Maandbrief – 18

Vakantie betekent dat er weinig structuur in onze dagen zit. Jij bent wel wat gewoon, maar het was bijna een weekend van drie weken. De overgang naar real life was nogal hard voor jou. Je gaat al meer dan een jaar naar de opvang en nooit hebben we je daar met traantjes moeten achterlaten. Maar drie weken vakantie dicht bij je moeder en het was van dat.

Jij kan je bijzonder goed rond mijn benen klemmen en daarbij hartverscheurend huilen trouwens, het maakte back to work er niet gemakkelijker op. Maar ondertussen zijn we drie weken verder en zwaai je weer vrolijk als wij vertrekken. Chanceke, want ik moest elke dag toch weer wat stukjes van mijn hart in elkaar puzzelen.

IMG_1683

Feit is: als er ergens een verkiezing tot dramaqueen is, dan schrijf ik je meteen in. Want je bent ongelooflijk stoer, onverschrokken en niets kan je bang maken. Maar als iets je niet zint, jongens toch, dan kunnen de buren van drie straten verder het ook horen. Nee Felix, je mag geen zak snoep eten: instant donderwolk. Kom Felix, we gaan een propere pamper aandoen: worstelmatch. Felixje, het is tijd om te gaan slapen: meerstemmig vocaal concert. Felix, wil je graag een banaan? Je weet wel, dat ding dat je gisteren met de grootste smaak opgegeten hebt: banaan vliegt tien meter verder. Jij bent enorm je grenzen aan het aftasten. Wij proberen ze voor je duidelijk te maken, maar af en toe moeten we ook achter het hoekje gaan staan omdat je in je boosheid ook immens grappig kan zijn.

IMG_1474

Bumba krijgt je meestal wel rustig. Toen ik je vorige maand bij de osteopaat moest proberen stil te houden, dacht mijn door commercie aangetast brein dat ik misschien een filmpje van Bumba kon opzetten. De verslaving was instant. Je zegt nog niet zo heel veel woordjes, maar ‘Bumba’ komt er heel vlotjes uit. Je brengt ook zelf de tablet, en uiteraard volgt er dan ook vaak een vleugje dramaqueen omdat we niet altijd die gekke gele clown tevoorschijn toveren. Maar bon, het kan ook al eens een redding zijn, dus ik ben niet verdrietig dat we in teamgert zitten.

IMG_1846

Als ik andere moeders hoor, zou ik wel gigantisch kunnen panikeren dat jij nog niet in zinnen van drie woorden spreekt. Maar hey, met je broer is het ook helemaal goed gekomen. En ik ben sowieso allergisch aan wedstrijdjes peuterskills. Er komt trouwens wel al het een en ander uit: ‘poe’=poes, ‘vis’ =lijkt me duidelijk, ‘bumba’=merci studio 100, ‘toetje’= tut, ‘aap-e’=slaapwel…

IMG_1782

Er zijn twee concepten die je heel duidelijk onder de knie hebt. Ook perfect kan uitspreken trouwens, aangevuld met duidelijke hoofdbewegingen. Ja en nee. Alles wat wij je aanbieden of voorstellen, wordt heel duidelijk beantwoord. JA gaat meestal samen met flikkerende ogen en een smile tot achter je oren. NEE is goed bevriend met een kordaat schuddend hoofd en eventueel wat stampvoeten of “ik gooi me huilend en wild schoppend op de grond in de hoop dat ik dan toch mijn goesting krijg”. Helaas jongen, ik kan zeer goed driftbuitjes rustig uitzweten. En tuurlijk maak ik me geen zorgen, je begrijpt ongeveer alles wat we zeggen. Er is niemand die zo schattig zijn schoenen en mijn schoenen haalt, als er wordt gesproken over naar buiten gaan.

IMG_1990

Over schoenen gesproken, maak ik alvast een account bij Zalando? Want je loopt heel graag rond in andermans schoenen, liefst met hakken. Je nieuwste liefde:  de botten van je broer. Zeven maten te groot, maar dat geeft niks. Je bent perfect getraind om de helft van het keukengerief in de onderste keukenkasten op die botten naar het terras te verplaatsen. Het gebeurt meer dan eens dat ik een verdwenen kookpot in de tuin terugvind. Uren kan je je daarmee bezig houden, dus ik laat je maar doen.

IMG_1727

Je bent een stoere jongen, je wordt echt groot. Niet alleen omdat er al heel wat maatjes 98 in je kast liggen, maar ook omdat je zo communicatief bent. Ik weet ook niet waar het naartoe gaat met de borstvoeding, want je vraagt er steeds minder om. ’s Ochtends en ’s avonds kom je meestal bij mij gekropen voor je portie, maar als we een hele dag samen zijn heb je er overdag nog amper nood aan. Dat is goed hoor, ik volg volledig jouw tempo. Maar het drukt me wel extra hard met de neus op de feiten: jij bent helemaal geen baby meer.

IMG_1952

Behalve als je slaapt. Of als je komt knuffelen. Of als je je hoofd op mijn schouder legt. En mijn hart smelt. Al anderhalf jaar jongen, minstens honderd keer per dag.

Dikke kus,

je mama

Posted in Felix | 1 Comment

De huisdokter #6: De badkamerrenovatie

Toen we hier een dik jaar geleden kwamen wonen, zeiden we al lachend dat we tegen volgende zomer (die van 2016 dus) de badkamer zouden verbouwen. We wilden zo graag een bad, voor mijn relaxatie en voor de kinderen om in te spelen. Tegelijk vonden we dat nogal onnozel, want er was eigenlijk au fond niets mis met de badkamer. Een beetje donker, niet onze stijl, maar ook niet zo erg dat ge koppijn kreeg als ge per ongeluk iets te lang op de wc zou zitten met een boekske.

Maar toen bleek de badkamer het addertje onder het gras. Met een paar problemen: geen druk op het water (voor de mensen met lang haar, probeer de shampoo er dan maar eens uit te krijgen), geen warm water aan de lavabo, een douchedeur die geregeld tegen de grond ging, een design wc pot die te klein was voor doorsnee billen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Uiteindelijk bleek ongeveer de hele waterleiding om zeep, dus we moesten wel ingrijpen. En waarom dan niet meteen the full monty? Awel ja, waarom niet. Deze foto’s nam ik vlak voor we naar Frankrijk vertrokken met Vacansoleil. Before:

IMG_9882 IMG_9883

Dat hadden we namelijk zo geregeld met onze aannemer Karel van Raad en Daad. De grote breekwerken terwijl wij ver weg waren, zodat wij bij thuiskomst toch weer naar de wc konden gaan. Die arme jongen had geweldig hard opgeruimd tegen dat wij thuis waren, maar toch was het even schrikken hoeveel stof zo’n verbouwing met zich meebrengt. We kwamen thuis met dit. Gelukkig konden Tom en ik allebei op het werk douchen, wat ook een extra motivatie was om te gaan lopen. Between:

IMG_0077 IMG_0127

Toen hebben we drie weken in een bouwwerf geleefd, maar het veranderde uiteindelijk naar dit:

