Broerwee

Natuurlijk is het af en toe wel eens ruzie, maar meestal zijn ze vooral heel blij met elkaars gezelschap. Basiel was altijd al heel zorgzaam voor zijn kleine broer, maar sinds deze zomer zouden ze perfect kunnen meedoen aan het programma Beste Vrienden.

Ze kunnen nu vlot communiceren met elkaar en doen niks liever dan samen de boel afbreken. Maar ze kunnen ook mooi naast elkaar zitten te spelen. Allebei verdiept in hun eigen spel, maar waarbij het niet toevallig is dat de ene zijn garage in de dichtste perimeter van de ander zijn toren staat. Hun favoriete hobby is zeker in bad gaan. Dat de badkamer daarna de vochtigheidsallures heeft van een openbaar zwembad, nemen we er met de glimlach bij. Ze blijven vaak spelen tot het water echt koud is. Blijkbaar voel je dat niet als het geweldig plezant is.

We zeggen wel eens al lachend dat ze niet zonder elkaar kunnen. Maar misschien is het wel echt zo. De afgelopen twee weken mocht Basiel met mijn moeder en zus op vakantie, naar het fantastische Wenduine. Felix ging ondertussen naar de opvang, want is door zijn middagdutjes en zindelijkheidsstage nog net iets te veel blok aan vakantiebenen. Wij zakten met de rest van het gezin zo vaak als mogelijk af naar de kust, maar de eerste week was er een ‘gat’ van vijf dagen.

In de helft daarvan kreeg Basiel koorts. Hij had nergens pijn, hij had alleen maar koorts. Hij sliep ook de helft van de dag, maar verder was er niets aan te merken. Behalve dan dat hij de hele tijd over zijn broertje babbelde. Volgens mij moeder maakte hij bij elke activiteit de bedenking of dit ook geschikt was voor Felix, vroeg hij waar melk in zat (‘want dat mag Felixje niet eten’) en telde hij de dagen af tot Felixje zou terugkomen.

Toen die dag was aangebroken, was de koorts plots helemaal verdwenen. Basiel stond een straat verder al te wachten op onze auto. Ze werden allebei gek toen we er eindelijk waren. De hereniging was zo mooi dat ik mijn hart in heel mijn lijf voelde bonken. Hij vergat dat hij zijn ouders ook vijf dagen niet had gezien, alle aandacht ging naar zijn broer. Zonder Felix leek hij wel een arm of een been te missen.

Mijn moeder (die verpleegster is en niet van het flauwe type) is er van overtuigd dat hij gewoon koorts gemaakt heeft omdat hij zijn broer zo hart miste. Als er mensen zijn die van heimwee kunnen overgeven, waarom zou je dan geen koorts kunnen maken van broerwee? Ziek van gemis. Ziek omdat je je kleine broer zo hard mist. Dat is prachtig en hartverscheurend tegelijk.

Nog even en ze mogen samen naar school, iets waar Basiel al maanden naar uitkijkt. Beetje jammer wel dat ik daardoor het fantastische moment moet missen waarop ze elkaar nu altijd in de armen vlogen na een lange school/crèchedag.

Al heb ik zo het gevoel dat er nog wel genoeg momenten gaan komen waarbij ze elkaar in de armen gaan vliegen. (En ooit ook wel in de haren vermoedelijk)

 

Posted in Basiel, Felix, Kind en gezin, Liefde | Leave a comment

De huisdokter #7: Ah ja, we hebben ook een tuin(tje)!

Je weet nog wel dat wij drie maanden na onze allereerste ontmoeting (tevens de start van de entiteit) bij de notaris zaten omdat we samen een huis gekocht hadden. Ik besef nu dat dat redelijk zot was, maar nog geen moment spijt van gehad. Mijn hart wist dat het goed was en dat gevoel is alleen nog maar sterker geworden. (Melig. Sorry, but so true)

Mijn lief had in die tijd een Xcel-document gemaakt met alle dingen die wij op dat moment van een huis wilden. Op het lijstje stonden dingen als: minstens 3 slaapkamers (toen we verhuisden was ik dan ook al 4 maanden zwanger), geen grote verbouwingswerken vereist, in 9000 Gent, …. Een tuin was op dat moment niet zo belangrijk voor ons. We wilden een plekje om buiten te kunnen eten, maar meer ook niet.

Twee kinderen later barstte het gezellige huisje ongeveer uit zijn voegen. Geheel toevallig (en behoorlijk onverwacht) botste ik op een stulpje drie straten verder. Ondertussen wonen we hier al een dikke twee jaar. Nog steeds een geweldige beslissing, om verschillende redenen.

