#ouderzonden 4 – INVIDIA (Wat zou je direct overnemen van een andere ouder mocht je kunnen?)

Je had misschien gehoopt/verwacht dat ik zou meedoen met 40 dagen bloggen, maar helaas. Ik krijg het gewoon niet rond en ik leg mezelf eventjes niet zoveel druk meer op. Correctie: make that ‘eventjes’ a ‘forever’. Ik probeer druk(te) en stress  zoveel mogelijk te vermijden. Dat betekent misschien dat het hier (nog) een beetje stiller wordt. Maar misschien ook net niet. We nemen het zoals het komt, peoples.

Maar ik doe wel mijn beste om elke donderdag een ouderzonde te posten. We zijn met de vierde al over de helft en eigenlijk vind ik het (tot nu toe) de moeilijkste van allemaal.

OPDRACHT 4: INVIDIA (nijd – jaloezie – afgunst) Wat zou je direct overnemen van een andere ouder mocht je kunnen?

Het eerste wat in me opkwam, zal je waarschijnlijk niet verbazen: borstvoeding. Met alle mailtjes die ik van (soms radeloze) moeders krijg, is dat iets wat ik vaak denk. “Ooh, kon ik het maar even van je overnemen. Zodat je op je positieven kan komen en daarna alles weer rustig bekijken.”  Ik geloof dat ik het aan goede vriendinnen ook al voorgesteld heb. Zo van ‘gasten. De melk is aanwezig. Als je echt zou willen, het kan.’

Sowieso probeer ik jonge moeders wat bij te staan. Bij goede vriendinnen die niet te ver wonen,  is dat bijvoorbeeld met een pot kraamkost. Maar net zo goed met nachtelijke whatsappende pepberichten. En voor de onbekende mama’s die al mailend tot bij mij geraken, met lieve woorden en hulp waar ik kan. Af en toe krijg ik daar ongelooflijk lieve mailtjes en zelfs cadeautjes voor terug. Die keer dat er een melkvrij kookboek in de brievenbus zat met aangrijpende brief om me te bedanken, deed alle negatieve commentaren voor een hele tijd vergeten.

Voor de rest probeer ik niet alleen te denken wat ik van iemand zou willen overnemen, maar het vooral ook te doen. Al lukt dat theoretisch veel beter dan in de praktijk natuurlijk. En zo leert een paar jaren ervaring: op de ben bots geraken we vaak verder dan wanneer er veel geregel aan te pas komt.

Wij doen hier bijvoorbeeld al eens een uitwisseling van kinderen. Vrienden wiens kinderen hier al eens komen logeren, en omgekeerd. Dat is eigenlijk sowieso een win-win. Want meestal zijn onze jongens door het dolle heen met die extra speelkameraadje(s) en daardoor kunnen wij ook al eens een babysit uitsparen.

De natuur zit wel zo in elkaar geloof ik, dat je draagkracht groter is bij je eigen gebroed. Als een ouder met krijsend kind in de supermarkt probeert om tussen de dozen waspoeder te verdwijnen, dan zal ik bemoedigend en begrijpend knikken. Maar ben ik tegelijkertijd ook blij dat mijn monstertjes zich (op dat moment) gedragen.

Ik heb van die beperkte draagkracht bijvoorbeeld geen last als ik pampers van andere kinderen moet verversen, maar ik merk dat dat bij mijn lief toch wel anders is. Als de logerende kindjes roepen ‘IK HEB KAKA GEDAAN!’, dan wordt er toch vriendelijker dan anders naar mij gelachen. Maar anderzijds probeer ik het gewoon zelf goed te doen als moeder, en dat is vaak al meer dan job genoeg.

Ik zou kunnen zeggen dat ik het slaaptekort bij andere ouders graag zou willen overnemen om hen te helpen, maar dat is natuurlijk dikke zever. Ik wil het niet overnemen, ik wil dat het stopt. Want niemand slaapt graag te weinig. En hoewel de ene daar beter tegen kan dan de andere, is toch niemand echt geschikt voor #teamnosleep? (Wat niet wil zeggen dat onze deur niet openstaat voor kindjes die niet zo vlot slapen. Iedereen is welkom!)

Ik denk niet dat ik echt probeer om dingen over te nemen van andere ouders. Maar wel om mensen in mijn omgeving te helpen waar nodig. Bij te staan, met kleine en soms met grote dingen. Of dat nu betekent dat je een luisterend oor biedt (al dan niet vergezeld van een kom chocomousse), de kinderen eventjes meeneemt of grappige/lieve/hilarische berichtjes stuur. Maar ook altijd minder dan mijn hart eigenlijk zou willen.

Zoals gezegd, deze ouderzonde heeft me wel bij mijn lurven. Want eigenlijk denk ik niet vaak ‘ooh, ik wou dat ik het van je kon overnemen’. Maakt mij dat een slecht mens? Ik vind de uitdaging om het voor mijn eigen gezin/werkgever/vriendenkring/familie goed te doen, van tijd al meer dan groot genoeg. Ik heb tonnen respect en bewondering voor mensen die zichzelf dubbel plooien voor andere mensen. Ik vloek vaak op mezelf dat ik niet meer voor andere mensen kan betekenen. Ik wou dat ik soms alleen bijvoorbeeld al beter kon onthouden wat iedereen doormaakt en daardoor attenter zijn – maar anderzijds. I am just human.

Ik ben redelijk onzeker over deze vierde hoofdzonde. Dus ik ben nu wel extra benieuwd wat de andere deelnemers er van gemaakt hebben. En wat jij er van denkt?

Posted in Borstvoeding, Kind en gezin, Want zo ben ik | 4 Comments

#ouderzonden – LUXURIA (onkuisheid, yes indeed)

Aha!  Een blog over seks. Over lust. Over ‘het’. Wat iedereen (ik hoop het) doet, maar waar niemand het over heeft. Haha. Iedereen heeft het er dus wel over, want er is de Flair en Temptation Island. En sorry guys, maar vrouwen vertellen elkaar echt veel. Ofwel heb ik gewoon heel speciale vriendinnen, dat kan ook? (en dan moet ik mezelf ook kei hard in het hokje ‘speciaal’ zetten, maar daar zal niemand iets op tegen hebben zeker?)

