Viswijvenweekend.

Volgens het cliché komen vrouwen niet overeen. Kippen die elkaar de rest van het kippenhok niet gunnen. Of die vinden dat de ene kip absoluut niet staat met dat bepaalde verenpak of haar cloaca te dik is met die kleur (een kip heeft geen cloaca zeker? Anywayz, you got it). Ik heb ongelooflijk veel geluk met mijn kippenhok. Topkippen, één voor één.

Zelf als ge ons voor meerdere dagen samen steekt, gaat dat allemaal vanzelf. Meer nog, het is gewoon zalig. Ik heb al wel eens vaker verteld over mijn luiewijvenclub en dito weekends. Maar ik ben een gezegend meisje, ik heb daarnaast nog ander vriendinnenclubs. (Ge begrijpt dat als wij ooit toch zouden trouwen, de gastenlijst echt al heel snel de spuigaten zou uitlopen. We leven dus verder in zonde) Die van de viswijven, bijvoorbeeld.

2016-11-26-15-29-16

Eigenlijk weet ik niet zo goed hoe die naam er precies gekomen is, maar het zou wel iets te maken kunnen hebben met het feit dat wij nogal heel erg luid en veel kunnen kwetteren, babbelen, giechelen, praten en gieren. Extreem goed zelfs.

In een ver verleden heb ik nog nieuws gelezen bij Q music (serieus, dat is dus al 9 jaar geleden he. Oink.) en daar zijn we allevier ooit gepasseerd. Blijkbaar vonden zij mij eerst een redelijk bizar schepsel aan de redactietafel, maar gelukkig wel leuk bizar. Het grappige is dat T. en B. ondertussen allebei de communicatiebaas zijn van hun gemeente, en dat Anke en ik allebei de ochtendshow presenteren bij de radio. Life can be crazy.

Maar ik dwaal af, terug naar wat echt belangrijk is. Wat hebben we geleerd na een weekendje viswijven?

  • Dat Turnhout zijn slogan helemaal waar maakt. Turnhoutvanshoppen, en wij van shoppen in Turnhout. Er was redelijk wat overtuigingskracht voor nodig om Eindhoven of Antwerpen links te laten liggen voor een kleine provinciestad, maar uiteindelijk was iedereen laaiend enthousiast. Vooral boetiek Stien heeft toch een klein beetje veel ons hart gestolen.

 

  • Dat wij niets dan lof hebben voor ons vakantiehuisje. Bangelijk uitgeruste keuken (er is zelfs een croque-machien. For real.) en heel gezellig. Alleen iets vree raar met de stopcontacten. Verder is de ginnekeshoeve een aanrader, zeker als je houdt van the middle of nowhere.

2016-11-27-11-45-22

  • Dat chips en spekken van het Kruidvat ook avondeten is. Zeker als je lunch van dit kaliber was. (Dat was ons dessert, als hoofdgerecht is het bijna standaard garnaalkroketten. Dat past bij viswijven.)

2016-11-26-16-43-13 2016-11-26-16-43-34

 

  • Dat om 23u knock-out in uw bed kruipen mega rock-‘n-roll kan zijn. Zeker als er bij uw wekker in de week een 3 aan te pas komt. Als eerste getal (allez, na de nul dus.).

2016-11-26-21-54-45

  • Dat we toevallig ons weekend gepland hadden rond die nieuwe Black Friday-hype. Die kortingen gingen op veel plaatsen in het weekend nog verder, dus wij kunnen alleen maar voor zijn. En we hebben meteen ons weekend volgend jaar op dezelfde moment vastgelegd. Want de kans is groot dat we opnieuw gaan shoppen, allez. (We denken aan Roeselare by the way, aanrader?)

2016-11-26-19-47-24

  • Want shoppen is nu eenmaal één van onze grootste talenten. Naast selfies nemen.
  1. 2016-11-27-12-02-38
  • Dat we kunnen zo hard kunnen lachen dat er risico op een wasbord, maar er ook echt zijn voor elkaar. Want het is niet voor iedereen een gemakkelijke tijd. Het zijn echt zalige vriendinnen. Lieverds. Topwijven.

2016-11-26-19-28-08

Kunnen we niet sneller nog iets regelen dames? Want allez, proud to be viswijf. And miss you all.

Posted in Rapporteren, Trippen | 4 Comments

Alweer geen kerstkaarten. Maar wel een giveaway!