IMG_0139 IMG_0165 IMG_0295 IMG_0304

Ik heb geleerd dat verbouwen voor een groot stuk neerkomt op geduld, onderhandelingen en compromissen sluiten. Om het budget strikt in de hand te houden (met de bereidwillige medewerking van de aannemer, waarvoor dank) moesten we soms keuzes maken die niet 100% waren wat ik wou. Groot probleem eigenlijk, ik wist meteen heel goed wat ik wou. In mijn oorspronkelijke plan had ik ook de lay-out van de badkamer omgegooid, maar dat bleek veel te duur. Roeien dus met de riemen die voorhanden waren. Ingewerkte Ikea-kasten ipv maatwerk bijvoorbeeld, de spiegel hergebruiken, lange zoektocht naar een kraancombinatie van slang met kop, regenkop en badkraan en ga zo maar door. Op het werkblad wilde ik niet toegeven, omdat dat het volledige uitzicht van de badkamer bepaalt. Ik had perfect in mijn hoofd hoe het er moest uitzien, de aannemer dacht dat hij wel wist wat ik bedoelde en was nogal voortvarend geweest. Een kleine misser, maar zulke dingen gebeuren. Het betekende vooral lang wachten op het uiteindelijke blad, een meerkost én uitstel van afwerking. Pas anderhalve maand later is er weer actie gekomen, maar ondertussen heeft Karel er wel voor gezorgd dat we zo comfortabel mogelijk zaten.

Praise the lord, we zijn er geraakt. Ik durf te zeggen dat de badkamer voor 90% klaar is. Karel moet nog wat finishing touches doen, en ik moet nog op decoratiezoektocht. En nieuwe, prachtige, heerlijke badproductjes gaan kopen om uit te stallen. Maar dat zijn details, het is echt klaar. En gezien het budget en wat ik voor ogen had, ben ik ongelooflijk blij met het resultaat. (Karel, was ik bad(kamer)zilla? After:

IMG_2085 IMG_2073 IMG_2078 IMG_2081 IMG_2083 IMG_2086 IMG_2081 IMG_2078 IMG_2026 IMG_2086

Het is wel duidelijk dat ik de slechtste interieurfotograaf van de wereld ben, maar het was buiten budget om hiervoor een fotograaf te laten komen. Maar voor serieus, ge zou het eens in het echt moeten zien. Het is zo schoon!

 

Badankt Karel.

(Sorry, ik wou gewoon een woordmopje maken, was lang geleden. En ik kon niks anders bedenken met bad. We hebben Karel natuurlijk netjes betaald. Al had hij – reclame! reclame!-  mij misschien moeten betalen met al die lovende woorden hier ;))

 

Posted in Gent, Rapporteren, Thuis en al, Uncategorized | 6 Comments

De broek.

Soms zit een broek meteen als gegoten. Je zou wel gek zijn om ooit nog een andere broek te dragen, want met dit aan je onderstel sta je instant te stralen. Je kan de wereld aan met deze broek. Comfort meets beauty meets fashion meets everything. Je absolute lievelingsbroek, waar was die toch al die tijd?

Soms neemt een broek haar tijd om je lievelingsbroek te worden. De liefde groeit gestaag. Of er moeten eerst wat vlekken op komen, voor ze helemaal als van jou voelt. Misschien hangt er zelfs een draadje los. Of moet je eerst het prikkend etiketje eruit knippen. Het zou kunnen dat ze eerst duizend keer  gewassen moet worden, zoals een nieuwe keukenhanddoek pas na een paar wasbeurten zijn werk begint te doen. Maar het is jouw broek. En als je één broek in het donker uit je kleerkast zou moeten halen, dan is het altijd die broek.

Soms vind jij een broek geweldig. Maar vinden anderen dat je er niet goed mee staat. Of dat die broek een beetje uit de mode is. Of dat de broek van een bepaald materiaal gemaakt is, terwijl er ondertussen toch al andere dingen op de markt zijn? Of krijg je commentaar op hoe je die broek combineert. Met die top? Met dat truitje, really? Maar ook: met die benen? Soms durf je de straat niet op met die broek, want de blikken kunnen hard zijn. En de commentaar soms ook.

Soms voel je je onzeker in je broek. Terwijl anderen je overladen met complimentjes. Je staat zo goed met die broek, wat is eigenlijk het probleem? Waarom zet je geen 300 foto’s op Instagram van die broek, want die is echt zoooo mooi. Bij jou. Maar er zijn gewoon momenten waarop je de broek even achteraan in de kast zou willen plaatsen, want het is zo vermoeiend om ze te dragen. Ze knelt een beetje aan je buik, of je bent de halve dag bezig met de broek op te trekken omdat ze anders op je enkels valt. Niet iedereen vindt dat de broek je staat trouwens, er komen honderden meningen op je af. Terwijl je gewoon even wilde weten of je gat niet te dik was in die broek.

Soms passeer je iemand met een broek en denk je, nou, dat had misschien wel beter gekund. Of anders. Of hing de broek misschien op halfzeven. Of was er water in de kelder. Of een heel groot gat. Misschien met opgestreken tekenfilmfiguurtje, misschien met steeds meer draden. Het gat wordt groter, en is nog maar moeilijk te herstellen.

Soms zie je een broek passeren en hoop je dat je ooit ook met die fierheid en dat gemak over straat kan paraderen. Dat je ooit past in die geweldige broek. Ook al is de kans klein dat je op dit moment in blote billen over straat loopt, je voelt je nog niet klaar voor de catwalk. Of voor de Delhaize om de hoek.

Soms is een broek heel kleurrijk. Soms is een broek een beetje grijs. Er zijn ook broeken die heel erg zwart-wit zijn. Er zijn schreeuwerige broeken, stille broeken, korte broeken, lange broeken. Perfect gestreken, maar ook met heel veel kreuken. Sommige broeken hebben zakken, anderen hebben glitters. De ene broek heeft een rits, de andere is met knopen. En er zijn ook van die broeken met de perfecte elastische band die je gewoon omhoog trekt.

Soms kijken mensen naar je broek. Soms kijk jij naar mensen hun broek. Soms denk je daar dingen bij, soms spreek je daarbij iets uit. Soms voel je de blikken priemen, soms hoor je harde woorden.

Maar het is altijd jouw broek. Die jij draagt, op de manier die jij wil. En dat iedereen denkt wat ie wil. Het is jouw broek.

Misschien mag iedereen denken wat ie wil, maar misschien moeten we elkaars broeken niet veroordelen. Alle benen zijn anders. Er zijn zelfs mensen zonder benen. Dat lijkt me wel een goed plan. Want altijd een broek dragen, dat kan knap lastig zijn. Prachtig ook, naast geweldig vermoeiend. Iedereen zijn eigen broek? En lief zijn voor elkaars broek? Ik kijk ook in eigen broek boezem, ja.

Het is jouw broek lieverd, alleen jouw broek. Wow, wat doe jij dat goed met die broek.

IMG_1997

Misschien is het moederschap een broek.

#mompeace

 

 

PS: Chance dat er ook rokskes en kleedskes zijn.

Posted in Kind en gezin, Mens erger je niet!, Want zo ben ik | 2 Comments

Dagtrippers van het eerste uur. Vakantie in eigen land.