Ons ‘nieuwe’ huis heeft een prachtig plekje groen. Niet groot (ik schat een 70 vierkante meter terras inclusief), maar wel echt heerlijk. De jongens kunnen zich volledig uitleven en omdat het helemaal ommuurd is (stadstuin!), kunnen ze ook niet ontsnappen. Ik kan perfect het schuifraam openzetten en ondertussen in huis allerlei dingen doen. Het ergste wat hen kan gebeuren, is dat ze megasmerig zijn (we hebben niet liever ;))

We hebben een regenton, zodat ze naar hartelust met water kunnen spelen (en morsen). We hebben heel veel onkruid waar je zonder problemen uren kan spelen met een schepje en een emmer. We hebben een massa bloemen die elke dag met een gietertje hun portie liefde krijgen.

Het terras heeft mijn lief eigenhandig gelegd, gewoon met een handleiding van youtube. Het was een helse klus, maar we hebben er elke dag plezier van. Ik heb me onlangs een weekend geamuseerd met een pot witte verf, waardoor het er ook allemaal wat frisser uitziet. Er is nog heel veel ruimte voor verbetering, maar het is nu al een heerlijk plekje.

Ik had gewoon eens zin om ons stadstuintje te delen. Want het is er echt heerlijk, vooral in het bloemenhoekje waar de avondzon het langst blijft hangen. <3

Posted in Gent, Thuis en al | 7 Comments

BlesZsure

Weet je nog dat ik een gigantische dramaqueen was omdat Dwars door Brugge niet helemaal was gelopen zoals ik wilde? Vast wel, het was zeker die keer dat ge kei hard met uw ogen gerold hebt. Het gevoel over die wedstrijd is eigenlijk niet veranderd (nog altijd boos als ik er aan denk, ja) maar ik heb me de weken daarna wel voor de kop kunnen slaan omdat ik toen ten minste nog kon lopen.

Want niet veel later is het gesukkel begonnen. Ik voelde al langer dat mijn rechtervoet niet helemaal in de juiste vibe zat, maar ik heb het even genegeerd. Want zoals een wijze loper (mijn lief) altijd zegt: “Goh. Als je loopt, heb je altijd wel ergens pijn.” Ik deed nog mee aan de Stadsloop in Gent en ging daarna vol goede moed verder met mijn trainingsschema. Maar na mijn eerste intervaltraining wist ik hoe laat het was: tijd voor actie.

Omdat ostheopaat Henk me in het verleden al geweldig geholpen heeft, ging ik eerst naar hem. Hij bevestigde waar ik al voor vreesde: de boel was redelijk ontstoken in voet en onderbeen. Met rust, oefeningen en massage zouden we proberen om er boven op te geraken. Onder begeleiding liep ik eerst twee weken niet en daarna alleen korte stukjes van 1 tot 3 km.

En toen kwam het besef hoe verschrikkelijk verhangen ik ben geraakt aan dat lopen. Dat het fysiek een enorme meerwaarde is, maar vooral mentaal. Twee keer per week een uur of anderhalf uur mijn hoofd leegmaken in de buitenlucht: ik zou het zelfs omruilen voor chocolade. Terwijl ik lopen vroeger zo verschrikkelijk vond. Terwijl ik vroeger vond dat lopers eigenlijk halve zotten waren. Ik ben volledig in #runningforever beland. Zodra het niet meer lastig aanvoelde, voelde het alleen maar bevrijdend.

Ik begon na mijn kuur bij Henk rustig weer op te bouwen, maar de pijn ging niet weg. En was er ook op momenten dat ik niet aan het lopen was. Op 25 juli vertrok ik voor een kort loopje en keerde halverwege wandelend terug. Dit was niet ok. Met wat hulp van een loopgroep op facebook (Ik zei het toch, ik ben een echte geworden) vond ik een sportdokter.

Deze week had ik eindelijk een afspraak. Best spannend, maar het bleek een hoogst aangename man. Ik ben natuurlijk zelf ook best aangenaam, ik had zelfs speciaal een was-setje meegenomen naar het werk om daarna met propere voeten op de tafel te kunnen gaan liggen.

Dokter Frank is zelf ook een loper, dat schept een band. Hij luisterde kort naar mijn verhaal, zette het echotoestel (daar leek het toch op) op mijn voet en knalde daarna redelijk onverwachts zeven prikken in de patiënt. Een vette spuit mesotherapie of zoiets. Bij de derde prik raakte hij iets waardoor ik even tegen het plafond schoot. Tegen de zevende prik snapte ik niet meer hoe ik ooit zonder verdoving mijn kinderen op de wereld had gezet.

