Wij gingen (nog) eens op vakantie met Vacansoleil* (En het regende maar een beetje! En #vakantiespam! En ik wil terug!)

Het was onder een fleecedekentje – mogelijks met wat sneeuw op het gras –  dat we beseften dat het de laatste keer is dat we buiten de schoolvakanties onze valiezen konden pakken. Basiel gaat bijna naar het eerste leerjaar, dus we moesten er echt nog eens van profiteren. Vrij snel was er consensus: we doen in juni een gezinsvakantie!

De volgende casus was iets moeilijker: Wat gaan we doen? Waar gaan we naartoe? Voor mijn lief was het gigantisch belangrijk dat er zongarantie was. Ik wilde vooral een vakantiegevoel, kindvriendelijkheid en geen gescheurde broek op het einde van de rit (Ge ziet, ik ben geen moeilijke he) –  Over de rit hebben we trouwens lang onderhandeld, want ik zag het totaal niet zitten om ver op autovakantie te gaan. Uiteindelijk trokken we een imaginaire lijn van 1000 km (zwaar buiten mijn comfortzone, maar soms lig ik ook onder de sloef)

Onze vorige ervaring met Vacansoleil was een regelrechte Vacanpluie, en het trauma was groot bij mijn lief. Ik maakte me dan weer geen zorgen over het weer, maar dus wel over de afstand. Maar zoals dat altijd gaat in het leven (eeuhm?): het is allemaal goed gekomen. Ik botste online op Domaine de La Dragonniere in Vias (over de imaginaire lijn begod!) en mijn lief ging akkoord.

We boekten een luxe vakantiehuisje voor 6 personen. Ik weet dat we maar met 4 zijn, maar ik sleur graag veel gerief mee. Op foto zag het er geweldig uit en gelukkig bleek dat geen bedrog.

Het huisje was fantastisch: we hadden niet alleen meer wc’s en badkamers dan thuis (2 van elks!), het was ook echt praktisch en fijn ingericht (40m² goed besteed). Het keukengerief was heel uitgebreid (hallo Nespressomachine én koffiezet, zeker voor deze non-koffiedrinkende ouders), vaatwas, broodrooster en een serieuze set wijnglazen. Bij aankomst bleken de bedden ook al gedekt (hoera daarvoor!) en voldoende handdoeken aanwezig. Niet om mee aan het zwembad of strand te gaan liggen, maar dat was ingecalculeerd.

Ik was vooral helemaal verliefd op onze buitenaccomodatie. Een tafel met 6 stoelen om te eten (in de schaduw), een loungesetje om te chillen, twee fancy ligstoelen, een barbecue en mijn absolute favoriet: een hangmat.

Een fantastische, superzalige, geweldige familiehangmat. We hebben er zalige momenten in doorgebracht (Felix vroeg bijvoorbeeld zelf om er zijn middagdutjes te doen) en ik droom sindsdien elke dag van een hangmat. Helaas squeeze je dat niet zo gemakkelijk in een mini-stadstuin.

Het domein zelf is ook heel tof. Er zijn twee buitenzwembaden, een speeltuin, één triestig binnenzwembad (dat ons wel gered heeft op de gietregendag) en een lagune. Dat laatste ziet er echt prachtig uit, ik zat daar heel graag. Ook al is het allemaal aangelegd en fake, het lijkt toch echt wel een beetje op een Bounty-strand.

Maar toch één zwaar puntje van kritiek dat wij (vooral mijn lief) nog altijd niet verwerkt hebben: het is voor mannen verplicht om een SPANNENDE zwembroek te dragen. Alles wat lijkt op een zwemshort is verboden. En begin niet te zeveren dat het om hygiënische redenen is, want je mag wel van de lagune naar het zwembad (met kilo’s zand dus). Het is gewoon zever. Er loopt bovendien permanent een ‘politieagent’ rond die niets anders doet dan mensen aanspreken op hun niet-spannende zwembroek. Echt jong, in 2018 he! Die mens is trouwens niet eens een redder, hij doet alleen maar dat. Mannen uit het water houden die geen spannende zwembroek dragen. Seriously, er zijn echt belangrijker dingen. Ik ben er nog altijd niet goed van, ik hoef de ballen van andere mannen echt niet te zien.

(Maar natuurlijk wel een sterk businessmodel om bepaalde zwembroeken te verbieden en iedereen dan te verplichten om in het eigen winkeltje een andere te gaan kopen. Maar nog steeds kwaad over, for real.)

Er is ook allerhande animatie, maar behalve de kinderdisco hebben we daar weinig gebruik van gemaakt. Dat laatste was dik in orde (heel enthousiast team), maar wel bijna uitsluitend in het Frans. Mijn kinderen trokken zich daar niets van aan, maar het was soms toch wel een hindernis.

Bovendien vind ik 20u30 zelfs op vakantie vrij laat om daarmee te starten (het duurde vaak een uur), maar dat komt misschien omdat ik gewoon een seut ben. Na de eerste aarzelende dagen, waren onze boys daarna allebei grote fan. (En ok ja, ik heb ook eens enthousiast meegedaan met de aquafun, ik geef het toe)

Ook de omgeving is echt fijn. Vlakbij Canal du Midi, heel veel fijne riviertjes, de Middellandse Zee en blijkbaar ook HET pornostrand van Europa (Op Cap D’Agde). Dat laatste hebben we helaas niet tegengekomen. Ook Montpellier ligt op bezoek-afstand en Marseille is ook niet heel ver meer.