Als je mij volg op Instagram had je het misschien al in het snuitje: de vakantie was zalig en heerlijk en fantastisch. Nochtans hebben we geen exotische dingen gedaan. We zijn in eigen land gebleven, maar daar vallen ook geweldige dingen te beleven. Ik heb er een paar verzameld, voor als je nog inspiratie zoekt (maar ook voor mijn eigen annalen, ik moet daar eerlijk in zijn).

Gentse Feesten: Kindertheater 4Hoog en de Piratenboot

Als inwoners van negenduusdgent moesten we uiteraard wel een paar keer afzakken naar de Gentse Feesten. And so we did. We zijn apart geweest zonder kinderen, met het hele gezin en ik ben ook met Basiel alleen geweest. Voor zijn leeftijd zijn er echt al verschillende leuke dingen, maar ik wou hem vooral graag meenemen naar een theatervoorstelling. Want dat zijn ook de Gentse Feesten, een beetje verder dan dan de grote pleinen, soms verstopt maar zo heerlijk. We gingen naar De koning zonder schoenen van 4Hoog. Het was fantastisch. Basiel vond het heerlijk en ik ook. Eén probleem: ik moest mezelf enorm intomen om niet op het podium te springen. Moh vent toch, wat zou ik graag nog eens theater maken! En dan nog voor kinderen. Jammer dat hun oproep van een tijd geleden gemist heb. Zou ik de volgende keer durven meedoen met hun audities?

IMG_1166 2016-07-24 14.56.07 2016-07-24 13.26.51 2016-07-24 13.19.36

 

We hebben ook de piratenboot genomen. Dat is een toeristenboot die wordt bestuurd door een echte piraat die grapjes maakt die in de smaak vallen bij ouders en kinderen. Zo kon ik ongegeneerd toerist zijn in eigen stad en Basiel kon onder bruggen op zoek gaan naar piratensymbolen. En op het einde krijg je nog een ijsje, so what’s not to like?

2016-07-20 14.06.36 2016-07-20 13.46.42 2016-07-20 13.44.10 2016-07-20 14.11.23

Jules Destrooper

Vakantie in eigen land, dat was natuurlijk ook ons experiment in de Blauwpoort. De eerste dagen heeft het daar nogal gegoten, dus trokken we met de hele bende (of stukken) de Westhoek in. Vanaf 20 personen krijg je een gids (wij waren bijna met dubbel zoveel) en dus een bevoorrechte rondleiding. Bijna alle kinderen waren heel aandachtig en soms zelfs flinker dan de ouders, bij de hele uitleg van Nieuwjaarskoekje tot fusionverhaal. Interessant allemaal, al heb ik een heel deel gemist omdat Felix niet in slaap wilde vallen. Hij had geen dutje gedaan (ooh, gij slechte moeder – ik zeg het beter zelf al) en er waren iets te veel prikkels om daar in slaap te vallen. Maar goed, je mocht ook al hun producten proeven, dus ik heb me daar dan maar op gestort.

IMG_1463 IMG_1454

Watou

Ik wilde eigenlijk al eeuwen naar het kunstenfestival en de poëziezomer in Watou. Maar nu het misschien de allerlaatste keer is (ze krijgen geen subsidies meer, boehoe), wilde ik zeker gaan. Het heeft alle verwachtingen ingelost. Ik was een beetje bang om het met mijn twee gasten te doen, maar dat bleek niet nodig. Kinderen kijken met een andere bril naar de kunst, maar zijn even verwonderd. Of misschien nog meer. Eén van de drieduizend redenen waarom kinderen zo geweldig zijn, ze leren je met een andere blik naar de meest alledaagse dingen kijken. Het wandelen viel ook best mee, bijna alles is knal in het dorp. Behalve de boerderij met vijver even verderop. Daar waar een kind van onze bende in de vijver sukkelde, ja. Niemand raakte gewond, maar we hebben de rest van de locaties afgehandeld met een kind in blote poep met een grote trui van zijn moeder. Zijn kleren in een plastic zakje. Het zag er heel artistiek uit, dus het matchte wel. Maar wat ik dus wilde zeggen: ga snel naar Watou als je nog kan. Echt de moeite!

IMG_1504 IMG_1505 IMG_1512 IMG_1517 IMG_1518 IMG_1510 IMG_1536

 

Wandeling Nieuwkerke

Het zit ‘em in kleine dingen, zoals de wandeling die we deden in Nieuwkerken. Ik zou daar geen kilometers voor rijden, maar als je in de buurt bent en een nest kinderen bij hebt, dan is het zeker een aanrader. Voor iets meer dan 2km moet je bordjes volgen met een eekhoorn, en onderweg zijn er opdrachten voor de kinderen. Al kunnen volwassenen zich ook laten gaan, nietwaar? Alles is op kindermaat, behalve een soort speleotoren die wij volledig verkeerd hadden ingeschat. Een 5-jarige van onze bende is daar naar beneden gevallen in het stikdonker, en wij hebben allemaal even onze adem ingehouden. Uiteindelijk is hij er met de schrik en een buil vanaf gekomen, maar dat was toch even spannend. Er mag best wat uitleg staan bij hindernis nummer 8. En de groendienst van Nieuwkerken mag de netels ook eens trimmen. Maar verder: geslaagde namiddagactiviteit.

IMG_1573 IMG_1572 IMG_1564 IMG_1562

De liefde voor mijn theater en mijn stad was er al lang. Maar ik ben toch ook een klein beetje verliefd geworden op de Westhoek. Soms hoef je het echt niet zo ver gaan zoeken, om de hoek kan het ook geweldig zijn.

Beste dagtrippers van het eerste uur. Als je nog tips hebt om je je trips spannend en avontuurlijk te houden, laat maar komen.

Posted in Trippen | 6 Comments

Het Nostalgie Beach Festival. Hashtag droomjob.

Zaterdag was het Nostalgie Beach Festival. Toch een beetje een hoogdag op mijn werk. Een dag waarop je eindelijk eens kan kennismaken met ‘ons’ publiek, waarop je backstage kan rondlopen op een festival (altijd een winner, toch?), waarop je live radio kan maken op locatie (altijd spannend en supertof) en zoveel meer. Ik heb er zo geweldig van genoten, dat ik het graag een beetje met jou deel. Vergeef me, maar waar het hart van vol is, loopt de mond van over…

*Het was de 3de editie van het Nostalgie Beach Festival. So far: derde keer, goeie keer. Na twee keer Bredene, zijn we nu verhuisd naar een heerlijk terrein met heuveltjes in Middelkerke.

*24.636: het aantal stappen dat ik gezet heb door van backstage naar main stage en marquee te hollen. Weetje: om 24:00 reset mijn fitbit zich automatisch en daarna heb ik ook nog rondgelopen. Dus het was een dag van meer dan 25.000 stappen. Ja, dat is een voorlopig record sinds ik een activity tracker heb.

*Elf: het aantal te bewonderen artiesten/groepen. Met als persoonlijk hoogtepunt voor mij: de reünie van The Dinky Toys. Ik hoop dat ze besluiten om er weer voor te gaan, want het was echt een bommetje.

