Babsbakt

Toen ze me drie jaar geleden een belangrijke vraag stelde, kende ik haar nog niet eens zooo goed. Ik was toen zelfs misschien een klein beetje verbaasd, maar wel enorm geflatteerd. Een belangrijke rol mogen spelen op een belangrijke dag, dat is niet niks.

Drie jaar later kennen we elkaar wel écht goed. Zo goed dat ik weet dat zij een nachthumeur heeft (ik heb die term zelf uitgevonden, en het vat de boel perfect samen) en een gouden hart, zo goed dat zij zelfs op 180km afstand voelt wanneer het hier wat minder gaat.

Hasselt- Gent is uiteraard niet de beste verbinding. Hoewel dat in Amerika vast en zeker in de categorie “neighbours!” zou vallen, is dat hier toch best een vervelende afstand. Met wat planning altijd goed te overbruggen, maar ook net te ver om ‘eens even binnen te springen’.

We maken van de nood een deugd en doen daarom geregeld van logeerpartij. Want als we samen naar het theater gaan in Gent, is het toch te zot om daarna nog naar huis te rijden. Mijn kinderen zijn bovendien stapelzot van Barbera (uit te spreken met Gentse r in hun geval) en zelfs mijn lief heeft de deur volledig opengezet. Vanmorgen was “Maar ik wil naar Barbara” het eerste wat Felix tegen mij zei. Dus allez ja.

Gisteren zijn we naar Coco Jr geweest op de Gentse Feesten. (Eventjes terzijde, maar Coco is echt een beest. We kennen hem allebei van een beetje dichterbij en oohmaagod. Als je graag eens naar een brok geilheid slash topentertainer slash zalige zanger gaat kijken, dan zou ik niet meer twijfelen. Ge gaat het u sowieso niet beklagen). Eerder deze week werkten we de tweede ronde van ‘Twee tot de Zesde Macht’ af. Komende donderdag gaan we naar ‘Vrijen met Dieren’ (mijn thesis ging voor een deel over dat stuk, ik kon niet anders) en zondag gaan we brunchen met onze viswijvenclub. Dus we zien elkaar ondanks de afstand wel veel.

 

Een lang verhaal om te zeggen dat die hier dus gisteren stond en spontaan mijn keukenkasten is beginnen uitkuisen. Ik had dat niet gevraagd, nog nooit iets over gezegd zelfs, maar ze voelde gewoon dat ik dat kon gebruiken. In nood kent men zijn vrienden, zegt het spreekwoord. En ik kan u zeggen, dat is echt zo.

Het is maar meer dan fair dat ik hier iets terugdoe. Ge hebt een eigen platform waar ge dingen mee kunt, of ge hebt het niet. Ons Miranda zegt dat ook altijd. Dus:

  1. Als je een toffe, integere, grappige, betrouwbare, propere, warme man bent met nog ruimte voor een kinderwens, dan is dit your lucky day. Het is werkelijk niet te begrijpen van het universum, maar Barbara is nog vrij. Kandidaten kunnen zich hier aanbieden. Ik kan alleen maar zeggen: TOP-CATCH.

 

  1. Ze heeft kei veel talenten (maar echt he: zingt in een coverband, is de dienst communicatie van de gemeente Alken, kan goed schrijven en grafische dingen en is de meest attentvolle persoon die ik ken), maar eentje daarvan heeft ook een eigen website: babsbakt.be . Long story short: Ze kan goed overweg met zoetigheid. Babs is onze vaste leverancier voor verjaardagstaarten, comfort food (de allerbeste macarons!) en allerhande koekjes en cupcakes. Dat doet ze ook melkvrij op aanvraag (met dank aan Felix). Omgeving Hasselt vooral, maar ge ziet, de taarten geraken ook al eens in Gent.

Voor de smaak zult ge mij op mijn woord moeten geloven. Maar dat het er fantastisch uitziet, daar valt niet over te discussiëren. Dus volg haar op IG (babsbakt) en verlekker je op die heerlijke caloriebommen.

Indien je een toffe, grappige, betrouwbare, propere, warme man bent met nog ruimte voor een kinderwens, dan kan je eventueel ook een date bestellen.

Anyway: SMAKELIJK!

 

(En dit is trouwens geen schaamteloze reclame of vriendendienst. Dit is gewoon iets wat een fantastisch mens verdient.)

Posted in Kokeneten | 4 Comments

Het goede nieuws.

Als je hier wel eens komt lezen, dan weet je dat er hier de laatste tijd wel het en ander misgegaan is. Als je me ook volgt op IG of Twitter (@gentsofinesse), dan had je waarschijnlijk al door dat ‘bleitsmoel’ hier tegenwoordig een prominente emotie is. En als je me persoonlijk kent, dan weet je misschien dat wat hier gezegd en verteld is, nog lang niet het hele verhaal van de miserie is. Soit, het is wat het is. We moeten vooruit.

Op één van de mottigste dagen – toen mijn rots urenlang geopereerd werd aan zijn kapotte elleboog – moest ik ook naar een belangrijke sollicitatie. Voor iets wat ik echt zag zitten. De uren voor het gesprek heb ik persoonlijk de meteorologische droogte in onze living weggewerkt met tranen, door de emotionele rollercoaster van miserie en gebeurtenissen. Vlak voor mijn vertrek richting Kortrijk heb ik nog heel even Tom gezien, die er op dat moment echt mottig aan toe was. Maar ik moest gaan, ik kon dit echt niet laten schieten.

Ik had niet zoveel hoop, want er waren veel kandidaten en ik zat daar niet in mijn allerbeste toestand (insert arrogante scheve blik). Ik moest bovendien een spervuur aan vragen van een 7-koppige jury trotseren, allemaal niet ideaal op dat moment. Ik deed wat ik moest doen en probeerde even te vergeten wat er thuis aan allemaal aan de hand was. Ik ging naar huis met een vrij goed gevoel, maar je weet toch nooit.