Dit jaar ging ik het echt doen. Het ging er eindelijk eens van komen. Op zich is het eigenlijk zelfs nog niet te laat. Maar de kans dat er dit jaar prachtige kerstkaarten van ons gezin in uw bus vallen, is nog een stuk kleiner dan de kans dat er hier tijdens de adventstijd nog een opgetuigde kerstboom in de living geraakt. Ik vind kerstsfeer op zich redelijk geweldig, maar toch lijkt het maar niet te lukken. Om de een of andere manier heb ik al een paar jaar geen zin om in de jinglebells te duiken (iedereen heeft recht op een feestdagenjoker, nee?)

Het is wel jammer. Want ik hou echt van kerstkaarten. Laat ons eerlijk zijn, de meeste post is irritant, duur of rechtstreeks voor de papiermand. Behalve kerstkaarten dan, die zijn echt leuk. Die geven me elke keer een warm gevoel. Ik ben iedere keer zot content dat iemand de moeite heeft gedaan om ons adres erbij te nemen. En ook wel een klein beetje jaloers en vol ontzag, dat andere mensen wel de energie en goesting vinden om daar mee bezig te zijn.

Ongeveer tegelijkertijd met de installatie van de kerstverlichting in het tuincentrum dat ik elke dag onderweg naar het werk passeer, kreeg ik een mailtje van smartphoto.be. Of we eventueel niet konden samenwerken? Ik voelde de druk meteen stijgen, want ik kende hen vooral van het fiksen van kerstkaarten. Die dingen waarvan ik al jaren denk dat ik ze eens ga maken en versturen, maar die waarschijnlijk samen met Godot aan de bushalte staan. Nochtans is het echt niet moeilijk, alweer een excuus minder.

Het kerstkaartconcept is ten huize Brutin dus afgevoerd, maar de fantastische resultaten van onze fotoshoot vragen om iets anders. Dit bijvoorbeeld:

img_4083 img_4085

Ik heb voor alle grootouders op forex een gezinsfoto laten vergroten (sorry voor de kei harde kerstcadeauspoiler), en voor onszelf ook eentje van de kindjes. Ik wou voor ons ook één van die complete gezinsfoto’s laten vergroten, maar mijn lief zag het niet zitten om in de living op zijn eigen kop te kijken. Jammer, maar gelukkig is een foto van onze kroost ook niet mis.

img_4231

Ik had nu toch al de moeite genomen om een bestelling te doen, dus ik kon er net zo goed wat andere leuke goodies tegenaan gooien. Kalenders bijvoorbeeld. Of iets leuks om op de bureau van een IT’er te zetten, die dat eigenlijk voor vaderdag al had gevraagd. Spijt dat ik er maar eentje besteld heb eigenlijk, want serieus fan van dat blokje met verschillende foto’s.

img_4093 img_4089

Een lang verhaal eigenlijk, om gewoon goed nieuws te melden. Want ik mag een eenmalig shoptegoed uitdelen van 30 euro voor smartphoto.be .

Kwestie van dat ge mij eens een kerstkaartje kunt sturen.

Om te winnen: Beschrijf in de comments jouw lievelingsfoto. Wie staat er op? Waar is hij genomen?  Wanneer? Zo een foto die kansmaakt om je bureaublad te zijn. Waar je wel alle dagen op zou kijken kijken. Iets wat je dan misschien binnenkort ook kan doen, als je via smartphoto.be iets leuks besteld hebt. Op de facebookpagina van Sofinesse maak ik maandagavond de winnaar bekend! 

Posted in Want zo ben ik, Weggeef | 27 Comments

14 redenen om eens zonder kinderen op vakantie te gaan.

Vorige week zag ik beelden passeren van kuierende mensen in Malaga. Het flitste me meteen terug. We zeggen het ook geregeld tegen elkaar, hoe heerlijk die vakantie wel niet was. Een paar dagen helemaal voor ons, helemaal voor elkaar, helemaal voor de liefde. En belofte maakt schuld.

img_3039

Ik kan drieduizend redenen bedenken waarom het een goed idee is om af en toe zonder de kindjes op vakantie te gaan, maar ik denk dat je met veertien argumenten ook al wel iets kan aanvangen. (Pas op, ik begrijp dat het niet zomaar evident is om opvang te vinden en de boel achter te laten. Maar als het kan, ga er voor.)