Welkom dames en heren, de derde opdracht van #ouderzonden gaat over onkuisheid. (Ge gaat die statistieken hier nogal zien crashen, jongens. Het gaat over seks!)

OPDRACHT 2: LUXURIA (onkuisheid – lust – wellust) – Wat doe je om jezelf graag te blijven zien en dit over te brengen aan je partner nu je in de eerste plaats vooral ‘ouder van …’ bent?

Ik hoor heel vaak dat bij prille ouders (en dat blijken overwegend vrouwen te zijn of anders komen mannen het mij gewoon niet vertellen) de bedsport/het libido op een zijspoor terecht komt. Ik kan gelukkig alleen maar uit mijn eigen bed klappen, maar wel eerlijk zeggen: bij ons heeft het ouderschap in de slaapkamer weinig veranderd. De bedactiviteit is nog altijd even prominent aanwezig in ons leven als voorheen. (Datgene waarvoor het bed is uitgevonden, namelijk slapen, kende dan weer een dramatische daling)

Pas op, er zijn drieduizend excuses te verzinnen waarom je niet zou komen tot de lijflijke geneugtes van het leven. Ik bedoel: het is te druk, ik heb geen goesting, de was moet nog opgehangen worden, het is koud, ik heb al vijf maanden niet doorgeslapen, er hangt nog een halve zwangerschap aan mijn lijf, de kinderen lopen hier rond en ik heb me vandaag nog niet kunnen douchen. Er zijn altijd excuses, altijd.

“Helaas” is in mijn geval de goesting meestal nog groter dan de excuses. Na de bevalling van Basiel hebben we nog braaf het groen licht van de gynaecoloog afgewacht, maar na Felix zijn we echt veel sneller weer in het zadel gekropen. Vooral omdat ik niet meer te houden was na die laatste weken, toen het technisch echt onmogelijk was. En uiteraard verandert de setting hier en daar wel, en groeit het aantal vluggertjes, maar ik ben daar content mee. Ik denk mijn lief ook, maar van hem mag ik daar uiteraard niet over praten.

Ge kunt u niet voorstellen hoe graag ik ook pikante blogs zou willen schrijven. Gewoon omdat ik graag schrijf over wat er in mijn leven gebeurt, en dat er nu eenmaal (praise the lord!) kei hard bijhoort.  Maar ik snap dat dat niet kan mijn lief dat niet leuk vindt. Ik wil hier niemand complexen bezorgen, maar wij hebben echt al zotte dingen gedaan. Stoten waarbij we niet meer kunnen van het lachen (ja wat dacht ge, het is niet altijd even geslaagd), dingen waar we soms nog jaren over babbelen (maar voor serieus joh, ik zou dat zo graag vertellen!), maar even vaak ook gewoon tussen de soep, de patatten en ‘kunt gij nog efkens de wasmachine opzetten’.

Dat heeft allemaal zijn charme. Voor mij gaat het er toch om dat je iets exclusief deelt met iemand. Dat je daardoor een soort gezellig, spannend, veilig, heerlijk eigen wereldje maakt – waar niemand anders welkom is. (Als ik hier met mijn vriendinnen over praat, dan is dat niet hetzelfde, dat snapt ge wel). Seks is totaal niet belangrijk en tegelijkertijd superbelangrijk.  Voor mij is het toch echt wel de lijm (enige overeenkomst met vloeibare sappen van de man is hier geheel toevallig).

Tot nu toe zijn onze kinderen daarbij absoluut geen hindernis. Ik heb geen last van een libidoval sinds ik moeder ben, en wel integendeel. Ik heb nochtans vaak last van een ‘ik voel me dik en lelijk en waardeloos’-aanval, maar er is niets wat daar zo goed tegen werkt als eens goed tegen de muur geplakt te worden, toch?

En ja, die kinderen lopen hier inderdaad rond, ja. Maar met een portie creativiteit lukt dat allemaal heel goed. (Ik heb trouwens al eens een blog geschreven met sekstips voor mensen met kleine kinderen, remember?) Ik zou zelfs durven zeggen dat in de diepste en donkerste momenten van het slaapgebrek, ons aardig weekgemiddelde er ons echt heeft doorgehaald. Mij toch. Het geeft me echt energie, vooral mentaal. Seksualiteit is echt een belangrijk stuk van mijn identiteit, en ook van onze entiteit.

Ondertussen zijn we ook al drie keer op een korte ‘romantische’ vakantie geweest. Je zou het poeperkersweekend kunnen noemen, maar het is zoveel meer. Het is investeren in elkaar. Het is naar elkaar luisteren. Het is 24/24 bij elkaar zijn. Het is de liefde aanwakkeren.

Maar vooral: HET IS ZO HEERLIJK! Als je de kans krijgt: zeker doen!*  Wij zijn al volop aan het nadenken over een plek waar we dit najaar een dag of vier ons bedje gaan maken.

Dat bedje wordt dan vooral gebruikt om te slapen natuurlijk, want op vakantie zijn er zoveel andere spannende plaatsen te ontdekken.

Insert knipoog.

 

 

(*Met de gewaardeerde medewerking van onze ouders, die onze mini-vakanties mogelijk maken. Ik hoop dat ze dat na het lezen van deze post nog altijd willen doen, wel)

Posted in Liefde, Want zo ben ik | 8 Comments

Krokusvakantietip: Grote Kunst voor Kleine Kenners in Oostende

Ik weet niet hoe vaak ik al ben uitgenodigd voor ‘iets’ in Fort Napoleon, maar het was zeker niet de eerste keer. Het was helaas nog nooit gelukt om er ook effectief naartoe te gaan, maar zaterdag vielen alle puzzelstukjes in elkaar.