Long story short:

Als er geen zotte dingen meer misgaan, ben ik vanaf half augustus voor minstens één academiejaar de nieuwe lector radio aan de Howest in Kortrijk!!!!!!!

**

PS: Ge kunt u niet voorstellen hoeveel mensen de laatste dagen al gezegd hebben “OH MY GOD! DAT IS OP UW LIJF GESCHREVEN!”. Of geroepen, sommigen hebben ook geroepen.

PPS: Speciale dankuwel voor bloglezeres Silvie, die mij als eerste deze vacature doorstuurde.

PPPS: Zot content jong. En hoe fucking spannend ook.

Posted in Werk | 44 Comments

Ellebogenwerk

Kijk, we moeten daar niet onnozel over doen. Ik dacht dat we ondertussen wel ongeveer een laagtepunt bereikt hadden met pech. Maar toen kreeg ik telefoon van Tom.

We hadden een romantisch dagje gepland. We zouden beide een kind afzetten (eentje op klimkamp, eentje in de STIBO) en aansluitend apart lopen. Daarna lag de dag open voor heerlijke entiteit-activiteiten. En tussendoor moest ik ook nog een belangrijke sollicitatie voorbereiden. Ik keek er naar uit, want dit stond al weken op de planning.

Ik was net zwetend binnen, toen ik telefoon kreeg van een onbekend nummer. “Ja hallo, het is met Tom he. Kan je mij komen halen op dit adres? Ik ben gevallen en ik moet naar spoed.” Ik vroeg of ik nog mocht douchen, maar hij had toch liever dat ik meteen kwam. (Ik had trouwens eventjes een flashback naar deze)

Ik stapte dus in mijn auto in zwetende loopkleren, met alleen mijn gsm en autosleutel. Van het verschieten had ik zelfs onze voordeur toegetrokken zonder huissleutel. Maar ik dacht toen ook nog wel dat het allemaal ging meevallen. Een goed verhaal en een gips, niet meer.

Hij was toevallig gevallen op 100m van een huisdokter. Die mens was zo vriendelijk om een telefoontje naar mij toe te staan. Alleen jammer dat Tom mijn nummer niet uit zijn hoofd kende (insert roloog – ik bespaar je de preek die ik hem al duizend keer gegeven heb over hoe hij echt een gsm moet meenemen als hij in the middle of nowhere gaat lopen. Maar bon, het was half bewoonde wereld, gelukkig). De vaste lijn bij zijn ouders en bij de ouders van zijn maat van de kleuterschool (de enige nummers die hij wel uit zijn hoofd kent, ik lig gierend op de grond) bleven stil. Hij vroeg dan aan de dokter om naar www.sofinesse.be te surfen (for real! Ik heb buikpijn van het lachen) en zo mijn nummer te zoeken. Deze blog redt levens, ik zeg het u.

Van de valplaats moesten we naar zijn auto, want daar lag zijn portefeuille en gsm te wachten. Mijn auto daar achtergelaten (die staat daar dus nog, hmmm) en richting Jan Palfijn getrokken. Ik probeerde zo traag en voorzichtig mogelijk te rijden, maar de rit was hels. Ik ga niet in detail treden.

Op Spoed moesten we heel lang wachten. Maar toen er twee uur later eindelijk foto’s genomen werden, bleek meteen dat het heel ernstig was. Dat zijn maand ouderschapsverlof een down the drain-verhaal was. Maar we maakten wel nog grapjes ondertussen. En ik snap nog altijd niet hoe hij is kunnen blijven rechtstaan van de pijn, want die moet immens geweest zijn. Hij kon zelfs lachen! En ik ook.

Ik ging even naar huis om te douchen (ik zat daar dus nog in mijn zweetkleren, sorry andere patiënten) en keerde terug. Ondertussen kreeg Tom een extra CT-scan om de breuk van naderbij te bekijken. Niet veel later kregen we te horen dat er een operatie nodig was, maar dat ze daarvoor speciaal materiaal moesten bestellen. “Tot morgenvroeg 7u, we zullen ondertussen even een gips steken om de nacht door te komen.” Hij mocht ook blijven, maar wilde liever naar huis.

Ik haalde de kinderen op en begon regelingen te treffen voor de volgende dag. Mijn date met lieve vriendinnetjes moest ik afzeggen. Rondbellen (ook om achter de hospitalisatieverzekering te zitten, die nog steeds niet in orde is), valiesjes maken, Tom wassen, een bed bouwen, huissleutel naar de noodoplossing brengen. And so on. Amper tijd om stil te staan bij de gebeurtenissen, laat staan bij de belangrijke sollicitatie van de volgende dag.

Ik sliep op de grond, naast mijn geliefde patiënt. De nacht was kort en in stukjes. Omdat de kindjes nog sliepen, wandelde Tom helemaal alleen naar het ziekenhuis om 6u30. Een taxi had ook gekund, maar hij wilde de 1,3 km gewoon zelf doen.

Ik bracht de kindjes en ging naar mijn outplacement-sessie, terwijl Tom onder het mes ging. Orthopedisten zijn de beenhouwers van de geneeskunde, en ik vrees dat het er inderdaad echt mottig aan toegegaan is.

Toen ik rond 12u30 naar het ziekenhuis ging, had ik verwacht naast zijn bed te kunnen gaan zitten. Maar hij bleek nog steeds in het OK en moest daarna naar schatting nog twee tot drie uur in recovery blijven, dus de kans dat ik hem nog ging zien voor de sollicitatie, was heel klein. Bovendien mag je zelfs als echtgenote lief niet binnen buiten de bezoekuren. (Fuck that, echt fuck that)

Uiteindelijk heb ik hem letterlijk nog zeven minuten gezien. Een vluchtig kusje voor succes, en voor beterschap. Hij was er vreselijk aan toe, maar ik moest hem achterlaten. Ik reed naar de sollicitatie, deed mijn ding en keerde terug om de babysit/redder in nood af te lossen.