Sinds die prikken heb ik redelijk veel pijn (ok, kei veel maar ik probeer geen flauwe trees te zijn), maar dat is blijkbaar normaal. Het spul moet twee dagen inwerken, daarna mag ik een ‘veredelde start-to-run-loop’ doen. En zo heel traag verder gaan. Over een week of twee nog eens op consultatie gaan om te zien waar ik sta.

Ik kijk er zo naar uit om mijn loopschoenen weer aan te binden. Ik hoop dat er dan echt niets meer aan de hand voet is. Maar tegelijkertijd kijk ik er geweldig tegenop, want de conditie is op die paar maanden zwaar weggezakt. Ik heb geen zin om die lastigheid van 0 naar 5 km weer uit te zweten, maar het zal niet anders kunnen.

Het trainingsschema ligt ergens in een schuif. Dat zullen we pas opnieuw bovenhalen als ik vlot 10km uit mijn mouw kan schudden zonder enige vorm van pijn.

Stap voor stap.

Duimt ge ondertussen even mee voor mij? Voor de gelegenheid mag dat wel met je dikke teen, dat is iets meer in thema.

 

Posted in Bewegen | 8 Comments

Twee en een half jaar aan de borst, een warm verhaal.

Ik ben eigenlijk te laat, want de week van de borstvoeding is eigenlijk al voorbij. Maar ik schreef eerder deze week een korte tekst op instagram  en ik wil die heel graag hier ook delen. Want ik wil een goed woordje blijven doen voor borstvoeding, omdat het nog altijd heel hard nodig is. Ik weet het, er is al zoveel over geschreven. Soms te veel en met verkeerde accenten, maar tegelijkertijd ook veel en veel te weinig. Dus daarom:

Dit is zijn smoeltje, net nadat ie bij mij gedronken heeft. Wij naderen de kaap van 2,5 jaar. Wat een ongelooflijk avontuur. Mijn waardering voor borstvoeding is enorm. In het begin vooral om de voedingswaarde en gezondheidsvoordelen, maar gaandeweg heb ik ontdekt dat het nog zoveel verborgen ‘talenten’ heeft. Er waren ook bultjes onderweg: de start was lastig en ik vond de kolfperiode in combinatie met een full time job heel zwaar. Maar de balans is eigenlijk volledig positief. Behalve dan dat er nog altijd een immens gebrek is aan info(verspreiding), een soms schrijnende kennis bij (kinder)artsen en vroedrouwen en een resem mythes/vooroordelen die de zaak niet vooruit helpen. Ik steun elke keuze, maar hoop wel dat die gemaakt is op basis van de juiste informatie. En dat het woord ‘mislukt’ verdwijnt uit het borstvoedingswoordenboek. Elke ouder handelt vanuit de beste bedoelingen, toch? En het is niet omdat ik heel erg pro borstvoeding ben, dat ik tegen iets anders ben. Voor ons – Felix en mezelf – is het een warm verhaal. Geen idee wanneer het varkentje met de lange snuit komt, maar so far: zoveel waardering en respect voor dit wonder der natuur. Ik ben dankbaar.

In de comments vroeg iemand me naar de verborgen talenten. De gezondheidsvoordelen zijn natuurlijk fantastisch. En voor een luie moeder als ik is het ook gewoon zo gemakkelijk. Geen gedoe, gewoon een borst bovenhalen als oplossing voor heel veel baby-problemen. Maar het is vooral de emotionele waarde die me enorm verrast heeft, en blijft verrassen. Na de kolfperiode (wat hier eindigde op ongeveer 14 maanden), was er echt niks ‘lastigs’ meer aan. Er ging nog eens een nieuwe wereld open, ook omdat Felix veel bewuster werd van wat er gebeurde. En tegelijk gewoon zijn onderbewustzijn volgde. Het grootste verborgen talent, is voor mij echt de emotionele waarde.

Een ongelooflijk positief verhaal dus. Als er iets is in mijn persoonlijk verhaal waar ik spijt van heb, dan is het dat ik dit met mijn oudste zoon niet zo lang beleefd heb. Dat het daar op zeven maanden gestopt is, heeft ervoor gezorgd dat ik me daarna zo op borstvoeding heb vastgebeten. Dus er is ook iets positiefs uit gegroeid. Maar ik blijf het jammer vinden. Een beetje zoals een stukje teruggeven melk op je schouder dat je pas opmerkt nadat je er al een dag mee rondloopt. Maar het is wat het is en ik probeer er niet om te treuren.

Zoals ik mijn boodschap eerder al afsloot: ik ben dankbaar. Hartjes voor wat onder je hart gemaakt wordt.

