn hoofd daar geen tijd voor had. Behalve één zin, omdat die heel hard (en tegelijkertijd zo zacht) binnenkwam.

Het is niet de ruimte die op je afkomt, het is jij die groeit.

Behalve de geweldig ongemakkelijke stoelen en extreme hitte in derde rang-loge vier, had de avond van mij nog veel langer mogen duren. Voor mijn lief was het na de pauze wel mooi geweest. Maar dat maakt niet uit, want de kern is dat we elkaar elke avond een slaapwelzoentje geven en beseffen dat de dag alweer een cadeau was.

Onder andere.

Posted in Liefde, Rapporteren | 7 Comments

Waarom een badkamer op het gelijkvloers ook een geweldig voordeel kan zijn

Het is iets wat mensen er vaak uitflappen als ze bij ons op bezoek komen. “Ooh, zo jammer dat de badkamer beneden is” – Ik moet dan altijd even beseffen dat de meeste badkamers bij de slaapkamers liggen en hoe blij wij zijn met ons benedenexemplaar. Want in deze fase van ons leven (met kleine kinderen) is dat alleen maar een zegen.

We hadden al wat ervaring, want ook in ons vorige huis was de badkamer beneden. In een Gents rijhuis is dat ook niet zo abnormaal. Die eerste bakstenen waren duidelijk een starterswoning, de kans dat we daar voor eeuwig gingen blijven was minimaal. Gezellig en tof huisje, maar toch net iets te klein voor een gezin met opgroeiende kinderen.

Ik kus nog elke dag mijn pollekes dat we bijna per ongeluk op onze huidige thuis gebotst zijn. Het zou altijd groter en ruimer mogen, maar tegelijk vinden wij het ook heel belangrijk om in het stadscentrum te blijven, dus is het maar logisch dat je een compromis maakt.

Maar goed, een badkamer beneden dus. Ik vertel graag waarom dat voor ons (in deze fase van ons leven) geweldig goed werkt:

  • Ik zet mijn kinderen in bad en werk ondertussen gewoon verder in de keuken/leefruimte. Dat is vlakbij, dus met een open deur kunnen we blijven converseren en vooral: ben ik er snel bij als er verdrinkingsgevaar of andere problemen zijn. Ik zit niet vast omdat zij in bad zitten.

 

  • Met een baby in huis was een badkamer een zaligheid zo vlakbij. Want vochtige doekjes doen het gewoon niet altijd bij een massakak, om maar iets te zeggen.

 

  • Ik lig al eens graag te weken in bad, mijn lief totaal niet. Dus hij zit vaak in de living iets anders te doen, terwijl ik een paar meter verder in bad dobber. Ik vind het heerlijk dat we zo dicht bij elkaar kunnen ontspannen. Ik ben godbetert zelfs al verschillende keren in bad geweest terwijl mijn kinderen een paar meter verderop zitten te spelen. Soms kruipt Felix er dan gewoon bij.

 

  • Ik sta een heel stuk vroeger op dan de rest van mijn gezin. Mijn lief is een lichte slaper. Als ik me ’s morgens zou moeten klaarmaken op dezelfde verdieping als hij, dan zou die arme man geen oog meer dicht doen. Nu kan ik gezellig ‘lawaai’ maken beneden, want de rest van de familie ligt één of zelfs twee verdiepingen hoger te ronken. En ze kunnen blijven ronken, want ze horen mij niet. Zij worden pas wakker als ik al lang op mijn werk ben, dankzij onze badkamer beneden worden ze ook pas echt wakker als ik al lang op mijn werk ben.

 

  • Als mijn jongens als moddervarkens uit de tuin komen gekropen, dan stappen ze bijna rechtstreeks de badkamer binnen. Dat scheelt een hoop opkuis.

 

Natuurlijk zijn er ook nadelen, maar die hebben niet zoveel te maken met het feit dat de badkamer beneden is. Het grootste probleem is dat we maar één toilet hebben. Dat is echt een big issue, pijnlijk duidelijk geworden toen hier eens drie mensen tegelijk buikgriep hadden. De kindjes kunnen nu nog op een potje als de nood hoog is, maar met twee volwassen mensen in huis zijn we sowieso one toilet short. En die boys gaan venten worden he, dus het gaat er niet op verbeteren.

Maar goed, dat willen we binnenkort ook oplossen. In een ideale wereld creëren we dan ergens een gastentoilet en boven ook nog ergens een tweede badkamer(tje).

Maar alles op zijn tijd (ge snapt dat ik daarmee bedoel “als we genoeg gespaard hebben en zo”). En zo erg is het ook allemaal niet, want onze badkamer ziet er wel zo uit.