Maar wij zijn gewoon in de buurt gebleven, nooit meer dan een kwartiertje gereden. We hebben ook één keer de shuttledienst van de camping genomen naar de zee, die vertrekt elke weekdag om 14u en pikt je weer op om 17u. Goed gelachen! We zaten dan wel vast in de miezer op strand, maar we hebben het niet aan ons hart laten komen.  Het rechtste kraam heeft trouwens goeie churros, ik geef het maar mee.

Achteraf bekeken was een week eigenlijk een klein beetje te kort om alles te ontdekken en tot rust te komen.

Ik had met veel plezier nog wat extra dagen in die fantastische hangmat gelegen.

Duusd hartjes voor de hangmat. En nog eens duusd voor waar ze stond. Merci Vacansoleil!

 

*Ik heb voor deze post een korting van 10% gekregen op onze vakantie. Deze camping is niet in eigen beheer van Vacansoleil, maar wel van Sunêlia. Ook duusd hartjes voor Vacansoleil trouwens, wij hebben so far alleen maar positieve ervaringen. 

Posted in Trippen | 11 Comments

Jaarbrief 6 (Ofwel: Ojoo maat, wordt mijn oudste zoon al zes ofwa?)

Je ligt hier naast mij, op het dubbel bed in onze vakantiewoning in Frankrijk. Onze huid gloeit na van een dag in de buitenlucht, je wacht (on)geduldig tot we naar de kinderdisco kunnen. Het is vandaag de derde dag dat we hier zijn, de eerste wilde je absoluut niet gaan. Vermoedelijk gaan we straks op de achterste rij de kat uit de boom kijken om (misschien) op de laatste dag op de voorlaatste rij een half danspasje mee te doen. Want zo ben jij. Helemaal je vader. Die haalt zijn dansmoves ook pas boven na de nodige porties alcohol of als ie extreem hard op zijn gemak is. Aangezien dat eerste bij een bijna 6-jarige volledig out of the question is (wat mij betreft nog minstens 20 jaar), moet het wel dat laatste zijn. Jij neemt je tijd.

Soms vraag ik me af of jij ook wel dingen van mij hebt, want je lijkt extreem hard op je vader. Maar een halve minuut later stoot je -ik kon er niks aan doen-  een glas melk om, en besef ik dat ik je mijn lompigheid geërfd hebt. Ik excuseer me daar nu al voor, jongen. Maar dat is niet het enige. Mijn voortotem bij de scouts was ‘gevoelige’ en die vlieger gaat voor jou ook helemaal op. Het woord ‘hoogsensitief’ valt hier al eens, vaak tussen de soep en de patatten. Maar hoe meer ik er over lees, hoe meer jij helemaal in dat plaatje past. Je kan zo intens verdrietig zijn, zo intens mee verdrietig zijn. Ik hoef vaak niet te vertellen hoe ik me voel, want jij kan door een kleine opmerking duidelijk maken dat je voelt dat ik ergens mee zit.

Dat kan zich ontwikkelen tot een fantastisch talent, maar voorlopig is het toch ook iets waar je echt last van hebt. Je draagt vaak meer zorgen mee dan een (bijna) 6-jarige zou moeten torsen.

Niet altijd gelukkig. Jij kan ook volledig losgaan. Als je met je broer een springparcours in de zetel verzonnen hebt (wij zijn inderdaad het soort ouders dat toestaat dat de kinderen in de zetel springen, ze moeten al zo vaak stilzitten en zich gedragen.) Of als je met ons ‘Uno’, ‘Monopoly’ of ‘Wie is het?’ speelt en absoluut niet tegen je verlies kan. Ik weet dat, dus ik heb daarstraks op mijn allertraagst gezwommen zodat jij de zwemrace (door jou zelf voorgesteld) kon winnen. Want het is al onwijs cool genoeg dat jij het hele zwembad kan overzwemmen (een 50 meter brevet gasten!), dat ik je graag nog extra wilde zien glunderen bij de overwinning.

Het is niet altijd gemakkelijk tussen ons. Jij kiest altijd en overal je vader. In elke mini-activiteit (ik wil naast papa zitten!) en in grote vragen (papa moet mee naar de operatiekamer), en ik heb het daar soms wat moeilijk mee. Door je zevende zintuig merk je dat vaak op en kies je soms heel bewust wel voor mijn team, gewoon om mij niet te kwetsen of je eigen schuldgevoel weer in balans te brengen. Dat is uiteraard niet nodig, papa mag je held zijn. Hij is ook de mijne. De onze.

Soms weet je het ook niet precies uit te drukken. Je komt dan vaak wat onhandig duwen, trekken, hangen en plakken. Je wil dan eigenlijk gewoon affectie tonen (en krijgen), maar drukt het nogal onhandig uit. Vaak voelen wij ook dat je met iets zit, maar duurt het dagen voor het er ook effectief uitkomt.

Maar nu lig je al een halfuur op mijn schoot. Af te tellen op mijn computerklok naar het moment dat we kunnen vertrekken. Aangezien Felix al gesneuveld is (middagdut skippen werkt nog niet altijd), kunnen we niet met z’n allen naar de kinderdisco. Maar je wou meteen dat ik meeging. Omdat je weet dat ik sowieso enthousiast op de eerste rij sta mee te doen? Of omdat we de laatste tijd echt dichter naar elkaar zijn toegegroeid?