Een warm verhaal.

(Doorgaans zo ongeveer 36 graden *knipoog*)

Posted in Borstvoeding | 10 Comments

Ne grijze.

We hebben hier wat financiële tegenslagen gehad de laatste weken. Als het plots binnenregent in de keuken, is de kans dat je er met een paar honderd euro van afkomt klein. Het werden er een paar duizend. Mottig, heel mottig.

Maar ik moet eerlijk zijn. Dat ik die gigantische verkeersblok op de parking van Nostalgie een paar meter heb verzet, was wel volledig mijn schuld. Ook al had een schildpad mij voorbij kunnen steken toen het gebeurde, het resultaat was wel een economische total loss.

Er zijn veel tranen aan te pas gekomen, ja. En ook een hoop stress. Want ik kan echt niet zonder auto. Ik begin om 5u te werken op 60km van mijn voordeur. Het openbaar vervoer slaapt nog op dat moment. En hoewel ik nog even overwogen heb om het met een elektrische fiets te doen, bleek het echt niet menselijk om rond 1u op te staan. Net iets te ver. En 3u30 is al meer dan vroeg genoeg.

De tijd was heel kort om een andere vehikel te vinden, het moest gewoon echt snel gaan. Stress. Want op maandag 28 augustus beginnen we weer met De Goeie Morgen. Stress. En deze week presenteer ik van 16u tot 19u, wat met de trein zou betekenen dat ik mijn kinderen gewoon helemaal niet zie. Stress. Een auto dus, zo snel mogelijk.

Alweer mottig. Ik heb zo ongeveer de eerste tweedehands auto gekocht die voorhanden bleek en een beetje in het verhaal paste. Morgen moet ik het ‘wrak’ afgeven, vanaf dan is het afwachten wanneer de ‘nieuwe’ klaar is.

Ondertussen vragen mensen mij. ‘Aah, en hoe zit het nu met die auto? Wat heb je gekocht?’

Ik ben niet zo aan auto’s. Dus meestal gaat het dan zo:

“Ne grijze”.

Dat is eigenlijk ook het enige wat ge moet weten, he.

Posted in Er zijn zo van die dingen, Want zo ben ik | 3 Comments

Boem.

Je knippert twee keer met je ogen en ze zijn groot. Dat gevoel heb ik elke dag sinds we kinderen hebben, maar het woord stroomversnelling lijkt specifiek uitgevonden voor deze vakantie.

Een paar maanden geleden zei Felix bij het uitoefenen van zijn hobby badgaan, dat hij op het potje wilde. Omdat we maar één toilet hebben (major problem, moeten we echt iets aan doen. Als we ooit eens geld hebben), slingeren er hier altijd potjes rond. Toen een halve minuut later ook echt bleek dat hij pipi had gedaan, was ik euforisch. Bij zijn grote broer had het maanden geduurd eer er ook maar iets in het potje zat, dit ging gewoon vanzelf? En bijna een jaar vroeger dan bij Basiel!

In de maanden die volgden ging hij af en toe (op eigen vraag) op het potje zitten en mikte een kleine boodschap in het ding. Waarna wij hem bejubelden alsof Bono plots in onze badkamer stond. Of living. Of slaapkamer. Op dagen dat we thuis waren, liet ik hem af en toe zonder broek rondlopen. Ook op de crèche deden we af en toe testdagen. En deed de wasmachine overuren.

Pas vorige week voelde ik dat er echt een klik was. Afgelopen week was ik alleen thuis met de jongens dus ik moest er voor gaan: bring on the opkuiswerk. Cold turkey. Pamper uit, zonder uitzondering. Dat betekent inderdaad met een bang hartje naar de supermarkt, speeltuin of zelfs de zetel. Altijd en overal reservekleren en doekjes. En als het kind ‘pipi doen’ mompelt, is het alle hens aan denk. Ook tijdens een fietstocht, waar ze ‘toevallig’ allebei moesten plassen.

Long story short: in het departement pipi zitten we goed, voor de grote boodschap geven we hem nog wat krediet. Dat ging bij Basiel ook in twee fases. De pamper is hier volledig buiten gevlogen, dus ook voor de dutten en ’s nachts. Tot hiertoe: volledig droog. Vuistje voor de bijna-kleuter.