(Ok, geen topfoto. Maar in mijn archief vond ik niet zo vlot betere foto’s. En ik had ook geen tijd om nieuwe te maken (ik bedoel, dat is met opruimen en al) – maar je kan hier het verhaal van de badkamerrenovatie lezen. Er vallen daar trouwens nog extra foto’s te scoren)

En ik ben daar nog altijd wreed content mee.

 

 

Posted in Thuis en al | 8 Comments

De seizoensgroentenchallenge.

Puur is beter dan perfect en eerlijk duurt het langst. Dus: Ik ben niet bepaald een keukenprinses. Het is niet dat ik het niet kan, ik vind het gewoon niet leuk. Ik denk niet graag na over eten en ik ben er niet graag mee bezig. There, I said it. (Het zou wel helemaal geweldig zijn als ik ook niet graag at, maar helaas. Zo goed gezind was moeder natuur mij niet.)

Om maar te zeggen dat koken hier doorgaans een grote opgave is. Ik heb haast nooit inspiratie en mijn lief komt ook niet verder dan rijst en erwtjes met boomstammetjes. Het is thuis altijd een wedstrijd om als eerste DE VRAAG * te stellen, om zo de bal al meteen te kunnen wegtrappen.

Ik zou heel graag the instagramlife ook in het echte leven toepassen, maar dat hele eetgedoe blijft hier toch echt een opgave. Alleen maar gezond eten met kei veel groenten en fruit, het is hier niet altijd de realiteit. Ik vind dat echt steenmoeilijk. En natuurlijk zou ik ook heel graag een flink aantal kilo’s buiten gooien en me fitter voelen en al wat ge wilt, maar het is allemaal gemakkelijker gezegd dan gedaan.

Want ik ben gewoon echt niet goed met groenten. Van de helft van de groenten weet ik het bestaan waarschijnlijk zelfs niet. Pakt dat er nog een vierde is waarvan ik maximum één bereidingswijze ken (ik stoom geweldig veel dingen) en dus draaien we hier vaak in dezelfde cirkel. Het helpt natuurlijk niet dat we twee kleuters hebben die in de fase zitten dat ze al roepen dat ze iets niet lusten, LANG VOOR ZE GEPROEFD HEBBEN. We hebben maar een paar hits ten huize Brutin: brocolli, bloemkool, romanesco, tomaten, komkommer, wortels en erwtjes.

En hoewel ik al behoorlijk wat moestuinprogramma’s achtergeslagen heb, weet ik nog steeds niet echt welke groenten in welk seizoen horen. We zijn natuurlijk ook gewend verwend om op elk moment van het jaar te kunnen krijgen waar we goesting in hebben. En we stellen ons daar veel te weinig vragen bij.

Ik weet nog goed hoe bij ons thuis werd uitgekeken naar de eerste tomaten van het seizoen. Ik ben afkomstig uit de tuinbouwstreek en mijn ouders hadden een slagerij, dus er waren wel wat klanten met een serieuze serre in hun achtertuin. En iedereen was zot content dat er na een lange winter met waterige tomaten, eindelijk weer sappige, smaakvolle exemplaren van de lokale boer waren. Dat was feest, elk jaar opnieuw.

Vorige week kreeg ik een mailtje van mamavanvijf van Maison Slash, met de vraag of ik niet wilde meedoen aan de seizoensgroente-challenge. Aangezien ik zelfs niet snap hoe mensen er in slagen om groenten langer dan twee dagen te bewaren, voel ik me redelijk verplicht om er kei hard voor te gaan.

Het plan is om 1 week lang te koken met groenten van het moment, vanaf 23 april. Dat is blijkbaar een vrij ‘dode’ periode in groenteland, maar gelukkig is er hulp. Sofie Dumont gaat ons door die week trekken, met leuke recepten die daarna gewoon gezinsklassiekers gaan worden.

Deze seizoensgroente-challenge is ook een duidelijke oproep naar supermarkten om volop te gaan voor wat de natuur ons op dat moment van het jaar biedt. Het kadert allemaal binnen de actie “Ik ben meer dan mijn kassaticket”. Het is niet dat we de zwarte piet willen doorschuiven (want ok, de consument vraagt gewoon het hele jaar door alles), maar wel om hen te vragen om het ons makkelijker maken om van seizoensgroenten de easy choice te maken. Hier kan je lezen wat ze nu al doen.

Ik heb mezelf al ingeschreven, en ik wou eigenlijk van jou hetzelfde vragen. (Dat kan hier)

Doe je ook mee?

(Doe het voor de groenten! En de duurzaamheid!)

 

 

* “Wat gaan we vandaag eten?”

**Deze actie is een initiatief van Rikolto – Vredeseilanden, Fairtrade Belgium, Test Aankoop, KVLV, Femma, Gezinsbond, Landelijke Gilden en Maison Slash.