Ik had tegen de kindjes al een paar keer gezegd dat we naar HET (kei coole) FORT gingen, maar aangezien zij geen enkele wereldoorlog meegemaakt hebben, konden ze zich daar niet zoveel bij voorstellen. Basiel was zelfs resoluut tegen, die voelde meer voor een dagje pyjamahangen bij oma en opa. Maar ook hij werd onverbiddellijk in de auto geladen.

Rond 9u30 arriveerden we aan het fort, dat bij de eerste aanblik al onmiddellijk meer indruk maakte dan in al mijn aanprijzingen op voorhand.

We mochten aanschuiven voor een ontbijtje, dat vooral bij onze jongste sloeber geweldig in de smaak viel. Ook al mocht hij door zijn melkallergie amper iets eten van het buffet, ik heb zelden iemand met zoveel smaak hesp, confituur en druiven zien binnen smikkelen (check het filmpje op de facebookpagina van deze blog). Ik was zelf vooral onder de indruk van de locatie. Een restaurant in het midden van de duinen, in een fort dat geschiedenis combineert met moderne architectuur. Toen ik vijftien seconden rondkeek en wegdroomde, begon ik een klein beetje te fantaseren (of hallucineren :/)  dat het wel enorm geweldig zou zijn om hier een trouwfeest in klein gezelschap te geven.

Gelukkig werd ik snel met mijn voetjes op de grond gezet toen bleek dat we niet intellectueel genoeg waren om te snappen hoe de deur open ging. Met dank aan de ober die ons kwam redden. Maar dus wel echt een heel toffe locatie, voor vanalles.

Aan de overkant van bovenstaande zotte deur is de Expo Grote Kunst voor Kleine Kinderen verstopt. Daar waar ook de Spiekpietjes zaten blijkbaar, maar daar zijn wij dus nooit geraakt. Het concept is prachtig. De grote kunst der aarde is door Thaïs Vanderheyden op kindermaat ‘nagemaakt’. Je krijgt een audiogids (met de heerlijke stem van Warre Borgmans) en kan zo samen de schilderijen ontdekken en zoeken naar het gestolen kunstwerk. Voor dat onderdeel waren onze gasten duidelijk nog net iets te klein. Ik zou het onder de zes jaar ook niet echt aanraden, tenzij je al je aandacht bijvoorbeeld op één 5-jarige kan richten.

Onder de expo zit nog een actief parcours met klimmen en dalen en lasers en buizen en glijbanen en ja, daar hebben we ze met het nodige gemor moeten wegtrekken. Gelukkig waren ze wel snel te overhalen met een extra troef van Fort Napoleon: één duin oversteken en op strand staan.

Toen we uiteindelijk terug naar de auto wandelden (je kan vlakbij gratis parkeren), schreeuwde Basiel nadat ik ‘het race-je’ van de duin naar beneden hollen (bewust) verloren had DAT HET TOCH ECHT HEEL LEUK WAS HIER HE MAMA!

Ik heb toen uiteraard voorgesteld dat we deze mindset vanaf nu elke keer bovenhalen als we voor het proeven van eender-welke-groente zagen dat we die niet lusten.

Posted in Kind en gezin, Trippen | 3 Comments

#ouderzonden – Avaratia (Wat zou ik nooit delen met mijn kinderen?)

Het was de bedoeling om nog voor de tweede opdracht van de ouderzonden, een blog te maken over mijn nieuwe geheim in het ‘hoe zie ik er zo goed mogelijk uit’-departement. Maar dat is dus mislukt. Druk en al. Een full time combineren met twee kinderen en een ontploft huishouden en al. Ge kent dat wel. Maar toch high five voor mezelf. Want het is donderdag, and we made it.

OPDRACHT 2: AVARITIA (hebzucht – gierigheid) – Wat zou je nooit delen met je kinderen?

Over deze opdracht heb ik niet lang moeten nadenken. Want ik deel eigenlijk alles met mijn kinderen. Dat betekent uiteraard niet dat er geen momenten en plekken zijn met kinderen, en momenten en plaatsen zonder kinderen. Dat spreekt voor zich.

Maar wat van mij is, is ook van hen. En van mijn lief. In het geval van tastbare spullen betekent dat natuurlijk dat ik pas dingen met hen deel, als hun leeftijd rijp genoeg is om die dingen met het nodige respect te behandelen. Lijkt me evident.

Ik maak er ook geen punt van om de badkamer met hen te delen. Want hoe gaat dat? Als jij zegt dat je naar de wc moet, blijkt hun blaas precies en exact op dat moment ook geledigd te moeten worden. Dan zitten we gezellig naast elkaar. Moeder op de pot, kind op het potje. We gaan desgewenst ook samen in bad of in de douche, allemaal ok.

Slapen is ook gemeengoed. Felix heeft meer dan twee jaar tussen ons geslapen, tot hij zelf besliste om in zijn eigen bed te gaan liggen. Basiel sleept zijn matras al eens tot in onze kamer. En eerlijk: ik vind dat geweldig. Elke avond als ik hen nog een kusje ga geven, moet ik mezelf inhouden om bij hen te gaan liggen. Gelukkig hebben we daar iets op gevonden. Als papa om er niet is, dan slaap ik met mijn jongskes in het grote bed. Heer-lijk.

Uiteraard word ik dan wel eens wakker van een sjot in mijn buik of een vinger in mijn neus, maar dat weegt gewoon niet op tegen die warme lijfjes in mijn bed. Samen slapen for the win.

Ook eten deel ik zonder veel problemen. Mijn kinderen mogen in mijn bord, en ik in dat van hun. Alhoewel, in het geval van Felix is dat wel op eigen risico. Dat kind gaat zelfs boterhammen weer uit de vuilnisbak halen als wie die na drie uur droog worden op zijn bord, uiteindelijk hebben weggegooid.