Dat brengt natuurlijk met zich mee dat het kind ook in een groot bed moet slapen. Het zou anders nogal een gedoe zijn om ‘s nachts uit een spijlenbedje te geraken met een blaas die ‘potje’ roept. Oma en opa brachten maandag een vintage bed (nog geen foto omdat de rest van de kamer interieurgewijs – nog – niet klopt, zo ben ik dan wel) en Felix stapte er in alsof hij nooit iets anders gedaan had. Basiel schoof er een matrasje naast, want sinds onze Zeelandtrip slapen de broers samen. Basiel is de allerliefste grote broer, die trots over Felix waakt. Ik moet elke avond mijn hart bij elkaar vegen na de ‘slaap-el mama’.

Alsof (bijna) droog en van een babybed naar een groot nog niet genoeg was, gaat hij binnenkort ook nog eens naar school. Serieus, hoeveel meer moet een moeder nog kunnen verdragen? Zal ik hem anders morgen naar zijn eerste fuif brengen en overmorgen naar zijn eerste kot, het altaar of prostaatonderzoek?

We zijn vandaag dus een boekentas gaan kopen. Ik was benieuwd naar de vernieuwde winkel van Bollebuik (waar twee keer onze lijst lag) en fietste er met de jongens naartoe.

De make-over van Bollebuik is zo geslaagd dat ik constant tegen mijn eierstokken moest roepen dat ze zich rustig moesten houden. De babyspullen in die winkel zijn gewoon te prachtig en schattig voor woorden, dus de stokken waren serieus tegendraads. Dat zijn ze eigenlijk altijd als ik mezelf ervan probeer te overtuigen dat twee kinderen echt wel genoeg meer dan genoeg is, maar bij een overload aan hip&trendy babystuff verliezen ze het helemaal. Can’t blame them, want zelfs een lantaarnpaal zou het daar moeilijk krijgen.

Het is vrijdagavond. Mijn kleintje ligt in een groot bed, zonder pamper. Naast hem ligt een geweldige grote broer en staat een megaschattig boekentasje.

 

Dus kunt ge mij nu eventjes excuseren want ik moet mijn hart gaan zoeken. Het is al ne keer of driehonderd ontploft de laatste dagen.

Posted in Felix, Kind en gezin | 14 Comments

Gentse Feesten. Scheeften. Scheten.

Ik heb maar één keer een sardienmomentje gehad op de Gentse Feesten, ergens op een hete donderdagnacht/vrijdagochtend rond de Stadshal. Ge weet dat er veel volk is op de feesten, maar eigenlijk is het meestal wel draaglijk. Er zijn ook altijd plekken waar het heerlijk rustig is, plekken die gelukkig niet alle feestgangers weten zijn.

We liepen met het hele gezin naar huis. Tom en Felix liepen voorop, Basiel en ik een paar meter achter hen. Niet in de massa, maar er was toch wel wat volk in de buurt. (_understatement_)

Ik begrijp dat je nu geweldig teleurgesteld bent, maar ik ben ook maar een mens. Er ontglipte me wat lucht. Flatulentie. Een protje. Een scheetje. Ge kent dat wel.

Meer nog, ik ben er zeker van dat ge het ook al eens meegemaakt hebt. Ik vertel het niet verder, als gij niet verder vertelt dat die van mij nogal van het luidruchtige type was. (Die stinken niet he, dus dat valt dan weer mee)

Maar het was Basiel ook niet ontgaan. Hij moest onmiddellijk giechelen. Ontkennen had weinig zin, dus ik zei sorry en glimlachte eens.

Ge zou denken dat daarmee de kous af was. HELAAS.

Basiel schreeuwde de lucht uit zijn longen om het voorval ook aan de rest van het gezin (20 meter verderop) te melden. Het ging ongeveer als volgt:

“PAPA! MAMA HEEFT EEN SCHEETJE GELATEN.”

Ik kon op dat moment niet meer ontkennen dat ik de mama was. Op de Gentse Feesten, ja. Tussen het volk ja. Het ikprobeerkeihardmijnlachintehoudenmaarfuckhetlucktnietdusikgierhetuit-volk.

 

Ge ziet, ik hou het graag luchtig he.

Posted in Gent, Want zo ben ik | 6 Comments

The summer of ’17: onze vakantietips.

Ik ben bijna de hele maand juli thuis, wat een ongelooflijke luxe is. Geen opvangstress, gewoon genieten van dat kleine grut. Augustus komt met rasse schreden dichterbij, maar daar probeer ik nog niet aan te denken. Ik ben (alweer) doodsbang van wat zal komen, maar ben ook stappen aan het ondernemen om het allemaal draaglijker te maken. Duim een beetje voor mij, ik zal dat ook voor jou doen.

