Jaarbrief – 4

Je zit hier naast mij, lieve Basiel. Uitgeteld, omdat zo enthousiast naar school gaan behoorlijk vermoeiend is. Er staat een kommetje met druiven naast je – zonder pilletjes e mama, want da vinnik ni lekker hoor. Ik weet dat je moe bent, want je hand ligt achter je hoofd en je draait wat in je haar. Zelfs toen je nog een kleine baby was, deed je dat al. Wij weten dat Klaas Vaak heel dichtbij is als je dat doet.

IMG_0340

Maar een baby ben je al lang niet meer. Mijn god, jij bent een meneer. Het is ongelooflijk wat voor een effect de eerste kleuterklas op jou heeft gehad. In het zomerklasje zag ik jou al enorm veranderen, maar nu hoor ik langs alle kanten dat jij echt bent open gebloeid. Je stelt de wereld in vraag en trekt soms rake conclusies. Zo merkte je daarnet op dat die andere mensen ons niet weten he. Die andere mensen die op straat lopen en die niet allemaal even vriendelijk goeiedag zeggen.

Op de oranje dag ben je jarig, daar spreken we nu al weken over. Er hangen stevige mijlpalen vast aan vier kaarsjes op de taart. Een halfjaar geleden heb je de tut aan Sinterklaas gegeven (lijkt al zo lang geleden), vanaf vrijdag vliegt ook het flesje melk buiten. Een ritueel waar jij nochtans echt aan vast hangt, dat flesje warme melk om de dag af te sluiten. Maar je bent er klaar voor, er komen wel nieuwe rituelen in de plaats. Die beter passen bij een stoere kerel van vier jaar.

IMG_8617 IMG_9457 IMG_6550 IMG_0031

Stoer, maar vaak toch met een heel klein hartje. In je em(o)mertje zit al eens heimwee, drama of verdriet. Als je moe bent, kan het trillende lipje en de bijhorende tranen al optreden omdat de verkeerde kleur beker voor je neus staat. Of je weer geen snoepjes als avondeten mag (Sorry jongen, je gaat ons daar echt ooit dankbaar voor zijn!) of ik het woord ‘haar wassen’ heb uitgesproken. En er was ook die keer dat je boos je rug keerde op straat want nee mama, jij moet wel niet naar mij kijken hoor.

Ik geniet van je uitspraken. Van hoe jij voor mij de deur van de crèche openhoudt als ik met de buggy sta te sukkelen. Van hoe jij je broer een aaitje geeft bij het weerzien. Van hoe jij mij met aandrang kan roepen want Felix moet nu wel een beetje drinken mama. Van hoe jij bij het slapengaan stilletjes vraagt om nog even bij jou te liggen. Van hoe jij dan alle ledematen rond ons draait, in een houtgreep waar Gella en Ulla nog iets van kunnen leren.

De laatste weken springt er een nieuw voorvoegsel rond in je gesprekken. Je hebt superveel honger of het was superleuk op school, Felix is supergrappig of papa is supertof. Alles is super-, super- en super.

Maar zal ik je eens wat zeggen lieverd? Eigenlijk ben jij het die super is.

IMG_8279

Gelukkige verjaardag lieve schat,

Je mama

Posted in Basiel, Liefde | 4 Comments

Ondertussen

*We zijn net terug van ons jaarlijkse familieweekend met De Brutins. Als ik tegen mensen zeg dat ik op weekend ga met mijn schoonfamilie volgt er soms een ‘Ocharme’. Ik moet dan altijd  kei hard lachen, want ik heb echt een geweldige schoonfamilie. Waar ik me thuis voel, waar we altijd dolle pret hebben. Zoals die keer dat we op familieweekend probeerden om met een selfiestick een groepsfoto te nemen. Lachen, gieren, brullen!

2016-06-19 12.48.58

*Ons tripjaar is dus in volle gang. Vacansoleil, luiewijvenweekend, familieweekend. Het is ondertussen een maand geleden dat we nog eens een weekend zijn thuis geweest. Schaamrood. Combineer dat met verbouwingen en je hebt een idee hoe mijn huishouden ontploft is. Ik ga het er verder niet over hebben. We hebben nog een paar verse onderbroeken, dus alles is onder controle.

*On the bright side: eigenlijk kan je tijdens verbouwingen maar beter zo weinig mogelijk thuis zijn. Goed gepland van ons! Ondertussen is de eerste fase van de badkamer klaar. We wachten nog op het tablet en de lavabo’s en op wat kleine dingen die afgewerkt moeten worden. Maar we zijn minstens drie weken bouwvakkervrij! Volledig stofvrij nog niet, dat lijkt een utopie op dit moment. Maar als je vanuit bepaalde hoeken kijkt, ziet het er helemaal klaar uit. Meer dan deze hoek krijg je dus voorlopig ook nog niet te zien. (Maar voor serieus: hoe schoon is dat al joh?)

2016-06-20 05.22.55-2

*Ik mag dus ook beginnen te schilderen. Ik weet al precies wat ik wil, ik moet alleen nog een moment vinden om verf te gaan halen én me er aan te zetten. Ik ben ongeduldig, dus ik gok dat ik het er ergens ga proberen tussen te nemen. Eigenlijk wil het klaar hebben tegen het verjaardagsfeestje van Basiel: nu zondag. Ben ik zot? Waarschijnlijk. Maar stel niet uit tot morgen wat je vandaag kan doen, zegt Bond Zonder Naam.