Want ik heb misschien nog niet duidelijk gezegd dat jij echt wel een geweldig kereltje bent. Schrander, gevat, grappig (er zijn ook moppen die niet over scheten en piemels gaan, for real) en lief. Je zorgt enorm goed voor je broer, maar ook als er andere kleintjes in de omgeving zijn sta je op de eerste rij om je speelgoed te delen of je schoot open te stellen. Nadat je eerst een keer of twintig in de spiegel gecheckt hebt of je haar wel cool ligt, dat spreekt voor zich.

Je staat graag op de achtergrond, je bekijkt het allemaal graag vanop een afstandje. Maar tegelijkertijd ben jij ook wel diegene die op strand gewoon op een groep petanquende onbekende volwassen afstapt en vraagt of je mag meedoen. En daarna gewoon een uur lang meespeelt, vol vuur.

Je doet heel veel dingen vol vuur. Sommige dingen ook met ingehouden vuur. Ik zei het al, je neemt je tijd om je op je gemak te voelen. Maar het is zo geweldig fijn om jou in de buurt te hebben. Wij hebben nu soms al zo’n zotte gesprekken, wat gaat dat geven als er nog wat jaren bijkomen?

Al hoeft dat ook niet te snel te gaan. Want ik snap precies al niet hoe dat klein hummeltje dat drie minuten na de eerste perswee op mijn buik werd gelegd, plots een grote jongen is geworden. De laatste tijd denk ik constant ‘jeezes, waar is mijn kleuter naartoe?’ Want ja, dat kleuter is er echt af. Jij bent klaar voor het eerste leerjaar. Je ziet er zelfs niet meer uit als een kleuter (zeker niet als je haar cool ligt)

Je ziet er uit als een stoere 6-jarige met een heel klein hartje en ongelooflijk veel liefde in je lijf.

(Hopelijk is dat deels omdat je voelt dat er ook zo ongelooflijk veel liefde van ons naar jou stroomt.)

(Bijna) gelukkige verjaardag jongen.

Zes is echt al groot.

X Je mama

 

Posted in Basiel | 8 Comments

En hoe is’t nu?

In de top tien van de vragen die mij de laatste week zijn gesteld, heeft bovenstaande zeker een prominente rol.  En daarom dacht ik: anders moet ik daar gewoon even op antwoorden. Gewoon even vertellen hoe de voorbije week is verlopen. Dat is al zo gemakkelijk.

  • Het gaat, echt waar. Er zijn de afgelopen weken een paar bommen op mij gedropt, maar ik hou (voorlopig) stand. Ik word fantastisch omringd en dat helpt enorm. Ik kan aan de rotsituatie ook helemaal niets meer veranderen, dus ik heb geen andere keuze dan vooruit te kijken. Het ene moment heb ik een klein beetje vertrouwen in de toekomst, het andere wil ik voor eeuwig onder een steen kruipen. Maar dat lijkt me normaal.

  • Ik wil iedereen bedanken voor de superlieve berichtjes. Mijn instagram-message en telefoon is zowat ontploft de afgelopen week, en dat doet echt deugd. Merci daarvoor, echt waar. Aan de lijve voor u getest: hard nieuws in een warm bad, is echt minder hard.

 

  • We vertrekken bijna op vakantie, wat extreem goed gelegen komt. Ik ga er ook kei hard van proberen te genieten. De komende weken staan volledig in het teken van mijn gezin, ik probeer de zorgen en vraagtekens tot daarna uit te stellen. (Los van die ene perfecte vacature die ik niet kon laten liggen)

 

  • Als er één theaterstuk is dat je dit seizoen gezien moet hebben, dan is het JR van FC Bergman. Ik zat gisteren in de zaal en was enorm onder de indruk. De grens tussen theater en film is extreem dun, de acteerprestaties zijn fenomenaal en het decor is magistraal. Aan het verhaal was wat mij betreft nog een beetje werk, maar ik wil niet mierenneuken. Niet te missen, echt een mijlpaal in het hedendaagse Vlaamse theater.

 

  • Ik heb zoveel chance met mijn omgeving. Ik heb het al vaker gehad over mijn toplief, mijn heerlijke kinderen. Maar ik heb ook topvrienden en een geweldige familie.

 

  • Eigenlijk is de officiele term voor een deel daarvan ‘schoonfamilie’, maar het voelt volledig als familie. Afgelopen weekend gingen we voor de 5de keer op Brutin-familieweekend en het was alweer fantastisch. Om aan de vele vragen te beantwoorden: we zaten in villa 121 in Overmere. En ik kan daar helemaal niets op aanmerken, geweldig vakantiehuis. (Ook niks aan te merken op mijn schoonfamilie trouwens, die zijn geweldig. Ik zou wel vaker op weekend willen gaan)

 

  • Het is wat het is, gasten. Ik ben een paar dingen in één klap en totaal onverwachts verloren en mijn hart is gebroken. Maar ik wil echt vooruit kijken. Ik moet mezelf heruitvinden, herbronnen en hierboven geraken. En ik hoop dat ik er niet bitter over word, dat ik er over een paar maanden of jaren vooral met warmte op kan terugkijken. Mijn hart is gemaak van radiocement, dat zal nooit veranderen. Maar er zitten vermoedelijk nog wel andere bouwstenen en die ga ik nu zoeken. (Tenzij andere radiostations me zouden kunnen gebruiken natuurlijk, insert knipogende smiley met uitgestoken tong)

 

  • Halfvol.
Posted in Trippen, Want zo ben ik, Werk | 7 Comments

Niets is zeker.

