De storm voor de storm.

Gisteren moesten mijn collega’s één positieve eigenschap van mij op een post-it schrijven. Het was voor een brainstormopwarming, maar ook geweldig verhelderend. Ik had hetzelfde over mezelf moeten doen, maar ik mocht ook meerdere positieve eigenschappen (van mezelf) opschrijven. Soit, wat bij iedereen naar boven kwam: open en eerlijk. Dat is ook wel hoe je me hier kent geloof ik, dus er zal wel iets van zijn.

img_2682

Ik ga dus eerlijk zijn: het draait hier op deze blog op dit moment niet helemaal zoals ik zou willen. Ik weet hoe het komt, dus het is niet erg. En ik vermoed dat het over een tijdje ook wel allemaal weer in de plooi zal vallen. De vakantie was heerlijk en zalig, maar al geweldig onregelmatig. En toen volgde een periode die nog drukker en nog onregelmatiger was, waardoor ik mijn vaste blogmomentjes gewoon heel moeilijk kon vastgrijpen. Omdat er te veel andere dingen kwamen tussen fietsen, omdat elke dag een ander schema en een ander ritme werd gevraagd. En ik heb blijkbaar toch best een zekere regelmaat nodig. Gewoon minder tijd om rustig en goed te schrijven, of zoiets.

Misschien hebt ge er niks van gemerkt, des te beter. Indien wel: mijn excuses. Maar ik heb er zelf echt last van, het voelt een beetje alsof ik dat hier wat verwaarloos en dat voelt niet fijn. Alsof ik mijn blogideeën niet kan stroomlijnen, of er niet mee aan de slag kan. Maar er is heel veel beweging geweest en dat heeft geleid tot iets behoorlijk spannend, nieuw en leuk dat binnenkort gaat beginnen. Om maar te zeggen dat daar heel veel energie naartoe gaat. En uiteraard ook naar mijn twee heerlijke zonen en hun fantastische papa. En nog wat mensen die me lief zijn. Ge kent dat wel.

img_2678

Maar zo intens ook, ge hebt er geen idee van. En spannend. Geef me nog even, dan komt de flow wel terug. En ik ook.

En awel, ja _Dat_ spannende hopelijk ook.

Posted in Want zo ben ik | 2 Comments

De Ridderstraat.

We zaten in de auto, op weg naar de Efteling. Door het familieweekend waren de kinderen een beetje overal beland. Wij hadden Felix mee, en ook nog twee nichtjes. Ik ben altijd de enige vrouw in het gezin, dus ik vond het heerlijk dat de meisjes eens in de meerderheid waren.

Onze gps zei dat we over twee kilometer rechts moesten afslaan, naar de Ridderstraat. De achterbank vroeg vervolgens of we al in de Ridderstraat waren. En of we nu al in de Ridderstraat waren. En zijn we nu al in de Ridderstraat?

Twee kilometer later reden we eindelijk door de Ridderstraat. “Maar Sofie-ie, waar zijn de ridders? Dat is hier toch de ridderstraat?”

– Euh –

Mijn lief had een geniaal antwoord. “De ridders zijn al vertrokken naar de Efteling he. We gaan die daar wel zien. Maar nu zijn er geen ridders meer in de Ridderstraat.” Ik was serieus onder de indruk van mijn lief. Goeien bal, schat. Toen zei Estée, vier jaar:

“Maar ik ga toch goed kijken. Misschien zien we nog een trage ridder”.

Ik heb er de hele dag om moeten glimlachen.

 

(De rest van het familieweekend was ook geweldig. Roompot De Katjeskelder is een echte aanrader. Zelfs toen mijn zus en ik volledig verloren waren gelopen tijdens het joggen. En alle kinderen moe waren en heel veel lawaai maakten. Zeven in totaal.)

Posted in Trippen | 6 Comments

Negenduusd, forever.

“Serieus?”, zeggen mensen meestal als ik vertel dat ik op mijn zestiende van de excursiebus stapte in Gent en voelde dat ik thuis kwam. Maar ik voel dat ze intern meestal eens goed met hun ogen draaien. Het is nochtans echt zo. Ik voelde dat ik hier moest zijn, dat Gent mijn plek was. Maar mijn moeder dacht er even goed het hare van toen ik diezelfde avond vertelde dat ik ooit in Gent zou gaan wonen. Yeah right, Fie. 

Een paar jaar later raapte ik alle spulletjes samen die ik had gekregen. Een bureaustoel en matras van mijn oma, een rek van de winkel van mijn tante, stoelen van mijn andere grootmoeder, een tapijt van ikweetnietmeerwaar, een servies van onder de kerstboom en vooral een grote portie zenuwachtigheid en enthousiasme. Al dit hebben en houden werd op de paardencamion van mijn vader geladen. Dat heb je goed gelezen, ja. De paardencamion. Een historisch geval dat al een paar jaar officieel in de categorie OIdtimer valt en waar je toch gemiddeld een paard of drie in kwijt kan. Dat er ook een klein beetje mest in lag, nam ik er graag bij.

Maar je moet het je echt voorstellen. Hoe die camion (ik zou het woord ‘vrachtwagen’ gebruiken, maar dat past echt niet bij het ding, het is gewoon een camion) zich een paar uur later in de Gentse binnenstad wrong. Vlak voor mijn kot – in de Florbertusstraat – werd het ding in het midden van de straat stilgelegd en ging de valklep open. Alsof we hele dagen niets anders doen, laadden mijn ouders en ik de paardencamion uit.

Mijn vader reed toen terug naar huis, mijn moeder en ik bleven om de meubels weer in elkaar te zetten. We kunnen er nu al mee lachen, maar op het moment dat we dat winkelrek weer in elkaar probeerden te krijgen, was het eerder met tranen dan met de slappe lach. Uren zijn we er aan bezig geweest, op een hete dag in mijn nieuwbakken kot. Dat rek heeft genoeg gevloek over zich heen gekregen voor de komende twintig jaar. We hebben het uiteindelijk niet eens echt in elkaar gekregen, maar half scheef en met een paar vijzen tekort kan zoiets blijkbaar ook een paar jaar overleven.