*Twee: Het aantal uur dat ik in de studio gespresenteerd heb, op locatie. Het was een beetje zoeken, want alles is daar anders en ik was eerst aan de beurt. En waar ik drie jaar geleden bijna doodging van de adrenaline en stress op zo’n moment, ben ik ondertussen gewoon rustig. Het is wat het is, het komt zoals het komt. Zelfs als het in het honderd loopt, ik blijf rustig. De techniek is niet altijd perfect (de technici proberen dat altijd zo snel mogelijk recht te trekken, geen klachten over hen), de mogelijkheden zijn beperkt. Maar het is zo fijn om te doen, echt de max.

*Zestien: Het aantal uren dat ik heb “gewerkt”. Live interventies met publiek, met de korpschef van Middelkerke, vlak voor het begin van het optreden, sfeer van op het terrein, met presentator Walter Grootaers…En ga zo maar door. Het was intens, maar het voelde niet als werken. Echt niet, ik heb genoten van elk moment.

*Een: Ik ben één keer herkend als mezelf. Niet omdat ik rondliep met een microfoon van Nostalgie, want dat was nogal een weggever. Als ik die constructie niet aanhad, kon ik anoniem rondlopen. Maar backstage is wel iemand komen zeggen dat ze zo fan was van mijn blog. Inderdaad, als ik al herkend word, is het meestal van Sofinesse, niet van de radio. Ik vind dat vrij hilarisch. En dat mag zo blijven.

*3586: Het aantal keer dat ik gedacht heb dat het hier zo plezant was. Dat de sfeer zo goed zat. Dat er een gezellige, warme vibe hing. En dat ik een gelukzak ben dat dit mijn job is.

*89: Zoveel keer heb ik sommige collega’s geknuffeld omdat het zo leuk was. En we samen in een soort van radiofestivalhigh zaten. Het is een ruwe schatting, het zou ook vaker gebeurd kunnen zijn. Sorry not sorry.

Eigenlijk wil ik gewoon zeggen dat ik ervan genoten heb. En wat foto’s delen. Om nog even na te genieten.

2016-08-13 07.54.16 2016-08-13 07.55.49 2016-08-13 18.00.12-1-1 2016-08-13 15.22.43 2016-08-13 21.23.00 2016-08-13 14.42.03 2016-08-13 21.37.52 2016-08-13 08.07.23 2016-08-13 21.54.54

Kom je volgend jaar ook? Kunnen we daten bij een oranje microfoon ;).

Posted in Want zo ben ik, Werk | 4 Comments

Hoe Basiel een Basiel werd*

Stel dat je begin juni 2011 de krantenwinkel bent binnengestapt om de Flair te kopen, dan zou het kunnen dat je het artikel over snelle koppels hebt gelezen. Wij waren daar toen eentje van, omdat we elkaar op 14 januari 2011 voor het allereerst hebben gezien en op 16 april een huis hebben gekocht. In hetzelfde jaar, ja.

IMG_1760

Ik wist toen al dat hij de man van mijn leven was, maar ik kende hem nog niet zo heel goed duidelijk. Anders had ik hem nooit meegesleurd in een fotoshoot voor de Flair.  Vijf jaar later heeft hij het er namelijk nog moeilijk mee, uhum. Als er één moment was waarop onze relatie op losse schroeven stond, dan was het wel toen hij naar de make up moest en een turqouise polo moest aantrekken van de styliste. Anderzijds: het blijft een running gag onder onze vrienden. En toen we onlangs de fotograaf van de shoot op een trouwfeest tegen het lijf liepen, herinnerde zij zich ook nog ‘die man die maar niet wilde lachen’.

Soit, het waren uiteindelijk wel mooie foto’s – wij waren de cover van het artikel, dat doen ze niet zomaar natuurlijk – en eigenlijk is het wel grappig. Want dik vijf jaar later kunnen we wel zeggen: ja, toen compleet crazy in het diepe gesprongen maar vandaag wel nog altijd gelukkig. Ondertussen in huis nummer twee, en aangevuld met twee kindjes. Ha. Gij nu.

Maar over die kindjes. We hebben het in dat artikel al over een kroost.

IMG_1761

“De namen staan al vast.” Dat was toen eigenlijk wel waar: we zouden een Janne en een Mathijs krijgen. Dat hadden we zo beslist. Janne was al meer dan tien jaar mijn lievelingsnaam en in mijn hoofd ging ik ook al even lang ooit moeder zijn van een dochter, van een Janne. Tom zag die naam ook helemaal zitten, dus daar was geen discussie over.

Exact negen maanden na onze eerste ontmoeting, zat ik met een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Schrikken, want hoewel we bewust de anticonceptie achterwege hadden gelaten, hadden we toch niet echt verwacht dat het meteen prijs zou zijn. Wel dus.

Zijnoot: Ik snap niet hoe onze ouders dat eigenlijk overleefd hebben. Wij waren gigantisch zeker van ons stuk en ik zou niks veranderen aan hoe het gelopen is, maar hoe zot is dat eigenlijk wel niet? Samenwonen na een week, een huis kopen na drie maanden en anderhalf jaar na onze allereerste ontmoeting een baby in het gekochte huis installeren. At hindsight: geschift. Maar ik ben nog altijd even zot van hem, dus we mogen er al eens mee lachen. Maar toch, moesten Felix of Basiel daarmee afkomen….owla gasten. 

Het heeft verschrikkelijk lang geduurd voor we wisten dat Basiel een jongen was. Pas op 22 weken godbetert, ik was toen al bijna gestorven van nieuwsgierigheid. Ik hoopte vurig op een dochter, maar omdat er zeker nog kinderen zouden volgen, mocht het even goed een jongen zijn. Tom was er trouwens vanaf dag 1 (14 januari 2011 dus – ja we hebben het daar mogelijks toen al over gehad) van overtuigd dat we eerst een jongen en dan een meisje zouden krijgen. So far, so good dus.

Ondertussen was er in mijn familie een Mathis geboren, waardoor Mathijs zo’n beetje in de verdrukking raakte. Plots zag ik dat ook niet meer zitten als naam, trouwens. Toen begon de zoektocht. Ik overstelpte Tom met voorstellen (Corneel, Max, Oscar, Felix, …), maar kreeg meestal gewoon een VETO terug. Hij kwam zelf niet verder dan Jonas of Niels. Dat zag ik sowieso niet zitten, maar we hebben ook allebei neefjes met die naam. Van tafel dus.

Toen dacht ik terug aan dat moment waarop ik grote fan was van interieurprogramma’s (nog altijd eigenlijk) en dus met veel enthousiasme naar de eerste reeks van The Block keek. Bij de eerste reeks in 2004 was er een koppel dat een week na het einde van de opnames beviel van hun eerste kindje, een Basil. Ik herinnerde me dat ik dat zo’n stoere en coole naam vond (toen al!), en dat ik Basiel Brutin eigenlijk wel geweldig vond klinken. Ondertussen kende ik trouwens nog een Basiel, want mijn collega heeft er ook eentje. En ja, ik zag dat eigenlijk wel zitten.

Tom helemaal niet. Maar hij zag ook geen enkele andere naam zitten die ik voorstelde. Mij best ok, maar van zijn kant kwamen ook geen andere voorstellen. Ik zat ongeveer elke avond met een fluostift in boeken te neuzen en te panikeren, tot hij op een bepaald moment zei: “Basiel Brutin, dat klinkt eigenlijk wel geweldig he! En ik heb het eens opgezocht, er bestaat er nog geen enkele in Vlaanderen”.