Waarom? Daarom:

  1. Je kan op restaurant gaan zonder een babysit te zoeken. Of een plaats waar kinderen kunnen spelen. Je kan gaan eten waar je maar wil. Wanneer je maar wil. En het maakt geen hol uit hoe lang het duurt voor ze het eten brengen. (Tenzij je scheurt van de honger. Maar dan nog, geen zeurende kinderen.)
  2. Je kan ongestoord slapen. Maar dus echt he: je kan ONGESTOORD slapen. En lang. En van vroeg, indien gewenst. En ik val zwaar in herhaling, maar slapen dus he, zonder dat iemand je daarin stoort! Tenzij om de juiste redenen. (Oh yeah, meer juiste redenen dan je ooit energie voor vindt in ratracetijden.)
  3. Nu we het er toch over hebben: ja begod, je kan in de koffer duiken op elk moment van de dag. Niemand wordt daar wakker van. Je bent niet te moe. Het hoeft niet snel te gaan. Je kent de buren niet, dus laat die decibels maar vliegen. Had je ook nog graag een tekeningetje?
  4.  Je kan urenlang praten. Of zwijgen.
  5.  Ik had het al gehad over doorslapen zeker? En uitslapen? Waarschijnlijk, maar dat is dan ook echt geweldig speciaal. Geeuw.
  6.  Je kan weer ontdekken waarom je verliefd geworden bent op elkaar. En je kan ook ongestoord verliefd doen. Handjes geven en kussen achter den hoek, me like.
  7. Je kan leven zonder planning of structuur. Alleen je neus achterna. Aaah, wat zou ik mijn neus vaker willen volgen.
  8. Er is tijd voor nutteloze heerlijke dingen. Wij nemen altijd Rummikub mee en ik vind het zelfs niet erg dat ik altijd word afgedroogd. Je kan een boek lezen. Of een magazine. Of gewoon in het ijle staren. All all right.
  9. Je kan de kindjes samen missen. Babbelen over hoe schattig ze zijn. Samen foto’s en filmpjes bekijken. En glunderen van geluk.
  10. Je hoeft alleen rekening te houden met elkaar. En merken dat alles zo vanzelf gaat. Rust.
  11. Je kan high fiven met de vlinders in je buik.
  12.  Je kan een uur ontbijten. Of twee uur. Terwijl het eigenlijk al middag is.
  13. Je kan samen gaan lopen. #wearesosporty
  14. NIKS MOET. ALLES MAG. ALLES KAN. Need I say more?

img_3071 img_3050 img_3002 img_3030

Want dat is zo geweldig. Dat kan zoveel deugd doen. En dat geeft zoveel zuurstof. Laten we een kat een noemen, het is niet altijd gemakkelijk. Er ligt veel druk op jonge dertigers. We willen teveel, we moeten veel, er zijn zoveel domeinen waarin we moeten/willen presteren en perfect zijn. Ik probeer zo hard ik kan foert te zeggen, maar zo werkt het niet volledig. En te midden van dat alles moet je ook als koppel blijven staan. Door de wind, door de regen, door de storm. Naar de zon dus, yes please.

img_3003

Die paar dagen vakantie met mijn lief waren zo fantastisch, daar teren we nog we eventjes op. (Allez, toch zeker tot de volgende vakantie waar we stilletjes al van dromen. Nog niks gepland en de vorige keer heeft er ook bijna drie jaar tussen gezeten. Maar dromen mag)

Dromen moet. Dromen is heerlijk. Zeker als die even realiteit worden.

En het allerbeste van al: je komt volledig ontspannen thuis en er vliegen twee kindjes om je nek. Triple bliss.

Posted in Liefde, Trippen | 11 Comments

Katrijn. De muze en het meisje. (Of: die keer dat ik een gesigneerd exemplaar mocht weggeven van de debuurtroman van een topvriendin)

Eerst was er idolatrie. Want de wilde studentenjaren zijn volledig aan mij voorbijgegaan, maar op dinsdagavond zat ik op de vuile planken van Le Bal Infernal. Met een grote muil als The Lunatics iets aan het publiek vroegen, maar vooral met een klein dromend hartje. Ik wilde daar ook staan. Ik wilde ook kunnen wat zij konden. Ik wilde Kaat of Karlien heten, zodat ik samen met Kristien en Katrijn de K3 van de improvisatie kon zijn.