Misschien zijn er ouders die gillend willen weglopen bij het vooruitzicht van een maand met de kinderen, maar ik vind het heerlijk. Dat ik daarbij twee volle weken bijgestaan wordt door mijn lief is natuurlijk een vette plus. Een klein overzicht van (een deel van) onze activiteiten:

Vakantie bij grootouders

Onze ouders wonen niet achter de hoek (100 en 50km), dus blitzbezoekjes zijn niet zo handig. Ik besef ook dat het niet iedereen gegeven is, maar ik heb echt nog jonge ouders (-60). Mijn moeder had een paar dagen vrij, dus ben ik met de kinderen daar gaan logeren. Mijn lief moest werken maar had een avond voor zichzelf (win), ik ben één nacht teruggekeerd voor een date met datzelfde lief (win) en de gasten hebben zich kapot geamuseerd (win). We zijn gaan zwemmen in S&R De Waterperels in Lier met mijn zus, hebben wat Tour de Famille gedaan in de heimat en buiten gespeeld. Dat ze toevallig een halve kinderboerderij hebben, maakt dat het leven soms toch een ponykamp is.

Gentse Feesten

Ik vind het heerlijk om in de achtertuin van De Gentse Feesten te wonen. We kunnen er op elk moment van de dag (en nacht) naartoe en hebben dat ook al verschillende keren gedaan. Om tegen het ochtendgloren op de Vlasmarkt te gaan stinken heb je alleen een babysit nodig, maar er zijn ook meer dan genoeg activiteiten die helemaal kidsproof zijn.

Wij zijn naar bijvoorbeeld Datakamp geweest, het jaarlijkse mini-festival van Cirq dat altijd een schot in de roos is. Kinderen kunnen er in de verbetermachine, zoeken naar een levende Pokemon, op de manuele draaimolen, een analogie selfie nemen…En ouders kunnen ondertussen iets drinken terwijl ze (=ouders) geëntertaind worden. Ik kan wel niet beloven dat je met rust gelaten wordt, maar daar moet je tegen kunnen.

Tom heeft de jongens ook meegenomen voor een geslaagde boottrip met Viggo de viking, we hebben rondgehangen in het Baudelotpark en naar de circusoptredens gekeken. Zondag ga ik met Basiel naar Hut, een kindertheatervoorstelling van het fantastische 4hoog.

Speelboerderij Pierewiet in Nieuwvliet

Als ook vrienden vakantie hebben, wordt het helemaal geweldig. We zouden eigenlijk naar Païri Daïza gaan, maar omdat het daar vorig jaar op 21 juli een nationale ramp werd (veel te veel mensen), durfden we dat niet goed. Het werd speelboerderij Pierewiet in Nieuwvliet, aan de Nederlandse kust. We hebben onze sandwiches (classic bij een daguitstap!) opgegeten op het strand, daarna hebben we de kinderen losgelaten op de speelboerderij. Er is een binnenspeeltuin, een knutselhoek, een kinderboerderij en een grote buitenspeeltuin. Voor Basiel geweldig, voor Felix nog net op het randje om hem alleen los te laten. Tenzij je graag tripjes naar Spoedgevallen doet met kinderen die van te hoge speeltuigen vallen of omver gereden worden door een go-cart (daar een skelter genoemd). Een aanrader, maar pas volgende zomer gaan we echt gerust van onze ranja kunnen drinken terwijl zij spelen.

Hartjes wel voor het varken dat onder een parasol lag te chillen.

Staycation

We zijn natuurlijk ook een weekje naar Zeeland geweest, maar we kunnen het ook thuis geweldig gezellig maken. Lang uitslapen en ‘s ochtends tv kijken, vriendjes uitnodigen en samen spelen, veel rommel maken, urenlang spelen en jaarlijkse tradities zoals deze: picknicken in eigen tuin. Met frietjes.

Ook het moment waarop we onze jaarlijkse foto maken:

Dat levert na drie jaar Ooievaarstraat al de volgende reeks op:

We gaan dat vaneigens blijven volhouden. Thank god for digitale kalenders die ons daar volgend jaar aan zullen herinneren. Als alles een beetje meezit, wordt juli 2018 ook de maand waarin er ‘ouderschapsverlof Tom’ zal staan te blinken in onze Google Calender.

Maar eerst nog een weekje vullen, just me and my boys. Wat zijn jouw tips&tricks?

Posted in Gent, Kind en gezin, Trippen | 3 Comments

(D)roompot?