Bedtijd. Verhaaltjestijd.

We lezen een boek waar veel prentjes in staan. We komen op een pagina waar een meisje staat dat blij is, en een meisje dat zit te wenen.

Mijn ogen zijn klam van het vele huilen, maar mijn hart is warm bij de aanblik van de drie jongens in mijn armen.

Ik vraag wie mama is op de tekening. Ik ben zeker dat ze het huilende meisje gaan aanduiden. Want sinds mijn totaal onverwachte ontslag maandagmorgen, heb ik nog  maar weinig momenten kunnen ademen zonder gesnik.

Het is een spelletje dat we bij elke tekening, tekenfilm of speelgoedje moeten maken, dat is een soort dingetje als je kleuter bent, denk ik. Je moet altijd kiezen welk personage je bent.

Mama voelt zich het huilende meisje op de tekening. Maar als ik vraag wie mama is, zegt Felix:

“Jij bent de koe”

En we moeten allemaal lachen.

Posted in Want zo ben ik, Werk | 40 Comments

Sofie maakt schaamteloos reclame voor jouw favorieten.

Ik gooi al eens graag olie op het vuur, dus ik vond het wel een geschikt moment om met wat reclame te gooien. Voor alle duidelijkheid, het gaat hier om dingen waarvoor ik kei hard de volle pot heb betaald. Maar ik krijg via mijn Instagram geregeld de vraag waar ik die dingen gehaald heb, dus bij deze:

Valiezen met een naam

Een tijdje geleden postte ik een foto met de koffers van Felix en Basiel. Dat was een topcadeau van mijn moeder afgelopen Kerstmis. Ze vond het een beetje moeilijk om hun kleren uit elkaar te houden en heeft dan maar zelf voor een oplossing gezorgd. En terecht, want het is ook niet altijd gemakkelijk. Felix draagt veel kleren van Basiel af, wat de verwarring er niet minder op maakt. Zelfs mijn lief is er al eens in geslaagd om ze in elkaars kleren naar school te sturen. Ik hoef u niet te vertellen hoe gigantisch grappig dat er uitzag.

De gasten vinden het trouwens ook heel leuk om wat eigen kleine spulletjes in hun valiesje te stoppen als ze ergens gaan logeren. Alleen maar complimenten dus voor deze cadeau. Je kan het zelf bestellen via www.simplycolors.be

 

Sneakersokken

Ik denk dat er weinig mensen zo content zijn met de sneakertrend als deze eeuwigevoetpijnlijder. Toegegeven, ik heb er een beetje aan moeten wennen om sneakers onder een kleedje of rok te dragen, maar nu ben ik helemaal fan. Ik vind nog steeds dat er afgrijselijke exemplaren bestaan, maar ook heel veel snoepjes. In de winter is dat allemaal geweldig, maar hoe doe je dat in de tussenseizoen en zomer, als bepaalde combinaties echt om blote enkels smeken? Persoonlijk wil ik geen sok zien of voelen, dat werkt gewoon niet.

Ik ben heel lang op zoek geweest naar de perfecte sneakersokken, maar ik vond ze niet. Ofwel kwamen ze toch te hoog, ofwel vielen ze onderweg uit ofwel deden ze gewoon echt pijn. Tot ik vorige zomer in de gauwte een paar kocht bij H&M. De ideale sneakersokken. Luchtdoorlatend, compleet pijnloos (geen streep op mijn voeten!), onzichtbaar en fantastisch.

Het grote probleem was dat ik ze na dat lucky shot nooit meer ben tegengekomen. Ik heb me voor de kop geslagen dat ik er toen niet meer gekocht heb. Tot ik vorige week & Other Stories binnenstapte en mijn schatjes plots weer zag liggen. Ik heb meteen een hele voorraad gekocht en er zelfs cadeau gedaan aan een vriendin. Aangezien H&M en & Other Stories eigenlijk van dezelfde firma zijn, kan je ze misschien wel in beide winkels terugvinden. Maar ze zijn de max, zeg dat ik het gezegd heb. (En ze komen in het wit, zwart en grijs)

 

Oorbellen to die for

Ik zei al geregeld tegen mijn schoonzus dat ze alweer zo’n mooie oorbellen aanhad. Ze antwoordde bijna elke keer: ja, die zijn van Fleur Fatale. Dus toen ze een tijdje geleden een homesale organiseerde, heb ik hemel en aarde verzet om daar naartoe te kunnen gaan. Want ik pas nog altijd graag, ja. Ik raak graag aan en ik match graag met mijn gezicht.

Ik had een bedrag gebudgetteerd en ben daar zwaar over gegaan, en dan heb ik me nog moeten inhouden. Het deed me geweldig veel goesting krijgen om zelf eens een homesale te organiseren.

Dat zou dus betekenen dat ik een namiddag mijn living zou openstellen en winkeltje zou spelen. En dat ge dus moogt langskomen en eventueel iets kopen. Is dat een goed idee of zou ik hier voor piet snot staan met mijn hapjes? (Ik bedoel dus eigenlijk: zou je komen of niet?). Mijn buit vind je hier, en ik heb ze sindsdien al kei vaak gedragen.