Ik zou willen zeggen dat ik al mijn tijd deel met mijn gezin, maar dat is niet zo. Een gigantisch stuk gaat – uiteraard? – naar werk. Daar kan/wil ik niet onderuit, zeker niet als het in een studio achter een microfoon te doen is. Want dat is gewoon te tof voor woorden. Maar ik blijf ook dingen voor mezelf doen: lopen, vriendinnendates en ook heel veel tijd en momenten met mijn fantastisch lief. Dat mama en papa elkaar niet uit het oog verliezen, kan ons nageslacht alleen maar ten goede komen. Blijven we dus doen.

Maar er is wel iets wat ik niet graag deel met hen. Je mag mij gigantisch uitlachen, maar ik wou dat de televisie alleen voor mij was. Ik zou waarschijnlijk duizend keer interessanter overkomen als ik zou zeggen dat de lichtbak me geen hol interesseert, maar eerlijk duurt het langst. Dus ja: ik kijk graag. En veel.

Misschien is er wel iets wat je moet weten. Ik ga daarbij zelden of nooit – tot grote ergernis van mijn lief – in de zetel zitten. Tv kijken is iets wat ik doe terwijl ik het huishouden doe. Of blog. Of rondloop. Dat maakt dat ik ook alleen naar programma’s/series/films kan kijken, die in het Engels of Nederlands zijn. Want ik moet het kunnen verstaan, want ik kijk dus maar met een half oog.

En nu komt het. Ik krijg het echt gigantisch op mijn heupen van Paw Patrol, Dora (hartsgrondige haat voor Dora), Blaze of andere kinderbrol met monsterwielen. Ik kijk wel graag naar ROX en we hebben een tijd enthousiast samen gekeken, maar ondertussen zijn Basiel en Felix het een beetje ontgroeid. Insert roloog. (Ik ben wel nog altijd een even trouwe fan van Rick. En ook wel een beetje van Xavier, ja.)

Maar goed. De tv moeten delen vind ik dus beyond irritant. Ik doe het, met de glimlach. Maar absoluut niet van harte. Als het kleine stemmetje het op mijn schouder het zou halen, zouden die kinders hier thuis echt nooit naar iets van hunzelf mogen kijken.

En zeker niet naar Dora. Wat een kutwijf is dat joh.

 

(De andere ouderzonden van de andere bloggers van deze challenge kan je hier vinden)

(En zijn er zo dingen die jij absoluut niet deelt met je pagadders?) 

Posted in Basiel, Felix, Kind en gezin | 12 Comments

#ouderzonden – Superbia (Waarom ben ik een goede ouder? Waar blink ik in uit?)

Hoe gaat dat? Ge maakt reclame voor een challenge die Romina en Annelore bedacht hebben, en dan vergeet ge door drukte en vanalles uzelf in te schrijven. Maar goed. Het helpt natuurlijk wel om één van de initiatiefnemers een beetje te kennen. Dus ik kan nog meedoen. Chance, want een injectie bloginspiratie kan nooit kwaad.

OPDRACHT 1: SUPERBIA  (hoogmoed – hovaardigheid – ijdelheid) – Waarom ben jij een goede ouder? Waar blink jij in uit?

De eerste opdracht is er al meteen niet naast. Want het is serieus de bedoeling om even te stoefen over je ouderschap. Ooh what the hell, waarom eigenlijk niet?

Er zijn veel dingen die ik aan mezelf zou willen veranderen. Sterker nog, er zijn veel dingen waar ik mezelf echt om haat. Ik wil heel vaak iemand anders zijn, maar niet in het moederschap. Eigenlijk is het het ongeveer de enige rol waarin ik me echt zeker voel en waar je me niet snel van mijn stuk kan brengen.

Zolang als ik me kan herinneren, wilde ik moeder worden. Ik deed in mijn jonge jaren (Bam. Over twee weken word ik 34. Help!) ook niets liever dan babysitten en ik fantaseerde toen al volop over zwanger zijn, namen en een tafel vol kinderen.

Ongeveer 20 jaar nadat ik er over begon te dromen, was het eindelijk zover. Hallelujah! Je mag me echt slaan, maar het moederschap is helemaal zoals ik het me had voorgesteld. Het is waarschijnlijk gigantisch fout om zoiets te zeggen, maar ik vind mezelf een soort ‘geboren moeder’. Het is gewoon een rol waar ik me enorm goed in voel, waar ik zelden bij moet nadenken en waar ik bijna altijd mijn instinct vanzelf volg. Het kost me allemaal weinig moeite, het gaat vanzelf. Het spijt me als dat geweldig arrogant klinkt. Want eigenlijk heb ik nog niet veel bewezen, ik beheers voorlopig alleen het stuk ‘kleine kinderen, kleine zorgen.’

Pas op, het is bij momenten natuurlijk wel heftig en zwaar. Ik ben nog niet vergeten dat we twee jaar niet geslapen hebben, om maar iets te zeggen. Maar eigenlijk vind ik het vooral zwaar door de combinatie met een (full time) job. De momenten dat ik een paar maanden thuis was (door zwangerschapsverlof bijvoorbeeld), viel alle stress bijna meteen weg. Ik hoor u denken dat ik beter gewoon huismoeder zou worden. Maar gesteld dat zoiets financieel haalbaar zou zijn (quod non. en bespaar me de ‘maar met minder gaat het ook’-preek aub), dat zou mentaal te veel wringen. Ik kan me niet verzoenen met het idee dat ik alleen iets beteken voor mijn gezin en niet voor de maatschappij (slash economie). Maar diep vanbinnen…

Pas op, ik heb waarschijnlijk zelfs te veel persoonlijke projecten, ambities en dromen om een thuisblijfmama te zijn (gesteld dat zoiets dus financieel haalbaar zou zijn), maar tegelijkertijd gaat er geen dag voorbij waarop ik er niet weemoeding over nadenk.