Ik was apetrots op mijn eigen plekje. In deze digitale tijden kan ik mezelf wel voor de kop slaan dat ik er geen foto’s van heb, maar gelukkig zit het helemaal in mijn hoofd. Maar sorry dus, ik heb geen foto.

Het was roze met rood. Ik mocht de muren niet schilderen en aangezien het gekregen tapijt roze was, hebben we de andere accenten daar aan aangepast. Mijn oma maakte een rode dekbedovertrek met een roos hoeslaken en roze kussens. Over de lelijke witte kast gooide ik een rood doek. En zo nog wat dingen.

Ergens in de licenties kreeg mijn kot een totale make-over, na een vrij dramatische relatiebreuk (uw eerste lief joh, wat wilt ge?) werd groen de nieuwe accentkleur. Het tapijt was toen al gesneuveld na binnenhuisoverstroming (bovenbuurman kotst in lavabo, zet de kraan open en valt in slaap. Een paar uur later stroomde het water bij mij – twee verdiepingen lager – volle bak binnen. Buren hadden de brandweer gebeld, die gingen net de deur inbeuken. Aah, die studententijd toch.) Na wat bezoeken aan een bepaalde Zweedse meubelwinkel, was het nog meer mijn plekje.

Meer dan zes jaar heb ik er uiteindelijk gewoond. Zelfs toen ik al werkte, ben ik nog bijna twee jaar op mijn kot blijven wonen. Dat is niet superlegaal, maar ik wilde op eigen benen staan en kon niet echt veel meer betalen. En Julien was lief, ik mocht blijven. Dik zes jaar zonder warm water, met een gore douche en keuken die ik na het vierde jaar niet meer durfde te betreden omdat er een muis was gespot. Allemaal opgelost. Ik had mijn eigen keukentje gebouwd (frigo met twee elektrische kookplaten op en een afwasteil) en een fitnessabonnement genomen om het doucheprobleem op te lossen (en te sporten, of course!). Ik heb wel nog altijd de neiging om de waterkoker te gebruiken,  omdat ik steeds vergeet dat er ook kranen bestaan waar warm water uit komt.

Bijna zeven jaar. Ik herinner me nog levendig hoe mijn ouders allebei hun tranen moesten wegslikken toen ik vertrok. Het was ook wel stoer, hoe ik op 30 september 2002 helemaal alleen achterbleef in Florbertusstraat nummer vier. Alleen, met een doos wafels die mijn grootmoeder me nog snel had toegestopt, om het ijs te breken met de andere kotgenoten. Alleen, nog zwaaiend naar mijn moeder en zus die weer naar die veilige thuis reden. Alleen. In Gent.

Binnenkort gaan ze hier weer beginnen binnendruppelen. De nieuwe studenten, die nog niet beseffen welke tijden voor hen liggen. Die zullen verdrinken in het aftasten van grenzen of in de cursussen. Die verloren zullen lopen of zich meteen een vis in het water wanen. Die zullen slagen, die zullen falen, die zullen genieten, die zullen vloeken, die zullen groeien.

En misschien zou ik wel eens een week weer in dat studentenleven willen stappen (zonder kinders en met hopen tijd), maar eigenlijk ben ik heel blij dat het gepasseerd is. Ondanks het diploma met onderscheiding, was het helemaal mijn ding niet.

Geef mij maar nu. Het enige wat gebleven is, wat altijd was in mijn hart, is Gent.

Negenduusd forever.

Posted in Gent, Want zo ben ik | 7 Comments

#alweernietdebruid

Als je op zaterdag door het centrum loopt, durf ik er geld op te zetten dat je minstens drie vrijgezellengroepjes tegenkomt. Je herkent de vrouwen meestal aan hun gemeenschappelijk T-shirt met opschrift, soms vergezeld van vreemde dingen in hun haar (minnie mouse oren, fluffy diademen of strikjes). De mannen hebben meestal één extreem genantverklede kerel in het gezelschap die andere vrouwen moet kussen of aflikken, of eventueel hun telefoonnummer moet proberen te bemachtigen. Daarrond zweeft doorgaans alcohol en testosteron. Gemiddeld drie à vier op een zonnige zaterdagmiddag in centrum Gent.

Datzelfde gemiddelde zien wij ook terugkomen in het aantal huwelijken per zomer in onze agenda. De afgelopen jaren toch minstens drie, met ook uitschieters tot zeven op één jaar tijd. We zitten natuurlijk in de drukst be-trouwde leeftijdscategorie, maar toch. Dat blijft veel.

Dat is geweldig uiteraard, want het is een ongelooflijk fijn gevoel dat mensen ons er graag bij willen op hun grote dag. En ik moet daar niet onnozel over doen, dat wil op de een of andere manier ook zeggen dat wij een hoop vrienden hebben die hun geluk hebben gevonden, dus duizend keer hoera.

Maar er zijn ook wat mindere kantjes aan. Het is duur. Vier huwelijken op een paar weken tijd, dat kost een bom geld. Omdat je uiteraard met veel liefde en plezier een cadeau geeft, en daarbij niet als een gierige pin wil overkomen. Geen gemakkelijke vraag trouwens, wat een ‘correct’ bedrag is om aan een trouwend koppel te schenken? Hoeveel geven jullie zo gemiddeld? Ik weet dat er mensen zijn die pas na het feest iets overschrijven en dus eigenlijk het bedrag aanpassen aan het ‘genre’ feest. Maar ik wil zo niet redeneren. Ik geef een cadeau omdat ik mensen graag zie en omdat het hun grote dag is, niet om mijn eten of drinken te betalen. Wat voor ‘genre’ feest het is, dat is de keuze van het koppel. Maar los van het cadeau wil je er natuurlijk ook goed uitzien. En dan ben ik nog niet eens van het type dat je iets maar één keer kan aandoen bij dezelfde mensen (for real, ik zou het zelfs geen enkel probleem vinden als vrouwen op mijn trouw in het wit zouden komen, die fuss heb ik nooit begrepen. Maar ten eerste is er geen ‘mijn trouw’, ten tweede trek ik zelf ook geen wit kleedje aan als ik ben uitgenodigd.) Maar vestimentair moet het natuurlijk wel in orde zijn, en ook dat is niet gratis.