We zouden eigenlijk helemaal niet op vakantie gaan. Want er zijn veel zware en onverwachte kosten op ons pad gekomen de laatste tijd, want de compleet uitgeregende vakantie van vorig jaar was nog niet helemaal vergeten, want het afgelopen jaar was zo zwaar dat elke verplaatsing er eigenlijk te veel aan is. Laat staan een verre verplaatsing. (Ok, ik spreek hier even voor mezelf. Ik ben bijna onderuit gegaan het afgelopen jaar, maar net niet. Of toch niet helemaal)

Maar toen werd het zomer en begon het toch een beetje te kriebelen. Heb je na een zwaar jaar niet net een beetje nood aan zuurstof? Is het niet belangrijk om heel even alles achter te laten en alle aandacht aan elkaar te geven? Ik zie echt enorm af van die verdomde ratrace, af en toe wil moet ik gewoon terug naar de basics: mijn gezin, slapen, eten, spelen, slapen, mijn gezin. S(tress)lowlife. Thuis kan dat ook natuurlijk, maar zijn er toch altijd net iets meer beslommeringen.

Plots hadden we een weekje Zeeland geboekt. Roompot Kamperland had op papier alles wat twee kornuiten en uitgeputte ouders nodig hebben, en heeft dat ook volledig waargemaakt.En voor u er aan twijfelt, niets aan deze post is gesponsord. Alles is #zelfbetaald.

Mijn lief was op voorhand een beetje depri dat de weersvoorspellingen alweer de verkeerde kant op gingen, maar dat kon me eigenlijk minder deren. Zolang het niet van ‘s ochtends tot ‘s ochtends zou gieten (zoals toen in Frankrijk), zou het wel in orde komen.

Hij wil graag met het vliegtuig naar een zonzekere bestemming. Als onze fondsen weer aangevuld zijn, zal ik geen excuus meer kunnen verzinnen. Niet dat ik tegen zonzekere bestemmingen ben, maar met kinderen ga ik liever dichtbij. Ik ontzie me de reis en de hitte. Dat klinkt als een oud wijf, dus rol maar met uw ogen. Maar misschien heb ik gewoon minder energie dan ik wil toegeven.

We hebben twee halve dagen strandweer gehad, één uitgeregende dag en heel veel bewolking met druppels. Maar vooral: we hebben ons geweldig geamuseerd. Het weer was niet schitterend, maar ook geen echte hinderpaal.

Het leven zoals het is op de camping, we’ve done it all. Gocart, minigolf, strand, speeltuin, kampen bouwen, frisbeeën, Spongebob kijken, meezingen met Koos Konijn, springkasteel, uitslapen, schelpen zoeken tot zelfs dagelijkse (!) bezoekjes aan het zwemparadijs. Inderdaad, elke fucking dag met die koters naar hetzelfde zwembad. Vonden zij geweldig, dus wij ook.

Het ‘huisje van vakantie’ was een stuk ruimer dan vorig jaar. Nochtans ook een chalet voor zes personen, maar dit was gewoon veel groter. Je kon bewegen in de badkamer, eten zonder andere meubels te moeten verplaatsen en zelfs rond het bed wandelen. Het is natuurlijk allemaal eenvoudig, maar het doet wat het moet doen. Hartjes ook voor de vaatwas en vooral voor het stukje overdekt terras met loungeset.

Want als het vakantie is, hoef ik niet om 20u ten laatste in mijn bed te liggen. En nu wij twee kindjes hebben die vrij vlot gaan slapen (mag wel na twee jaar #teamnosleep zeker?), komt er plots zoiets naar boven als een avond. Menig uren onder een dekentje en de terrasverwarmer gezeten, serieus van genoten. En blijkbaar kan je kei goed van op de lounge set door het raam naar het bed in de kinderslaapkamer klimmen, want dat hebben Felix en Basiel toch een keer of tweehonderd gedaan.

Omdat we maar op een dik uurtje rijden zaten, zijn mijn moeder en zus ook een dagje afgekomen. Zij hebben zich die middag over de boys ontfermd (lees: ze hebben drie uur in het zwemparadijs gezeten. Respect.) en wij hebben eventjes van date gedaan in Middelburg. Ik ben altijd wel te vinden voor goeie deals, en zij gelukkig ook.

Ondertussen zijn we weer thuis van ons weekje Zeeland. Het was niet wereldschokkend. Het was niet cultureel verantwoord. Het was niet sjiek. Het was niet bon ton. Het was niet ver. Het was vanallles niet.

Maar onze gasten zeiden wel honderd keer per dagen “leuk he!” en iedereen was ontspannen. Therefore: het was fantastisch.

 

 

PS: En ik doe nu heel hard mijn best om niet weg te schuiven in mijn stresspatroon. En een manier te zoeken om meer slow life in everyday life te stoppen.

PPS: Tips?

Posted in Kind en gezin, Trippen | 8 Comments

De festivalmaagd gaat naar Werchter Boutique.