Ik trok meteen met de kindjes naar het ziekenhuis, maar eigenlijk kon hij onze aanwezigheid niet verdragen. Misselijk, lijkbleek, suf en met immense pijn. We keerden snel huiswaarts, met een klein hartje.

Ik stopte de kinderen in bed en stortte in. Alle emoties, de hele rollercoaster, alles moest eruit. Ik vind van mezelf dat ik de laatste weken serieus flink ben geweest, maar dat kwam omdat mijn rots er altijd voor mij was. Nu moest ik voor hem zorgen en was hij zo belabberd, dat ik het echt (even) niet meer zag zitten. Waarschuwing: mogelijks heftige beelden hieronder. (Dramaqueen me, sorry)

Vandaag kregen we pas de ware toedracht te horen. Het is een heel heel heel slechte breuk. Zijn kraakbeen is ook volledig om zeep, waardoor het mogelijks voor eeuwig een stijve elleboog zal blijven. Sowieso een heel lange revalidatie met een onzekere uitkomst. En dat allemaal door een beetje te struikelen tijdens het lopen.

Ondertussen is hij thuis. Maar hij kan ongeveer niets, dus ik ben gepromoveerd tot verpleegster. Hij heeft verschrikkelijk veel pijn en vindt eigenlijk totaal geen goeie houding om te zitten of liggen. (Ik probeer een ziekenhuisbed te regelen, maar op vrijdagavond is dat geen topper). De komende weken slaap ik sowieso op een matrasje op de grond, zodat hij toch een klein beetje kan slapen in het midden van het bed.

Het is allemaal een beetje heftig. Een beetje veel. En we gaan nog lastige weken/maanden tegemoet.

Maar er is geweldig goed nieuws op komst. Ik voel het.

 

Posted in Rapporteren | 15 Comments

Het verhaal van Basiel zijn operatie (Of hoe pech echt op ons pad zit)

Ik lieg niet als ik zeg dat we hier een klein beetje in een negatieve spiraal zitten, dus het verhaal van Basiel past wel in de trend van ons gezin op dit moment. Het ging gewoon een routine-operatie zijn. Gewoon nieuwe diabolo’s, omdat hij kampt met gehoorverlies.

Hij zag het zelf eigenlijk helemaal zitten, want de vorige keer was dat allemaal heel vlot verlopen. Ik stond om 6u45 dus met een vrolijk, nuchter kind aan de inschrijvingen van Jan Palfijn.

Het was de eerste keer dat we niet allebei meegingen. Maar de vorige keer had de operatie maar een kwartiertje geduurd en mochten we snel naar huis, dus het was de moeite niet dat Tom verlof nam. Elk nadeel heb z’n voordeel, want ik kon gewoon meegaan zonder verlof. Om 9u liet ik Basiel achter in de operatiezaal (je mag er bij blijven tot ze in slaap zijn) en werd afgezet in de wachtruimte.

Normaal duurt dat dus een kwartiertje. Toen ze me ANDERHALF UUR LATER nog steeds niet komen halen waren, werd ik ongeveer gek. Er gaan allerlei scenario’s door je hoofd, en de meeste zijn niet bepaald fraai. Je kan daar zelf niet weg, dus ik heb uiteindelijk de eerste persoon die passeerde in een ziekenhuispak (en er verder niets mee te maken had, sorry mevrouw) bij de kraag gevat en geëist dat zij ging horen hoe het was met Basiel. Want zij had een badge en geraakte tot in recovery, ik zat vast.

Een kleine 10 minuten later riepen ze me binnen met de boodschap dat het niet goed was gegaan. Hij was nog maar net op recovery, omdat er een bloeding was die ze niet gestelpt kregen. Ongeveer een minuut nadat ik zijn hand kon vastpakken, begon hij bloed over te geven. Ik kan u zeggen, dat wil je echt niet zien van je kind. Ook al was ik toen nog niet echt in paniek. Bloed verteert  niet en dat was dus ingeslikt bloed van de operatie.

Ze hadden namelijk niet alleen diabolo’s gestoken, maar ook de poliepen in zijn neus nagekeken. Die bleken gigantisch en heeft de NKO ook weggehaald, maar daar is het misgegaan. Het stopte niet met bloeden. Ze hebben hem toen verder verdoofd, ze hebben infuzen verstoken (drie plaatsen!) en het heeft dus allemaal veel en veel langer geduurd dan gepland. Ik was blij dat ik hem zag ademen, maar echt geruststellend was het allemaal niet. Zeker niet omdat we verplicht in recovery moesten blijven, tot het bloeden helemaal onder controle was.

We hebben daar meer dan drie uur gezeten. En hallo: recovery is niet tof. Het is daar koud, je kan daar niet bewegen en de sfeer is angstig. Basiel gaf nog een paar keer bloed over en telkens kwamen er verschillende mensen toegesneld. De anesthesist kwam nog een paar keer langs, de verpleging ook en de NKO tussen elke operatie. Uiteindelijk mochten we naar boven, met een extra baxter. En een bang hartje.

Daar mocht hij drinken en kreeg zelfs een yoghurtje. Maar niet veel later begon hij opnieuw te bloeden en over te geven. Op een moment dat we normaal gezien al lang thuis moesten zijn. Hij werd opnieuw op de rol gezet voor een operatie diezelfde avond  (ging uiteindelijk niet door, oef) en ik begon vanalles te regelen. Want we moesten sowieso blijven. En ik moest zelf naar een dringende afspraak in een ander ziekenhuis (of course Murphy). En oh ja, Felix was er uiteraard ook nog.