Posted in Kokeneten, Uncategorized | 12 Comments

Van plannen en geen plannen – (En Hoe Sofinesse jarig was en ik alweer taart vergat te eten of een feestje te organiseren)

Ik dacht, ik geef gewoon even mee wat er de laatste dagen zo allemaal gebeurd is:

  • Internetbashing. Ik had me op een facebookgroep positief uitgelaten over de knip op de Bargiekaai (een gevolg van het veelbesproken Gentse circulatieplan), wat voor onze stadswoonwijk betekent dat er geen doorgaand verkeer meer is richting centrum. Een verademing, want ik ben net in de stad gaan wonen om zo min mogelijk een auto nodig te hebben. Enfin, ik dacht dat ik op de neutrale facebookgroep van onze buurt zat, maar ik werd plots langs alle kanten uitgescholden.  Met als algemene teneur: groene, egoïstische, domme trut die stad kapot maakt. Het heeft dus werkelijk twee dagen geduurd voor voor ik doorhad waarom iedereen in die groep mij afmaakte. Ik zat niet in een neutrale groep maar in een NVA-nest. (Geen idee hoe, echt niet)

 

  • Afdruipschaamte. We dromen al lang van een nieuwe zetel, maar het zal bij dromen blijven. Maar omdat we ook graag meubelwinkels doen, gingen we afgelopen zondag eens kijken in een winkel in Belsele. Onze oudste zoon was nogal uitgelaten en moest een paar keer tot de orde geroepen worden (we zijn dat niet gewoon van hem, meestal luistert die van de eerste keer, zeker in het openbaar). Hij liep wat rond tussen de slaapkamers en knalde toen tegen een kast waarvan hij dacht dat het een doorgang was, maar het bleek een spiegel te zijn. Hilarisch momentje, ik kreeg dan ook de slappe lach. Maar de twee verkopers die er op dat moment op aan het kijken waren, konden er minder mee lachen. We werden net niet (on)vriendelijk verzocht om de zaak te verlaten. Auch.

 

  • Afwasvreugde. Een paar weken geleden bleek onze vaatwasmachine naar de bom. We lieten nog een hersteller komen, maar bleken bijna evenveel te moeten betalen als een nieuwe, terwijl we al met een hoogbejaard model zaten. Een nieuwe dus. Maar we moesten eerst nog nadenken, vergelijken, afwegen – ge kent dat wel. En uiteindelijk hebben we dus drie weken staan afwassen. Dat vond ik op zich nog geen ramp, maar uw keuken is zo ne vuilen boel als ge niet alles in de vaatwas kunt ‘verstoppen’. Insert nieuwe vaatwas sinds gisterenavond. Bliss.

 

  • Radiofun. Want sinds vorige week heb ik niet één, maar twee nieuwe programma’s op de radio! Tijdens de week kan je me elke dag bij Nostalgie horen tussen 9u en 10u in Simply The Best. Ik kan daarvoor trouwens jouw hulp gebruiken, want de laatste plaat is altijd een classic gekozen door een luisteraar. Als je dat ook eens wil doen, stuur maar een mailtje! (sofie@sofinesse.be) – In het weekend ben ik je brunch, want dan je me horen tussen 11u en 15u.

  • Kasttwijfels. Ik heb gigantisch veel tips gekregen van veel mensen, waarvoor dank. Niet alles is even haalbaar (lees: betaalbaar) en sommige dingen zijn gewoon te veel gedoe. Maar het rode kast-era nadert zijn einde, ik voel het.

 

  • Blessureshit. Ik was eindelijk weer een beetje normaal aan het lopen. Weliswaar een stuk trager dan voor mijn blessure, maar wel braaf twee keer per week iets tussen de 5 en 10km. Alles op het gemak. Maar toen liep ik eens twee keer achter elkaar 10 km en het ging mis. Pijn, te veel om normaal te zijn. Ik baal serieus. En ik maak zo snel mogelijk een afspraak bij de dokter. Verdomme zeg.

 

  • Verjaardagsmijlpalen. Vorige week is Nostalgie 10 jaar geworden (dat betekent dus dat ik al een DECENNIUM bij dezelfde werkgever werk. En aangezien ik daarvoor nog bij Q music heb gewerkt, heb ik dus ook al meer dan tien jaar radio-ervaring. Zotjes. En ook: twee anciënniteitsdagen!) – Maar dat is niet de enige verjaardag, want gisteren is Sofinesse ACHT geworden. Ook dat vind ik redelijk zotjes.

 

  • Soepliefde. De laatste week vier potten soep gemaakt. Just sayin.

 

  • Voor de rest heb ik nog plannen om te bloggen over mijn groot plan35, onze vakantieplannen, het plan bovenverdieping en nog kei veel andere plannen. Maar ik heb het eventjes te druk met vanalles. Ge kent dat wel.