Maar kijk, het klinkt nu bijna alsof ik trouwen vreselijk vind. Terwijl iedereen natuurlijk weet dat ik niets liever zou willen dan zelf JA roepen. Over twee weken zijn we denk ik officieel het enige koppel in onze vriendenkring dat (nog?) niet getrouwd is, dus ik verwacht dat het aantal huwelijken vanaf volgend jaar wel sterk zal verminderen. Maar het zit er dus niet in. Tom zegt trouwens altijd al lachend dat er elke keer een maand bij komt voor hij een aanzoek doet, telkens ik zeg dat ik het zo jammer vind dat we niet getrouwd zijn. Onmiddellijk gevolgd door de mededeling dat dat natuurlijk een grapje is, want dat hij het nooit zal vragen. (For the record: ik heb het al gevraagd en hij zei nee)

img_2457

We hebben ondertussen al een aantal keer op de eerste rij gestaan, wat eigenlijk minstens zo plezant is. Tom is al getuige geweest bij een vriend, vorig jaar is mijn schoonzus getrouwd, we hebben al eens een bruidegom gehad die bij ons wakker werd op de ochtend van de trouw, ik was afgelopen 22 juli nog getuige (het verslag daarvan verdient een aparte blogpost, die komt er nog) en vrijdag was Tom lid van de grooms’ party op een echte American Wedding. Ik heb daar altijd van genoten, op de zijlijn is het eigenlijk even leuk. Allez, dat denk ik toch, want ik weet natuurlijk niet zeker hoe het precies voelt om het trouwend koppel te zijn.

img_5717 img_6561 img_08001 img_6565

Omdat ik zo trouwlustig ben, denken mensen nogal gauw dat ik het klassieke plaatje wil. Tom die me komt ophalen, burgerlijke trouw, gevolgd door een kerkelijke ceremonie en daarna een gigantisch feest. Maar zo gaat de bal nog al eens de verkeerde kant op. Want door al bij zoveel huwelijken aanwezig te zijn, weet ik vooral heel goed wat ik niet wil. En ja, ook wat ik wel wil. En het klassieke plaatje, dat interesseert me niet zoveel.

Ik droom van een leuk, romantisch en origineel aanzoek. En als ik echt wild mag gaan met mijn gedachten,  dan was ons wettelijk huwelijk een losse aangelegenheid. Ik zou misschien zelfs met de fiets willen gaan, en onze kindjes meenemen. Geen sjiek gedoe, zelfs geen bijkomende uitleg op het stadhuis. Waar ik wel echt naar verlang, is naar een ceremonie, vrij van enige godsdienst. Een combinatie van muziek, speeches van mensen die ons heel na aan het hart liggen en wat fijne teksten. En vooral, persoonlijke geloftes. Ik zou mijn liefde graag eens uitspreken voor Tom en voor alle mensen die wij graag hebben en zien, en deze emokip wil natuurlijk ook dat Tom hetzelfde doet voor mij. In mijn hoofd is dat op een warme zomderdag onder een boom, omgeven door alleen maar mensen die daar willen zijn, en van wie wij willen dat ze er zijn. Dat laatste is een moeilijk punt in het hypotetische verhaal, want er zijn ook altijd mensen die geacht worden op zo’n gastenlijst te staan (volgens de klassieke regels dus), maar ver buiten onze wishlist vallen. (Die gastenlijst, dat lijkt mij echt het allermoeilijkste).

0368_barbara-christian_22-juli-2016__t3a0668 0244_barbara-christian_22-juli-2016__t3a0352 0852_barbarachristian_extra_22-juli-2016__t3a1261

Daarna een heel los een ongedwongen feestje. Met kinderen in de namiddag, zonder kinderen tot in de vroege uurtjes. Met een bar, een frietkot en een ijskreemkar. Of zoiets. Op een locatie waar mensen misschien kunnen blijven slapen. Met zeteltjes ook en een dansvloer, allemaal heel los en ongedwongen. Maar dus wel net iets meer als met onze ouders stiekem naar het stadhuis gaan om te tekenen en verder niets. Want dat laatste ziet mijn lief namelijk wel zitten (Grijns. Het gaat hem niet over het niet willen trouwen, het gaat hem over het niet in de belangstelling willen staan. Ook al zou ik met plezier het grootste deel van die taak op mij nemen. Knipoog.)

Er zijn maar een paar problemen om deze droom tot werkelijkheid te brengen. Het gebrek aan een aanzoek, om te beginnen. Maar ook onze bankrekening en mijn gierigheid. Want zelfs als je het klein en gezellig houdt, is het natuurlijk niet gratis. En dat is wel heel veel geld voor één dag die voorbij vliegt. En ik wil er niet van uit gaan dat ‘het zichzelf wel terugbetaalt’, want ik verwacht van alle mensen in ons hart geen cadeau. Als je iemand uitnodigt, dan is het omdat je wil dat die persoon erbij is. Niet omdat je wil dat die ook een bijdrage levert. Enfin, zo denk ik er toch over.

Maar kijk, het zal bij dromen blijven. En eigenlijk is dat wel ok. Het is maar één dag, beter een leven lang vol liefde zeker? Want dat is er zeker genoeg.

0357_barbara-christian_22-juli-2016__t3a0640

Toch blijf ik kei hard de hashtang ‘alweernietdebruid’ gebruiken.

You never know. Toch?

Posted in Liefde, Uncategorized, Want zo ben ik | 22 Comments

Van rode lopers, goodies en één van mijn favoriete winkels.

We stonden aan de kassa met een paar geselecteerde items. Ik wilde het liefst de hele winkel mee naar huis nemen, maar dat was budgettair geen topidee. We konden het ook niet dragen, want we waren gewoon aan het shoppen op ons weekendje weg in Eindhoven. Toen de vriendelijke kassadame vroeg of we een klantenkaart wilden, vroeg ik of er in België ook winkels waren. Drie kwartier eerder had ik nog nooit van Sissy-Boy gehoord.

Er ging er binnenkort eentje komen in Gent. Ik ging uit mijn dak. Ze zei iets over een postgebouw en in de lente. Ik ging nog meer uit mijn dak, een Sissy-Boy in mijn stad. Heerlijk.