Ik keek met mijn lief naar het nieuws, er was een verslag van Werchter. Ik zei tegen Tom dat het toch jammer was dat ik nog nooit naar een festival was geweest, want op je 33ste kan je daar ook moeilijk mee beginnen.

Ok, ik ben geen zuivere festivalmaagd. Want uiteraard ben ik elk jaar te vinden op het Nostalgie Beach Festival. Voor editie 2017 kan je me op zaterdag 12 augustus komen strelen op het festivalpark in Middelkerke. Kom af joh, dat is echt kei gezellig. Ik heb daar al een paar keer de benen van onder mijn lijf gelopen, maar altijd al werkend. Dat is heel plezant, maar natuurlijk een totaal andere ervaring dan echt als toerist. Om helemaal snob te klinken: ik heb al meer artiesten in de backstage gezien, dan dat ik er ooit heb zien optreden.

Mijn lief begon mij onmiddellijk uit te lachen toen ik zei dat ik wel eens naar Werchter wou, waarna ik volgende facebookstatus op het internet knalde:

“Daar zijn kei veel mensen, iedereen drinkt alcohol en de muziek staat kei luid. Jij zou gewoon beginnen wenen.” – mijn lief ontraadt mij #RW17

Long story short: twee dagen later had ik een ticket voor Werchter Boutique. Een week later stond ik met vriendin Barbara klaar aan de poort.

Dit hebben we geleerd:

*Ik wist dat het een gigantisch evenement was, maar ik had niet ingeschat dat er heelder straten voor worden afgesloten. Heelder huizen achter Heras worden gezet. Ik hoop dat zij op zijn minst gratis naar het festival mogen gaan.

*Indrukwekkend ook als die hele mensenmassa zich huiswaarts begeeft. Ik keek naar een gigantische zee van mensen en dacht. Damn, als ik “goeiemorgen” zeg op de radio, dan praat ik tegen zoveel mensen!

*Ik ben nu met de fiets gegaan van bij een vriendin, waar ik ook mocht blijven crashen (Merci I.!) . Maar ik weet nu dat het eigenlijk nog net te doen is om met de fiets te gaan van bij mijn ouders, dus dat is een optie de volgende keer. (Hoor ik daar een volgende keer? Hell yeah.)

*Ik vond het ticket zijn geld meer dan waard. Voor 86 euro kregen we een geweldige affiche, met geweldige shows. En ik begrijp dat er veel inkomsten gehaald worden uit drank en eten, maar 3 euro voor een drankje en 6 euro voor een frietje – dat was toch elke keer gigantisch slikken. (Maar niet geweend. Ik heb niet geweend.)

*Volgende keer een dekentje meenemen. Bij mooi weer is dat ideaal om te chillen tijdens de optredens, want ik voel niet graag beesten in mijn T-shirt kruipen. Bovendien kan je zo een beetje terrein afbakenen voor als je naar de wc moet.

*Niks dan lof over de wc’s. Na 4 dagen zou ik sowieso wel moeten afrekenen met zware constipatie, maar dat ligt aan mij. Nooit moeten aanschuiven en deftige toiletten, voor zover dat kan op een festivalterrein.

*Ik weet niet of ik het in de regen ook tof zou vinden. Maar ja, dat weet je natuurlijk nooit op voorhand. Misschien moet ik toch weer eens catchoue botten kopen.

*Na een halfuur voelde ik me helemaal thuis en heb ik geweldig genoten. De mensen op de dekentjes rondom ons hebben zeker gedacht dat ik de nodige alcohol binnen had (meezingen. dansen. giechelen) – maar ik heb het uiteraard volledig op water en cola zero gedaan. (Aan 3 euro het stuk, auch wel echt)

*Geen kat die gemerkt heeft dat ik eigenlijk nog maagd was. Ik paste perfect in het plaatje. (Op de gewone Werchter zou ik misschien wat als oud gezien worden, maar op Boutique was ik eerder jong en veel beschaafder dan het middelbare koppel dat een paar dekentjes achter ons gewoon vol lag te vozen)

*Hartjes voor Niels en Stan, die zo oprecht zelf onder de indruk waren van het feit dat ze daar mochten staan. Ik zal de “Werchter ik ben met de velo gekomen en gelle?”-opkomst van Stan niet gauw vergeten. En een vette high five voor Robbie Williams. Hij heeft elke letter van Let me entertain you waargemaakt.

 

*Hartjes ook voor Barbara. Dankzij haar is mijn festivalbloempje geplukt. Het heeft geen pijn gedaan en het smaakt naar meer.

 

 

Posted in Rapporteren, Trippen, Want zo ben ik | 12 Comments