Posted in Rapporteren | 4 Comments

Dood aan rood!

Geen paniek. Het gaat hier niet over mijn politieke voorkeur. In dit woelige landschap weet ik het toch niet meer. Politiek is vandaag zelfs te mottig om nog woorden aan vuil te maken. Maar deze blog gaat gelukkig over belangrijke dingen: onze gatlelijke rode kast.

Doemme, ik had bij daglicht foto’s moeten trekken.

Het ding was hier al toen we dit huis kochten. Jammer genoeg.

Pas op, niets tegen de kast persoonlijk, want op zich is het wel een zegen. Het is een zwevend model van ZEVEN METER lang, wat een beetje compenseert dat we geen berging hebben. Dat ding zit vol met vanalles, we kunnen ze dus echt niet missen. De kast is trouwens volledig verankerd in de muur en we zijn niet zeker wat daarachter zit (mogelijks geen bezetting), dus de kast afbreken is geen optie. Willen we ook niet, want het is een kei mooi model.

Maar de kleur. Jongens toch, verschrikkelijk. Ik ben nooit fan geweest van het rood/oranje-gamma, maar dit is wel kei hard in your face. In combinatie met onze (ook niet zelf gekozen) zwarte keuken voelt dat veel te hard als een male nineties bachelor pad. Lie-lek. Motttig. Zum kotsen.

We wonen hier binnenkort drie jaar en die periode heb ik al ongeveer elke dag iets aan de kast willen doen. Maar meestal neemt mijn hoofd het over en besef ik dat er echt wel ergere dingen zijn dan een rode kast die je leefruimte domineert. Of dringender dingen die moeten gedaan worden in huis. Soms kan ik het zelfs even laten varen, maar altijd steekt het weer de kop op. Want door die fucking rode kast lijkt elke move om van onze living iets bijzonders te maken, op voorhand een verdronken kalf.

Ik heb me al vaak geïnformeerd, maar schilderen is een moeilijke en dure affaire. Zeker als ik er zelf aan zou beginnen. Want dat betekent dus ook dat er 14 (!!!!) kastdeurtjes moeten uitgevezen worden en na het schilderen weer bevestigd. En vooral: door de hoogglans-ondergrond is er geen garantie op succes. Als schilderen echt een goede optie was, dan zou ik voor lichtgrijs gaan. Neutraal en combineerbaar met veel dingen. (Ik droom daar dus echt van he, gene zever)

Maar nog liever zou ik de kast in hout hebben, om onze hele leefruimte te verzachten. Of helemaal wit is ook een optie. ALS HET MAAR NIET AFGRIJSELIJK ROOD IS.

Toen vorige week heel wat mensen eerder onze rode kast herkenden op Iedereen Beroemd dan onze geweldige smoeltjes (Basiel, Felix en ik – want Tom zou ik nooit zo ver krijgen om op tv te komen), is de haat weer serieus aangewakkerd. Ik kan het niet meer aan om op de kast te kijken, ze moet in een andere kleur.

Maar serieus, hoe pak ik dat aan? Ik besef dat het niet de eerste keer is dat ik erover blog. Maar ik heb het er echt mee gehad.

Ik heb ooit eens van die stickers in huis gehaald om erover te plakken, maar ik durf daar echt niet aan te beginnen. Ik heb echt hulp nodig. En twee dagen zonder werk en zonder kinderen (naar schatting).

Dus vertel mij ne keer internet, hoe los ik dat firstworld(interieur)problem definitief op?

 

(PS: Ik ben bereid tot samenwerking en uitvoerig veel reclame voor schildersbedrijven/designers/creatieve stielmannen. For real, ik verkoop mijn rode ziel)

 

Posted in Thuis en al | 26 Comments

#ouderzonde 7: ACEDIA (traagheid – Hoe ga je om met de druk die op kinderen gelegd wordt?)

Kijk eens aan, we zitten al aan de laatste ouderzonde. Het is nu wel compleet toevallig dat mijn vorige blog ook over verwachtingen en een beetje over de ratrace ging, dus ik ga deze kort proberen te houden.

HOOFDZONDE 7: ACEDIA (gemakzucht – traagheid – luiheid – vadsigheid) – 15 maart
Hoe ga je om met de druk die van jongs af aan op kinderen (en dus ook hun ouder(s)) gelegd wordt. Doe je mee aan de ratrace of ben je meer manana manana?

Mijn kinderen zitten nog op de kleuterschool, dus enige druk is hen op dat vlak (gelukkig) nog volledig vreemd. Ik hoop natuurlijk dat Basiel en Felix geen grote problemen gaan ondervinden op school, maar het kan me ook wel niet schelen met wat voor punten ze naar huis komen. Als ze naar eigen vermogen hun best doen en beleefd zijn, ben ik al lang content. Ik wil vooral dat mijn kinderen gelukkig worden, voor de rest heb ik weinig verwachtingen.