Heel wat maanden later kreeg ik van de store manager van de Gentse Sissy-Boy (is dat de juiste titel Romina?) – terwijl ik me aan het vergapen was aan al het moois in de winkel, ik kan maar beter eerlijk zijn – een persoonlijke uitnodiging voor de officiële opening van de Post. Het was met goodies en hapjes, zei ze en het ging heel tof worden. Natuurlijk kom ik Romina, you had me at goodies.

Afgelopen dinsdag was het zover.  De homo touristicus vertelde het verhaal achter het Postgebouw, aangevuld door een vlotte Hollander die de uitleg van de renovatie deed. Ik kan daar kort over zijn: het is geweldig goed gedaan. De Post Plaza ziet er fantastisch uit. Blij dat dit mooie plekje op de Korenmarkt na jaren van leegstaan en aanmodderen eindelijk een waardevolle invulling heeft gekregen.

img_2352

Ge moet vooral zelf gaan kijken, maar het zijn dus vier winkels die in elkaar overvloeien (Men at Work, Skin Cosmetics, Sissy-Boy en Pain Quotidien). Dat mag je letterlijk nemen, want er zijn GEEN muren. Zotjes, maar het past helemaal bij het gebouw. Enfin, ge moet echt gewoon gaan kijken om het te snappen.

De goodies van de Man at Work waren trouwens redelijk aan de zotte kant. Check my bomber jacket, baby.

img_2368

Bij Skin Cosmetics kregen we een doosje met allerlei productjes die ik helaas nog niet heb kunnen testen, maar die alvast geweldig voelen en ruiken. En de Pain Quotidien is ook gul geweest (en vooral lekker vent, lekker. Chance dat het geen vastendag was)

img_2357 img_2356

 

Maar ik ging eigenlijk vooral voor mijn favoriete winkel: de Sissy-Boy. Je hebt er kleren, maar ook woondingetjes en megatoffe spullen voor kinderen. Check it out yourself, dat is goede raad van tante Sofie. Topwinkel, alleen met wat een gekke naam. Daar zit een verhaal achter (iets met keizerin Sissy en al, dus op zich nog wel cool), maar onthoud vooral dat je op Instagram best ver weg blijft van #sissyboy. Sorry als ge het ondertussen bekeken hebt, maar ga dus vooral voor #sissyboy1982.

img_2353 img_2354

Kijk, ge denkt misschien dat ik alle vijf botten naar een persevent moet of op de rodeloper wordt verwacht. Dream on, dat valt serieus tegen. Pasop, ik deed dinsdag alsof ik alle dagen niet anders doe dan op persevenementen rondlopen, en volgens mij is het niemand opgevallen.  Ik had gelukkig een geweldige compagnon. Van op afstand kennen we elkaar al jaren, maar het was een waar genoegen om Oon nu ook in het echt te leren kennen. We hebben al een halve ontbijtdate geregeld. Mogelijks in de Pain Quotidien bij een ontbijtje, want ze hebben daar lekkere dingen. Heb ik van horen zeggen hoor, want ik heb er maar een paar geproefd. (Ok, dat is gelogen. Ge hebt me door.)

Persevents als dit, bring it on.

img_2360

En dan ga ik nu nog wat staren naar mijn fantastische goodies. En sparen voor mijn volgende bezoek aan de Post. Onze Post, op de Korenmarkt. Negenduust,  Gent.

img_2366 img_2370

PS: Romina heeft mij op geen enkele manier gedwongen om dit te schrijven. Ik ben gewoon oprecht mega enthousiast.

Posted in Gent, Want zo ben ik | 4 Comments

5:2 (dieet) en borstvoeding.

En hoe gaat het nog met dat 5:2-dieet? Goed, danku. Al noem ik het liever een levenswijze dan een dieet, want voor mij is dit de sleutel om mijn gewicht onder controle te houden. Veel mensen zouden geweldig teleurgesteld zijn dat er op een halfjaar tijd ‘maar’ 6 kg is afgegaan, maar ik ben daar zot content mee. Omdat ik nog geen halve minuut het gevoel heb gehad dat ik op dieet ben en dingen moet laten.Win-win.

Voor de vakantie had ik mezelf als doel gesteld om niet bij te komen, en dat is perfect gelukt. En geloof mij, ik heb bij momenten het vreetvarken uitgehangen. Maar ondertussen begint het echte leven weer (bummer) en ga ik rustig proberen om de volgende 6kg er af te krijgen. Ik zou dat graag zien lukken tegen dat het boek van Lien uitkomt (11 oktober), maar het zou ook kunnen dat het pas tegen Kerstmis is. Of misschien nog later. En eigenlijk maakt het ook niet zoveel uit. Want het voelt allemaal heel gezond en haalbaar, en ik zit redelijk goed in mijn vel. Ik zou over the moon zijn met een nieuwe voordeur op de weegschaal, maar dat duurt nog minstens 4kg. En geen stress of druk is het motto van deze levenswijze. De enige grens is: niet bijkomen. Afvallen mag altijd.

Ik ben dus nog altijd een gigantische fan van 5:2 (does it show?)en eigenlijk wordt het alleen maar erger. Maar ondertussen krijg ik ook wat vragen over hoe dat nu zit met diëten en borstvoeding. Want het is toch wel wat met deze wereld he. Langs de ene verwacht ‘men’ dat er amper een paar weken na de bevalling niets meer te merken is van een zwangerschap, langs de andere kant gaan mensen meteen op hun achterste poten staan als je ‘diëten’ en ‘borstvoeding’ in dezelfde zin durft uit te spreken. De fabelcommissie roept nogal graag dat je dat beter niet doet omdat er dan afvalstoffen in je melk terecht komen. Tegelijkertijd wordt borstvoeding wel aangeprezen als de meest natuurlijke manier om je zwangerschapskilo’s te doen wegsmelten. Een vat vol tegenstrijdigheden, dus hoe zit het nu echt?