“Ik heb 9 keer overgegeven he mama”, is niet iets wat je van je zoon wil horen. Maar het was zo, alles is er weer uitgekomen. Plus oud en vers bloed. En ik bespaar je verdere details. We dropten Felix in het park bij buren, Tom wisselde mij af na zijn werk en ik haastte me naar Sint Lucas.

Daarna haalde ik Felix op, bracht mijn jongens een valies met spullen voor de nacht en keerde met Felix terug naar huis. We kropen samen in bed, heel dicht bij elkaar. Mogelijks heb ik een klein traantje gelaten. Of een groot.

De volgende ochtend kwam de NKO opnieuw langs en werd Basiel na een rustige nacht ontslagen. Twee dagen later stonden we opnieuw op spoed, nadat hij opnieuw was beginnen bloeden en lichte koorts had. Amper vijf minuten voor zijn verjaardagsfeestje (met de familie) begon, was hij weer thuis. Het feestje afzeggen was geen optie, het kind had er zo naar uitgekeken en had al genoeg pech gehad. Bovendien waren mijn zus en een vriendin afgekomen om te helpen met de catering. Dat is dus allemaal goed gekomen.

Maandag is hij niet naar school gegaan, hij was veel te plat. Goede punten voo de NKO die zelf belde om te horen hoe het met de patiënt was. Dinsdagavond heeft hij nog één keer gebloed uit zijn neus, maar ondertussen is hij er wel ongeveer bovenop. Het was allemaal serieus schrikken, vooral voor dat mannetje zelf. Wat een verjaardagsweekend!

Omdat Murphy echt op bezoek is bij ons, zitten we door mijn ontslag ook nog eens zonder hospitalisatieverzekering. We zijn wel beschermd door de wet Verwilghen en ik heb een verderzetting aangevraagd, maar voorlopig is het nog altijd niet in orde. De rekening zal dus sowieso eerst door ons betaald moeten worden. En de timing is daarvoor niet geweldig.

Ondertussen zijn er nog zoveel andere dingen gaande waar ik ooit over ga vertellen, maar nu nog even niet. Om maar te zeggen dat Murphy het echt mag afbollen en wij hier toe zijn aan een positieve wind. Ik doe mijn stinkende best om een halfvol glas te zien, maar het is niet elke dag even gemakkelijk.

On the bright side: wat een team zijn mijn lief en ik. En wat een fantastische entourage hebben wij.

En uiteindelijk is dat echt kei hard het belangrijkste.

 

Posted in Basiel, Kind en gezin, Rapporteren | 11 Comments

De 10 geboden van het kinderfeestje (van Basiel)

1. Gij zult uw kind een klasfeestje geven, waar het al minstens 45 dagen naar ligt af te tellen. Zelfs als uw huis eigenlijk te klein is, uw hof maar een postzegel groot en/of uw gemoed niet staat naar een bende uitgelaten kleuters.

2. Gij zult een partner in crime zoeken om u bij te staan bij het in het gareel houden van de bende kinders. Dat is vrij essentieel in het proces, zeker als er op een bepaald moment een sanitaire pauze nodig is en je na het ledigen van de blaas niet in een afgebroken huis wil terecht komen.

3. Gij zult bij heet weer een zwembadje voorzien in uw beperkt stadstuintje. Gij zult daarbij proberen om kletsnatte kinders tegen te houden uw living in te lopen, maar ook een aantal keer zwaar mislukken. Bleiten heeft geen zin mijn liefste, gewoon de volgende dag opnieuw kei hard poetsen. Gij zult trots zijn dat er geen enkele ontsnapt is richting de bovenverdiepingen.

4. Gij zult geen ongezonde dingen serveren, want dat past niet in de healthy hype van het moment. Gij zult fruit snijden, fruitbrochetten maken en die uiteindelijk na het feestje verkommerd weer binnen pakken.

5. Gij zult toch ook aan de wensen van het feestvarken tegemoet komen en ongezonde troep serveren. Ook al wil het feestvarken frietjes in de namiddag en heb je (bewust) geen friteuse. Want gij weet dat er voor elk probleem oplossingen zijn. Zoals frieten uit de oven en een partner in crime die frietzakjes kan plooien van A4-papier. En Mignon-cakejes kan maken.

6. Gij zult er u bij neerleggen dat er heel luid geroepen wordt, heel hard gelopen, gegild, geschreeuwd. Deze dingen zijn allemaal normaal als je acht jongens tussen 3 en 6 op het einde van het schooljaar samensteekt. Gij weet dat ge ze na een bepaalde tijd gewoon weer aan hun ouders moogt teruggeven.

7. Gij zult luisteren naar de goeroe van de verjaardagsfeestjes die bedacht heeft dat je niet meer kindjes uitnodigt dan de vernieuwde leeftijd van het feestvarken. Die mens heeft daar over nagedacht, en dat was een verstandige mens.

8. Gij zult op het einde bijna in elkaar zakken van vermoeidheid en misschien eventjes wenend zuchten bij de aanblik van uw ontploft huis, maar gij zult dat allemaal verdragen.

9. Want gij zult het feestvarken en zijn genodigden horen roepen “O JOOO, BESTE FEESTJE OOIT!” en samen met de smile op zijn gezicht snappen dat het het allemaal kei hard waard is.

(10. Gij zult bovendien beseffen dat het pas volgend jaar is dat hij opnieuw jarig is.)

 

Posted in Basiel | 13 Comments

Wij gingen (nog) eens op vakantie met Vacansoleil* (En het regende maar een beetje! En #vakantiespam! En ik wil terug!)

Het was onder een fleecedekentje – mogelijks met wat sneeuw op het gras –  dat we beseften dat het de laatste keer is dat we buiten de schoolvakanties onze valiezen konden pakken. Basiel gaat bijna naar het eerste leerjaar, dus we moesten er echt nog eens van profiteren. Vrij snel was er consensus: we doen in juni een gezinsvakantie!