Ik droom natuurlijk ooit van kleinkinderen, ik hoop dat ze een fijne job gaan hebben and so on. Maar tegelijkertijd zijn er maar twee dingen echt belangrijk, dat ze gezond zijn én gelukkig. Dus zo weinig mogelijk druk aub. Ik begin stilaan bijvoorbeeld wel een beetje bang te worden van het huiswerkverhaal, maar wil mijn blik tegelijk open houden. We zien wel hoe dat loopt.

Onze kinderen zijn de mix van twee uitersten op dat vlak. Ik legde mezelf als kind extreem veel druk op (voor alle duidelijkheid, ik deed dat helemaal zelf. Tot op het punt dat mijn ouders voorstelden om wat minder goede punten te halen op school). Naast school zat mijn tijd barstensvol met hobby’s. Ik fietste een paar keer week naar het conservatorium van Mechelen, turnde bij MK Gym en zat ook nog eens in de scouts. En tussendoor moest ik van mezelf ook nog eens de hoogste punten halen. Dat betekende dat ik alles wat niet binnen de 90% lag op dramatische wijze afwees (vraag maar aan mijn moeder of mijn zus. Het drama kon echt heel groot zijn).

Daartegenover stond mijn lief, die zijn jeugd zonder officiële hobby’s heeft doorgebracht. Lezen en computeren a volonté, maar niets in groepsverband of buitenshuis. Misschien een korstondige affaire met badminton, dat weet ik eigenlijk niet zeker.  Ondertussen heeft hij wel een stevig loopvirus te pakken (en mij ook besmet) en het is met ons beide als volwassenen mensen goed gekomen. (Vooral met hem eigenlijk, ik weet dat er bij mij wel vraagtekens geplaatst kunnen worden)

Om maar te zeggen. Onze kinderen hebben op dit moment geen hobby’s en voorlopig voelen wij niet erg veel behoefte om daar iets aan te veranderen. We gaan hen wel stimuleren om naar de jeugdbeweging te gaan, maar voorlopig kan dat zelfs niet (dat is hier met een wachtlijst, en we hebben nergens plaats. Ook al kan Basiel pas vanaf volgend jaar gaan) En als we voelen dat er andere behoeftes zijn, dan gaan we daar zeker op inspelen.

Basiel heeft een een jaar zwemles gevolgd op dinsdag na school en dat was meer dan genoeg voor dat mannetje. Wel heel trots dat hij ondertussen al zijn 50 meter brevet heeft gehaald.

Maar voorlopig voel ik bij hen allebei dat naar school gaan al voldoende prikkels met zich meebrengt. Het is al een hele uitdaging om elke ochtend om 8u15 in de klas te zitten, dat is al meer dan genoeg ratrace voor kinderen die hun leeftijd nog op één hand kunnen tellen.

In het weekend moeten er hier trouwens ook meestal heel dringend kampen gebouwd worden. En torens. En treinsporen. We proberen dan zoveel mogelijk zonder tijd te leven, om de stress die van ons ongetwijfeld afstraalt op de kindjes tijdens de week, een beetje tegengewicht te geven.

Voila. Dat was de laatste.

De andere ouderzonden van andere bloggers kan je hier nalezen.

(PS: aan dat ‘ik ga het kort houden’ is nog werk, ik besef het)

 

Posted in Basiel, Felix, Kind en gezin | 5 Comments

Hoe Sofie aan alle verwachtingen voldoet.

SPOILER: niet.

Als ik eerlijk ben, denk ik dat de meeste mensen maar wat aanmodderen. Want wat ‘we’ (slash de maatschappij) van onszelf verwachten, is gewoon niet haalbaar. Ik maak hier maar even een summier lijstje:

  • We moeten er goed uitzien (toffe kleren én het perfecte lijf)
  • ons huis moet goed uitzien (helemaal netjes én goed scorend op de hipsterschaal van instagram)
  • ons leven moet er goed uitzien (toffe hobbies en al)
  • we moeten veel werken (we moeten ons steentje toch bijdrage aan de maatschappij én bij voorkeur ook een heel interessante job hebben, met het nodige aanzien)
  • we moeten ook zoveel mogelijk bij onze kinderen zijn (aan de schoolpoort staan en ze ontvangen met verse soep, deu-euh)
  • we moeten gezond eten (dat we uiteraard ook zelf maken)
  • We moeten er staan voor andere mensen, vrienden en familie (de hoeksteen van alles)

Aangezien er maar 24 uur in een dag zijn, vergt het maar een klein beetje hoofdrekenen om te beseffen dat je al deze dingen gewoon niet kan waarmaken. Dit is hoe ik er mee omga:

 