Eerlijk duurt  het langst. Lien was ook niet bepaald enthousiast toen ik het 5:2-dieet wilde uitproberen, precies omdat ik borstvoeding geef. Maar nadat ik navraag had gedaan bij o.a. La Leche League, kreeg ik toch groen licht van de goeroe (zo noemen wij haar al lachend, maar het is wel zo. Dankzij haar heb ik voor het eerst in mijn leven iets gevonden dat lukt en dat me echt bevalt. Nu toch al een paar maanden, langer dan ik eender welk ander dieet ooit heb volgehouden). Mag je diëten bij borstvoeding? Ja.

Toch wil ik graag een paar kanttekeningen maken bij de combinatie. Zoals altijd, kan een portie gezond verstand geen kwaad. Het is niet de bedoeling om deze levenswijze aan te vatten als je nog meer dan de helft van de nacht wakkker bent, je geknipte en genaaide snee nog pikt en je nog even niet weet hoe andere mensen er in slagen om een douche te nemen. Ik ben zelf begonnen met 5:2 toen mijn jongste zoon een jaar werd, dus pas op maand 12 van de borstvoeding.

IMG_2099

Ik ben van het principe dat een vrouwenlichaam negen maanden ‘op’ gaat, dus ook negen maanden de tijd moet krijgen om weer ‘af’ te gaan. Het is uiteraard altijd een goed idee om gezond te eten en gezonde keuzes te maken, maar strenge diëten zijn niet aan te raden in deze periode. Zeker niet in de periode dat je exclusief borstvoeding geeft (doorgaans de eerste zes maanden). Je hebt gewoon andere dingen aan je hoofd op dat moment, met als prioriteit dat er een baby vertroeteld moet worden. Eigenlijk zijn strenge diëten zelden aan te raden, maar dat is een andere discussie.

Een crashdieet zou ik bij borstvoeding dus zeker niet aanraden. Te veel en te snel afvallen kan namelijk een negatief effect hebben op je productie. Maar het goede nieuws is dat 5:2  helemaal geen crashdieet is. Het is een levenswijze die goed vol te houden is en perfect te combineren valt met borstvoeding in een later fase: ik ben het levende bewijs! En hoewel het in het begin soms iets sneller kan gaan met afvallen, zit je gemiddeld op een halve kg per week met 5:2. En dat is volledig veilig met borstvoeding!

Maar hoe zit het eigenlijk met die afvalstoffen, komen die niet in je melk terecht als je gewicht verliest? Ten eerste is borstvoeding geven de meest natuurlijke manier om zwangerschapskilo’s te verliezen, dus gevaarlijk is het zeker niet. Ten tweede krijgt een baby afvalstoffen – of milieuverontreinigende stoffen – al mee in de baarmoeder. Daarbij is het zo dat het eerste kind van een vrouw de grootste portie krijgt. Bij elk kind dat daarop volgt, neemt de hoeveelheid af. En het is inderdaad zo dat bepaalde milieubelastende stoffen ook worden doorgegeven bij borstvoeding. Hoe langer de borstvoeding duurt, hoe meer de belasting in de moedermelk daalt.

Dat weten we, omdat milieubelasting bij de mens gemeten wordt via moedermelk. Daar zit namelijk vet in, waarin die vervuilende stoffen zich verschansen. Bij dieren neemt men gewoon stalen van het vetweefsel, bij de mens onderzoekt men – omdat het zo toegankelijk is – moedermelk. Af en toe is er dus wel eens een krantenkop ‘dat moedermelk milieuvervuiling bevat’. Dat is geen leugen pur sang, maar je weet nu dat het komt omdat de metingen bij moedermelk gedaan worden, terwijl de milieuverontreiniging natuurlijk OVERAL zit. En het gaat hier niet over de voordelen van moedermelk, maar je begrijpt dat de andere voordelen van moedermelk zo groot zijn dat de krantenkop in het niets verdwijnt.

De meeste vrouwen verliezen de eerste maanden spontaan wat kilo’s, dus vermageren is absoluut niet schadelijk voor je kindje. Als je je niet goed voelt in je vel en je wil er wat aan doen, dan denk ik dat er geen betere manier bestaat om gewicht te verliezen op een gezonde en veilige manier dan met 5:2. Het enige waar ik wel op zou letten is dat je genoeg drinkt. Ik drink op vastendagen sowieso heel veel water, maar ook borstvoeding heeft baat bij genoeg vocht. Niet omdat je anders niet genoeg melk zou kunnen maken voor je kindje, wel omdat je ontlasting er anders misschien niet zo heel vlot doorkomt. Water, water, water en de 500 kcal komen later.

Ik geef ondertussen al anderhalf jaar borstvoeding aan mijn jongste zoon en ik combineer dat ongeveer een halfjaar met 5:2. Ik val rustig af, ik voel mij goed in mijn vel, mijn melkproductie lijdt er niet onder. Maar ik wil ook echt een pleidooi houden voor contentement met je body. Een zwangerschap vraagt veel, dus neem je tijd. Pas als alles weer op zijn plooi is, kan je beginnen nadenken over je lijn. De eerste maanden stel ik dus voor dat je je op je baby concentreert, maar als je daarna nog borstvoeding geeft en graag wil overstappen op 5:2, dan wens ik je vooral heel veel succes. Komt helemaal goed joh!

IMG_2290

Ik combineer 5:2 trouwens ook met sport, ik loop ongeveer twee keer per week. En als je vond dat ik er geweldig uitzag, dream on. Ik zit steeds met een BMI in de categorie ‘overgewicht’ (25.43 om precies te zijn), maar een cijfer is ook niet alles. Daarom een foto van mijn lijf. Met verschrikkelijk veel mindere kantjes, maar ook met trots. Want het heeft twee fantastische wezens op de wereld gezet, produceert nog altijd melk voor de jongste en doet me niet (langer) alle drie kwartier in tranen uitbarsten. Met nog eens 6kg er af zou ik wel een gezond BMI hebben en dat is absoluut mijn streefdoel, maar zo kan het ook al wel. En vaneigens dat ik mijn buik in trek, ik ben ook niet gek he?

IMG_2227 IMG_2230

Ik probeer content te zijn met wat ik heb. En dat gezond te reguleren met 5:2. Dat hier tonen, is daarbij een grote stap.

Voor al je andere vragen wijs ik je vanaf 11 oktober heel graag door naar de boekhandel. Want dan ligt dat fantastische boek eindelijk in de winkel!