*Basiel wordt vrijdag al vier jaar. Ohmygod. Ik kijk altijd vol ontzag naar supercreatieve moeders (met schijnbaar zeeën van tijd) die geweldige zelfgemaakte cadeautjes toveren om uit te delen in de klas. Helaas, ik zit niet in dat team. Ik verzin nog wel iets tegen vrijdag. Tijdens het schilderen van badkamers vloeit de inspiratie even rijkelijk als de verf, toch?

*Ik probeer me zondag wel een klein beetje in te houden met de taart, want de weegschaal vertelt mij dat ik ondertussen al 6kg kwijt ben (paaldansje!) en ik wil dat graag zo houden. Nog steeds zonder al te veel moeite en met veel lekker eten tussendoor. Ik ben nog altijd een even grote fan, 5:2 is een blijvertje. For sure. Beetje jammer wel dat niemand het schijnt op te merken (of het toch niet uitspreekt). Mijn spiegel trouwens ook niet. Maar 6 kg! Dat is dus wel een halve emmer gehakt he, zo riep de slagersdochter.

*De vakantiepuzzel is ook helemaal gelegd trouwens. Ik blijf dat echt ongelooflijk vervelend vinden. Grote heimwee ook naar vorig jaar, toen ik dankzij Felix gewoon nog thuis was met zwanger/ouderschapsverlof. Hoe gemakkelijk was dat niet om altijd beschikbaar te zijn om mijn kinderen op te vangen? Heerlijk. Behalve werken, komen er nu ook nog veel tripjes bij (trouw in Engeland, trouw in Limburg, bedrijfsuitstap van mijn lief…) en komen er ingewikkelde weekendpuzzels bij. Vermoeiend, maar het is voor het goede doel.

2016-06-20 15.33.37

*Omdat het een beetje van hot naar her is deze vakantie, heb ik voor Basiel een kalender gemaakt. Via foto’s weet hij waar hij naartoe gaat die dag. Hopelijk werkt dat een klein beetje tegen de heimwee. Als een dag voorbij is, mag hij die doorstrepen. Misschien ben ik toch nog een klein beetje knutselmoeder. Een heel klein beetje.

*Voor de rest gaat alles zijn gangetje. Basiel is eindeschooljaarmoe en slaapt op alle mogelijke momenten. Felix is nog steeds het tegenovergestelde, slapen is geweldig tijdverlies in zijn ogen. Maar schattig zijn ze allebei, dus we kunnen er tegen. Het radioseizoen zit er bijna op en over een dikke maand heb ik zelf vakantie met de kindjes. Aftellen…

2016-06-19 12.29.17

PS: Ik ben doorgaans nogal fan van spontane foto’s, maar ik wilde toch wel eens een echt gezinsportret. Helaas, poseren is ook dit jaar niet echt gelukt. Ik geef niet op, we blijven elk jaar een poging doen. En we staan er toch met z’n vieren op, dus het is al een succes op zijn eigen.

Familieportret april 2015

Familieportret april 2015

En eigenlijk maakt het niet uit. Want dat is hier altijd kei real life en al.

Posted in Basiel, Felix, Kind en gezin, Liefde, Trippen | 2 Comments

Giveaway voor regen én zonneschijn: Ducksday.

Ik heb jaren meegeholpen in de slagerij van mijn ouders en kan dus met enig proefondervindelijk bewijs bevestigen dat mensen heel graag over het weer praten. Ik zeg praten, maar klagen is misschien nog een beter woord. Naast de gebruikelijke conversatie over de dikte van het schelletjes kaas of hoeveel gram preparé de klant precies in het potje wil (nee, wij deden niet van “Mag het iets meer zijn?”) ging het heel vaak over het weer. Aka de gemakkelijkste smalltalk van de hele wereld.

We wonen natuurlijk wel in een land dat al eens als ‘nat’ wordt bestempeld. Het is dus wel handig om stevige regenkledij te hebben. Zeker als er thuis twee kereltjes rondlopen die al eens wat energie kwijt moeten. Iets wat ik liever in mijn tuin of het park zie gebeuren, dan in mijn living.

Ik ben al een paar keer bedrogen uitgekomen met regenkledij van Decathlon (de rits heeft het al drie keer begeven), dus ik ben blij dat er sinds een paar jaar een degelijk, tof en duurzaam Belgisch merk bestaat met geweldige regenkledij: Ducksday. Ze hebben trouwens ook UV-beschermende strandkleding. Maar omdat wij meestal op vakantie gaan in de gietende regen *rolt met haar ogen*,  heb ik die nog niet besteld.

IMG_9880

Echt gebeurd. Een paar uur voor we met ons hebben en houden een week naar Frankrijk vertrokken, kwam er een doos toe met een regenpakje en een regenjas. Ik gooide het bijna achteloos toch in de auto, want we gingen dat uiteraard niet nodig hebben in La Douce France. Haha. Maar echt, hahahaha. Mispoes dus.

IMG_9944

Felix is soms met geen stokken binnen te houden, maar dankzij het geweldige regenpak hoefT dat ook helemaal niet. Het is nog een beetje te groot, maar hij groeit er wel in. Wat is er nu toch leuker dan buitenspelen in de regen? Ik weet het: buitenspelen in de regen zonder dat je binnen de kortste keren doorweekt ben. Check, dankzij Ducksday.