  1. Het schoonheidsideaal

Nope, geen avance. Mijn BMI is bijna 27, mijn tanden staan scheef en mijn buik lijkt op een verfrommelde schotelvod. Maar ik heb er deugd van om te gaan shoppen en leuke kleren te dragen, dus ik koop wel redelijk wat. Ik denk zelfs dat ik op dit moment meer uitgeef aan mezelf dan aan mijn kinderen (that bitch!). Maar ik heb het eventjes nodig, en dat is ok. Ik loop twee keer per week een zeer gezapige 5 tot 10km en zet (bijna) elke dag minstens 10.000 stappen. Good enough for now. Soms zijn er zelfs foto’s die redelijk lukken. En zolang mijn lief fan is, probeer ik het los te laten.

 

  1. Het perfecte huishouden

Nope, verre van zelfs. Ons huis ligt er doorgaans bij alsof er net een orkaan gepasseerd is. De dag dat hier iemand zonder proper onderbroek zal vallen, is bovendien heel dichtbij. Ik strijk zelden tot nooit (tip: de was recht ophangen helpt daar geweldig bij), we hebben een poetsvrouw zodat de hygiënepolitie zich toch niet te veel zorgen maakt en rommel is een geweldige fitnessoefening. Ik zou liegen als ik zeg dat ik dat allemaal ok vind . Want the truth is dat ik doodongelukkig word van een ontploft huis. Want dan is er ook geen rust in mijn hoofd en slaat de stress helemaal toe. Vandaag had ik een ‘vrije’ dag (niet echt, ik heb gewisseld met zaterdag omdat ik dan werk) en behalve een lunch met een vriendin, heb ik de hele dag achter huishoudelijke feiten aangehold. Jammer eigenlijk, ik had ook leuke dingen kunnen doen. Foei.

 

  1. Je werksteentje bijdragen

Moeilijke. We werken allebei full time en dat blijft voorlopig zo. Maar Tom neemt in juli wel een maand ouderschapsverlof  (hoera). Ik blijf dat wel een gigantisch moeilijk evenwicht vinden. Als het op mijn job aankomt, ben ik helaas Marjolein die Mike meteen binnendraait. Terwijl ik beter Esther zou zijn die al ongemakkelijk wordt van een hand op haar knie. Want als je je smijt, ben je ook enorm kwetsbaar natuurlijk. En die combo met dat gezin he, mannekes toch. Ik vraag mij bijna dagelijks af of het vroeger niet echt gewoon gemakkelijker was, met iemand aan de haard. (Ik zeg bewust iemand, maar ik weet ook wel dat het uiterst zelden de papa geweest zal zijn. Of is.)

Het combineren van werk en een gezin, dat blijft voor mij één van de grote uitdagingen van dit millenium. De hoeveelheid stress die het oplevert om eigenlijk constant op twee plaatsen te moeten te zijn, is vaak meer dan ik kan dragen. Want ik wil het gewoon allebei doen, en allebei goed doen. Ik heb natuurlijk een heel speciale job en ik ben daarom vaak boos op mezelf. Kon ik niet gewoon iets ‘normaals’ doen en daar content mee zijn? Want als ik niet zo passioneel van radio hield, zouden veel dingen toch wel een stuk gemakkelijker zijn. Tegelijkertijd is er niets zo schoon als mensen een goed gevoel geven met de combinatie van de juiste woorden, de juiste muziek en de juiste glimlach. Dat blijft zo fucking fantastisch, zelfs na meer dan 10 jaar. (Inderdaad, over drie weken werken ik 10 jaar bij Nostalgie. En daarvoor ook een paar maanden bij Q. Dat is dus meer dan een decennium, gasten)

 

  1. De perfecte moeder

Totaal niet, maar hoeft ook niet. Ik ben dan wel behoorlijk zelfzeker als moeder, ik weet vaak echt niet hoe het te rijmen met ook de perfecte werknemer te zijn. Ik kan er gewoon niet genoeg zijn voor die jongens en heb het daar serieus moeilijk mee. Ze zijn perfecte gelukkig in de STIBO, ze gaan zot graag naar hun grootouders en vinden het meestal feest als er eens een babysit komt. Maar ik mis hen veel vaker in het dagelijkse leven, dan bijvoorbeeld wanneer ik er een paar dagen met Tom tussenuit knijp. Een avondspits is zo druk en kort! Het gaan slapen gaat hier de laatste tijd trouwens niet zo vlot, waardoor ik daar geweldig tegenop kijk. Terwijl ik normaal echt kei veel energie krijg van mijn kinderen en zij mijn ontstresser zijn. Bij het slaapwelmoment (ik zeg moment, maar is dus een uur of zo) ben ik zelf vaak zo kapot, dat er geen energie meer overblijft voor andere dingen (daarna). Een paar keer per week val ik dan ook echt dood neer in bed of kan er nog (klein) een tv-avondje af. Maar ik zou zo graag eens met een fijn gevoel over de to-do-list gaan slapen, ge hebt er geen idee van. Dus laat ik het hier op houden: ik probeer een leuke, correcte, liefhebbende moeder te zijn en kan alleen maar hopen dat zij hetzelfde gevoel hebben.  En het blijft de rol van mijn leven.