Want ik voel me wel vaak schuldig om het feit dat ik werk. De laatste jaren verkeer ik in een constante staat van jetleg en intense vermoeidheid, door de heftige combinatie van het diepe verlangen om een aangename, aanwezige, heerlijke moeder te zijn en tegelijkertijd de allerbeste radiomaakster. En lief, en vriendin, en nog zevenhonderd andere dingen. Feit is: voor mijn kinderen zorgen maakt me rustig en relaxed. Ook als zij de boel op stelten zetten. Stress is me in dat departement vreemd, terwijl het me in andere categoriën volledig kan opvreten.

Dus de vraag was waarom ik een goede ouder ben? Omdat ik zelfvertrouwen heb als ouder? Omdat ik kalm blijf als het over mijn kinderen gaat? Omdat ze me zelden op mijn zenuwen werken? Omdat ik zo geniet van hen te zien opgroeien? Omdat ik geduld heb om met hen dingen te doen? Omdat ze zichzelf kunnen zijn en mij mezelf laten zijn? Omdat het de meest geweldige kereltjes zijn die ik ken? Omdat het de rol van mijn leven is? Omdat ik geweldig mijn best doe zonder dat ik het gevoel heb dat het moeite kost? Omdat ik hen op de juiste momenten kan loslaten en tegelijkertijd altijd stevig vast heb? Omdat ze mogen botsen, vallen, springen, leren, durven, vliegen, wenen en roepen? Omdat ik een mooie balans maak tussen bezorgdheid, aandacht, interesse en hun eigen zelfstandigheid?

Zou kunnen. Maar het zijn allemaal vragen. Dus ik denk dat het antwoord ergens anders ligt. Bijvoorbeeld in het feit dat een knuffel van Felix en Basiel mij herleid tot één brok liefde. Zoals ik compleet wegsmelt als ik mijn hand laat rusten op hun rode slaapwangetjes bij het stiekeme slaapwelkusje.

Maar vooral. Omdat liefde en respect de basis is.

 

Posted in Basiel, Felix, Kind en gezin | 13 Comments

The only certainty is that nothing is certain.

Eigenlijk weet ik het al lang van mezelf, maar ik doe hier toch nog even de bekentenis: Ik kan helemaal niet goed omgaan met onzekerheid. Het maakt me bang en zelfs ongelukkig. Want de angst die met de onzekerheid komt, kan mij zo opslorpen dat ik perspectief verlies.

Ik kijk vol bewondering naar mensen die grote stappen durven te zetten in hun leven. Die zomaar de deur van hun job achter zich dicht trekken om zich in een nieuw avontuur te storten. Die alleen een rugzak meenemen en de wereld intrekken. Die wegstappen uit situaties waar ze zich niet goed bij voelen, ook al heeft dat misschien grote gevolgen. Ik supporter vol overgave langs de zijlijn. Maar ik ben…anders.

Voor Tom heb ik bijvoorbeeld twee keer een lange relatie gehad, die allebei gedoemd waren om te mislukken. Maar ik had die nooit zelf durven af te breken (je leest het goed, ik ben altijd gedumpt). Simpelweg omdat de angst om alleen achter te blijven, mij veel onoverkomelijker leek dan omgaan met de dingen die scheef zaten. Ik heb die twee mannen heel graag gezien en ik weet zij mij ook, want hun grootste cadeau aan mij was om die beslissing in mijn plaats te nemen. En dat was al zeker één keer uit pure liefde voor mij. Waarvoor dank.

En nu is het natuurlijk gemakkelijk praten, want ik ben Tom tegengekomen en hij maakt me gelukkiger dan ik ooit had kunnen dromen. Maar ik wist dat wel niet zeker. Ik wist niet zeker dat ik iemand zou tegenkomen waarbij ik mezelf kon zijn, die ook kinderen met mij wilde, die ik even graag zou zien als ik hem. Dat grote gat van onzekerheid in het grootste vraagteken van het leven: ik kon daar niet mee omgaan. Als ik het allemaal op voorhand had geweten, had ik misschien wat harder genoten van mijn vrijgezellenbestaan. Maar dat lukte toen niet, omdat ik ervan overtuigd was dat het nooit in orde ging komen. Wat mij helemaal naar beneden haalde.

Ook op andere gebieden durf ik niet te springen. Ik ben bijvoorbeeld zo verknocht aan mijn job, dat ik ook daar veel incasseer. Het is ondertussen geen geheim meer dat hier een paar heel moeilijke maanden gepasseerd zijn. Er zijn dingen gebeurd waar ik nog steeds geen echte verklaring voor heb en die harde krassen op mijn ziel hebben gezet. Dingen die misschien ook niet ongewoon zijn in medialand, maar voor mijn kleine hartje wel te moeilijk. Het kan maar pijn doen als je iets met passie en enthousiasme doet zeker?

Ondertussen zijn er dingen veranderd en liggen er weer veel wegen open. Dat is geweldig spannend. Dat geeft energie, dat bruist, dat doet dromen. Want mogelijkheden zijn fantastisch toch? Ja, absoluut. En ik probeer vol vertrouwen naar de toekomst te kijken. Maar tegelijkertijd betekent dat stuk ‘mogelijkheden’ ook een resem onzekerheid. En hupla, daar is mijn benauwdheid weer. Ik ben een echte angsthaas, met een ongelooflijk trouw hart.

En toch. Misschien ben ik wel niet helemaal anders? Op mijn achttiende verjaardag ben ik zonder verpinken uit een vliegtuig gesprongen. Amper drie weken na mijn eerste ontmoeting met Tom had ik mijn appartement opgezegd. Twee maanden later hadden we een compromis getekend en nog eens een dik halfjaar later zaten we met een (bewust) positieve zwangerschapstest. Ik durf dus wel te springen, als mijn buikgevoel me die weg wijst. En als ik voel dat er geen onzekerheid aan vast hangt, want hij en ik dat voelt zo zeker als mogelijk is. Ik ben natuurlijk niet naïef. Maar vandaag zien we elkaar heel graag, en morgen ook. Over overmorgen na overmorgen na overmorgen kan ik uiteraard niet spreken, maar ik weet wel zeker dat we ons best zullen doen.