Vanaf toen was Hugo (de werknaam) een Basiel. Toen we de naam na 24 juni 2012 eindelijk konden uitschreeuwen waren de reacties heel gemengd. Sommige mensen vonden het een fantastische naam, anderen waren niet bepaald enthousiast. Ik illustreer het even met een gesprek dat plaatsvond een paar uur na de bevalling:

“Hoi mam, jullie kleinzoon is geboren”

– Tranen, gejuich, vanalles aan de andere kant van de lijn.

“Hij heet Basiel.”

Hahahaha, nee, serieus, hoe heet hij echt?

“Hij heet echt Basiel”

Ah. Ok, dan zullen we daar wel aan wennen zeker?

We hebben nog vaak gelachen met dat telefoongesprek. En ondertussen is Basiel zo Basiel als hij maar Basiel kan zijn. Ik vind het nog altijd een stoere, coole naam. Maar ik kan er ook nog altijd aan twijfelen. Want als er eerst een Janne was geweest, was daar waarschijnlijk nooit een Basiel op gevolgd. Na Basiel wilden we een beetje in dezelfde stijl blijven, vandaar Felix. Maar dat verhaal vertel ik nog wel een andere keer.

Ik moet dringend eerst een filmpje maken van hoe die stoere Basiel Ernie imiteert die Bert aanspreekt over de banaan in zijn oor, want dat is echt hilarisch.

 

 

*De inspiratie voor deze blogpost heb ik bij Lilith gehaald, het heeft alleen wat langer geduurd dan gepland, voor hij er ook echt kwam. Vakantie en al.

**En laat ook even weten hoe dat bij jou ging he. Inspiratie opdoen kan nooit kwaad! En ik ben altijd benieuwd naar andere namen…

Posted in Basiel | 16 Comments

Het experiment Blauwpoort

Of het een zot idee is om met 37 mensen op vakantie te gaan? Nogal ja, maar zot zijn doet geen zeer. En hoewel ik op voorhand toch een klein beetje onzeker was over hoe dat allemaal zou verlopen, kan ik achteraf zeggen: experiment geslaagd. Het was heerlijk.

Het begon toen een paar trouwe Dranoutergangers al even lonkend zaten te kijken naar dit vakantiehuis vlakbij het festival. Prachtig, maar wel met een stevig prijskaartje. Ze besloten om eens te polsen bij een aantal mensen, ge weet maar nooit. Binnen de halve dag (of mogelijks nog sneller) hadden die mensen JA! geroepen en zo werd de Blauwpoort geboekt voor een week.

2016-08-07 11.21.24

Het leek lang veraf, maar plots was het bijna tijd om de valiezen te pakken. De kamers werden op voorhand verdeeld en de vrouwen kwamen samen om eens te bekijken hoe we dat praktisch gingen aanpakken. Want allemaal goed en wel, maar die 37 mensen moesten ook elke dag gevoederd worden. En vooral ook onze gemeenschappelijke kroost van 21 kinderen. En hoe regel je zoiets financieel?

We hebben het opgelost met een excel met een verdeelsleutel, met een gigantische Collect&Go-bestelling (oh ja, wij hebben die van Poperinge kei hard geplunderd) en met een weekmenu. Chili con carne, risotto, pastabuffet, hamburgers met gegrilde groenten, restjes. We hebben er elke dag in no time iets van gemaakt. Iedereen heeft zijn steentje bijgedragen, helemaal vanzelf werd er gekookt, gevoederd en afgewassen. We aten in twee shiften, eerste de kinderen en dan de mama’s en de papa’s. De eerste shift was meestal heel druk, maar eigenlijk liep dat allemaal heel vlot.

2016-08-01 10.42.55

En eigenlijk viel die drukte ook geweldig goed mee. Het huis en bijhorende domein is zo groot, dat je elkaar echt niet voor de voeten loopt. Als de kinderen in de living het kot afbraken, konden wij echt rustig eten in de keuken. En er waren ook een paar ontspanningsroutes: de fantastische boomhut-sauna was kinderen niet toegelaten en er waren altijd genoeg ouders in de buurt om een oogje in het zeil te houden. Dus even ontsnappen: geen probleem.

2016-08-02 20.10.12

We hebben ook niet veel moeten scheidsrechteren. De meeste kinderen kenden elkaar niet echt goed, maar dat liep eigenlijk meteen heel vlot. Na een week was het wel nog altijd “die jongen met dat gele haar” of “die grote meisje met dat rokje” als Basiel iets wilde vertellen, maar niet erg. Ze speelden samen en hadden de tijd van hun leven.

Het weer zat niet altijd mee, maar daar hebben we een fijne mouw aan gepast. Ik ga nog een aparte post maken over de uitstappen die we gedaan hebben, want het moet gezegd: de Westhoek is een ongelooflijk fijne streek. En hoewel de zwemvijver vrij ijskoud was, hebben we daar toch ongeveer elke dag ingezeten. Zeker de kroost. Die waren al na twee minuten aan het klappertanden, maar verbeten stoer de pijn. Groepsdruk is iets speciaals. Basiel heeft nog nooit zoveel groenten gegeten zonder morren. Ah, het kindje naast mij eet dat gewoon op? Ik ga niet onderdoen. Geef hier die komkommer!

Het gezelschap was fantastisch, de sfeer was heerlijk, het domein was geweldig. Ik hoop dat de kinderen dit nog lang zullen herinneren in de categorie perfect summer. Want zo voelt het voor mij. Er waren gezinnen bij die compleet nieuw waren voor ons, ook mensen die ik al een beetje ken en goede vrienden. Niemand kende iedereen. Maar het was een fantastische mix, omdat de bedenkers Lies en Lien goed nagedacht hebben over wie ze zouden samen zetten. Het plaatje klopte.

Terwijl ik mij klaarmaak om weer in de realiteit te stappen (of in de auto richting Nostalgie), zijn ze in de Blauwpoort aan het inpakken en opruimen. Wij moesten gisteren helaas al vertrekken, dus het kampvuur hebben we moeten laten passeren. Maar de rest zit warm in ons hart, heel warm.

Wat mij betreft mogen we daar (minstens) een tweejaarlijkse gewoonte van maken. En ik kan blijven vertellen, maar één beeld zegt meer dan duizend woorden.

2016-08-02 19.55.08 2016-08-07 12.50.55 2016-08-07 11.22.04 2016-08-07 10.49.29 2016-08-06 19.39.12-1 2016-08-05 16.26.52 2016-08-03 11.06.36 2016-08-04 13.22.10 2016-08-03 19.40.53 2016-08-02 12.41.05-1 2016-08-02 18.36.00 2016-08-02 19.13.09

Eén ding is zeker, we hebben geen blauwtje gelopen in de Blauwpoort.

Posted in Rapporteren, Trippen | 11 Comments

De schone slaper.

Zestien maanden hebben wij ongelooflijk crappy en veel te weinig geslapen, maar wat betekent dat? Het zijn bijna loze woorden, want chronisch slaapgebrek is verborgen. Want niemand was er al die nachten bij dat wij verschillende keren (voor korte of langere periodes) uit ons bed gejaagd werden. Meestal stond ik op voor Felix, maar Tom was natuurlijk ook heel vaak wakker. Zeker bij de ontelbare eindeloze huilbuien. Maar hij maakt geen oxycoticine aan en ik wel, dus mijn ‘natuurlijke reserve’ was net iets groter.