(En ik mag dat zeggen, want ik heb het al mogen proeflezen)

 

PS: Als je nog vragen hebt, kan ik je op aanvraag wel de artikels bezorgen waarop mijn uitleg gebaseerd is.

Posted in Borstvoeding, Want zo ben ik | 24 Comments

Liefste zomer,

Ik weet dat jij bijna toe bent aan vakantie, maar ik hoop vurig dat je nog een paar weken blijft. Er worden al eens wat zagen gespannen, maar van mij krijg je alleen maar goede punten voor de afgelopen maanden. Ik weet het wel, je hebt het in het verleden al eens laten hangen. Maar zelfs in tijden van regen en grijzige sfeer, zou ik nog altijd een lidkaart van je fanclub durven te kopen. Want zomer, mijn god, wat ben ik gek op jou.

Ik zie de schoonheid in van alle seizoenen, maar tegelijkertijd zou ik ze het liefst van al overslaan. De aanloop naar jou (dat noemen ze ‘de lente’, lieve zomer) vind ik ook nog draaglijk, maar herfst en winter zijn nogal een verschrikking voor mij.  Er zijn best mooie dagen en mooie momenten, maar de algemene sfeer zit voor mij onder nul.

Ik kan maar niet begrijpen wat mensen leuk vinden aan gesloten schoenen met sokken, een dikke laag kleren waardoor je ingesnoerd lijkt en toch nog altijd koud hebt, thuiskomen van het werk in het donker, de chauffage moeten aanzetten (dat is zo duur!) en het gevoel dat vakantie nog mijlenver weg is. Gezellig voor één dag, maar dan heb ik het echt wel gehad.

Als ik bij jou ben lieve zomer, dan ben ik gewoon zoveel meer ontspannen. Zelfs al is het ongelooflijk druk en moet ik werken, het voelt als vakantie. Omdat je buiten kan zitten ’s avonds, omdat het raam blijft open staan, omdat er veel minder regels zijn en tijdsdruk is.

De zomer waar in ik plezier vond in het lopen, de zomer waarin ik een bikini droeg zonder veel schroom, de zomer waarin ik veel tijd kon doorbrengen met mijn fantastische zonen, de zomer waarin ik een paar keer zalig ongestoord weg was met mijn geweldig lief, de zomer waarin er veel ongeplande dingen gebeurden en veel geplande dingen de max bleken. Die zomer, die heerlijk zomer, deze zomer. Oooh jij.

Als je nog even wil blijven, doe gerust lieve zomer! Echt, ik ben er helemaal nog niet klaar voor om afscheid te nemen. Ik krijg al buikkrampen als ik naar het televisieaanbod kijk. Want als de leuke programma’s terugkomen, zijn dat de eerste tekenen van een aangekondigde zomerdood. Ik ben zot content dat ik donderdag alleen maar kindjes moest uitzwaaien en niet zelf op de schoolbanken moest kruipen (praise the lord for being an adult), maar toch vond ik het ook echt moeilijk. School, dat is zo definitief. Net als de eerste gele blaadjes die ik gisteren zag dwarrelen in de Bourgoyen. Zo finaal, zo hard. Te hard voor mijn zomerhart.

Ooh zomer. Ik ga je missen. Ik kijk al reikhalzend uit naar je volgende bezoek, ook al betekent dat weer een jaartje bij de op de teller. Bedankt voor deze zomer, het was echt fantastisch. Ik heb er intens van genoten.

Geef je volgend jaar weer van katoen? En loop nog niet weg he, er is nog veel plaats voor jou!

Zweetknuffel,

Sofie

IMG_2304 IMG_2194 IMG_1866 IMG_1398 IMG_1849 IMG_1206 IMG_1033 IMG_1066 IMG_0964

Posted in Mens erger je niet!, Want zo ben ik | 3 Comments

Sofie laat met haar voeten spelen.

Ge moogt mij voor een zaal van 3000 mensen zetten en ik spreek die met heel veel plezier toe. Geef mij een microfoon en ik ben vertrokken. Ik zal misschien wel twee seconden het gevoel hebben dat er een paar insecten in mijn buik rondkruipen, maar eigenlijk valt dat best mee. Ik zal zelfs meer zeggen, ik vind dat vooral geweldig. Podium, publiek, spotlight: bring it on.

Maar bellen naar de dokter om een afspraak te maken? Goed voor een pipi’tje in de broek. Ge kunt u echt niet voorstellen hoe dolgelukkig ik ben dat ik daar tegenwoordig online een afspraak kan maken! En het wordt nog beter, want ge kunt zelfs al in twee zinnen zeggen wat er scheelt. En rustig op uw gemak bekijken wanneer een afspraak best zou passen, ipv half stamelend met een agenda te staan prutsen. Love it.

Zo krijg ik het ook Spaans benauwd als ik telefoon krijg van (onbekende) mensen die ik bewust een mail heb gestuurd. Tenzij het is om met vriendinnen de laatste roddels te bespreken, heb ik echt een bloedhekel aan telefoneren. Pas op, ik ben altijd vriendelijk en ge gaat het voorzekers niet aan mij horen dat mijn hartslag omhoog gaat en ik begin te zweten, maar geestig vind ik het allerminst. Mail maar terug, tenzij we duidelijk hebben afgesproken om te bellen. Dan maak ik heel misschien een uitzondering in mijn zweetaanval.

Zo is het ook een beetje met schoonheidsbehandelingen. Ik ben gewoon echt geen held in zo’n dingen. Omdat ik gemiddeld maar 19 dagen op een jaar iets op mijn gezicht kwak (los van de dagelijkse dag/nachtcrème of course), kan je me bezwaarlijk een schminkpop noemen. Als ik me voor bepaalde gelegenheden toch moet optuigen (feestje, podium, …), dan moet ik mijn make-up spullen ook meestal gaan zoeken. Met de nieuwe badkamer (en mijn persoonlijke lades, hoera!) is het een beetje beter. Maar ik heb zeker nog wat verdwaalde mascara’s tussen mijn lingerie liggen. Ik ging eigenlijk zeggen onderbroeken, maar geef toe,  lingerie klinkt een stuk sexyer he? GE HEBT NU ZEKER AL WILDE VOORSTELLINGEN, I know. Droom maar, ik zal dan ook niet vertellen dat ik af en toe wel eens een onderbroek met een gat heb of een los draadje. En dat naast kant ook degelijke katoen best leuk kan zijn.