Daarna was er kennismaking. Want ik had de auditiedag van The Lunatics overleefd. Want ik mocht spelen, trainen en rondhangen met de grappigste vrouw die ik ooit ben tegengekomen. In het begin durfde ik bijna niet tegen haar te praten, maar het duurde niet lang voor ze me tegen haar boezem drukte. Figuurlijk uiteraard, maar meestal ook letterlijk.

riot2

Toen kwam vriendschap. Want als ik het van mij kon afzetten dat ik improgewijs hoogstens haar knieën kon kietelen, bleek het ook gewoon een heerlijke vriendin. Waarmee je uren kan telefoneren (yes, we are so guilty). Waar je terecht kan voor een bed en een kop warmte, als je in de buurt moet zijn. Waarmee je sneeuw staat te scheppen en helse toeren onderneemt om toch een kerstmaal te voorzien. Waarmee je een tweedehandstrouwkleed koopt omdat het gegoten past en je het misschien ooit toch eens nodig hebt. Waarmee je uit tijdsgebrek bijkletst bij de kinesist, terwijl er een sonde in je vagina zit om je bekkenbodem te redden. Waarmee je in de studio duikt als er spotjes opgenomen moeten worden. Waarmee je mooie herinneringen maakt. Ook al zijn er soms lange periodes van stilte. Bij echte vriendschap maakt dat niet uit. Dat weet ik, dat weet zij.

2016-07-13-14-43-52-1 2015-07-23-19-01-28-1

We zijn behoorlijk verschillend, maar kunnen ook heel wat hoofddeksels uitwisselen. De improbaret, ook al staat zij daar veel beter mee. De pet der donkere dagen, want we hebben allebei ons deel gehad. De schrijfhoed. Ik op deze blog, zij onder andere voor Knack. Zij ondertussen met een fantastische debuutroman.

Ik heb het over Katrijn, ja. Het twitterfenomeen. De improkoninging. De blonde stoot. Maar ook: mijn vriendin die een prachtig boek heeft geschreven.

Ze heeft er lang aan gewerkt. Ik keek toe langs de zijlijn, want het romaniseren slorpte haar helemaal op. Ik hoopte dat het geweldig ging worden, maar ik wist dat het eigenlijk niet anders kon.

Toen ze voorzichtig vroeg of ik misschien wilde voorlezen op de boekvoorstelling, had ik het liefst meteen een nieuw vistitekaartjes laten drukken. Maar voorlezer op boekvoorstelling De Muze en het meisje is niet meteen een officiële titel. Wel een eer. Ik was geweldig onder de indruk van de locatie en het samenspel van kunsten. Het voelde zo Katrijn, maar pas na het lezen besefte ik dat het ook helemaal het boek was. Zoals Katrijn het boek is en het boek Katrijn. En ook niet, zoals het altijd is met Katrijn.

2016-10-16-15-02-30

Het is cadeautjestijd. Als je iemand getrokken hebt die houdt van lezen, zinnen, woorden, rake herkenningsbeelden, verhaal en kunst – dan ga ik het er vingerdik opleggen: De Muze en het meisje past perfect onder jouw kerstboom. Maar je kan het ook aan jezelf geven, want je verdient het om even zalig te verdrinken in haar woorden.

Nu is het boek er. Het boek van Katrijn. De muze en het meisje. En ik ben zo trots, zo verschrikkelijk trots.

2016-11-20-15-18-32

Niet alleen op het boek, maar ook op het feit dat ik een gesigneerd exemplaar mag weggeven. Om te winnen: laat hieronder weten wat het laatste boek is dat jij gelezen hebt en dat je geraakt heeft. Maandagavond 28 november wordt er een winnaar gekozen, die even later gestreeld kan worden door De muze en het meisje. Woordelijk dan toch, voor andere intimiteiten ben ik niet aansprakelijk. (Ik maak de winnaar bekend op de facebookpagina van Sofinesse)

 

Posted in Lunatics, Weggeef | 60 Comments

“Mama, wanneer gaan we nu naar dat kindercafé?”

Ik loop gigantisch achterop, want de halve bloggerswereld is al gepasseerd in dat nieuwe Gentse babycafé Amélie et Moi. Maar omdat avondactiviteiten hier vrij consequent geschrapt worden in de werkweek (die wekker weetwel), had ik de officiële hipsteropening gemist. Gelukkig lopen cafés meestal niet weg.

Een paar maanden geleden hadden Oon en ik onze verre internetvriendschap ook eindelijk officieel kunnen maken (durf nog ne keer zeggen dat het internet geen warme plek is), maar van onze belofte om snel nog eens af te spreken was nog niet zoveel in huis gekomen. Tot afgelopen zondag, toen zij 2/3 van haar kroost en ik de complete boel mee had. Ik had zelf gevraagd om naar Amelie et Moi te gaan, omdat ik persoonlijk wilde checken of dat nieuwe etablissement de titel kindvriendelijk wel waard was. (Spoiler: ja, kei hard ja.)