Soms wou ik dat die onzekerheid me niet zoveel parten zou spelen. Dan zou ik vijf minuten willen dat ik grote risico’s durfde te nemen en zonder omkijken bepaalde nieuwe wegen insloeg, maar tegelijkertijd hoeft dat niet. Het is vooral de rest van de wereld die vindt dat je dingen moet doen en zijn en worden. Maar echt succes ligt volgens mij gewoon in gelukkig zijn.

Ik ben ongelooflijk gelukkig. Met mijn gezin. Met mijn omgeving. En als de onzekerheid eventjes de andere kant opkijkt, met al de rest ook. Het is ok dat ik onzeker ben. Het is niet ok dat onzekerheid mij zo bang maakt, dat staat als groot werkpuntje op de therapie-agenda. Het is al helemaal ongehoord dat het me zo naar beneden haalt. Daar wil ik echt heel graag vanaf, liever gisteren dan vandaag.

Vincent Van Gogh zei ooit “For my part I know nothing with any certainty, but the sight of the stars makes me dream.

Daar zijn vast prachtige dingen van gekomen. Ik hou ook van de sterren. En ik droom op de hoogste versnelling.

Maar ik ben ook. Een beetje. Anders.

Posted in Want zo ben ik | 10 Comments

Cultuurtip: ga dit weekend met je kinderen naar de Gentse opera.

Het is niet dat wij het type ouders zijn die televisie bannen. Of schermen volledig afwijzen. Of niet durven losgehen op K3, of andere gouden eieren van Gert Verhulst. En wel integendeel. Ik spring volledig en enthousiast mee in dat bad, en ik schaam me daar geen halve seconde om. Net zoals ik er geen probleem mee heb om toe te geven dat ik bijzonder graag roddelboekjes lees en het liefst van al naar zogenaamde guilty pleasure-programma’s kijk (ook al komt er geen greintje guilty bij kijken wat mij betreft). Welkom low culture. Zet u in de zetel en pakt een koekske!

Maar ik sla natuurlijk de highbrow-dingen ook niet af. Het een hoeft het ander toch niet uit te sluiten? Ik hou mijn cultuurblik graag zo open en breed mogelijk. Ik ben een grote theaterliefhebber en probeer toch een paar keer per jaar mijn gat naar de schouwburg te verplaatsen. Ik neem ook Basiel graag mee (en binnenkort Felix ook), wij zijn bijvoorbeeld al een paar keer naar de zalige voorstellingen van 4hoog gaan kijken.

But shame on me, ik ben nog nooit naar de opera geweest. Gelukkig gaat daar volgend weekend verandering in komen. Samen met Basiel zal ik zaterdag om 15u in de Gentse opera zitten. Want De Piramide, de school van onze twee jongens heeft samen met MUS-E een prachtige voorstelling gemaakt. (Dat zeg ik met enig voorbehoud, want ik heb het natuurlijk nog niet gezien, dikke knipoog). De kinderen van het 4de, 5de en 6de leerjaar hebben via workshops wekenlang hun meest artistieke kant naar boven laten komen. En het resultaat kan je komende vrijdag en zaterdag gaan bekijken. In die prachtige omgeving, met de balkons en de fluweelrode zeteltjes.

MUS-E neemt de kinderen mee in de rol van kunstenaar en samen bouwen ze via een uitgebreid workshop-traject aan een voorstelling, waarbij verbeelding, experiment en dialoog centraal staan. Klinkt allemaal nogal vervlogen misschien, maar de mensen die al een sneak preview hebben mogen doen, zijn laaiend enthousiast. Om van de kinderen nog maar te zwijgen. Onze school bruist en gonst het hele jaar door, maar de laatste maanden hoor je toch wel heel veel ‘Metamorfose’ en ‘Opera’ waaien. Iedereen is gewoon zo benieuwd! Want laat ons eerlijk zijn, het is wel een zot cool project.

Dus. Heb je vrijdagavond om 19u of zaterdagmiddag om 15u nog niks te doen, dan heb ik een idee! Ga naar Metamorfose! Het is een unieke kans om met je kroost de opera eens te bezoeken en hen op een toegankelijke manier te laten kennismaken met de wereld van kunst, muziek, opera, dans en theater. En toegankelijk slaat ook op de prijs, want het duurste ticket kost je nog altijd maximaal 5 euro. Batje, zoals ze in West Vlaanderen zeggen.

Tot volgend weekend dus?

(PS: Kaarten via 070/ 22 02 02 of via mij eventueel)

Posted in Gent, Kind en gezin, Trippen | 2 Comments

Over vettig, ongezond, vol suiker en heerlijk (de snack tag).

Het is niet dat de bloginspiratie al meteen opgedroogd is in het begin van het jaar, maar af en toe kan het geen kwaad om eens wat content te gaan ‘stelen’ op een ander. Vanaf februari kan je in dat kader trouwens meedoen met #ouderzonden van Annelore en Romina. Ik geef het maar even mee.

In het geval van de snacktag is het mogelijks een perfect excuus om het eens over ongezond eten te hebben en je helemaal te doen watertanden. #sorrynotsorry. Eten is doorgaans te vet (dat bedoel ik op alle mogelijke letterlijke en figuurlijke betekenissen van het woord).

Maar ik zag het dus bij Renilde en Kelly, ook al komt het idee eigenlijk van Merel van Lotus Writings. Ik heb ook helemaal geen stokje gekregen of zo (bekentenis: ik krijg dat ook niet zo graag), maar ik voelde wel meteen het kwijl in mijn mond komen. Dus ik dacht: awel ja. Een blogske over bucht-eten.

Wat is je favoriete fastfood restaurant?