Dat is niet helemaal waar natuurlijk. Ik heb wel xtig keer gedacht dat ik het nu echt wel niet meer ging redden. Dat ik echt niet meer wist hoe ik mezelf wakker moest houden. Wat mijn achternaam was. Of wat ik vijf minuten geleden gedaan had. Of dat het kleinste geringste genoeg was om de traansluizen open te zetten. En ik weet hoe verschrikkelijk (gevaarlijk) het klinkt, maar elke autorit achter het stuur was een nachtmerrie.

Ik ben al een jaar weer aan het werk, na het zwangerschapsverlof aangevuld met wat ouderschapsverlof. Ik begrijp eigenlijk zelf helemaal niet hoe ik dat gedaan heb. Honderden keren heb ik gedacht dat ik het niet meer zou halen. Maar toch, je gaat altijd maar door. Omdat je geen keuze hebt. Omdat rusten ook gewoon niet meer helpt voor een probleem dat zo structureel is. Zelfs een nachtje uitbesteden, hoe goed bedoeld ook, is gewoon een plakker op een open wonde. Soms voel je je daarna zelfs nog slechter, omdat je op de een of andere manier getraind wordt in het onderbroken slapen en de cirkel even doorbroken is.

Heel veel ouders die in hetzelfde schuitje zitten, zitten met spanning te wachten op deze post. Maar ik moet slecht nieuws brengen denk ik, want ik kan niet zeggen hoe het hier vrij plots veranderd is. Ik heb geen echte truc, ik kan alleen maar zeggen wat wij gedaan hebben. Of niet gedaan. Of geprobeerd. Of waar het zeker niet aan lag.

“Het ligt zeker aan de borstvoeding” – Ik weet wat daarover gedacht en gezegd wordt en ik kan je hier spammen met wetenschappelijke artikels die uitleggen wat de link is tussen (niet) doorslapen en borstvoeding, maar ik ben er persoonlijk zelf ook vrij zeker van dat borstvoeding en het slaapprobleem van Felix niet gerelateerd zijn. Waarom niet? Ten eerste omdat Basiel na drie maanden netjes de nacht doorsliep en daarna nog meer dan vier maanden borstvoeding heeft gekregen. Maar nooit ’s nachts dus, ook niet toen hij nog exclusief borstvoeding kreeg (tot 5.5 maand). Ten tweede omdat Felix gewoon niet wakker werd van de honger. Heel af en toe kon ik hem wel troosten met een borst (praise the lord, dat waren de goeie nachten), maar neem het van mij aan, moedermelk kon de brand meestal niet blussen. De eerste maanden kon ik trouwens verder soezen terwijl hij aanlag, maar de laatste tijd had ik zoveel rugpijn (een nieuw probleempje sinds ik loop) dat ik niet meer in slaap kon vallen tijdens een voeding. Pas op, met de moed der wanhoop heeft mijn lief ook geroepen: “En als we hem nu gewoon een fles geven, misschien kunnen we dan slapen?” . Maar niet gebeurd, en ik durf er mijn hand voor in het vuur steken dat het ook niet had geholpen.

2016-06-22 20.08.13

“Je moet hem gewoon laten wenen” – Daar ben ik sowieso geen voorstander van. Ik heb daar mijn persoonlijke en wetenschappelijke redenen voor, maar feit is ook dat Felix heel vaak niet getroost kon worden. Dus hem laten wenen, dat kon al snel uitmonden in twee uur intens gehuil. Dat was het soms sowieso, want met knuffelen/wandelen/borst/driehonderanderetrucjes kregen we hem gewoon niet stil. In de stilte van de nacht lijkt dat huilen ook zoveel luider. Je denkt ook aan buren, maar vooral aan een oudere broer die liefst ongestoord kan verder slapen. Dus nee, geen fan van. Nu jammert hij soms nog ’s nachts. Maar daarvoor kom ik niet uit mijn bed, soms word ik er zelfs niet van wakker. Omdat ik (onbewust) weet dat hij meestal zelf niet wakker is. Dat hij geen pijn heeft als hij ligt te jammeren, dat hij (en ik) snel weer in slaap zullen vallen.

2016-05-16 14.36.39

“Je moet hem op zijn eigen kamer leggen” – Oh, maar dat hebben we geprobeerd hoor. In ons bed, in bed naast ons bed, in de kamer naast onze kamer, een verdieping hoger in zijn eigen kamer. Je hoort elke grommel minder natuurlijk bij dat laatste, maar het resultaat was meestal toch dat ik een paar keer per nacht uit mijn warme bed moest om een trap op te kruipen. Als je al zo weinig slaapt, maakt dat het gewoon erger. Half uit bed strompelen naar een bedje een meter verder, heeft gewoon net iets minder impact. En het maakte ook allemaal geen hol uit, hij sliep toch nergens. Behalve overdag trouwens: al zijn dutjes op zijn eigen kamer zonder enige huilbui. Dat maakt me nog altijd gek, waarom was dat nooit een probleem? Waarom leek hij alleen ’s nachts ‘pijn’ te hebben? Als ik probeer om een verklaring te zoeken voor al die moeilijke nachten, bots ik altijd op die dutjes. Waarom gingen die wel vanzelf?

2016-05-28 20.51.26

“Hij heeft vast koemelkallergie” – Dat is een optie die heel veel mensen geoppperd hebben. Dat het hele patroon wel klopte met koemelkallergie. Maar eigenlijk heb ik daar zelf nooit in geloofd. Hij heeft zes maanden exclusief borstvoeding gekregen en ik heb in die tijd zelf relatief opgelet met koemelk. Dat zit natuurlijk in gigantisch veel dingen, maar in de pure vorm kreeg ik het zelden binnen (jeej voor amandelmelk!). En het komt al verdund binnen bij hem op die manier. Daarna heb ik er ook streng over gewaakt dat hij voor zijn eerste verjaardag niets van koemelk binnen kreeg. Dus ook geen yoghurt, kaas of room. Alleen mijn melk en groenten, proteïne en fruit. Toen ik weer eens op een breekpunt stond, had  ik eigenlijk ook te weinig energie om heel ons dieet aan te passen naar koemelkvrij. Dat zijn zo van die bergen die niet lukken als je zo moe bent. Maar kijk, mijn gevoel was juist. Want een week na de zoveelste rock bottom, begon hij plots door te slapen.

 

Wat hebben we dan wel gedaan? Wat heeft voor de miraculeuze ommekeer gezorgd?