Die andere perfecte juwelen

Ik kan geen reclame maken (ik herhaal: zonder enige vorm van persoonlijke verrijking) voor Fleur Fatale, zonder mijn andere favoriete juwelen te vermelden. Ik kreeg vorig jaar een ring cadeau en ik ben er nog elke dag geweldig blij mee. Ik kan ook niet voorbij de etalage van Elisa Lee in de Hoogpoort lopen zonder een kwijlemmer. Alles wat daar ligt is zoooo mooi. En ik wil het bijna allemaal (helaas kan mijn portemonnee dat absoluut niet aan, helaas)

Ik heb deze ring zelf mogen samenstellen en ik wil nog minstens een ketting. En nog een ring. En een ketting. En nog oorbellen. En misschien nog een ring. Maar dromen kan geen kwaad he?

 

Aan tafel

Ik ga meteen een beetje zondigen tegen mijn eigen gebod, want bij het volgende item heb ik wel degelijk een mini-korting gekregen. Maar ik heb daar ook nooit over gelogen, zoals je hier  al kon lezen. Maar het is opvallend dat ik vragen blijf krijgen over die tafel, echt niet normaal. Heel wat mensen hebben mij trouwens ook al laten weten dat ze dankzij mijn foto’s ook een aankoop hebben gedaan bij Pure Wood Design.

Ik kan dus ook zonder schaamte zeggen dat ze me veel te weinig korting hebben gegeven, drie jaar geleden. Als je ziet hoeveel ze dankzij mij al verkocht hebben (insert smiley met uitstekende tong en knipoog). Maar het is echt opvallend, ik kan geen foto posten waar de tafel toevallig opstaat, of ik krijg gigantisch veel vragen waar we die gekocht hebben. Bij Pure Wood Design dus!

En we zijn er nog altijd heel zot van. Er zijn maar twee dingen die ik anders zou doen. Ik zou ze zeker laten vernissen deze keer (we wisten toen niet dat je dat kon combineren met andere behandelingen van het hout, foutje van de firma – maar ondertussen heb ik ze zelf vernist) en de randen zijn met kleine kindjes ook wel moeilijk hygiënisch te houden. Het is te zeggen, daar kruipen gemakkelijk kruimels in. Maar voor de rest: perfect.

 

Voila. Een post gebaseerd op vragen die ik krijg via Instagram. Waar ne mens in 2018 toch al geen inspiratie haalt om te bloggen.

 

 

 

Posted in Er zijn zo van die dingen | 4 Comments

Mijn looptoertjes

Om dat plattelandsmensen zich vaak afvragen waar ik dan precies ga lopen in de stad (euh, hoezo?), omdat ik door te lopen totaal andere stukken van mijn omgeving heb leren kennen, omdat je al deze dingen ook perfect te voet eens kunt ontdekken – zet ik even mijn favoriete looptoertjes op een rij.

Favoriet is misschien een groot woord, want het zijn gewoon de routes die ik het vaakst doe om veelal praktische redenen. Het is vlak naast mijn werk of vlak aan mijn voordeur bijvoorbeeld, dat kan al eens een meevaller zijn in drukke tijden. Maar ik ben er ook van gaan houden en ze verrassen me nog elke keer (toch zo’n keer of twee per week)

Het lopen is nog altijd heel voorzichtig en vooral extreem traag, maar IK LOOP. Ik heb daar zo ongelooflijk veel deugd van dat het belachelijke tempo (dat door echte lopers wel eens als wandelen wordt omschreven) ook geen hol uitmaakt. Op deze manier kan ik zelfs niet meedoen aan een 5km wedstrijd (want ik ben niet op tijd binnen denk ik ;-)), maar dat is niet erg. Ik loop voor mezelf. Voor mijn hoofd, voor mijn gemoed, voor de frisse lucht.

Sport schiet er altijd snel in, het is gewoon niet altijd makkelijk te combineren met een full time job, gezin en andere bezigheden – maar doorgaans knoop ik toch twee keer per week mijn veters vast. Dat betekent dat ik meestal één keer op het werk loop en één keer in het weekend. En omdat ik (nog?) niet echt ver geraak, draai ik dus ook geregeld hetzelfde toertje. Maar voorlopig ben ik ze echt nog niet beu.

 

GALGENWEEL

Een werkloopje gaat altijd op dezelfde manier. Ik trek thuis mijn loopkleren aan en stap ten laatste om 6u30 uit mijn auto op de parking van Nostalgie. Als ik daar vertrek en rond het Galgenweel draai, komt dat neer op vijf kilometer. Daarna ga ik douchen (yes, we hebben douches op het werk!) en stap met sportzak en natte haren de redactie binnen. Ik vrees nog steeds de dag dat ik ga vergeten een propere onderbroek mee te doen of een ander _onmisbaar_kledingstuk in mijn tas te stoppen. (We hebben het niet over die keer dat ik geen beha mee had. Niemand heeft dat gemerkt, echt niemand)

Het Galgenweel is een recreatieve waterplas op Linkeroever. Het is bijna helemaal omgeven door een Finse piste en aangenaam lopen. Behalve het stuk dat je naast de Antwerpse ring loopt, dat is wat raar. Je hebt een prachtig zicht op Antwerpen en loopt grotendeels langs het water. Er is ook een gigantisch woonproject neergezet (echt een soort dorp) en het hele park errond is opnieuw aangelegd. En dat is best geslaagd. Zeker in het ochtendlicht, kan ik daar geweldig mooie foto’s nemen.