 

  1. Healthy food on the table, gasten.

Fail. Epic fail zelfs. Ik ben niet graag bezig met eten, ik denk niet graag na over eten, ik vind dat meestal echt een zware last. Gelukkig ben ik wel efficiënt. Dus: onze kinderen eten warm op school en voor mijn lief neem ik een tupperware pot mee, die ik vul in het bedrijfsrestaurant. Op de gezondheidsschaal niet fantastisch, maar het lukt gewoon even niet anders. Wij zijn altijd kei blij als we in het weekend ergens moeten gaan eten, dat is toch al één keer de wat-gaan-we-vandaag-eten-vraag ontweken. Van de meeste groenten heb ik geen idee hoe ik daar mee aan de slag moet, laat staan dat ik er al in slaag om ze langer dan een dag te bewaren. (Groenten deftig bewaren, hoe doe je dat toch?) Zolang ik af en toe een instagramontbijtje neem, zal het wel goedkomen zeker? (Nee serieus. Dat is nu echt iets waarvoor ik kaboutertjes zou willen. Kaboutertjes die gezond eten maken en er tegelijk voor zorgen dat ik NOOIT zin heb in ongezonde dingen. Kortom, alles wat lekker is dus). Toevallig eten we vanavond wel zoete aardappelsoep, zalm uit de oven, gestoomde romanesco en gebakken patatjes, maar dat is echt toevallig.

 

  1. Being the best framily in the world

Halve flop. Ik zou er heel graag veel meer zijn voor heel veel mensen, maar soms is het gewoon al moeilijk genoeg om je eigen boel draaiende te houden. Dat is jammer, maar het voordeel is dat het bij echte vrienden/familie niet uitmaakt dat er wat tijd over gaat. Omdat ik mijn grenzen goed moet bewaken, zeg ik vaker dan ik zou willen ‘nee’. Ik ben gezegend met een paar geweldige mensen in mijn familie (en daar reken ik mijn schoonfamilie ook bij) en heb geweldige vrienden. Dat is rijkdom. En bij deze mijn excuses als ik niet altijd de beste dochter, zus of vriendin ben. En bedankt om er wel voor mij te zijn!

Je ziet het, ik ben over de hele lijn vierkant gebuisd. Is dat erg?

Bijlange niet. Ik probeer het los te laten. Mijn battles te kiezen. Mijn zegeningen te tellen.

Het hangt er ook maar van af hoe je het bekijkt. Want als je geen verwachtingen hebt, hoef je daar ook niet aan te voldoen.

Ik zit kei hard in teamikmoddermaarwataan. So be it, ik doe vooral mijn best om in teamcontent te zitten.

(En jij?)

Toevoeging: Na een paar reacties te lezen, heb ik de indruk dat deze post – alweer- redelijk verkeerd begrepen is. Het was net mijn bedoeling om duidelijk te maken dat al die stomme verwachtingen de pot op kunnen. Ze zijn niet realistisch, ze zijn bijna belachelijk. Zoals ik zei, teamcontent, daar ga ik voor. Maar dat is precies niet zo over gekomen. Damn zeg.

Posted in Kind en gezin, Want zo ben ik | 48 Comments

#ouderzonde 6: IRA (Waarmee duwen de kinderen op je spreekwoordelijke knoppen?)

De zesde ouderzonde is niet om mee te lachen.

HOOFDZONDE 6: IRA (woede – toorn – wraak – gramschap)  Waarmee duwen de kinderen (of je kind?) op je spreekwoordelijke knoppen?

Ons gezin moet vooral een warm nest zijn, dus een of ander schrikbewind hoort daar voor mij niet in thuis. Ik probeer het kwaad zijn daarom echt te beperken. Eigenlijk lukt dat ook vrij goed, wij hebben – zonder zeveren – echt brave kinderen. Uiteraard zijn er wel duidelijke regels en grenzen, en als die niet gerespecteerd worden, dan hangen daar ook consequenties aan vast.

Felix daagt graag uit en test voortdurend zijn grenzen af, maar het helpt om te weten dat het heel typisch is voor zijn leeftijd. En om te beseffen dat het drama veel groter is voor  hem als ik niet het juiste mes gebruikt heb om zijn boterham te smeren, dan voor ons. Ik kijk er glimlachend naar, troost hem of laat de frustratie eruit. Afhankelijk van de situatie.