De volgende casus was iets moeilijker: Wat gaan we doen? Waar gaan we naartoe? Voor mijn lief was het gigantisch belangrijk dat er zongarantie was. Ik wilde vooral een vakantiegevoel, kindvriendelijkheid en geen gescheurde broek op het einde van de rit (Ge ziet, ik ben geen moeilijke he) –  Over de rit hebben we trouwens lang onderhandeld, want ik zag het totaal niet zitten om ver op autovakantie te gaan. Uiteindelijk trokken we een imaginaire lijn van 1000 km (zwaar buiten mijn comfortzone, maar soms lig ik ook onder de sloef)

Onze vorige ervaring met Vacansoleil was een regelrechte Vacanpluie, en het trauma was groot bij mijn lief. Ik maakte me dan weer geen zorgen over het weer, maar dus wel over de afstand. Maar zoals dat altijd gaat in het leven (eeuhm?): het is allemaal goed gekomen. Ik botste online op Domaine de La Dragonniere in Vias (over de imaginaire lijn begod!) en mijn lief ging akkoord.

We boekten een luxe vakantiehuisje voor 6 personen. Ik weet dat we maar met 4 zijn, maar ik sleur graag veel gerief mee. Op foto zag het er geweldig uit en gelukkig bleek dat geen bedrog.

Het huisje was fantastisch: we hadden niet alleen meer wc’s en badkamers dan thuis (2 van elks!), het was ook echt praktisch en fijn ingericht (40m² goed besteed). Het keukengerief was heel uitgebreid (hallo Nespressomachine én koffiezet, zeker voor deze non-koffiedrinkende ouders), vaatwas, broodrooster en een serieuze set wijnglazen. Bij aankomst bleken de bedden ook al gedekt (hoera daarvoor!) en voldoende handdoeken aanwezig. Niet om mee aan het zwembad of strand te gaan liggen, maar dat was ingecalculeerd.

Ik was vooral helemaal verliefd op onze buitenaccomodatie. Een tafel met 6 stoelen om te eten (in de schaduw), een loungesetje om te chillen, twee fancy ligstoelen, een barbecue en mijn absolute favoriet: een hangmat.

Een fantastische, superzalige, geweldige familiehangmat. We hebben er zalige momenten in doorgebracht (Felix vroeg bijvoorbeeld zelf om er zijn middagdutjes te doen) en ik droom sindsdien elke dag van een hangmat. Helaas squeeze je dat niet zo gemakkelijk in een mini-stadstuin.

Het domein zelf is ook heel tof. Er zijn twee buitenzwembaden, een speeltuin, één triestig binnenzwembad (dat ons wel gered heeft op de gietregendag) en een lagune. Dat laatste ziet er echt prachtig uit, ik zat daar heel graag. Ook al is het allemaal aangelegd en fake, het lijkt toch echt wel een beetje op een Bounty-strand.

Maar toch één zwaar puntje van kritiek dat wij (vooral mijn lief) nog altijd niet verwerkt hebben: het is voor mannen verplicht om een SPANNENDE zwembroek te dragen. Alles wat lijkt op een zwemshort is verboden. En begin niet te zeveren dat het om hygiënische redenen is, want je mag wel van de lagune naar het zwembad (met kilo’s zand dus). Het is gewoon zever. Er loopt bovendien permanent een ‘politieagent’ rond die niets anders doet dan mensen aanspreken op hun niet-spannende zwembroek. Echt jong, in 2018 he! Die mens is trouwens niet eens een redder, hij doet alleen maar dat. Mannen uit het water houden die geen spannende zwembroek dragen. Seriously, er zijn echt belangrijker dingen. Ik ben er nog altijd niet goed van, ik hoef de ballen van andere mannen echt niet te zien.

(Maar natuurlijk wel een sterk businessmodel om bepaalde zwembroeken te verbieden en iedereen dan te verplichten om in het eigen winkeltje een andere te gaan kopen. Maar nog steeds kwaad over, for real.)

Er is ook allerhande animatie, maar behalve de kinderdisco hebben we daar weinig gebruik van gemaakt. Dat laatste was dik in orde (heel enthousiast team), maar wel bijna uitsluitend in het Frans. Mijn kinderen trokken zich daar niets van aan, maar het was soms toch wel een hindernis.

Bovendien vind ik 20u30 zelfs op vakantie vrij laat om daarmee te starten (het duurde vaak een uur), maar dat komt misschien omdat ik gewoon een seut ben. Na de eerste aarzelende dagen, waren onze boys daarna allebei grote fan. (En ok ja, ik heb ook eens enthousiast meegedaan met de aquafun, ik geef het toe)

Ook de omgeving is echt fijn. Vlakbij Canal du Midi, heel veel fijne riviertjes, de Middellandse Zee en blijkbaar ook HET pornostrand van Europa (Op Cap D’Agde). Dat laatste hebben we helaas niet tegengekomen. Ook Montpellier ligt op bezoek-afstand en Marseille is ook niet heel ver meer.

Maar wij zijn gewoon in de buurt gebleven, nooit meer dan een kwartiertje gereden. We hebben ook één keer de shuttledienst van de camping genomen naar de zee, die vertrekt elke weekdag om 14u en pikt je weer op om 17u. Goed gelachen! We zaten dan wel vast in de miezer op strand, maar we hebben het niet aan ons hart laten komen.  Het rechtste kraam heeft trouwens goeie churros, ik geef het maar mee.

Achteraf bekeken was een week eigenlijk een klein beetje te kort om alles te ontdekken en tot rust te komen.

Ik had met veel plezier nog wat extra dagen in die fantastische hangmat gelegen.

Duusd hartjes voor de hangmat. En nog eens duusd voor waar ze stond. Merci Vacansoleil!

 

*Ik heb voor deze post een korting van 10% gekregen op onze vakantie. Deze camping is niet in eigen beheer van Vacansoleil, maar wel van Sunêlia. Ook duusd hartjes voor Vacansoleil trouwens, wij hebben so far alleen maar positieve ervaringen. 