Om eerlijk te zijn ben ik daar niet zo moeilijk in. Ik kan absoluut eens genieten van een McDo’ke. Om de een of andere reden passeert Quick veel minder, maar dat sla ik waarschijnlijk ook niet af. En ok ja, het brommertje van Pizza Hut staat hier ook wel eens voor de deur. En in het buitenland doen we wel eens van Whopper met Curly Fries. Maar niet overdreven.

Zoete of zoute popcorn?

Vier jaar geleden ging ik luidkeels ZOET geroepen hebben. Maar misschien dat ik zout ondertussen ook niet helemaal meer afsla. Al ben ik niet speciaal een popcorn liefhebber.

Wat is je favoriete ijsje?

De vraag zou beter zijn: wat is niet je favoriete ijsje? Want dat is nu wel echt moeilijk, ik lust er te veel. Dat gaat wel in fases. Ik kan enorm genieten van een goeie dame blanche. Dat betekent echt ijs (geen ijsboerke, liefst vers van een boer) met echte chocoladesaus. Maar ik zou ook een hele doos Twix, Mars, Bounty en Snickers Ice Cream naar binnen kunnen werken. En soms heb ik eens zin in een Ben Jerry’s (niet alle smaken wel). Vers schepijs van de Australian Home Made Ice Cream in Wenduine gaat er ook altijd in. Ik lust wel echt geen mokka (maar ik lust ook geen koffie) en ook chocolade-ijs vind ik een beetje vies (maar ik lust wel heel graag chocolade, helaas)

Beschrijf de allerlekkerste taart die ooit gegeten hebt

Als het aankomt op taart, ben ik echt extreem picky. Zo moet het deeg juist zitten. Ik wil ook dat alle ingrediënten kloppen met elkaar (GEEN FRUIT MET CHOCOLADE MENSEN, kunnen we daar aub mee stoppen?). Als er slagroom bij is, wordt het al een twijfelgeval. Soms doet dat iets raars in mijn mond en dan is het over&out met de taart. Maar newsflash: soms vind ik het ook lekker. En zeker geen creme-au-beurre, zeker niet.

Take-away of zelfs iets te snacken maken?

Ik hou niet van uren kloppen in de keuken, maar een kom cornflakes kan ook al een snack zijn. En dat maak ik helemaal zelf (knipoog). Af en toe is het wel eens fijn om allerlei foute dingen op een hoop te gooien, maar het is ook best fijn om het netjes af te halen. Of nog beter, aan je voordeur te ontvangen. (Maar daarbuiten proberen we echt gezond te eten en koken hoor, dat is beloofd)

Ga je voor een kaasplankje of een schaaltje M&M’s?

Zelfs geen dilemma: uiteraard kies ik voor de zak M&M’s. Maar toen ik zes weken veganistisch geleefd heb om te testen of Felix een melkallergie had, was kaas wel het enige wat ik echt miste. Nochtans lust ik het alleen in gesmolten vorm. (Met uitzondering van mozarella en bepaalde harde kazen)

Wat is je favoriete tussendoortje?

Ik ben even wispelturig als het weer. Wat me de ene dag zielsgelukkig maakt, daar durf ik de dag daarna mijn neus voor ophalen. Maar eerlijk is eerlijk: ik kan bijna altijd een zak Kruidvatsnoep leegsmikkelen. En ook pannenkoeken behoren toch wel tot de absolute top.

Warme of koude appeltaart?

Als het met een bolletje ijs is, dan mag het een zekere temperatuur hebben. Maar ik ben ook absoluut niet tegen de koude versie. (Als de bovenstaande parameters van taart vervuld zijn, that is)

Wat bestel je het liefst op een terrasje?

Stel dat ik toevallig naar het toilet ben als de ober komt opnemen: doe mij maar een cola zero, altijd en overal. Maar als de sfeer echt goed is en ik ben niet te gierig die dag, dan durf ik ook wel eens een virgin mojito te drinken.

Welke snack ligt er naast je frietjes?

Geweldig gênant voor iemand die nauwelijks vlees eet, maar ik bestel ook een viandel speciale, chicken fingers en een potje stoofvleessaus. (De saus mag NIET op de frieten. Want dan laat ik de frieten mooi passeren. Knapperig, met zoveel mogelijk harde stukjes graag)

Wat is je favoriete chipssmaak?

Op dit moment gaat de Oven Baked Zout van Lays vlotjes binnen. En hoewel ik daar echt zin in kan hebben, ben ik dat vaak ook wel snel beu. De chipsverslaving zit ten huize Brutin dan ook echt bij mijn lief.

Wat kan jij onmogelijk afslaan?

(En ook, verbaast het je dat ik met overgewicht kamp als je dit zo leest? Damn!)

Posted in Kokeneten | 14 Comments

Zeven.

  1. IJDELHEID

Je leert me om van mezelf te houden. Er is geen grotere supporter van mijn kleine en grote foutjes dan jouw van verlangen brandende ogen. We maken mopjes over mijn te grote neus, maar tegelijk schuif je al mijn onzekerheden met de handveger netjes buiten. Je kijkt altijd voorbij dat extra kilootje of die puist in het midden van mijn gezicht. Kon ik de aanblik van de spiegel maar veranderen naar wat jij ziet.

 

  1. GIERIGHEID

De berg is naar Mozes gekomen. Jij hebt me leren genieten van het leven, want dat kon ik vroeger niet. De angst om alles te verliezen legde mijn joie de vivre geregeld lam. Zonder jou zou ik nooit op reis geweest zijn, was ik nooit met meer zakken thuisgekomen dan ik eigenlijk kon dragen en durfde ik niets uitgeven wat niet strikt noodzakelijk was. Maar Mozes ging ook naar de berg. Want hoewel enige hebzucht je volledig vreemd is, was enig inzicht in de financiële markt ook niet je sterkste kant. We leven nu allebei anders, ergens in het midden. Waar het zo heerlijk vertoeven is. Met minder angst, met meer verantwoordelijkheid.