 

BOURGOYEN

Ik ben een stadsmens in elke vezel van mijn lijf, maar ik kan uiteraard wel van natuur genieten. Het mag alleen niet te lang duren (knipoog). Wonen in de rust en stilte van de natuur zou mijn grootste nachtmerrie zijn, maar ik ga wel het liefst lopen in de de natuur. Wel een serieuze meevaller dat er in onze achtertuin een natuurgebied ligt. Een kleine kilometer tot aan de ingang, een toer van bijna 6 kilometer en dan weer naar huis. Met onderweg de allermooiste landschappen, echt op twee stappen van Gent. De Bourgoyen zijn de max. Onderweg kom je ook bijna altijd andere lopers/wandelaars tegen, en dat vind ik wel fijn. Maar vooral: het is er zo mooi! En zo verscheiden. Je loopt langs en over water, langs weiden, door stukjes bos…Ik krijg er voorlopig echt geen genoeg van. (In tegenstelling tot bijvoorbeeld mijn lief, die het echt beu gelopen is.) Het is trouwens ook een prachtige plek om te wandelen (maar je moet er de vogelspotters met gigatelelens wel bijnemen ;))

 

BLAARMEERSEN

Ik heb zeker drie dagen gelachen, toen bleek dat mijn goede vriendin K na 7 jaar in Gent (!) nog geen enkele keer op de Blaarmeersen was geweest omdat ze die nog niet gevonden had. Nu hebben de wezens van Venus doorgaans geen gigantisch oriëntatievermogen volgens het cliché, maar dat vond ik er toch wat over. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik de Blaarmeersen ook pas echt heb leren kennen door het lopen. Voorheen fietste ik gewoon naar het strand om te bruinen/zwemmen, maar er valt nog zoveel meer te ontdekken. Ik combineer de Blaarmeersen nu vaak met de Bourgoyen, als ik geen pijn heb én heel veel goesting. Of met een halve Watersportbaan, dat kan ook. Maar dat is een serieus stuk saaier, tenzij er een roeiwedstrijd aan de gang is.

 

SCHULENSMEER

Het is misschien een beetje raar om hier een toer bij te zetten die ik amper één keer per jaar doe, maar het is zo de moeite dat ik em echt wil vermelden. Ik presenteer elk jaar een concert in Lummen (van Harmonieorkest Demer en Laak) en maak dan altijd van de gelegenheid gebruik om daar te gaan lopen. Want het is er zo verschrikkelijk mooi! Er is een korte looproete van 5km langs de Demer en een langere van 8 rond het meer. Ik heb er zaterdag zo genoten van het water, de schapen onderweg en de fantastische bloemetjes. Als het niet zo ver was, ik deed het zeker vaker.

 

Je moet nu niet denken dat ik alleen maar deze toertjes loop, maar ze zijn toch wel een vaste waarde in mijn Strava (je vindt me daar gewoon kei saai onder ‘Sofie Verschueren’.

Gelukkig heb ik nog vele kilometers voor de boeg en kan ik nog heel veel dingen ontdekken! Tips zijn hier altijd welkom (zodat ik ook eens een antwoord heb als mijn lief zich afvraagt of er nog toffe looptoertjes in de buurt zijn, he has done it all met zijn marathontrainingen – en hij geraakt snel dingen beu. Behalve zijn lief mag ik hopen ;))

En als we onze agenda’s goed gelegd krijg, vertel ik er binnenkort sowieso nog meer over bij momrunsthecity.

Favoriete toertjes van jezelf mogen hieronder zeker gedeeld worden. Alsook uitnodigingen om eens samen te lopen, op mijn slakkentempo dan wel uiteraard.

Posted in Bewegen, Gent, Thuis en al | 3 Comments

Ken je dat…

…dat je naar de dokter gaat en op voorhand met jezelf afspreekt dat je een paar dingen zeker niet mag vergeten te vragen. Op het moment dat je weer onderweg bent naar huis, besef je dat je dat dus _alweer_ niet gevraagd hebt.

…dat je jezelf insmeert met aftersun om toch het gevoel te hebben dat je vakantie hebt? Het is al een druk voorjaar geweest met iets te weinig rustmomenten, maar gelukkig zijn er mooie vooruitzichten. Nog drie weken en 1 dag en we vertrekken op vakantie!  Ik heb zo nood aan een cocon met mijn gezin, ge hebt er geen idee van.

…dat je graag Wordfeud speelt maar bepaalde mannen dat blijkbaar zien als een soort goedkope datingsite? Echt joh, de berichten die je daar soms krijgt. Soms uit het niets, soms nadat je per toeval een woord gelegd hebt dat een seksuele connotatie heeft. (Dat kan al zoveel zijn als ‘paal’)

…dat voetbal je geen bal interesseert (pun intented), maar dat je toch stiekem achter de hoek meekijkt en hoopt dat de Club wel eindelijk krijgt waar het recht op heeft. Namelijk de titel. En niet alleen omdat de avond met mijn lief dan een stuk gezelliger verloopt. Feestje zeg, eindelijk.