Posted in Trippen | 12 Comments

Jaarbrief 6 (Ofwel: Ojoo maat, wordt mijn oudste zoon al zes ofwa?)

Je ligt hier naast mij, op het dubbel bed in onze vakantiewoning in Frankrijk. Onze huid gloeit na van een dag in de buitenlucht, je wacht (on)geduldig tot we naar de kinderdisco kunnen. Het is vandaag de derde dag dat we hier zijn, de eerste wilde je absoluut niet gaan. Vermoedelijk gaan we straks op de achterste rij de kat uit de boom kijken om (misschien) op de laatste dag op de voorlaatste rij een half danspasje mee te doen. Want zo ben jij. Helemaal je vader. Die haalt zijn dansmoves ook pas boven na de nodige porties alcohol of als ie extreem hard op zijn gemak is. Aangezien dat eerste bij een bijna 6-jarige volledig out of the question is (wat mij betreft nog minstens 20 jaar), moet het wel dat laatste zijn. Jij neemt je tijd.

Soms vraag ik me af of jij ook wel dingen van mij hebt, want je lijkt extreem hard op je vader. Maar een halve minuut later stoot je -ik kon er niks aan doen-  een glas melk om, en besef ik dat ik je mijn lompigheid geërfd hebt. Ik excuseer me daar nu al voor, jongen. Maar dat is niet het enige. Mijn voortotem bij de scouts was ‘gevoelige’ en die vlieger gaat voor jou ook helemaal op. Het woord ‘hoogsensitief’ valt hier al eens, vaak tussen de soep en de patatten. Maar hoe meer ik er over lees, hoe meer jij helemaal in dat plaatje past. Je kan zo intens verdrietig zijn, zo intens mee verdrietig zijn. Ik hoef vaak niet te vertellen hoe ik me voel, want jij kan door een kleine opmerking duidelijk maken dat je voelt dat ik ergens mee zit.

Dat kan zich ontwikkelen tot een fantastisch talent, maar voorlopig is het toch ook iets waar je echt last van hebt. Je draagt vaak meer zorgen mee dan een (bijna) 6-jarige zou moeten torsen.

Niet altijd gelukkig. Jij kan ook volledig losgaan. Als je met je broer een springparcours in de zetel verzonnen hebt (wij zijn inderdaad het soort ouders dat toestaat dat de kinderen in de zetel springen, ze moeten al zo vaak stilzitten en zich gedragen.) Of als je met ons ‘Uno’, ‘Monopoly’ of ‘Wie is het?’ speelt en absoluut niet tegen je verlies kan. Ik weet dat, dus ik heb daarstraks op mijn allertraagst gezwommen zodat jij de zwemrace (door jou zelf voorgesteld) kon winnen. Want het is al onwijs cool genoeg dat jij het hele zwembad kan overzwemmen (een 50 meter brevet gasten!), dat ik je graag nog extra wilde zien glunderen bij de overwinning.

Het is niet altijd gemakkelijk tussen ons. Jij kiest altijd en overal je vader. In elke mini-activiteit (ik wil naast papa zitten!) en in grote vragen (papa moet mee naar de operatiekamer), en ik heb het daar soms wat moeilijk mee. Door je zevende zintuig merk je dat vaak op en kies je soms heel bewust wel voor mijn team, gewoon om mij niet te kwetsen of je eigen schuldgevoel weer in balans te brengen. Dat is uiteraard niet nodig, papa mag je held zijn. Hij is ook de mijne. De onze.

Soms weet je het ook niet precies uit te drukken. Je komt dan vaak wat onhandig duwen, trekken, hangen en plakken. Je wil dan eigenlijk gewoon affectie tonen (en krijgen), maar drukt het nogal onhandig uit. Vaak voelen wij ook dat je met iets zit, maar duurt het dagen voor het er ook effectief uitkomt.

Maar nu lig je al een halfuur op mijn schoot. Af te tellen op mijn computerklok naar het moment dat we kunnen vertrekken. Aangezien Felix al gesneuveld is (middagdut skippen werkt nog niet altijd), kunnen we niet met z’n allen naar de kinderdisco. Maar je wou meteen dat ik meeging. Omdat je weet dat ik sowieso enthousiast op de eerste rij sta mee te doen? Of omdat we de laatste tijd echt dichter naar elkaar zijn toegegroeid?

Want ik heb misschien nog niet duidelijk gezegd dat jij echt wel een geweldig kereltje bent. Schrander, gevat, grappig (er zijn ook moppen die niet over scheten en piemels gaan, for real) en lief. Je zorgt enorm goed voor je broer, maar ook als er andere kleintjes in de omgeving zijn sta je op de eerste rij om je speelgoed te delen of je schoot open te stellen. Nadat je eerst een keer of twintig in de spiegel gecheckt hebt of je haar wel cool ligt, dat spreekt voor zich.

Je staat graag op de achtergrond, je bekijkt het allemaal graag vanop een afstandje. Maar tegelijkertijd ben jij ook wel diegene die op strand gewoon op een groep petanquende onbekende volwassen afstapt en vraagt of je mag meedoen. En daarna gewoon een uur lang meespeelt, vol vuur.

Je doet heel veel dingen vol vuur. Sommige dingen ook met ingehouden vuur. Ik zei het al, je neemt je tijd om je op je gemak te voelen. Maar het is zo geweldig fijn om jou in de buurt te hebben. Wij hebben nu soms al zo’n zotte gesprekken, wat gaat dat geven als er nog wat jaren bijkomen?