  1. ONKUISHEID

Lust schrijf je met de L van liefde. Teken je met de L van Leven. Volbreng je met de L van Lijvig. Kruid je met de L van Lol. Ik kan me verliezen in jou, wij kunnen ons verliezen in elkaar. We vinden elkaar altijd weer tussen de lakens, maar ook in andere hoekjes en kantjes. Het is eten en drinken voor de entiteit, het is brandstof voor de tandem. Zolang het verlangen geblust en aangewakkerd wordt, kan ik tussen de lakens op beide oren slapen. En jij ook, onder je elektrische dekentje.

 

  1. AFGUNST

Je bent zo mooi in alle wegen, want dit ken je niet. Ik heb je in al die tijd nog nooit kunnen betrappen op een blik naar groener gras. Tussen ons is er zoveel vertrouwen en vrijheid dat het altijd bij een gezonde dosis blijft. Maar ik wil – los van jou – wel altijd meer kunnen, beter zijn, mooier worden. Ik moet de volumeknop van afgunstig verlangen naar ijle dingen wat vaker dicht draaien. Want jij bent bij mij, dus ik heb alles wat ik nodig heb.

 

  1. GULZIGHEID

Je slorpt gretig alle schoonheden van het ouderschap op. Je propt je vol met zorgen voor die twee kleine monstertjes, die je op hun beurt doen overlopen van trots. Je bent happig op vrienden, familie en Club Brugge. Je bent hongerig naar kilometers in de benen, altijd met korte broek. Je eet af en toe te veel chips, maar alleen in het weekend. Je schrokt soms meer dan genoeg werk op, maar nooit boven v je hoofd. Je kan mij opvreten, zoals ik het graag heb.  Je (pro)porties zijn meestal meesterlijk gebalanceerd.

 

  1. WOEDE

Als jouw perfectie hiaten vertoont, dan is het wel in de auto. Je draagt bijna altijd een jas van zachtaardigheid, maar in het verkeer ligt die vaak in de koffer. Ik kan nu nog nauwelijks geloven dat ik jou ooit op 24 dagen heb leren autorijden. Ook buiten de auto is irritatie je niet vreemd, maar je kan dat ook aangenaam kanaliseren. Gelukkig is er humor. Ooh humor, geef die man een show.

 

  1. TRAAGHEID

Sinds onze eerste ontmoeting exact zeven jaar geleden, ben je altijd meer in gang geschoten. Nog elke maand ontdek ik nieuwe talenten. Maar je hebt ook net genoeg traagheid. Jouw balans zorgt ervoor dat ik niet van de weegschaal tuimel. Je hebt altijd mijn hand vast. Als ik te snel ga, trek je een beetje terug. Als ik blijf hangen, duw je wat vooruit. Jouw hand in mijn hand is onze locomotief.

Zeven hoofdzonden. Voor exact vandaag zeven fantastische jaren. Die eigenlijk gewoon deugden waren. En hopelijk nog zeven maal zeventig jaar zullen zijn.

Posted in Liefde | 13 Comments

15 dingen die je (vermoedelijk) nog niet over mij wist.

  1. Ik ben ineens mayonaise beginnen te lusten, terwijl ik dat meer dan 30 jaar redelijk degoutant gevonden heb. Geen idee hoe dat gebeurd is, maar ik heb er dik spijt van.
  2. Ik ben 4kg bijgekomen. Mogelijks gerelateerd aan bovenstaande, mogelijks ook omdat in moeilijke maanden 5:2 op de achtergrond is geraakt. Maar we zijn weer bezig. En alles komt goed, ook met de bikinibody. (Haha. Niet dus he. Een bikinibody is voor eeuwig geparkeerd in de annalen van mijn jeugd)
  3. Ik heb eindelijk Instagram Stories ontdekt. Het heeft echt eventjes geduurd voor ik het snapte. Alweer tien treden gevallen op de social media-queen-schaal.
  4. Ik heb vanmorgen een vleugje make-up aangebracht. En gisteren ook. En de dag daarvoor ook. True story.
  5. De zetels in de living staan nog altijd anders. Mijn lief heeft er niets meer over gezegd en ik vind het echt beter zo.
  6. Ik laat cola altijd eerst even openstaan, zodat de prik eruit is. Ik ben geen fan van prik.
  7. Ik heb deze week een eerste afspraak bij een eerste uitgeverij. Hashtag duim je voor mij?
  8. Ik ga sinds een aantal maanden naar de psychologe. Het was nodig.
  9. Ik ben ooit afgewezen door Studio 100 ‘omdat mijn uiterlijke capaciteiten ontoereikend waren’. Lees: ik was te lelijk voor Spring.
  10. Wij hebben in januari elk weekend minstens één nieuwjaarsfeestje. Gelieve vanaf februari de focus te verplaatsen naar mijn verjaardag.
  11. 2018 is één groot vraagteken, op verschillende vlakken. Maar ik probeer toch vol vertrouwen naar de toekomst te kijken. (Niet gemakkelijk, niet gemakkelijk)
  12. Het is wel al zeker dat we ons begin juni nog eens op gezinsvakantie naar Frankrijk begeven. We hopen dit jaar op een echte Vacansoleil (ipv vacanpluie).
  13. Er was lichte aambei-paniek. Niet zo dramatisch als toen ik naar het ziekenhuis moest, maar toch op het randje. We zullen het er verder niet meer over hebben, want het is niet zo schattig.
  14. Ik heb een wild plan bedacht voor mijn 35ste verjaardag. Later daarover meer. Het is ook pas in 2019, want ik moet eerst nog even 34 worden. Maar er op tijd bij zijn kan geen kwaad he.
  15. Mijn moeder vroeg of we in het najaar weer #tripromantique deden. Want ze moet binnenkort al haar verlof doorgeven en ziet zo’n paar daagjes met haar kleinzonen wel helemaal zitten. Dus ja, nu kunnen we toch niet anders zeker? Alles voor mijn moeder he!
Posted in Want zo ben ik | 8 Comments