Dat waren al genoeg redenen, maar ik had er ook over verteld tegen Basiel. En vanaf dat moment bleef ie maar vragen wanneer we nu eindelijk naar het kindercafé zouden gaan. Dus.

Op zondagmorgen – in de namiddag zitten we hier nog met dutjes – kan je alleen brunchen, maar dat wisten wij niet. Dat was dus even een awkard momentje, maar Stefanie kon de teleurstelling op onze gezichten duidelijk ook niet aan en maakte snel wat plaats. We mochten toch iets drinken in de zithoek. Een mens moet weten wanneer ‘em die puppy-oogjes moet bovenhalen. Then and there.

img_3805 img_3807 img_3814 img_3818

Eerlijk is eerlijk, ik was meteen onder de indruk. Want het is gewoon een heel fijne maar ook mooie plek. De juiste keuzes, leuke details, fijne kleuren. Maar vooral het concept is zo heerlijk. Ik weet het uit ondervinding: je kan (relatief) rustig van een natje en een droogje genieten (wie heeft die mottige uitdrukking eigenlijk uitgevonden, een natje en een droogje, serieus maat?) terwijl de kinderen de boel afbreken. Er is een grote speelhoek, met veel speelgoed en tekenmateriaal. Zelfs voor de allerkleinsten is alles aanwezig. Van een wipper tot een wiegje, van gezonde babyvoeding tot een buggyparking. Er zijn vochtige doekjes en potjes, er zijn kinderstoeltjes en er mag lawaai gemaakt worden. Dat mag allemaal, ook al ziet het er zo mooi uit dat je bang bent om iets kapot te maken.

img_3809

Wij hadden iets te veel te vertellen om de rest van Amelie et Moi te verkennen. Want je kan er ook kleertjes en andere leuke dingen kopen in het winkeltje, maar zo ver ben ik eigenlijk niet geraakt. Mijn warme witte chocolademelk opslurpen en ondertussen zorgen dat mijn rebelse peuter de boel niet echt afbrak, was al meer dan genoeg voor een zondagmorgen.

img_3819

Maar getest en goedgekeurd. Het was gezellig, en het smaakt naar meer.

Posted in Gent, Kind en gezin | 2 Comments

Dat van dat veel te kleine gaatje.

Ik steek graag wat pluimen op de hoed van mijn lief. Want elke ochtend staat hij er helemaal alleen voor. Mijn wekker staat ingesteld op 3u52, wat natuurlijk gigantisch en belachelijk vroeg is. Hoera trouwens voor de trillende fitbit flex, die ervoor zorgt dat ik stilletjes kan wegsluipen zonder dat andere huisgenoten gestoord worden omdat moeder een geschifte job heeft. Een klein halfuur later stap ik in mijn auto, richting De Goeie Morgen. Ik snap uw empatische OCHARME, maar voorlopig lukt het wel. We zijn in de zevende week ochtend en ik voel me vrij fris. Dat komt omdat ik redelijk trouw gigantisch vroeg in mijn nest kruip én omdat Felix af en toe echt een hele nacht slaapt. Win-win.

Maar ik besef dat het voor Tom geen evidente zaak is. Hij moet er helemaal alleen voor zorgen dat die twee jongens aangekleed en gevoederd zijn, afgezet worden op de juiste plek en bovendien zelf om 8u aan zijn dagtaak beginnen. Hun dag begint ook vroeg, zoveel is zeker. En hartjes voor mijn lief, om nog duizend andere redenen.

Om de ochtendrush zo vlot mogelijk te laten verlopen, zijn er twee mobiliteitsopties  voor mijn wederhelft. Ofwel parkeert Tom zijn auto vlakbij school (800m van onze voordeur). In dat geval stapt hij met Felix in de buggy en fietst Basiel tot aan de schoolpoort. Na het afzetten, kan hij meteen naar zijn werk rijden. Ofwel parkeert hij de auto zo dicht mogelijk bij ons huis, zet de kroost af en rijdt dan naar zijn broodheer. Ik ga ze ’s avonds altijd te voet (of met de fiets) halen, want ’s avonds hebben wij geen deadline.

Om een lang verhaal kort te maken. Toen er gisteren een parkeerplaats vrij kwam voor onze deur, schoot Tom in actie om de auto dichter te zetten. Alles om die ochtendspits zo vlot mogelijk te laten verlopen. Tot hier bent u mee.