Al hoeft dat ook niet te snel te gaan. Want ik snap precies al niet hoe dat klein hummeltje dat drie minuten na de eerste perswee op mijn buik werd gelegd, plots een grote jongen is geworden. De laatste tijd denk ik constant ‘jeezes, waar is mijn kleuter naartoe?’ Want ja, dat kleuter is er echt af. Jij bent klaar voor het eerste leerjaar. Je ziet er zelfs niet meer uit als een kleuter (zeker niet als je haar cool ligt)

Je ziet er uit als een stoere 6-jarige met een heel klein hartje en ongelooflijk veel liefde in je lijf.

(Hopelijk is dat deels omdat je voelt dat er ook zo ongelooflijk veel liefde van ons naar jou stroomt.)

(Bijna) gelukkige verjaardag jongen.

Zes is echt al groot.

X Je mama

 

Posted in Basiel | 8 Comments

En hoe is’t nu?

In de top tien van de vragen die mij de laatste week zijn gesteld, heeft bovenstaande zeker een prominente rol.  En daarom dacht ik: anders moet ik daar gewoon even op antwoorden. Gewoon even vertellen hoe de voorbije week is verlopen. Dat is al zo gemakkelijk.

  • Het gaat, echt waar. Er zijn de afgelopen weken een paar bommen op mij gedropt, maar ik hou (voorlopig) stand. Ik word fantastisch omringd en dat helpt enorm. Ik kan aan de rotsituatie ook helemaal niets meer veranderen, dus ik heb geen andere keuze dan vooruit te kijken. Het ene moment heb ik een klein beetje vertrouwen in de toekomst, het andere wil ik voor eeuwig onder een steen kruipen. Maar dat lijkt me normaal.

  • Ik wil iedereen bedanken voor de superlieve berichtjes. Mijn instagram-message en telefoon is zowat ontploft de afgelopen week, en dat doet echt deugd. Merci daarvoor, echt waar. Aan de lijve voor u getest: hard nieuws in een warm bad, is echt minder hard.

 

  • We vertrekken bijna op vakantie, wat extreem goed gelegen komt. Ik ga er ook kei hard van proberen te genieten. De komende weken staan volledig in het teken van mijn gezin, ik probeer de zorgen en vraagtekens tot daarna uit te stellen. (Los van die ene perfecte vacature die ik niet kon laten liggen)

 

  • Als er één theaterstuk is dat je dit seizoen gezien moet hebben, dan is het JR van FC Bergman. Ik zat gisteren in de zaal en was enorm onder de indruk. De grens tussen theater en film is extreem dun, de acteerprestaties zijn fenomenaal en het decor is magistraal. Aan het verhaal was wat mij betreft nog een beetje werk, maar ik wil niet mierenneuken. Niet te missen, echt een mijlpaal in het hedendaagse Vlaamse theater.

 

  • Ik heb zoveel chance met mijn omgeving. Ik heb het al vaker gehad over mijn toplief, mijn heerlijke kinderen. Maar ik heb ook topvrienden en een geweldige familie.

 

  • Eigenlijk is de officiele term voor een deel daarvan ‘schoonfamilie’, maar het voelt volledig als familie. Afgelopen weekend gingen we voor de 5de keer op Brutin-familieweekend en het was alweer fantastisch. Om aan de vele vragen te beantwoorden: we zaten in villa 121 in Overmere. En ik kan daar helemaal niets op aanmerken, geweldig vakantiehuis. (Ook niks aan te merken op mijn schoonfamilie trouwens, die zijn geweldig. Ik zou wel vaker op weekend willen gaan)

 

  • Het is wat het is, gasten. Ik ben een paar dingen in één klap en totaal onverwachts verloren en mijn hart is gebroken. Maar ik wil echt vooruit kijken. Ik moet mezelf heruitvinden, herbronnen en hierboven geraken. En ik hoop dat ik er niet bitter over word, dat ik er over een paar maanden of jaren vooral met warmte op kan terugkijken. Mijn hart is gemaak van radiocement, dat zal nooit veranderen. Maar er zitten vermoedelijk nog wel andere bouwstenen en die ga ik nu zoeken. (Tenzij andere radiostations me zouden kunnen gebruiken natuurlijk, insert knipogende smiley met uitgestoken tong)

 

  • Halfvol.
Posted in Trippen, Want zo ben ik, Werk | 7 Comments

Niets is zeker.

Bedtijd. Verhaaltjestijd.

We lezen een boek waar veel prentjes in staan. We komen op een pagina waar een meisje staat dat blij is, en een meisje dat zit te wenen.

Mijn ogen zijn klam van het vele huilen, maar mijn hart is warm bij de aanblik van de drie jongens in mijn armen.

Ik vraag wie mama is op de tekening. Ik ben zeker dat ze het huilende meisje gaan aanduiden. Want sinds mijn totaal onverwachte ontslag maandagmorgen, heb ik nog  maar weinig momenten kunnen ademen zonder gesnik.

Het is een spelletje dat we bij elke tekening, tekenfilm of speelgoedje moeten maken, dat is een soort dingetje als je kleuter bent, denk ik. Je moet altijd kiezen welk personage je bent.

Mama voelt zich het huilende meisje op de tekening. Maar als ik vraag wie mama is, zegt Felix:

“Jij bent de koe”

En we moeten allemaal lachen.

Posted in Want zo ben ik, Werk | 41 Comments

Sofie maakt schaamteloos reclame voor jouw favorieten.

Ik gooi al eens graag olie op het vuur, dus ik vond het wel een geschikt moment om met wat reclame te gooien. Voor alle duidelijkheid, het gaat hier om dingen waarvoor ik kei hard de volle pot heb betaald. Maar ik krijg via mijn Instagram geregeld de vraag waar ik die dingen gehaald heb, dus bij deze:

Valiezen met een naam

Een tijdje geleden postte ik een foto met de koffers van Felix en Basiel. Dat was een topcadeau van mijn moeder afgelopen Kerstmis. Ze vond het een beetje moeilijk om hun kleren uit elkaar te houden en heeft dan maar zelf voor een oplossing gezorgd. En terecht, want het is ook niet altijd gemakkelijk. Felix draagt veel kleren van Basiel af, wat de verwarring er niet minder op maakt. Zelfs mijn lief is er al eens in geslaagd om ze in elkaars kleren naar school te sturen. Ik hoef u niet te vertellen hoe gigantisch grappig dat er uitzag.