…dat je wakker wordt en blijkbaar omgekeerd in bed ligt. Ik ook niet, en ik was behoorlijk geschrokken. Mijn hoofd lag dus op de plaats van mijn voeten en omgekeerd vanmorgen. Heel raar.

…dat je wakker wordt op moederdag en overspoeld wordt met heerlijke cadeautjes. Hetzelfde plantje als vorig jaar van Basiel (blij mee en het potje was dit keer trouwens anders beschilderd), een superheldenposter van Felix en van Tom de boodschap dat het niets tastbaar was. Maar dat hij donderdag de kindjes naar mijn moeder ging brengen en dat we dan samen op date zouden gaan. Dat is dus morgen he, hoera!

…dat er dingen gebeuren die gebeuren. Dingen die je begrijpt en tegelijkertijd ook helemaal niet. Maar het komt vast wel weer goed.

…dat er een halve rel bestaat over nieuwe richtlijnen van de FOD Financien, ivm met bloggers en influencers. En dat je er naar staat te kijken als een koe naar een trein. Dat ik dus ook duidelijk geen influencer ben, want ik wist zelfs niet wat een affiliate link was. En dat ge er ook zeker van kunt zijn dat ik hier altijd eerlijk ben. Het aantal dingen die ik betaald of gesponsord gedaan heb, zijn echt heel miniem. Maar als ik er iets aan overhoud, dan zeg ik het ook gewoon. Ook al is dat zelden het geval. (Ik ben dus eigenlijk niet goed bezig, want ik zou er duidelijk meer uit kunnen halen als ik de paniek van anderen nu zie :)) – De rechtlijnen zijn trouwens nog niet gevalideerd, er komt eerst nog overleg met “de sector”.

…dat er weinig dingen beter zijn dan dit soort taferelen.

Allez, ge kent dat wel he.

Posted in Want zo ben ik | 9 Comments

Het ideale (moederdag)cadeau: een wandelfotoshoot met Epic My Trip!

In de living van mijn schoonouders hangt het vol met afgeprinte foto’s van de kindjes. Vaak smartphonetreffers van mezelf, maar ook vaak beelden die ze met hun iPad hebben genomen. Niet altijd even geslaagd, we moeten daar eerlijk over zijn.

Dus toen we met de kinderen en schoonkinderen aan het brainstormen waren over een kerstcadeau, liet ik vallen dat we misschien eens een fotoshoot konden doen met iedereen. Behalve Evi (mijn schoonzus), Felix en ik is er nochtans niemand die graag poseert, maar iedereen vindt het wel leuk om familiefoto’s te hebben.

Insert Mieke van Epic My Trip. Trouwe bloglezers weten misschien nog dat we anderhalf jaar geleden al eens voor haar lens gingen staan. Het fantastische resultaat kan je ondertussen bewonderen in onze living en die van onze (schoon)ouders (en hier). We combineerden een ‘wandeling’ van twee uur  en boekten daarna alvast een restaurant. Want de innerlijke mens is ook belangrijk, uiteraard.

Ik zeg wandeling, want dat is inderdaad het concept. Mieke leidt je rond door Gent en vertelt ondertussen wat anekdotes. We zijn vertrokken aan het standbeeld van Jacob Van Artevelde (op de Vrijdagmarkt) en ongeveer twee uur later geëindigd aan het Gravensteen. Af en toe vraagt ze om ergens te gaan staan, maar meestal neemt ze gewoon foto’s zonder dat je het beseft.

En dan krijg je dus dit:

Het mochten van mij nog veel meer foto’s zijn, maar dat is voor de volgende keer. Want de kans bestaat wel dat we hier een soort van traditie van maken, om de zoveel tijd.

Ne mens heeft af en toe gewoon een nieuwe DEFTIGE profielfoto nodig, toch?

 

Posted in Basiel, Felix, Kind en gezin, Liefde, Rapporteren | 4 Comments

De tand des tijd.

De jongens hebben allebei een eigen kamer, maar ze slapen elke nacht samen. Matrassen verslepen is hier serious business, misschien moeten we eens overwegen om in één kamer gewoon echt twee bedden te zetten. Ik was gisteren (alweer) heel moe, dus ik ging zelf al vroeg naar boven. Niet meer dan een halfuurtje na de bedtijd van de zonen.

Zoals altijd ga ik eerst nog naar hun kamer. Om te voelen aan hun warme lijfjes en nog een nachtzoentje te geven. Meestal streel ik ook nog eens door hun haar. Vaak moet ik hun deken wat goedleggen of een been terug in bed duwen. Soms blijf ik gewoon een paar minuten zitten om naar mijn slapende kindjes te kijken. Er zijn weinig dingen zo schoon als slapende kindjes.

Ik trippelde naar boven en aaide eerst Felix. Die was goed vertrokken. Toen schoof ik op naar Basiel en net toen ik hem een zoen wilde geven, zei hij “Mama, ik slaap nog niet hoor”. Ik schrok me een ongeluk, want hij had geen kick gegeven toen ik de kamer binnen kwam.

Een halfuur daarvoor hadden we ontdekt dat zijn allereerste tand losstond. Toch wel een grote gebeurtenis, want het zou nu echt niet lang meer duren voor hij daar met een gapend gat stond. Ik was er zelf niet goed van, want voor je het weet komen ze vertellen dat ze afgestudeerd zijn of gaan trouwen. Het gaat zo verschrikkelijk snel. Ik denk dat hij zelf nogal onder de indruk was van het gebeuren en daarom de slaap niet kon vatten.