IMG_9949

Ook Basiel vraagt geregeld zelf om zijn ‘sterretjesjas’ aan te doen, als de weergoden weer eens een humeur hebben. We gaan straks op familieweekend naar Zeeland. Onze Ducksday-spullen vliegen als eerste in de auto. Samen met hun botten, want die was ik in Frankrijk wel vergeten.

IMG_9970 IMG_9994

Mooie, betaalbare, Belgische en kwalitatieve kinderkleding dus om buiten te spelen. In de zon (UV-werende badkleding), in de regen of in de sneeuw (skikleding). Er is ook plezante slaapkleding, maar die mag je ook binnen gebruiken (*knipoog voor de slechte mop*). Bovendien heeft alle kledij het Oeko-Tex certificaat, je kan er dus van op aan dat al hun producten GEEN stoffen bevatten die gevaarlijk kunnen zijn voor de gezondheid.

Kijk, ik had precies niet veel nodig om fan te worden. Als de zon er echt door komt, ga ik Felix ook nog een veel te schattig zwempakje bestellen. En Basiel mag in augustus twee weken naar zee met moeke, dus die heeft ook nog een portie UV-werende strandkledij te goed.

En jij ook trouwens! Want ik mag van Ducksday ook een fantastisch regenpakje weggeven. Het enige wat je daarvoor moet doen, is in de comments laten weten wat jouw favoriete buitenactiviteit is, of die van je kinderen. Iemand met een megaschattig regenpakje (wij noemen hem meestal Felix) kiest woensdagavond een winnaar. Die maak ik bekend via mijn facebookpagina. Veel succes! 

Posted in Weggeef | 107 Comments

Luiewijvenweekend, editie VI.

Als je al voor de zesde keer met een bende topwijven een weekend gaat luieren met een hoofdletter, dan kan je ervan uit gaan dat het een topconcept is. Eén keer per jaar van vrijdagavond tot zondagmiddag de boel thuis de boel laten, dat doet gewoon wonderen.

*Om geweldig lui te zijn, moet je ook gigantisch efficiënt zijn. Want uiteraard moet er ook wel LEKKER gegeten en gedronken worden, allemaal met minimale inspanning. De menu lag op voorhand al vast en de boodschappen werden verdeeld (Wij hebben een excel, ladies and gentlemen)  Ter plaatse, springt iedereen al eens recht om de tafel af te ruimen of de vaatwas leeg te maken.  En ja, dat alles zonder bitchfights. Sorry.

IMG_0197

*We logeerden eigenlijk vlakbij huis deze keer, in De Wingerd in Dikkele. Over het huis hebben we wat stevige opmerkingen, maar de tuin met sauna was prachtig. Maar echt prachtig.

IMG_0169 IMG_0171 IMG_0173 IMG_0174

*Frank was op voorhand niet echt hoopvol, maar eigenlijk hebben wij schitterend weer gehad. Dat betekent inderdaad dat er in die prachtige – volledig ingesloten-  tuin op verschillende momenten naakte post-sauna lijven hebben rondgedarteld. Het klinkt even fantastisch als het was. (En ik ben niet verantwoordelijk voor het beeld in uw hoofd nu, niet)

IMG_0185

*Als ge dacht dat onze foef vorig jaar al een issue was, dan hebben we dat dit jaar nog overtroffen. We hebben ook een volledig nieuw vak voor in de Dikke Van Daele klaar, met foef-samenstellingen. Op aanvraag te verkrijgen, na een paar glazen wijn.

*Alhoewel, geen drankorgels deze keer. Weinig rock- ’n-roll, want rond middernacht ging het licht al uit. Maar dat hoort bij lui zijn. En ik was al wakker van 4u30. Aha, nu gij. Zalig geslapen trouwens, vooral de tweede nacht. Ik verdiende kei hard een ongestoorde nacht in de suite, maar echt kei hard.

IMG_0189

*Pasop, wij nemen dat lui zijn echt heel serieus. Maar voor sport maken we graag een uitzondering. Beetje intimiderend om met ons opperwijf te gaan lopen gezien haar indrukwekkend palmares, maar ik heb het gedurfd. Was ook maar een mini-toertje van 3,5 km. En zij heeft dan tijd om foto’s te nemen, altijd tof om eens loopfoto’s van uzelf te hebben. En daarna doet zij dezelfde toer gewoon nog eens twee keer. (Niet voor niets ons opperwijf natuurlijk)

IMG_0191

*De boeren in Dikkele vinden dat trouwens niet erg dat ge tijdens uw looptoertje grandioos verkeerd loopt en knal in zijn koeienpad terecht komt. Hij heeft ons uitbundig gewezen waar we wel moesten zijn en nog “buzze geven” geroepen. Gebaren inclusief. Volgens mij was het lang geleden dat boer Dikkele nog eens drie deernes tegelijk op zijn erf had zien huppelen.

IMG_0194IMG_0196

*Als iemand tegen u zegt dat het absoluut verboden is om in de tuin te plassen, dan kunt ge toch nog maar aan één ding denken zeker? Kei hard in de tuin plassen. Over het spuiten van moedermelk op de bloemen stond trouwens niets in het reglement, maar ik heb dat ook niet gedaan hoor. Uhum.

*Ieder weekend heeft wel een running gag, in de tuin plassen gaat nog efkens meegaan peisk.