Ik had al eens gezegd dat ik de strenge ben thuis zeker? Ik vind dat niet erg, maar mijn hart heeft er wel vaak last van dat papa hun grote held is en ik iets minder. Al weet ik niet zeker dat het daardoor komt, maar het steekt wel.

Ik ben verre van de perfecte moeder, ik streef dat ook helemaal niet na. Ik volg gewoon mijn gevoel. En kunnen die kleine rakkers op mijn foute knoppen duwen?  Hell yeah.

Wat wil je op je boterham? Nee je mag niet naar Dora kijken. Nee je mag je boterhammen ook niet in de zetel opeten. Wat wou je eigenlijk op je boterham, want je hebt nog niet geantwoord

– Een kwartier later –

Is je boterham al op? Ga je je kleren komen aandoen? Ik heb nu al 35 keer lief gevraagd om je kleren aan te doen, de volgende keer zal ik boos moeten worden. Ik ga tot drie moeten tellen he. Je moet echt nu je kleren aandoen, want we gaan anders echt te laat op school zijn. Jawel, je moet echt een propere onderbroek aandoen. Sorry, ik moet echt even je gezicht wassen, je hoeft niet te doen alsof je doodgaat. Oh jawel hoor, vandaag gaan we ook onze tanden poetsen. Jongens, schoenen aandoen. Nee lieverd, je kan nu echt geen sandalen aandoen, daarvoor is het echt te koud. En je moet echt een jas aandoen ja. Enfin, van mij moet je niets, maar niet komen zagen dat het koud is zo meteen he. Maar zijn je schoenen nu al aan zeg?

-Diezelfde avond –

Over een halfuurtje gaan we slapen he jongens. Dat is wanneer de klok die cijfertjes heeft. Als jullie nu al je pyjama aandoen, mag je nog naar iets kijken.

-Twintig minuten later –

Ik zie nog steeds geen kindjes die een pyjama aanhebben. We gaan bijna naar boven. We gaan één verhaaltje lezen en dan gaan we slapen. Gaan jullie nu eindelijk jullie tanden poetsen aub? Nee, je mag geen snoepje, nee. Ook geen wafel, nee. Maar nee jongens, nu is echt niet de moment voor een boterham met vleesje. Waarom hebben jullie aan tafel niet gegeten? Kom, we gaan naar boven.

-Een uur later (nadat we al een keer of zeven twee verdiepingen naar beneden en naar boven zijn gehold)-

Slaapwel. Zoek het zelf maar uit.

-Een halfuur later-

Oh my god liefje. Hoe schattig zijn die eigenlijk als ze slapen? *kijkt nog tien minuten verliefd naar haar kinderen*

Ik heb het nu echt wel sterk uitvergroot, want meestal gaat het goed. En als ik naar mezelf kijk: ik vind het ook vreselijk als ik me moet haasten. (Ik sta nog liever twee uur vroeger op dan constant het gevoel te hebben om achter de tijd aan te hollen) Dus misschien draag ik die stress voor een stuk wel over op mijn kinderen? Het gaat gewoon niet vooruit ‘s morgens en je kan hen niet dwingen (wil ik ook helemaal niet), maar om 8u15 gaat die schoolbel wel! En te laat komen, staat ook niet in mijn woordenboek.

Eerlijk is eerlijk, papa is gewoon een stuk beter in de ochtendspits dan moeder. Maar ik ben dan weer beter in de avondspits. (Binnenkort stappen we weer in die vaste routine, best voor iedereen denk ik) Vermoeide kindjes afhalen van school, luisteren naar hun verhalen op school, boterhammetje eten, van tijd nog vers avondeten fiksen en tussendoor nog wat was wegwerken. No iggie. Maar het echte slapengaan is de laatste tijd wel in een vreselijk gevecht veranderd (zoals ook donderdag ook al gezegd had op de facebookpagina van deze blog) maar HET IS EEN FASE, HET IS EEN FASE, HET IS EEN FASE.

En eigenlijk is dat ook niet helemaal eerlijk, want meestal zijn mijn kinderen de laatste mensen die mij op de zenuwen werken. Ik kan heel veel van hen verdragen, zelfs al ik moe ben.

Maar dat ze het na een uitgebreid en heel rustig avondritueel (kei hard volgens het boekske) een uur later nog steeds uithangen, dat is me de laatste dagen echt wel een beetje te veel.

Met nog een logeetje gaat het meestal wel vlotter. De foto dateert van een paar maanden geleden en toen ging het gewoon vanzelf vlotter. Het is dus echt een fase.

Ik bedoel, er zijn grenzen he. Ik drink namelijk geen wijn of zo, ik heb mijn halfuurtje Huizenjagers of Thuis dus echt nodig.

 

Posted in Basiel, Felix, Kind en gezin | 3 Comments