En voor ge denkt dat ik erbij loop als ma Flodder: ik verzorg me echt graag. Alleen hoort make-up daar voor mij niet bij. Ik kan uren voor de spiegel staan om een outfit te kiezen, hell yeah. En ik heb ook graag dat het overal gladgeschoren is. Meer nog, ik zou op alle momenten mijn broek kunnen uitdoen en het zou nooit schaamtelijk zijn. Smooth as a baby’s bottom, immer. (Ik heb het over benen, de rest zou echt te persoonlijk zijn om te vertellen). Maar ik ben dus geen schminkpop.

Het komt vermoedelijk door mijn eerste lief. Die was altijd teleurgesteld als ik iets van make up droeg. “Want je bent zo al mooi genoeg, wat gaat ge over 20 jaar doen als ge het echt nodig hebt?” – Op zich een compliment (I guess), maar toch behoorlijk pijnlijk om te beseffen dat het effectief bijna 20 jaar geleden is dat hij dat zei, maar toch. – Ik denk nogal gauw ‘ik zal dat over 20 jaar wel eens bekijken’.

Een schoonheidsspecialiste is bijgevolg al een soort contradictio in terminis voor mij. Want dat is toch voor madammen? Voor schminkpoppen? Not for me. En dat is ook een beetje zoals naar de dokter bellen, maar dan maal tien.

IMG_2138

Maar toen leerde ik een fantastische madam kennen, mijn medegetuige bij de trouw van Barbara (waar ik heel dringend over moet bloggen. Sofie, get out of vakantiemodus, het gaat er echt over). En die fantastische madam is toevallig schoonheidsspecialiste. En zo durfde ik het aan om eindelijk eens naar de pedicure te gaan. Zelfs mijn nagels te laten lakken, hoe posh is dat wel niet?

0073_Barbara & Christian_22 juli 2016__T3A9981 0027_Barbara & Christian_22 juli 2016__T3A9862

Ik mocht in een voetbad met massagestoel. En het kietelde een beetje, maar het deed geen pijn. En ondertussen konden we gezellig kletsen.

Ik ben klaar voor de volgende stap denk ik. Als er iemand is die de vorige trauma’s kan doen vergeten, dan is het wel Isabel.

pedicure

Bring on the bikiniwax, baby.

Posted in Rapporteren, Want zo ben ik | 7 Comments

Maandbrief – 18

Vakantie betekent dat er weinig structuur in onze dagen zit. Jij bent wel wat gewoon, maar het was bijna een weekend van drie weken. De overgang naar real life was nogal hard voor jou. Je gaat al meer dan een jaar naar de opvang en nooit hebben we je daar met traantjes moeten achterlaten. Maar drie weken vakantie dicht bij je moeder en het was van dat.

Jij kan je bijzonder goed rond mijn benen klemmen en daarbij hartverscheurend huilen trouwens, het maakte back to work er niet gemakkelijker op. Maar ondertussen zijn we drie weken verder en zwaai je weer vrolijk als wij vertrekken. Chanceke, want ik moest elke dag toch weer wat stukjes van mijn hart in elkaar puzzelen.

IMG_1683

Feit is: als er ergens een verkiezing tot dramaqueen is, dan schrijf ik je meteen in. Want je bent ongelooflijk stoer, onverschrokken en niets kan je bang maken. Maar als iets je niet zint, jongens toch, dan kunnen de buren van drie straten verder het ook horen. Nee Felix, je mag geen zak snoep eten: instant donderwolk. Kom Felix, we gaan een propere pamper aandoen: worstelmatch. Felixje, het is tijd om te gaan slapen: meerstemmig vocaal concert. Felix, wil je graag een banaan? Je weet wel, dat ding dat je gisteren met de grootste smaak opgegeten hebt: banaan vliegt tien meter verder. Jij bent enorm je grenzen aan het aftasten. Wij proberen ze voor je duidelijk te maken, maar af en toe moeten we ook achter het hoekje gaan staan omdat je in je boosheid ook immens grappig kan zijn.

IMG_1474

Bumba krijgt je meestal wel rustig. Toen ik je vorige maand bij de osteopaat moest proberen stil te houden, dacht mijn door commercie aangetast brein dat ik misschien een filmpje van Bumba kon opzetten. De verslaving was instant. Je zegt nog niet zo heel veel woordjes, maar ‘Bumba’ komt er heel vlotjes uit. Je brengt ook zelf de tablet, en uiteraard volgt er dan ook vaak een vleugje dramaqueen omdat we niet altijd die gekke gele clown tevoorschijn toveren. Maar bon, het kan ook al eens een redding zijn, dus ik ben niet verdrietig dat we in teamgert zitten.

IMG_1846

Als ik andere moeders hoor, zou ik wel gigantisch kunnen panikeren dat jij nog niet in zinnen van drie woorden spreekt. Maar hey, met je broer is het ook helemaal goed gekomen. En ik ben sowieso allergisch aan wedstrijdjes peuterskills. Er komt trouwens wel al het een en ander uit: ‘poe’=poes, ‘vis’ =lijkt me duidelijk, ‘bumba’=merci studio 100, ‘toetje’= tut, ‘aap-e’=slaapwel…

IMG_1782

Er zijn twee concepten die je heel duidelijk onder de knie hebt. Ook perfect kan uitspreken trouwens, aangevuld met duidelijke hoofdbewegingen. Ja en nee. Alles wat wij je aanbieden of voorstellen, wordt heel duidelijk beantwoord. JA gaat meestal samen met flikkerende ogen en een smile tot achter je oren. NEE is goed bevriend met een kordaat schuddend hoofd en eventueel wat stampvoeten of “ik gooi me huilend en wild schoppend op de grond in de hoop dat ik dan toch mijn goesting krijg”. Helaas jongen, ik kan zeer goed driftbuitjes rustig uitzweten. En tuurlijk maak ik me geen zorgen, je begrijpt ongeveer alles wat we zeggen. Er is niemand die zo schattig zijn schoenen en mijn schoenen haalt, als er wordt gesproken over naar buiten gaan.