IMG_0190

Maar de samenvatting is alweer dezelfde: heerlijker dan heerlijk. Ook al hebben we twee wijvekes helaas moeten missen. Maar echt, zalig. Wij zijn een topclub, zonder zeveren. Allez, we zeveren wel veel. Als we niet gieren van het lachen. Of naakt door de tuin dansen.

 

 

PS: Het volgend weekend ligt ook al vast. De locatie nog niet.

Posted in Rapporteren, Trippen | 4 Comments

Het stofmonster

Toen we vorig jaar dit huis kochten, wisten we meteen dat de badkamer niet helemaal ons ding was. Niet dat het een verschrikkelijk gedrocht was, maar wij misten een bad. Zijnoot: mijn lief zag het eerst niet zitten om een huis te kopen en te verhuizen. Bij de redenen waarom we dit huis niet zouden moeten kopen was “maar er is geen bad” zijn topargument. Hij gaat NOOIT in bad. Ondertussen is hij gelukkig wel dolblij dat we verhuisd zijn. Ik kan in de winter echt genieten van een uur (of langer) weken, maar vooral de kindjes zijn er zot van. Basiel zou zich het liefst van al nooit wassen (en al zeker zijn haar niet), maar voor een bad wil hij al eens een uitzondering maken.

Toen bleken er allerlei problemen te zijn met de badkamer. Een wc met een serieuze handleiding, geen warm water en geen waterdruk. Eigenlijk moesten we gewoon iets ondernemen en na lang wikken, wegen en rekenen besloten we dan maar ineens the whole shabam te doen. Als ge toch moet breken, kunt ge beter ineens alles doen. Toch?

Ik heb weken rondgehangen in offerteland, maar uiteindelijk hebben we gekozen voor Karel van Ik wil Raad en Daad. Er waren twee kanshebbers, en dan hebben we gewoon voor de tofste gekozen ;). Daarna is er een iets te lange stilte geweest, maar vorige week zijn de werken begonnen. Alles dus netjes leeggemaakt en nog een keer gezwaaid naar de oude badkamer:

IMG_9883 IMG_9882

Ik had expliciet gevraagd om de grootste breekwerken te plannen tijdens onze vakantie in de regen. Achteraf bekeken: een topidee! Dat betekende dat we bij thuiskomst toch al een werkende wc hadden, best handig als er maar ééntje in het huis is.

Maar jongens, wat ben ik voor de rest dom en naïef geweest. Ik had de badkamer leeggemaakt, maar de rest van het huis gelaten zoals het was. Omdat ik dacht: ze gaan in de badkamer werken, de rest van het huis heeft daar niet veel mee te maken. Jammer, doodjammer. Als ik geweten had hoeveel stof er aan te pas ging komen, ik had alles afgedekt. (Ondertussen is dat wel ongeveer gebeurd) Voor sommige dingen is het echt te laat, RIP het tapijt dat toch al niet meer zo fris was.

Een vogeltje heeft mij ingefluisterd dat de vrouwelijke bouwvakker die meegeholpen heeft (hoe cool is dat, een vrouwelijke bouwvakker!) de namiddag voor onze thuiskomst nog een ferm opruimmanoeuvre heeft ingezet. Ik ben haar ongelooflijk dankbaar, want anders was ik meteen ingestort na 850 km in de auto denk ik. Overal, maar echt overal en overal ligt stof.

De keuken en woonkamer: ik kan op ieder meubelstuk mijn naam schrijven. Als ik ’s avonds het aanrecht een beetje proper maak, ligt er een kwartier later weer een laag wit stof op. Ik vraag mij oprecht af hoeveel weken dat nog gaat dwarrelen. Maar zelfs op de eerste en op de tweede verdieping ligt er overal stof. De trap is donker, dus daar kan je het echt goed zien. Ge kunt het zo gek niet bedenken, of er kruipt stof tussen/op/over/in.

Ondertussen zijn we weer thuis, dus leven we echt op een werf. Pretty vervelend. Met de rommel kan ik nog leven, daar had ik me op voorbereid. Maar dat het zo vuil is, daar word ik gek van. Het gaat ook niet om een klein beetje stof he, het is van een kaliber dat Sien en Maria meteen in de gordijnen zou jagen. Oh jeezes, de gordijnen, die moet ik nu ook wassen zeker?

IMG_0136 IMG_0128

Voor de rest is verbouwen constant compromissen sluiten tussen wat je wil (ik heb een heel duidelijk beeld in mijn hoofd) en wat je kan betalen. Geweldig irritant. Je moet ook even flexibel zijn als een stuk pizzadeeg dat in de lucht wordt gegooid, want wat eerst geen probleem zou zijn, blijkt dan plots toch wel een andere invulling te moeten krijgen. Maar ik hoor overal dat zoiets normaal is. En erbij hoort. Wij zijn we gewoon nog maar juniors als het op verbouwen aankomt. Ondertussen zitten we hier:

IMG_0140 IMG_0139

Pas op, we zijn nog altijd goed gezind. Ik lach ook wat af met onze aannemer. En het eindresultaat gaat hopelijk echt zijn wat ik in mijn hoofd heb. Daar was het vanaf dag 1 al een duidelijke mental picture. Hopelijk kan ik de real picture (die daar volgens de verwachtingen nauwelijks van afwijkt) snel tonen.

*HOEST*

Maar nu is het nog eventjes in het stof bijten.