Ongeveer vijf minuten later kreeg ik telefoon.

“Schat, ge moet mij komen redden. Ik zit vast in een veel te klein gaatje.”

Ik lag toen al bijna dicht, maar het werd nog erger. Toen ik de voordeur opentrok, keek hij mij zielig aan. Ik dirigeerde aan de telefoon centimeter per centimeter wat de opties waren, hij voerde feilloos uit. Just so you know: je kan die parkeersensoren nog een hele tijd negeren. You are the boss, not the irritating sound.

img_3826

Ondertussen had ik al bijna een sixpack gekregen van het lachen, want de situatie was behoorlijk komisch. Maar toen draaide ik me om en zag Felix in de deuropening staan. Met zijn pyjamabroek op zijn enkels en een blik van “Moeder, je moet me komen redden want ik zit vast in een veel te grote pyjamabroek.”

Misschien had ge er moeten bij zijn, maar het was echt gieren en proberen niet in de broek te druppelen.

 

Posted in Er zijn zo van die dingen | 7 Comments

Vrijdagavond.

Ik spoel de werkweek van me af met een lang en heet bad. Onderwijl glijden mijn vingers over de bladzijden van De Muze en het meisje, mijn gedachten zinken weg in de woorden van Katrijn.

Jullie zitten een deur verder, in de woonkamer. Hangend op de zetel. Onder, over en op kussens en dekentjes. Ik weet niet hoe lang ik daar al lag, maar mijn tenen begonnen al zacht te rimpelen toen jullie allebei binnenstormden.

Basiel stelde wat vragen. Waarom ik daar lag in zoveel water. Waarom ik een boek aan het lezen was. Of zijn letter in het boek stond (hij blijft er van overtuigd dat de ‘B’ alleen van hem is). Maar de aandacht verslapte snel en hij begroef zich weer in het dekenkasteel met papa. Jij bleef staan.

Jij brabbelde honderduit en stalde je vrachtwagens, auto’s en blokken uit op de badrand. Ik vroeg of ik een zoentje kreeg, zoals ik wel een paar honderd keer per dag vraag.

Je keek me even aan en hoewel niet alle woorden al haarscherp uit je mond gekropen komen, klonk er toch heel duidelijk een “wacht effe”. Je zette een grote vrachtwagen – die al drie keer in bad was gevallen – even opzij.

Toen kwam je naar me toe. Met je ogen halfdicht en je mond halfopen. Je moest op de toppen van je tenen staan, de badrand stevig omklemmend.

Een zachte zoen volgde. Omgeven door kwijl en snot. En liefde.

Soms is de wereld perfect.

 

Posted in Basiel, Felix, Liefde | 5 Comments

The drama dress

Mensen vragen soms of ik niet sterf van de zenuwen. Maar op de radio komen is voor mij even normaal als een wasmachine insteken of met de auto rijden. Je moet er je hoofd bijhouden, maar toch ook niet te veel meer bij nadenken. Het gaat vanzelf, het voelt alsof ik in mijn zetel zit.

Af en toe ga ik ook voor het echt werk: presenteren op een podium, voor een live publiek. Want soms gebeuren er magische dingen in de interactie met het publiek. Ik speel daar ook graag mee, ik amuseer me wel (understatement). En nee, ik ben daar geen halve seconde zenuwachtig voor. Ook geen microseconde.

Zo presenteer ik al jaren het Tempranillo-concert van harmonieorkest Demer en Laak. Gezellige boel, want het publiek krijgt een fantastische portie live-muziek op zijn bord en zes wijnen om te proeven in het glas. De sfeer is los en aangenaam, de presentatrice is ook ver weg van stijf gedoe. Dat verleden als MC bij The Lunatics komt op een podium altijd mee naar boven kruipen.

Ik had extra mijn best gedaan. Een lang kleed met blote schouder, niet alleen om met mijn hernieuwde figuur te pronken, vooral omdat het de tiende editie was. Dresscode sjiek. Dresscode Sofie zit een stuk beter in haar vel dankzij 5:2.

2016-10-28-19-51-44

De eerste avond had ik al moeite om het kleed dicht te ritsen. Amper de tweede keer dat ik het aanhad en de rits wilde niet moven. Er was nochtans plaats genoeg, maar het ding was bijzonder koppig. Ik kon niet anders dan er twee sterke mannen bijhalen, die alle moeite van de wereld deden om mij toe te ritsen. Het is uiteindelijk gelukt, maar makkelijk was het niet. De avond was mooi, ik kreeg complimenten over mijn presentatie én over mijn voorkomen en daarna sliep ik helemaal alleen (en ongestoord) in een hotel naast de concertzaal. Prachtig, ideaal, slaapwel.