Ik was op weg naar mijn eigen bedtijd en floepte er meteen uit dat ie bij mij mocht komen liggen. (Pas een halve minuut later besefte ik dat Tom dan een andere plek zou moeten zoeken later op de avond, maar gelukkig hebben we bedden genoeg.)

Basiel veerde recht en twee minuten later werden we ondergestopt door Tom. Onderstoppen inderdaad, dat is traditie. Ik kruip vaak vroeger in bed en wordt dan altijd ingestopt. Tom zei nog even dat we niet te veel meer mochten babbelen. Alsof we op kamp waren en ons morgen alweer een drukke dag te wachten stond.

We gniffelden alledrie en deden het toch. Over de losse tand. Over het verjaardagsfeestje waarvoor hij net een uitnodiging gekregen had. Over andere kleine en grote dingen.

Ik moest al zwaar vechten om mijn ogen open te houden en rondde het gesprek af. We namen elkaars hand vast en vielen zo in slaap.

Vanmorgen werd ik wakker naast een fantastisch knulletje. Ik ben uit bed geslopen, want hij mag nog bijna twee uur langer slapen dan ik.

 

Maar niet zonder eerst over zijn bolletje te aaien.

 

(Ik wou hem ook nog aan de tand voelen, maar dat heb ik maar gelaten)

Posted in Basiel | 8 Comments

Help, de maand mei!

Ik kan mij voorstellen dat veel mensen grote fan zijn van de maand mei. What is not to like? De bloesems breken uit, de lente krijgt vorm, de vogels leggen een ei en bijna geen enkele werkweek is compleet. Want mei stikt van de feestdagen en verlengde weekends.

Ik zou me ook meteen inschrijven in de mei-fanclub, moest het niet zoveel opvangproblemen opleveren.

Het stoort me niet dat ik de voorbije 11 jaar geen enkele feestdag niet gewerkt heb. Behalve met Kerstmis en Nieuwjaar, ben ik ongeveer altijd van de partij. Ik heb nooit anders geweten, het hoort er gewoon bij. Ik vind het stiekem ook niet zo heel erg om dan te werken, want de sfeer is altijd net dat tikkeltje uitgelatener dan op een ‘gewone’ dag.

De feestdag zelf is ook niet echt een probleem. Want Tom heeft wel een normale job en is dus per defintie thuis op zo’n dag. Het zijn die fucking brugdagen die de boel echt om zeep helpen.

Want door die brugdagen zijn klote om twee redenen. Als je de feestdagen en de brugdag samen telt, kom je al gauw uit bij een soort mini-vakantie. En hoewel ik dat werken echt niet erg vind, steekt het wel een beetje dat ik niet voor een paar dagen mee kan uittunen.

Maar vooral, die brugdagen zijn geen verlofdagen in mijn sector en die van Tom (IT). We moeten daar dus telkens een oplossing voor zoeken, want we kunnen niet zomaar verlof nemen. Laat ons zeggen dat de maand mei nogal een uitdaging is. (En ik besef zeer goed dat we niet alleen zijn. Er zijn veel sectoren die werken op feestdagen en nog meer die werken op brugdagen!)

Ik geef even een overzicht:

  • Maandag 30 april: Tom verlof / Sofie werkt
  • Dinsdag 1 mei: Tom thuis / Sofie werkt
  • Donderdag 10 mei: Tom thuis / Sofie werkt
  • Vrijdag 11 mei: Mijn zus komt babysitten! (Hoera, want wij moeten allebei werken!)
  • Woensdag 16 mei: staking in de opvang (nog niet zeker of het ook op school is) – nog geen oplossing voorlopig HELP
  • Vrijdag 18 mei: facultatieve verlofdag van de school (hebben we net ontdekt en hebben we dus ook totaal nog geen oplossing voor) HELP
  • Maandag 21 mei: Tom thuis / Sofie werkt

Op feestdagen kom je geen mens tegen onderweg. Zeker niet om 6u ‘s morgens.

Pas op, dat gaat allemaal in orde komen he. We vinden een oplossing, dat is altijd al gelukt. Het is ook niet dat we onze verlofdagen daar niet aan willen opmaken, het is meer dat verlof niet altijd zomaar kan/mag.  Op ons beider jobs moet er natuurlijk een soort van continuïteit zijn. Wat ik trouwens volledig begrijp, want werkgevers zijn ook Sinterklaas niet.

Het valt me wel enorm op dat werken op dagen dat Tom thuis is met de kindjes, per defintie minder stressvol zijn. Want er zit geen constante tijdsdruk op om (op tijd) thuis te geraken. Als werkende ouder heb ik toch permanent het gevoel dat ik op twee plaatsen tegelijk moet zijn én op beide plekken mijn beste zelf moet zijn.

Maar ik kan me helaas niet opsplitsen, want ik ben geen goochelshow.

(Al ben ik niet slecht met ballen ;))

*

En hoe verloopt uw maand mei?

Ik hoop met alle brug- en feestdagen op heerlijke wijze!

(Of is mei ook een beetje een karwei?)

Posted in Kind en gezin, Werk | 11 Comments