Posted in Rapporteren, Thuis en al | 6 Comments

Ik dacht, ik doe nog eens van my weekly fashion en #projectblogboek

Misschien komt het door my new body dat op weg is naar amazingness dankzij het ondertussen wereldberoemde 5:2-dieet, maar ik heb de laatste tijd weer goesting gekregen in mijn kleerkast. Omdat sommige dingen weer passen of gewoon beter zitten, of omdat ik me gewoon beter voel waardoor ik meer zin heb om sommige dingen te dragen. Of misschien is het wel gewoon één grote samenhangende beweging, waarschijnlijk zelfs.

Anywayz, ik bedacht me tegelijkertijd dat het wel fijn zou zijn om nog eens een #projectblogboek te doen. Want dat is belachelijk lang geleden. En toen ik het even opzocht, bleek dat zelfs exact een jaar te zijn. Ge kunt hier eens zien hoe ik veranderd ben op een jaar tijd. (En ook: hoe fucking snel gaat een jaar?)

Meer tekenen hoeft het universum mij niet te geven om jou te spammen met een week aan outfits. De outfitweek dateert al van een tijd geleden, maar ik heb nu pas tijd gehad om me er aan te zetten. Crappy internet in de natte Drôme en al.

Day 1: Vandaag voel ik me sexy-look 

Eigenlijk verraden mijn schoenen best veel over mijn state of mind. Als het met pumps is, dan kan je er vanuit gaan dat ik barst van de goesting. (Goesting is een vrij in te vullen begrip, ge moet zo niet kijken.) Met mijn moeilijke voeten is het een hels karwei, maar vorige zomer heb ik in mijn geliefde Wenduine eindelijk mijn droompumpsmerk gevonden. Vanaf nu komt er alleen nog maar Gabor maat 8 aan mijn voeten, en niks anders. Dit pastelgroene paar was een topsoldenkoop, maar ondertussen heb ik mezelf nog twee extra paar aangeschaft. Ge moet toch verschillende kleuren hebben als vrouw? Het is de eerste keer dat ik het een paar uur kan uithouden met pumps zonder in een hoekje te moeten gaan wenen van de pijn, dus hoera hoera! Het kleed is een toevalstreffer van Esprit. Een Small zowaar! Het is borstvoedingsvriendelijk en ik word overladen met complimenten als ik het draag. Dus ja: fan!

2016-05-18 14.53.30

Day 2: Vandaag moet ik veel stappen-look

Ik probeer nog steeds elke dag mijn 10.000 stappen te halen (en dat lukt meestal ook), maar als ik op voorhand weet dat het een rondhos-dagje wordt, ga ik – zelfs als ik van de goesting van mijn stoel zou glijden – niet voor pumps gaan. Er zijn grenzen, meneer. De zwarte loafers doen nu al voor het tweede jaar dienst en blijven er goed uitzien. Alleen zijn ze nu soms te groot precies, terwijl ze vorige zomer vaak veel te klein aanvoelden. Groeien en krimpen voeten ook met een zwangerschap misschien? Een grijze skinny broek die ik ondanks mijn voetballersbenen durf te dragen, dankzij mijn favoriete gestreepte vest van Only. Het topje zorgt voor een beetje kleur. Voila, gesteld.

 2016-05-19 16.33.00

Day 3: Laten we ne keer zot doen – look

Toen ik met die groene rok thuiskwam, vond mijn lief dat het toch niet echt gekker moest worden. Het is een speciaal ding inderdaad, maar wel cool vind ik. Mijn paar zwarte pumps van Gabor (of wat had je gedacht?) vormen de ideale aanvulling voor de partylook die ook op kantoor kan. Twee keer pumps op één week? Ge moet al niet peinzen!

2016-05-20 18.09.22

Day 4: Ik ben verslaafd aan streepjes-look

Ik vond dat ik die week al genoeg madammerig uit de hoek gekomen was, dus tijd om het over een andere boeg te gooien. En streepjes zijn altijd een goeie boeg, vind ik persoonlijk. Ik ben daar werkelijk stapelzot van. Dat zit altijd goed, dat is nooit mis, dat voelt comfortabel en tegelijk ook immer hip. Het was ook plots een stuk kouder, dus dan is een jeans wel handig. Mijn witte sneakers zijn trouwens kei fake. Ik ben nog aan het twijfelen (en sparen) voor echte Stan Smiths. Of is die hype alweer bijna voorbij?

2016-05-23 14.13.58

Day 5: Vandaag kom ik op tv-look

Dus ik kreeg telefoon en drie kwartier later stond het vtm-nieuws hier al. Ik had net genoeg tijd om mijn huis een ferme opruimbeurt te geven, voor mijn outfit was geen tijd meer. Ik heb wel eventjes voor de spiegel gestaan, maar uiteindelijk dacht ik: “Weet ge wat, dit had ik vandaag aan en dit ga ik aanhouden. TV kletst er toch 5kg bij, dus ik ga sowieso doodongelukkig zijn nadat ik het gezien heb.” Maar ik was te vroeg met zagen, want dat viel eigenlijk goed mee. En ik heb naast complimenten over mijn lijf (binnenkopper) ook best wat complimenten gekregen over mijn kleedje. Gaat al een paar jaar mee (Who’s That Girl) maar blijft een winner. De pumps zijn deze keer van Tamaris. Ook al een paar jaar oud en mijn tweede best merk. Ook comfortabel, maar die van Gabor zijn doorgaans een tikkeltje eleganter. En omdat ik door mijn onhandigheid al vaak een lompe koe ben, probeer ik elegantie in andere details te steken. The shoes, bijvoorbeeld.