2016-10-28-19-45-31

De volgende dag ging ik shoppen in Hasselt en garnaalkroketten eten met vriendin B. om uiteindelijk het feestje van de vorige avond nog eens te herhalen. Tempranillo duurt twee dagen, die meestal in een mum van tijd zijn uitverkocht. Enthousiast probeerde ik mijn kleed – waar ik de vorige avond toch wel zwaar mee gescoord had en dat het nieuwe publiek toch nog niet gezien had – opnieuw aan te trekken. Het bleek nog koppiger dan de avond voordien. Het geduld en de kracht van twee mannen bleek niet bestand tegen de rits van mijn cocktaildress. Drama.

2016-10-29-19-58-10

Al een geluk dat ik was gaan shoppen. Al een geluk dat ik een kleedje had gekocht dat ook kon doorgaan voor een sjiek evenement. Al een geluk dat ik een stel panty’s in mijn valies had geladen. Wat een merde dat ik geen bijpassende schoenen had. Je ziet het op de foto niet goed, maar koper+zwart glitterkleed met blauwe gelakte pumps, dat vloekt zoals witte sokken in sandalen. Ik schaamde me dood dat ik zo het podium op moest.

Ik kon niet anders dan het vestimentaire misbaksel uitleggen aan het publiek. Vervolgens heb ik ook alle andere beschikbare schoenen geprobeerd bij elke nieuwe presentatie. Het was een beetje een spelletje, een running gag. Die geëindigd is zoals ik meestal in de radiostudio sta: op mijn kousen (of blote voeten). (Met het publiek op mijn hand, nu we het toch over lichaamsdelen hebben ;))

Moraal van het verhaal: shoppen kan je leven redden. (Quod Eram Demonstrandum)

 

(On the side: En ik zoek ook iemand om mijn rits te herstellen)

Posted in Er zijn zo van die dingen, Want zo ben ik, Werk | 3 Comments

Daar loopt ze.

Het is niet alsof ik ooit echt op mijn lui gat heb gezeten. Er was altijd wel ergens sport. In een ver verleden was er zelfs basketbal, waarbij het absoluut niet relevant is dat mijn ploeg failliet is gegaan voor mijn eerste match.

Het grootste deel van mijn jeugd stond ik alles te geven op de mat van Moed & Kracht. Maar toen ik definitief mijn wortels in mijn geliefde Gent plantte, verhuisde mijn maillotcollectie naar de achterkant van mijn kleerkast. Uit nostalgie trek ik het soms nog eens aan, maar de bijhorende grand écart gaat tegenwoordig iets minder vlot. Jarenlang heb ik ook een abonnement gehad bij een fijne fitnessclub in de buurt en tussendoor ben ik een keer of xtig begonnen aan Start To Run.

Het mislukte keer op keer. Het liep altijd stuk op hetzelfde: mijn rechterscheenbeen. Shin splint. Scheenbeenontsteking. Pijn. Miserie. Stop.

Jaloezie heeft alles veranderd. Toen mijn lief op 10 april zijn zesde marathon liep en Lien tegelijkertijd haar eerste op een fantastische manier in de annalen zette, was ik het beu. Ik wilde ook lopen. Want zonder te veel te zagen over hoe moeilijk het is om alle ballen als prille dertiger in de lucht te houden, lopen is daar als sport gewoon het makkelijkst in te passen. Je hebt niet veel meer nodig dan een paar schoenen en een beetje tijd. Voor de rest kan het overal.

Zo gebeurde het dat ik me vorige week op een parkeerterrein in mijn loopoutfit hees, omdat ik mijn gestolen uurtjes in Lummen het liefst in het zweet wilde doorbrengen. Terwijl ik dus ook had kunnen slapen, lezen of shoppen – zotter moet het niet worden. Acht komma drie kilometer, langs het fantastische Schulensmeer.

img_3390 img_3384

Ik heb het deze keer volledig anders aangepakt. Heel traag opgebouwd, hoewel mijn conditie meer aankon. In het begin met van die strakke kousen gelopen (eentje dus, aan het duivelse been) en dat daarna rustig afgebouwd. IJs gelegd indien nodig. En volgehouden. Tot ik een paar weken later mijn allereerste (en voorlopig enige) wedstrijd liep.