IMG_1990

Over schoenen gesproken, maak ik alvast een account bij Zalando? Want je loopt heel graag rond in andermans schoenen, liefst met hakken. Je nieuwste liefde:  de botten van je broer. Zeven maten te groot, maar dat geeft niks. Je bent perfect getraind om de helft van het keukengerief in de onderste keukenkasten op die botten naar het terras te verplaatsen. Het gebeurt meer dan eens dat ik een verdwenen kookpot in de tuin terugvind. Uren kan je je daarmee bezig houden, dus ik laat je maar doen.

IMG_1727

Je bent een stoere jongen, je wordt echt groot. Niet alleen omdat er al heel wat maatjes 98 in je kast liggen, maar ook omdat je zo communicatief bent. Ik weet ook niet waar het naartoe gaat met de borstvoeding, want je vraagt er steeds minder om. ’s Ochtends en ’s avonds kom je meestal bij mij gekropen voor je portie, maar als we een hele dag samen zijn heb je er overdag nog amper nood aan. Dat is goed hoor, ik volg volledig jouw tempo. Maar het drukt me wel extra hard met de neus op de feiten: jij bent helemaal geen baby meer.

IMG_1952

Behalve als je slaapt. Of als je komt knuffelen. Of als je je hoofd op mijn schouder legt. En mijn hart smelt. Al anderhalf jaar jongen, minstens honderd keer per dag.

Dikke kus,

je mama

Posted in Felix | 3 Comments

De huisdokter #6: De badkamerrenovatie

Toen we hier een dik jaar geleden kwamen wonen, zeiden we al lachend dat we tegen volgende zomer (die van 2016 dus) de badkamer zouden verbouwen. We wilden zo graag een bad, voor mijn relaxatie en voor de kinderen om in te spelen. Tegelijk vonden we dat nogal onnozel, want er was eigenlijk au fond niets mis met de badkamer. Een beetje donker, niet onze stijl, maar ook niet zo erg dat ge koppijn kreeg als ge per ongeluk iets te lang op de wc zou zitten met een boekske.

Maar toen bleek de badkamer het addertje onder het gras. Met een paar problemen: geen druk op het water (voor de mensen met lang haar, probeer de shampoo er dan maar eens uit te krijgen), geen warm water aan de lavabo, een douchedeur die geregeld tegen de grond ging, een design wc pot die te klein was voor doorsnee billen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Uiteindelijk bleek ongeveer de hele waterleiding om zeep, dus we moesten wel ingrijpen. En waarom dan niet meteen the full monty? Awel ja, waarom niet. Deze foto’s nam ik vlak voor we naar Frankrijk vertrokken met Vacansoleil. Before:

IMG_9882 IMG_9883

Dat hadden we namelijk zo geregeld met onze aannemer Karel van Raad en Daad. De grote breekwerken terwijl wij ver weg waren, zodat wij bij thuiskomst toch weer naar de wc konden gaan. Die arme jongen had geweldig hard opgeruimd tegen dat wij thuis waren, maar toch was het even schrikken hoeveel stof zo’n verbouwing met zich meebrengt. We kwamen thuis met dit. Gelukkig konden Tom en ik allebei op het werk douchen, wat ook een extra motivatie was om te gaan lopen. Between:

IMG_0077 IMG_0127

Toen hebben we drie weken in een bouwwerf geleefd, maar het veranderde uiteindelijk naar dit:

IMG_0139 IMG_0165 IMG_0295 IMG_0304

Ik heb geleerd dat verbouwen voor een groot stuk neerkomt op geduld, onderhandelingen en compromissen sluiten. Om het budget strikt in de hand te houden (met de bereidwillige medewerking van de aannemer, waarvoor dank) moesten we soms keuzes maken die niet 100% waren wat ik wou. Groot probleem eigenlijk, ik wist meteen heel goed wat ik wou. In mijn oorspronkelijke plan had ik ook de lay-out van de badkamer omgegooid, maar dat bleek veel te duur. Roeien dus met de riemen die voorhanden waren. Ingewerkte Ikea-kasten ipv maatwerk bijvoorbeeld, de spiegel hergebruiken, lange zoektocht naar een kraancombinatie van slang met kop, regenkop en badkraan en ga zo maar door. Op het werkblad wilde ik niet toegeven, omdat dat het volledige uitzicht van de badkamer bepaalt. Ik had perfect in mijn hoofd hoe het er moest uitzien, de aannemer dacht dat hij wel wist wat ik bedoelde en was nogal voortvarend geweest. Een kleine misser, maar zulke dingen gebeuren. Het betekende vooral lang wachten op het uiteindelijke blad, een meerkost én uitstel van afwerking. Pas anderhalve maand later is er weer actie gekomen, maar ondertussen heeft Karel er wel voor gezorgd dat we zo comfortabel mogelijk zaten.

Praise the lord, we zijn er geraakt. Ik durf te zeggen dat de badkamer voor 90% klaar is. Karel moet nog wat finishing touches doen, en ik moet nog op decoratiezoektocht. En nieuwe, prachtige, heerlijke badproductjes gaan kopen om uit te stallen. Maar dat zijn details, het is echt klaar. En gezien het budget en wat ik voor ogen had, ben ik ongelooflijk blij met het resultaat. (Karel, was ik bad(kamer)zilla? After:

IMG_2085 IMG_2073 IMG_2078 IMG_2081 IMG_2083 IMG_2086 IMG_2081 IMG_2078 IMG_2026 IMG_2086

Het is wel duidelijk dat ik de slechtste interieurfotograaf van de wereld ben, maar het was buiten budget om hiervoor een fotograaf te laten komen. Maar voor serieus, ge zou het eens in het echt moeten zien. Het is zo schoon!

 

Badankt Karel.

(Sorry, ik wou gewoon een woordmopje maken, was lang geleden. En ik kon niks anders bedenken met bad. We hebben Karel natuurlijk netjes betaald. Al had hij – reclame! reclame!-  mij misschien moeten betalen met al die lovende woorden hier ;))

 

Posted in Gent, Rapporteren, Thuis en al, Uncategorized | 6 Comments