2016-05-24 15.26.15

Day 6: Ik kan tegenwoordig elke broek dragen-look

Als ik vroeger ging shoppen, kon ik elk bovenstuk gewoon van het rek nemen en in mijn kar gooien. Maar twee kinderen hebben dat een beetje veranderd. Er zou beter elke dag corrigerend ondergoed aan te pas komen, maar daar ben ik te lui voor. Mijn benen vervloek ik nog steeds, maar ik kan nu wel veel gemakkelijker broeken kopen. Toen de dieren nog spraken was mijn taille zo smal dat een broek gegarandeerd moest ingenomen worden. Those days are for sure kei hard voorbij, maar broeken passen nu wel vanzelf. En dat is toch wel handig moet ik eerlijk toegeven. Ik kan daar soms echt blij van worden, dat ik gewoon een broek uit de kast kan nemen die past. Of met een riem gewoon normaal lijkt, niet alsof ik er nog een Mignon of twee kan bijsteken ter hoogte van het bouwvakkersgat.

2016-05-24 15.28.28

Voila, my weekly fashion. Ik bespaar je het volledige weekend, want dan wissel ik soms om de twee uur van kleren. Sporten, lummelen, boodschappen, vuile werkjes…Dat vraagt telkens om een kledingwissel. Ik zou graag zo’n toverkleerkast hebben van in de Soundmixshow. Die stapten daar toen binnen en kwamen twee seconden later volledig omgetoverd buiten. Magic, serieus! Bij mij duurt het iets langer. Ik kan uren voor de kleerkast staan twijfelen. Daarom leg ik het op werkdagen altijd de avond voordien klaar. Anders zou ik om 4u moeten opstaan EN DAT ZOU EROVER ZIJN.

Chance dat ik me zelden of nooit bezig houd met make up (bekentenis!). Ik las vandaag toevallig het artikel in Charliemagazine. Ik kan me daar redelijk hard in vinden, eigenlijk.

Ik had in de gelijkaardige blog van een jaar geleden trouwens beloofd om ook de outfits van mijn jongens eens te posten, misschien moet ik die belofte maar eens waarmaken. Eerst even vergaderen met mezelf wanneer dat in de planning past.

Mijn lief vindt selfies trouwens belachelijk. Maar ik heb em gezegd dat het voor mijn werk was. En dat is toch niet helemaal gelogen he?

Posted in Rapporteren, Want zo ben ik | 12 Comments

Van Vacansoleil tot vacanpluie. Ofte: vakantiespam deel 1.

Ik heb er een flinke scoutscarrière opzitten, waardoor ik mijn kampeermaagdelijkheid al ergens in de nineties ben verloren. Menig zomers heb ik tien dagen doorgebracht op een wei in Dardennen, met niet altijd even goede herinneringen aan de HUDO en de reden waarom we de vuilniszak moesten ophangen aan een shelterpaal. Mijn beeld van een kampeervakantie was dus misschien wat vertekend.

2016-06-04 21.30.09

Ik voelde dus eerst even een koude rilling toen Vacansoleil ons uitnodigde op één van hun campings. Omdat de herinnering aan die keer dat we zo uitgeregend waren dat al mijn kleren én mijn slaapzak nat, klammig en koud waren plots weer naar boven kwam. De jaren daarna heb ik steevast botten en een winterjas in de koffer gesmeten, want je weet maar nooit.

Maar gelukkig wist ik dankzij hun ellenlange reclamespots (*wink*) dat ze ook een iets luxuezere manier van kamperen aanbieden. Het werd op slag warmer in mijn hart. Je kan in een tent kruipen (opties genoeg, van heel basic tot glamping), maar dat is niets voor mij. Pas op, er zijn vast mensen die dat back to nature geweldig vinden. Maar het blijft aanschuiven in de sanitaire blok voor een douchekot waar je handdoek sowieso op de grond valt of een rij wc’tjes die mij instant met een vakantieconstipatie opzadelen. Ik ga dus niet vrijwillig in een tent kruipen voor iets wat onder de noemer vakantie valt.

2016-05-29 10.59.13 2016-05-29 16.35.58

Bij Vacansoleil is er gelukkig een fantastisch alternatief voor verwende nesten als ik: de luxestacaravan. In ons geval: de Waikiki. Ik moet daar eerlijk in zijn: geweldige dingen. Klein maar ongelooflijk praktisch en gerieflijk ingericht. Het doet me zo’n beetje denken aan een boot, bijna elke vierkante centimer is nuttig besteed. Op 32 vierkante meter hadden wij een volledig ingerichte keuken (vier pitjes, gootsteen, grote frigo en microgolf) en heel veel kastruimte. De leeftruimte heeft verder een zetel rond de tafel (zoals bij een boot dus). Een aparte wc, twee slaapkamers met twee enkele bedden en één slaapkamer met een dubbel bed. Een douche en lavabo, in het soort badkamertje waar ik mijn hele kotperiode van gedroomd heb. Klein, proper en goed bekeken.

2016-05-28 20.02.202016-05-30 15.01.23

Het mag klein zijn, want het is natuurlijk niet echt de bedoeling dat je binnen zit. Een camping, dat draait allemaal rond het outdoor leven. Daarom heb je ook een prachtig afgesloten terras met luifel aan je mobilhome. Om buiten te leven. Om te genieten van de zon en de omgeving.

