Empathie en begrip zijn precies ver zoek. Het is niet omdat je zelf andere keuzes maakt en misschien minder druk voelt, omdat je nu eenmaal andere waardes hebt, dat iemand anders zijn ervaringen minder echt of waard zijn. Ik mis empathie in deze maatschappij.

Hallelujah, dank voor deze spot on reactie

Ik hoop daarom dat elke positieve reactie wat tegengewicht biedt. Alles is al gezegd door kritische tegenstemmen: wat je niet doet in het echte leven, doe je hier al zeker niet.

Inhoudelijk kan ik mijn ogen en oren niet geloven. Jongens, toch, wat leeft er veel bij sommigen. Wat een onverwoestbaar geloof in de maakbaarheid en controleerbaarheid van de dingen spreekt eruit. Wat een beenharde filosofie van ‘je koos er zelf voor, had je dan maar niet moeten doen’.

Wat me het meeste stoort, is hoe velen een genuanceerde post rond ‘wow, dit is veel, dit is een heftig najaar, dit is een groot verschil met vorig jaar tijdens de lockdowns’ afplatten tot ‘wat een geklaag’. Ik snap die interpretatie niet – Sofie zegt duidelijk dat ze content is van haar job, content van haar gezin, maar dat het veel is en dat ze voelt dat ze op zichzelf moet passen. Ze is daarbij niet de enige die merkt dat het postcorona fameus kan wringen: https://www.standaard.be/cnt/dmf20211012_97881407

Zijn we echt zover als maatschappij dat iedereen die meer dan twee kinderen heeft, geen recht tot spreken meer heeft? Of dat een vrouw niet én voltijds mag werken én een gezin trekken én mag zeggen dat dat zwaar is? En mag niemand al eens zeggen dat er veel bedrijven en organisaties zijn waar 4/5de werken zonder problemen toegestaan wordt, maar het gesprek naar taken verdelen en herordenen nooit gevoerd wordt? Of, godbetert, dat een vrouw in 2021 nog altijd tot de orde geroepen wordt omdat ze zichzelf in ondergoed op instagram zet? Is het zo’n schande het niet altijd goed te weten, niet meteen een oplossing te zien maar wel een probleem, dan maar te roeien met de riemen die je hebt, en tot andere keuzes en beslissingen te komen dan jij _misschien en van buitenaf gezien_zou doen?

Ik kan alleen maar oprecht hopen dat jullie emotionele struggles bij jullie eigen naasten wat minder wegrationaliseren dan bij Sofie.

En aan wie zei dat dit soort posts het beeld bevestigt dat vrouwen ‘zagen’: OMG. Seriously? Tais-toi et sois belle, quoi?

Omdat Sofie zoveel van woordgrapjes houdt, eentje om het samen te vatten: laat het af en toe toch eens (ver)schu(e)ren zeg.

Ik ervaar mijn leven eigenlijk niet meer zo. Vroeger wel, toen leefde ik van weekend tot weekend, en daarom ben ik van job veranderd. Een gewaagde sprong, maar de beste beslissing ooit. Mijn job is nu iets minder ‘uitdagend’ (leerkracht in een CVO) maar ik sta elke dag zelf aan de schoolpoort, heb tijd voor hobby’s en andere passies, voel me niet meer rot omdat mijn peuter meer tijd spendeert met wildvreemde vrouwen dan met mij, … Allez, niet dat ik je adviseer om van job te veranderen he :), maar ik heb ooit een onderzoek gelezen over het aantal gewerkte uren per week in het onderwijs. Daaruit bleek dat lesgeven op de hogeschool het allerzwaarst was. Ik heb verschillende vrienden die werken in een Vlaamse hogeschool, en ik denk wel dat dat onderzoek representatief was. Grootmoeders, babysits, … doen hun gezinnen draaien in periodes dat ze 1,5 job doen. Want dat is zo te horen precies toch wel een probleem in het hoger onderwijs he? Die lessenroosters die steeds weer veranderen en niet in evenwicht zijn? Die vele extra verantwoordelijkheden?

Misschien vindt zij wel heel veel troost in de verbondenheid met Rosalie bij de bv. Welk advies hebben jullie voor haar onnoembare verdriet over de zelfdoding van haar broer ? Je hebt niet voor alles een pasklaar antwoord in het leven. Verdriet moet je door en het duurt heel lang en vraagt heel veel energie. Rouwen is heel hard werken en het is heel normaal dat je daar uitgeput van bent. De maatschappij heeft daar geen tijd en begrip voor. Misschien moeten haar vrienden en familie eens beginnen luisteren naar haar en er niet van uitgaan dat zij een sterke vrouw is. Zij is een jonge vrouw, moeder, zus, dochter, vriendin, leerkracht, … die rouwt.

Dus eigenlijk moet ze volgens jullie zwijgen en de schone schijn ophouden ? 3 kleine kinderen in huis kan zwaar zijn. Je weet vooraf niet of het gemakkelijk is of niet. Je weet ook vooraf niet wat er allemaal in je leven zal gebeuren. Je krijgt ook bij de bevalling geen handleiding mee van je kind, onder de vorm van de nageboorte. Dat zou pas handig zijn. Er zijn momenten dat je je kinderen kunt opeten van liefde en er zijn momenten dat je spijt hebt, dat je ze niet opgegeten hebt.Dat is gewoon zo en elke ouder die eerlijk is zal dat beamen. Er eens over zagen, klagen kan opluchten. Daar doe je niemand pijn mee. Jullie reactie kan wel pijn doen en niet alleen bij Sofie.
Wat goeds brengt jullie reactie?
Waar komt die ergernis vandaan ?
Een belangrijke vraag om aan jezelf te stellen.