  1. Buisjes: Eind maart heeft hij buisjes gekregen en wij hadden verwacht onze nachten terug te krijgen. Nou, was dat even een misser. Maar eerlijk is eerlijk: het heeft de scherpste kant er wel afgehaald. Voor de buisjes waren de huilbuien soms zo hartverscheurend, hels en lang – na de buisjes was het krijsen een pak minder. Er was nog steeds (lang) huilen en duizend keer wakker worden, maar hij leek toch echt wel minder pijn te hebben. De buisjes hebben dus echt wel geholpen, al was het geen wondermiddel. Zijn linkeroor ettert trouwens alweer twee weken, dus ze doen hun werk. Hij is gevoelig voor oorontstekingen, dat zal nog wel even zo blijven.
  1. Osteopaat: Ik ben zelf nogal van het sceptische type en mijn enige andere ervaring met een osteopaat was toen ik wanhopig wou bevallen en ik minder dan dertien uur nadat hij mijn lijf onder handen had genomen, Felix in mijn armen had. Dus: baat het niet, het schaadt ook niet. Veel ouders hebben het ons ook aangeraden, dus waarom niet? In de week voor onze afspraak, sliep hij al twee keer door. Dat was ongezien, maar ik ging toch. Volgens de osteopaat zat er iets vast in zijn nek, mogelijks door de razendsnelle bevalling. Feit is: na die ene behandeling bij de osteopaat heeft hij ongeveer elke nacht door geslapen.
  1. Geen slaapzakje: Je doet een kind een slaapzakje aan, want je wil dat het absoluut geen kou heeft ’s nachts. Maar die van ons werd er blijkbaar niet echt gelukkig van, van dat opgesloten gevoel. Als ik zelf ooit in een slaapzak moet slapen, rits ik die ook altijd open omdat ik niet graag als een worm slaap maar moet kunnen bewegen. Felix blijkbaar ook. Een licht en heel beweegbaar slaapzakje lukt nog net, maar eigenlijk heeft hij het liefst van al niets. Ook geen deken nee, maar in dit seizoen doet een pyjama gelukkig wel het grootste werk.
  1. Dut overdag inkorten: Dat is wat ik pas de laatste weken ben beginnen te doen, want een kind slaap ontzeggen vind ik op zich geen goed plan. Maar hij deed een lange dut in de voormiddag, een lange dut in de namiddag en ’s avonds was het vaak grote party. Duusd keer wakkerder dan zijn ouders, dus we mochten wel ingrijpen. Vanaf nu slaapt hij maximum drie uur overdag. Soms in 1 dut, soms in twee. Maar ook al is hij nog zalig in dromenland, ik ga hem wel wakker maken nu. Dat is twee minuten moeilijk, maar eigenlijk is hij vrij snel weer vrolijk.
  1. Flesje water mee in bed: Hij heeft geen knuffelbeer, Felix heeft een flesje water. Hij sleurt het overal mee naartoe en hij drinkt heel geregeld. We leggen er nu ook eentje in zijn bed, zodat hij ’s nachts water kan drinken als hij dat wil. En tegen de ochtend is dat flesje vaak gehalveerd of nog leger. Hij is natuurlijk 17 maanden, dat is iets wat een halfjaar geleden nog veel minder een optie was. Dan zou ik water ook niet tussen een nachtvoeding laten komen, maar op deze leeftijd liggen de zaken al anders. Dat geldt trouwens ook voor het inkorten van de dut en het slaapzakje. Felix is 17 maanden, dat is geen baby meer.

Maar kort samengevat: ik heb eigenlijk geen idee waarom hij ineens is beginnen te slapen. Het was er echt super plots. Een week met om de andere dag een goede nacht, naar een week waarin ik het woord doorslapen durfde te gebruiken. Al blijf ik er zoveel mogelijk vanaf, van dat begrip. Alle vragen over doorslapen hebben me echt een beetje gekwetst het afgelopen jaar. Alsof een baby braaf moet zijn, iets wat vaak in één adem met doorslapen wordt genoemd. Nou, een baby hoort dat helemaal niet te doen. In een maatschappij waar de moeder heel snel weer op het werk verwacht wordt, duwen wij hen gewoon graag in zo’n ritme.  Uiteraard vindt iedereen een volle nacht leuker dan een halve, maar niet doorslapen is voor een baby doodnormaal. Voor een peuter ligt het al moeilijker natuurlijk. Het lag ook vast aan ons. We waren niet hard genoeg om hem te leren doorslapen, of het hoorde er gewoon bij en je moet het maar uitzweten tot waarom ga je niet naar de dokter om je op ziekenkas te laten zetten? Dat laatste omdat ik zo niet in elkaar zit, noch ben opgevoed. Ook al wou ik soms niets liever dan een hele dag in mijn bed blijven liggen.

Maar na drie weken met blokken van zes uur tot zelfs zeven uur durf ik te zeggen: wij slapen weer. Het herstel is begonnen. Maar we zijn er nog niet, want zestien maanden met ernstig onderbroken slaap laat zijn sporen na. Ik heb geen idee wanneer ik weer helemaal de oude zal zijn. Ook al merk je misschien niets aan mij, ook niet de voorbije tijd: ik werk full time, ik ga sporten, spreek af met vrienden, vind zelfs tijd om hier nog te schrijven. Waarom toch? Hoe? Wel het slaaptekort is zo moordend, dat ik me soms net heel erg vastklampte aan andere dingen. Al heb ik ook heel veel nee gezegd het afgelopen jaar, omdat ik niet wist of ik morgen zou halen.

Ik wil er ook niet te zwaar over doen, want zelfs met deze hele historie heb ik nog een groot verlangen naar een derde kind. En bij Basiel ging dat allemaal wel vanzelf, het hoeft helemaal geen lijdensweg te zijn.

Een verklaring zal er waarschijnlijk nooit komen en hoe graag ik alle slapeloze ouders ook het wondermiddel zou willen aanreiken, ik heb het niet. Ik kan jullie alleen maar veel courage toewensen. Voor iedereen in mijn omgeving: sorry voor de afgelopen 16 maanden. Ik was niet altijd mezelf en dat zal nog wel enige tijd zo duren. Moe is nog altijd een keyword. Maar ik ben er ook trots op dat ik ben blijven rechtstaan al die tijd, met de glimlach en met een kanjer van een lief aan mijn zijde. Dat we zelfs humor konden vinden in de hele situatie, en dat we elkaar niet uit het oog zijn verloren. Integendeel (*knipoogt*).

2016-07-29 12.52.24

En de natuur heeft het dan wel zo goed geregeld dat de nachtelijke ellende elke ochtend van tafel geveegd wordt met de meest schattige glimlach van de wereld. Zelfs met een wekker om 5 uur.

Posted in Borstvoeding, Felix, Kind en gezin | 9 Comments

Maandbrief – 17

Dag lieve schat,

Al sinds het begin der maandbrieven ongeveer hoop ik stiekem te kunnen zeggen: “Bedankt jongen, zo ne keer een nachtje goed slapen, dat doet deugd.” Het heeft tot exemplaar  geduurd (Inderdaad, dat lees je goed_17 maanden_later) dat ik het eindelijk kan zeggen en durf uit te spreken: (Zo goed als) doorslapen! Een wonder is geschied, jij hebt eindelijk ontdekt waarvoor de nacht dient. Niet om te krijsen of huilen of een feestje te bouwen (de eerste 15 jaar toch nog niet), wel om te slapen. Hallelujah. (PS: Ik krijg veel aanvragen om over ‘de truc’ te schrijven die het heeft opgelost en er komt een post, maar het is even te veel vakantie)

2016-06-30 17.23.29

Het maakt het makkelijker om je uit te besteden, want hoewel je schattigheid alles meestal goedmaakt, vond ik het toch lastig om andere mensen op te zadelen met een slechte verschrikkelijke nacht. Maar met al die trouwfeesten aan de andere kant van het land én het Kanaal, ben je zelfs twee keer twee nachten van ons gescheiden geweest. En zowel je meter als oma en opa waren enthousiast, dus de trend is gezet. Daarna heb je uitgebreid bijgetankt bij je moeder, maar mogelijks had ik daar evenveel nood aan.