2016-06-01 14.37.11

Vacansoleil heeft een heel breed aanbod aan campings, in 16 verschillende landen. Wij wilden niet te ver rijden (max 900km) met twee kleine kindjes (tips en tricks voor de autorit volgen nog in een andere blog) en kozen een gezellige, kindvriendelijke (zijn ze eigenlijk allemaal) camping in de Franse Drome-streek. Ik had er nog nooit van gehoord en heb op voorhand ook tegen iedereen zitten verkondigen dat we naar de Dordogne gingen, maar dat bleek dus de Drôme te zijn. Whatever, het is Frankrijk en daar is het altijd goed weer. Toch?

2016-05-31 14.43.05

Nou, niet dus. Ik begin echt te denken dat ik het aantrek, want ik ben al verschillende keren op vakantie geweest op plaatsen waar het altijd zonzeker is. Behalve toen ik er was. We zaten buiten seizoen, dus we wisten dat fantastisch weer geen garantie was. Maar onze vacansoleil is een echte vacanpluie geworden. Zeiknat en koud. Dankbaar omdat we een caravan hadden waar we toch droog konden zitten met een beetje ruimte, maar ook gevloekt omdat we in een caravan zaten en niet helemaal konden doen waarvoor we kwamen.

2016-05-29 09.50.08 2016-05-29 10.25.23

Op mijn blote knieën dankbaar voor de binnenspeeltuin die ze hier hadden. We hebben daar ongeveer gewoond. Beetje sadistisch dat die uitgaf op het immer lege (doch fantastische) buitenzwembad. Ik verlangde daar naar, en mijn kindjes nog meer. Er was ook een lagune met strooien parasolletjes, maar ook daar hebben we alleen eens van ver naar gekeken. Want die ene keer dat er in het midden van de week twee uur zon was en een deftige temperatuur, waren de glijbanen gesloten omdat ze dingen moesten testen. Say what vacansoleil? We zijn dan maar een beetje kniesend naar het circus getrokken.

2016-05-28 18.32.11-1

Ik overdrijf, de zon was er ook heel even toen we toekwamen en brak net voor we onze valiezen in de koffer gooiden weer door de zondvloed. Het vakantiegevoel ging instant maal duizend.

Maar ge voelt het, er zitten nog veel interessante verhalen in deze week Frankrijk met vacansoleil (beware voor vakantiespam), maar voor nu kan ik het alvasts kort samenvatten: het was een natte Drôme.

(pun intended)

Posted in Rapporteren, Trippen, Want zo ben ik | 5 Comments

Het liefdes-ei.

Ik kies precies altijd de verkeerde rij in de supermarkt. Ik zou me daar geweldig in kunnen  opwinden – druk, druk, druk weetwel –  maar ik amuseer me dan met een beetje spionage. Wat leggen andere mensen in hun karretje? Wat vertellen ze ondertussen?  Is dat die kerel zijn minnares? Die ligt nogal onder de sloef…Enfin, ik brei nogal graag mijn eigen verhaal. In mijn hoofd mag dat. Maar het volgende is echt gebeurd, in de rij naast de mijne.

Een bende jonge gasten had hun laatste centjes bij elkaar geraapt om wat sneukelingen te kunnen kopen. Ze moesten echt hun broekzakken legen om er te geraken. Zo gaat dat op het einde van de week als je student bent.

Eén jongen kocht een Surprise-ei, voor zijn liefje. De andere stoere kerels stonden er wat lacherig bij. Jeez kerel, een surprise-ei. Is uw lief misschien een meisje van 6? Er werd wat over en weer gepingpongd. Ge kent dat wel: testosteron, de juiste stoer-ness zoekend maar toch ook nog schattig.

Goh ja, zei de student. Op onze eerste date wilde ik iets meenemen maar bloemen vond ik zo lullig. Dan staat ge daar in de cinema met een bos bloemen, ook maar ambetant. Dus ik heb toen een Surprise-ei meegenomen. En sindsdien geven we elkaar soms een eitje, als het allemaal niet als een eitje loopt. En ze heeft nu examens, dus ik ga haar een eitje meenemen.

De jongens aan de kassa van de supermarkt werden allemaal even stil. Toen beslisten ze collectief dat hij haar ooit – over een jaar of tien he dude – maar ten huwelijk moest vragen. Met een ring in een Surprise-eitje, uiteraard.

De stoere praat deinde wat weg. En ik zag de rest van de bende denken: godmiljaar, waarom ben ik daar zelf niet opgekomen om een ei mee te pakken ei-genlijk. Damn.

Posted in Er zijn zo van die dingen | 15 Comments

Maandbrief – 15

Je mag je kinderen niet vergelijken, dat weet ik. Maar ik heb nu eenmaal een blog (handig archief!) waardoor ik de verleiding toch niet kon weerstaan om eens te gaan kijken hoe je grote broer op zijn 15 maanden door ons leven huppelde. Want je kan wel denken dat alles in je hoofd is opgeslagen en dat je het allemaal niet vergeet, maar toen ik onlangs op papieren van het CLB moest invullen wanneer Basiel zijn eerste woordjes begon te zeggen, stond ik met mijn mond vol tanden. Ik hoop dat de experts van het CLB zich met mijn “vrij laat” geen grote zorgen zullen maken. Aangezien hij ondertussen vlot aan een welsprekendheidstornooi zou kunnen meedoen, ga ik er mijn slaap niet voor laten.