Ondertussen zijn we een halfjaar verder. Ik loop minstens één keer per week, soms vaker. Zoals het uitkomt. Ik loop iets tussen de 4 en 9km, ZONDER DOOD TE VALLEN. En ik moet daar niet onnozel over doen, ik ben daar megageweldig trots op. Excuses voor de instagram-loopspam bij momenten, ik moet het gewoon soms ergens kwijt weetwel.

In bepaalde loopfacebookgroepjes (ik zou daar beter wegblijven, ik weet het) zijn dat belachelijke afstanden die in belachelijke tijden worden gelopen, maar daar trek ik me geen bal van aan. IK LOOP. Al een halfjaar. Ik draai mijn hand niet om voor vijf km. Het stijgt bijna naar mijn hoofd, want dat noem ik zelfs al een “kort toertje”.

img_2293

Ik probeer onder de 6:30 te lopen, maar dat lukt niet altijd. En uiteraard wil ik nog een beetje opschuiven, ooit zelfs onder de 06:00 duiken. Maar ooit, morgen hoeft nog niet. Net zoals ik in de nabije toekomst wel eens 10km zal doen (of meer). Geen druk en al, gewoon genieten. Maar als ge toevallig een toffe wedstrijd weet waar ik naartoe kan werken, dan moet ge u nu ook niet inhouden in de comments.

Ondertussen loop ik gewoon, ongeveer om de vijf dagen. Om mijn hoofd leeg te maken, om te zweten, om kcal te verbranden, om buiten te zijn. Maar vooral: voor het gevoel achteraf.

img_3566

Want laat ons eerlijk zijn. Dat lopen is allemaal geweldig en al, het is toch vooral die douche nadien waar je het voor doet he?

Posted in Bewegen, Want zo ben ik | 7 Comments

Antwoordapparaat.

*Dag oma. Ik denk niet dat jij het type bent dat naar haar antwoordapparaat luistert, maar ik probeer het maar eens. Wil je me eens terugbellen? Het is niet dringend hoor, ik wil gewoon een beetje bijpraten. Groetjes, Fie.*

 

*Oma, ik heb een kleed waarvan de rits kapot gegaan is. Schandalig, want ik heb het nog maar twee keer aangehad! En genant, want het was op een presentatie. Het is wel een heel mooi kleed. Jij kan dat zeker fiksen, kan ik deze week eens langskomen? Bedankt al he oma!*

 

*Omaatje, heb je alles in huis voor de pannenkoeken vandaag? En heb je misschien ook rijstpap gemaakt? Ik weet dat je het druk hebt, maar niemand kan zo lekker rijstpap maken als jij. Please? Gele graag! Dankjewel oma, je bent de beste!*

 

*Oma, wat is dat met jou? Waarom neem jij nooit de telefoon op? Je zit zeker de hele dag achter je naaimachine. Of ben je misschien weg met de vrouwen? Maar je belt wel eens terug he oma?*

 

*Hey Oma! Felix kan al zijn lichaamsdelen aanduiden. Het is echt kei schattig. Hij is begonnen met zijn pijnlijke oortjes, maar ondertussen kent hij ook al zijn buik, handjes, voetjes, poep, neus en mond. Het is zo’n schattig ding he. We moeten dringend langskomen. Kan je zien dat het echt al een stevige peuter is. Met een eigen willetje, maar ik was vroeger ook zo zeker :)? Met Basiel is ook alles in orde hoor, die wordt zo groot! Dag oma. Fijne dag nog!*

 

*Oma, lieve oma. Heb je al eens geluisterd? Ik presenteer nu samen met Stefan de ochtendshow. Jij bent toch altijd vroeg wakker he? Jij durft wel eens om 6u ’s morgens een dweiltje slaan. Of strijken. Je zou toch echt beter eens uitslapen he. Maar als je wakker bent, kan je eens luisteren he oma. Ik kan zelfs eens zwaaien als je wil. Speciaal voor mijn allerliefste oma.*

 

*Oma. We moeten eens praten. Ik moet zoveel vertellen. Allez, ik bel dan wel nog eens terug he. Daaa-aag.*

rouwkaart-bloemsilhouet-wit-1

 

*OMA. OMA. OMA. OMA. Neem jij aub op. OMA. Alsjeblieft. OMA.*

 

Het is al meer dan vijf jaar muisstil.

Ik mis je.

Posted in Er zijn zo van die dingen, Liefde | 4 Comments