Het is trouwens niet alleen ’s nachts rustig, ook aan tafel. Met je lepel en je vorkje in de aanslag, eet je alles op wat los zit. Ook een halve rijstwafel die al twee weken per ongeluk in je autostoel ligt (kan gebeuren he gasten, is uw auto altijd spik en span misschien?), of een emmer blauwe bessen of alles wat je kan grijpen als de frigo open gaat. Je hebt de vreemde gewoonte om bepaalde voedingsmiddelen een hele tijd in je mond te proppen en ze daarna netjes kapotgekauwd weer uit te spuwen. Er is nog wat werk aan je tafelmanieren schat, maar je eet wel met smaak. En dat ik nadien een halfuur mijn innerlijke poetsvrouw moet loslaten op de vijf kubieke meter waar je zat, dat nemen we er ook bij.

2016-07-07 18.29.29

De eerste woordjes verschijnen hier ook stilaan. Tutje, aap-e (slaapwel) en NOG! zijn je favorieten. Dat laatste horen we vooral in de buurt van eten, trouwens. Met voorsprong je favoriete hobby. Op een gedeelde tweede plaats staan de kasten uitladen en de inhoud ervan op het terras sleuren, en overal op klimmen. Nog steeds ja, je favoriete plek is op de tafel.

Jij zit ook altijd op mijn favoriete plek lieverd, diep in mijn hart.

 

Dikke zoen,

je mama

Posted in Felix | 5 Comments

Grote kleine gelukjes #summer

Het is vakantie. Negentien volle dagen niet werken. Ingevuld met veel en niets, zoals het moet zijn. Zoveel mogelijk leven zonder tijd, op het ritme van elkaar. Ik zit nog maar aan dag twee, maar toch overvielen mij al zoveel gelukjes:

  • Lezen. Ik lees een boek. Ik lees eindelijk nog eens een boek. Het is Post voor mevrouw Bromley geworden, en hij is bijna uit. Dus zeg maar, wat is de volgende waar ik aan begin?
  • Lezen. Ik heb tussendoor ook een proeflezing mogen doen van het boek dat Lien aan het schrijven is. Maar echt, Lien schrijft een boek! Het gaat over het 5:2 dieet en mogelijks heb ik ook een soort van pagina. Geen paniek, ik laat op tijd weten wanneer je naar de winkel moet lopen om het te kopen. Maar ik ben nu al zo trots op haar!

2016-07-19 22.42.41

  • Vasten. En feesten. De teller staat op -6kg trouwens. Het zakt even niet geweldig fel, maar dat komt omdat er heel veel gefeest wordt 5 dagen per week. Dat is dus ook niet erg. De 2 vastendagen houden het perfect in balans. De volgende 6kg staan gepland vanaf september.
  • Eten. Maar echt, met de mantra ‘morgen mag ik weer eten’ smaakt alles de volgende dag zoveel lekkerder! Eten is zo leuk, en ik doe het 5 dagen op 7!
  • Slapen. Ik vind het nog moeilijk om het uit te spreken zonder jinxgevaar, maar plots is dat kind dat ons 16 maanden gemarteld heeft met sleep deprivation beginnen slapen. Het is nog niet perfect, maar het verschil is immens. Hoe dat gebeurd is, daar heb ik het nog wel eens over. Maar wij hebben dus nachten, echte nachten met slaap. En toch is er een nieuwe vermoeidheid. Daarvoor was het overlevingsmodus, nu begint het herstel denk ik. Hoop ik. Hoera voor Felix.

2016-07-16 18.38.19

  • Lopen. Dat kan zo heerlijk zijn. Vanmorgen: 6km Bourgoyen, 40min zonder pijn aan een tempo van 6:38. Het gaat steeds beter. Op naar de 10km? Vertrekken vind ik nog altijd moeilijk, maar na drie km wordt het zo zalig.
  • Stappen. Vooral het moment waarop mijn Fitbit Flex begint te trillen en ik dus aan mijn 10.000 stappen zit. Dat is elke dag een vreugdedansmomentje.

2016-07-14 18.07.27-1

  • Vlinders. We zijn een paar dagen en nachten kinderloos deze tijden. Het is zo heerlijk om dan echt nog eens goed te beseffen waarom ik verliefd geworden ben op die mens. And that I still am.

2016-07-09 11.07.51

  • Kleden. Ik ben toch wel een dikke kledingmaat kwijt, waardoor oude liefdes weer oplaaien in mijn kleerkast. Dingen die naar de achtergrond waren geduwd wegens wat spannerig of wegens ‘ik voel me gewoon niet goed genoeg om dat aan te doen’ of omdat ik vergeten was dat ik het had. Grote kuis dringt zich wel op, maar voorlopig stel ik het nog even uit. En geniet van passen, spiegel, flaneren.
  • Presenteren. Het is nu wel vakantie. Maar soms heb ik zo de juiste plaat op het juiste moment en zing ik zelf zo hard mee dat ik niet kan geloven dat het echt mijn job is. Bijkomend voordeel sinds ik zoveel loop: als ik 3’30” sta mee te springen op een vette schijf, kan ik daarna gewoon de luisteraar toespreken zonder naar adem te happen. Conditie is da bom.

2016-07-15 19.45.47

  • Verse lakens. Wat is er fijner dan in een bed kruipen met verse lakens? Hier gooi ik er elke week een vers paar op, en elke week vind ik het zalig. Ik kan dat ook wel heel snel en goed, al zeg ik het zelf.
  • Ontbijten. We gaan deze maand vier keer wakker worden in een hotel of Bed&Breakfast. Dat is dus vier keer samen ongestoord ontbijten. En nu is dat toch wel heel toevallig, maar ik ben stapelzot van hotelontbijten. Ik snap totaal niet waarom dat altijd een negatieve commentaar is bij Met 4 in bed. “Het is wel een hotelontbijt”. So? Ik vind dat af en toe geweldig zalig. Bring it on.
  • Knuffelen. Felix is een ongelooflijke knuffelbeer, maar ook Basiel heeft deugd van rustig thuis te zijn en komt al eens vaker knuffelen. Ik geniet er intens van, ook al was het vandaag nogal plakkerig. (En zie ne keer hoe goed drie kinderen mij wel niet afgaat ;))

2016-07-18 09.46.10

  • Tijd. Oh, was er maar altijd zoveel tijd.

Geen grote dingen hier. Maar zoveel kleine dingen die me geweldig gelukkig maken. Zon, gezin, tijd, vrienden, mogelijkheden, dromen. Liefde.

Dus als het hier wat stiller is dan anders, ge weet wat ik aan het doen ben he? En ook dat ik zeker terug kom. (En op mijn Instagram is het nooit vakantie. Of altijd, dat is zoals je het bekijkt)

Zonnige vakantie lieverds!

 

Posted in Er zijn zo van die dingen, Kind en gezin, Rapporteren, Want zo ben ik | 8 Comments