IMG_9681

Maar het ging dus over huppelen. Iets wat je grote broer op 15 maanden absoluut nog niet deed, maar jij eigenlijk wel. Je stapt nu toch al een dikke twee maanden en dat merken we. Niet alleen zitten je tenen alweer bijna door je allereerste (fucking dure) schoentjes, je durft ook al eens naar derde te ambriëren. Vierde zelfs, als je heel overmoedig bent. Uiteraard ga je nog geregeld tegen de grond en zijn er ook momenten waarop we twijfelen of je niet stiekem ergens een fles whiskey achterover geslagen hebt. Maar al bij al is dat waggelen vooral heel schattig.

IMG_9665

Dat klimmen iets minder. Ik had gehoopt dat het een fase was die we ondertussen konden uitzwaaien, maar ik ben er aan voor de moeite. Waarom zou je op een stoel zitten als je ook je pamperpoep op de grote tafel kan planten? The view is vast indrukwekkender daar, maar de kans om iets te breken (als je er af valt) helaas ook lieverd. Je bent ook veel te slim geworden: zelf een stoel richting aanrecht duwen, dat maakt er op klimmen stukken gemakkelijker. Als er dus iemand weet waar je ogen voor op je rug kan kopen, let us know.

Aan karakter mankeert het je ook niet. Soms zijn we zelfs een beetje bang, vooral als we net dingen hebben afgepakt die wij als potentieel levensgevaarlijk beschouwen voor peuters. Dat vrolijke snoetje kan instant veranderen in een donderwolk op speed. Maar ubercute overheerst, dus we kunnen er tegen.

IMG_9611

Ik denk wel dat jij de baas gaat worden in Brutin-broer-land. Hij wint voorlopig nog omdat hij gewoon bijna 3 jaar groter is, maar jij geeft niet af. Er gaan hier nog pittige momenten volgen in de Ooievaarstraat, dat is nu al duidelijk. Maar ze gaan in het niets verdwijnen bij al die momenten waarop we zitten te zwijmelen van verliefdheid. Wij voor jullie, wij voor elkaar, jullie voor elkaar, jullie voor ons. Echt, als liefde verf was dan zag ik er constant uit alsof ik de Colour Run net gelopen had.

En ik moet daar eerlijk in zijn, jij bent mijn grootste fan. Hoe jij soms echt tegen mij kan komen plakken, hoe je soms je hand in mijn boezem komt steken met bijhorende dwingende  Bambi-blik (ja, Bambi kon vast ook dwingend kijken) omdat je graag wil drinken of hoe je soms alleen maar rustig bent als het in mijn armen is. Ik heb van je papa een West-Vlaams woordje geleerd dat het mooi samenvat: flokken.

IMG_9731

Jij bent mijn flokkertje. And I love it.

Posted in Felix, Liefde | 5 Comments

De huisdokter #5: Felix’s Crib

Eigenlijk is de huisdokter ook nog niet echt langs geweest in de kamer van Felix. Misschien omdat slapen hier nog altijd niet vanzelf gaat. De buisjes hebben een wereld van verschil gemaakt, maar van deftige nachtrust is nog geen sprake. Pas op, er zit al eens een echte nacht tussen, maar we blijven – helaas – toch nog erelid van #teamnosleep.

2016-05-16 14.36.39

In Felix zijn kamer is er dus eigenlijk nog niet veel gebeurd. Mijn schoonouders hebben vorige zomer in een gigantische hitte een fantastisch mooi behangpapier tegen de muur geplakt en ik heb wat Ikea-meubels (die we al hadden) bijgezet. Ik zou het heel graag inrichten in deze stijl, maar eigenlijk is dat ook een beetje te zot voor woorden.

We hebben al meubels en de ruimte wordt nog niet volledig benut. Ik ga dus wachten met decoratie-investeren tot hij naar een groot bed verhuist. En ik voel aan mijn kleine teen dat het nog maar twee keer met mijn ogen knipperen is voor ik zal mogen gaan meubelshoppen.

2016-05-16 14.37.11 2016-05-16 15.23.30 2016-05-16 14.37.34 2016-05-16 15.23.20

Ik ben nochtans echt graag bezig met decoratie en de juiste dingen op de juiste plaats, maar nog even niet. De eerste prioriteit is slaap. Felix doet al eeuwen zijn overdagdutjes hier, maar de nachten blijven moeilijk. De jongens slapen een verdieping hoger dan ons, dus bij nachtelijke escapades betekent dat niet alleen uit bed komen, maar ook een verdieping stijgen. Mottig, ik zeg het u. Hij “slaapt” al heel veel nachten tussen ons of in het reisbedje dat we – tijdelijk eigenlijk maar ondertussen al een jaar – bijgezet hebben in onze slaapkamer. In de hoop op doorslapen ooit, quod non. Nachtvoedingen kunnen een fysieke behoefte zijn tot 18 maanden, dus daar maak ik me niet druk in. Maar huilbuien die moeilijk te troosten zijn, blijven lastig.

Een nieuwe poging tot eigen kamer is bijna twee weken geleden gestart. Elke nacht is er hoop op een volledige nacht slaap. Voorlopig hebben we de speld in de hooiberg nog maar een paar keer gevonden. Maar we blijven zoeken.

Tot die wolk van een baby tussen zijn wolkjes droomt van ‘s avonds tot ‘s morgens…

Posted in Felix, Thuis en al | 8 Comments