De gasten vinden het trouwens ook heel leuk om wat eigen kleine spulletjes in hun valiesje te stoppen als ze ergens gaan logeren. Alleen maar complimenten dus voor deze cadeau. Je kan het zelf bestellen via www.simplycolors.be

 

Sneakersokken

Ik denk dat er weinig mensen zo content zijn met de sneakertrend als deze eeuwigevoetpijnlijder. Toegegeven, ik heb er een beetje aan moeten wennen om sneakers onder een kleedje of rok te dragen, maar nu ben ik helemaal fan. Ik vind nog steeds dat er afgrijselijke exemplaren bestaan, maar ook heel veel snoepjes. In de winter is dat allemaal geweldig, maar hoe doe je dat in de tussenseizoen en zomer, als bepaalde combinaties echt om blote enkels smeken? Persoonlijk wil ik geen sok zien of voelen, dat werkt gewoon niet.

Ik ben heel lang op zoek geweest naar de perfecte sneakersokken, maar ik vond ze niet. Ofwel kwamen ze toch te hoog, ofwel vielen ze onderweg uit ofwel deden ze gewoon echt pijn. Tot ik vorige zomer in de gauwte een paar kocht bij H&M. De ideale sneakersokken. Luchtdoorlatend, compleet pijnloos (geen streep op mijn voeten!), onzichtbaar en fantastisch.

Het grote probleem was dat ik ze na dat lucky shot nooit meer ben tegengekomen. Ik heb me voor de kop geslagen dat ik er toen niet meer gekocht heb. Tot ik vorige week & Other Stories binnenstapte en mijn schatjes plots weer zag liggen. Ik heb meteen een hele voorraad gekocht en er zelfs cadeau gedaan aan een vriendin. Aangezien H&M en & Other Stories eigenlijk van dezelfde firma zijn, kan je ze misschien wel in beide winkels terugvinden. Maar ze zijn de max, zeg dat ik het gezegd heb. (En ze komen in het wit, zwart en grijs)

 

Oorbellen to die for

Ik zei al geregeld tegen mijn schoonzus dat ze alweer zo’n mooie oorbellen aanhad. Ze antwoordde bijna elke keer: ja, die zijn van Fleur Fatale. Dus toen ze een tijdje geleden een homesale organiseerde, heb ik hemel en aarde verzet om daar naartoe te kunnen gaan. Want ik pas nog altijd graag, ja. Ik raak graag aan en ik match graag met mijn gezicht.

Ik had een bedrag gebudgetteerd en ben daar zwaar over gegaan, en dan heb ik me nog moeten inhouden. Het deed me geweldig veel goesting krijgen om zelf eens een homesale te organiseren.

Dat zou dus betekenen dat ik een namiddag mijn living zou openstellen en winkeltje zou spelen. En dat ge dus moogt langskomen en eventueel iets kopen. Is dat een goed idee of zou ik hier voor piet snot staan met mijn hapjes? (Ik bedoel dus eigenlijk: zou je komen of niet?). Mijn buit vind je hier, en ik heb ze sindsdien al kei vaak gedragen.

Die andere perfecte juwelen

Ik kan geen reclame maken (ik herhaal: zonder enige vorm van persoonlijke verrijking) voor Fleur Fatale, zonder mijn andere favoriete juwelen te vermelden. Ik kreeg vorig jaar een ring cadeau en ik ben er nog elke dag geweldig blij mee. Ik kan ook niet voorbij de etalage van Elisa Lee in de Hoogpoort lopen zonder een kwijlemmer. Alles wat daar ligt is zoooo mooi. En ik wil het bijna allemaal (helaas kan mijn portemonnee dat absoluut niet aan, helaas)

Ik heb deze ring zelf mogen samenstellen en ik wil nog minstens een ketting. En nog een ring. En een ketting. En nog oorbellen. En misschien nog een ring. Maar dromen kan geen kwaad he?

 

Aan tafel

Ik ga meteen een beetje zondigen tegen mijn eigen gebod, want bij het volgende item heb ik wel degelijk een mini-korting gekregen. Maar ik heb daar ook nooit over gelogen, zoals je hier  al kon lezen. Maar het is opvallend dat ik vragen blijf krijgen over die tafel, echt niet normaal. Heel wat mensen hebben mij trouwens ook al laten weten dat ze dankzij mijn foto’s ook een aankoop hebben gedaan bij Pure Wood Design.

Ik kan dus ook zonder schaamte zeggen dat ze me veel te weinig korting hebben gegeven, drie jaar geleden. Als je ziet hoeveel ze dankzij mij al verkocht hebben (insert smiley met uitstekende tong en knipoog). Maar het is echt opvallend, ik kan geen foto posten waar de tafel toevallig opstaat, of ik krijg gigantisch veel vragen waar we die gekocht hebben. Bij Pure Wood Design dus!

En we zijn er nog altijd heel zot van. Er zijn maar twee dingen die ik anders zou doen. Ik zou ze zeker laten vernissen deze keer (we wisten toen niet dat je dat kon combineren met andere behandelingen van het hout, foutje van de firma – maar ondertussen heb ik ze zelf vernist) en de randen zijn met kleine kindjes ook wel moeilijk hygiënisch te houden. Het is te zeggen, daar kruipen gemakkelijk kruimels in. Maar voor de rest: perfect.

 

Voila. Een post gebaseerd op vragen die ik krijg via Instagram. Waar ne mens in 2018 toch al geen inspiratie haalt om te bloggen.

 

 

 

Posted in Er zijn zo van die dingen | 4 Comments