Als docente in een opleiding Journalistiek had ik natuurlijk niet alleen zijn naam, maar ook het bijhorende gezicht moeten herkennen. Gelukkig liet Karel de hoofdredacteur mijn gêne snel verdampen door een vriendelijk gesprek aan te knopen over de uitdagingen van de journalistiek.

Vrij snel werden we onderbroken door presentatrice Michèle Cuvelier. Hoewel het op een doordeweekse dag al tegen mijn bedtijd aanleunde, zorgde het podiumvuurwerk en mijn buurman ervoor dat ik nog stevig bij de pinken was. Of was het toch de spanning van de nominatie?

Het is bijzonder on-Vlaams om te zeggen, maar ik was voor de gelegenheid opnieuw prachtig uitgedost. Voor de vierde keer op rij gestyled door mijn favoriete winkel Saint Colette. Alicia had na mijn bezoek in Oostkamp zelfs nog een topje nagestuurd om het plaatje helemaal te doen kloppen. Vestimentair was ik alvast helemaal klaar om die Oorkonde in ontvangst te nemen. Of om op zijn minst de eeuwige doch goed geklede genomineerde te zijn.

Het compliment zit zeker ook in die vierde nominatie op rij. Als onafhankelijke podcastmaker ben ik toch elke keer bij de laatste zes gestemd door telkens een compleet nieuwe jury. Waardoor die kleine garnaal met het ooit veel te haastig gekozen podcastlogo zichzelf al een paar keer tussen grote kleppers zag staan.

Toegegeven, ik was dit jaar rustiger dan anders. Het eerste jaar had ik echtgenoot Tom en vriendin Barbara nog meegenomen uit enthousiasme, de jaren daarna had ik me in de zaal gewoon geparkeerd naast iemand die daar toevallig ook was. Wel iemand van wie ik de naam én het gezicht herkende.  

Mediaformats krijgen elk seizoen een kleine update, dus werden dit jaar voor het eerst ook de tweede en de derde plaats bekendgemaakt. Om dan uiteindelijk over te gaan naar de winnaars, die een award kregen in de vorm van een grasgroen, metalen, artistiek oor. Toen ik later die avond een foto met de Oorkonde doorstuurde naar mijn moeder, vroeg ze namelijk wat ik precies in mijn handen had. Daarna geloofde ze ook niet dat ik gewonnen had van haar favoriete podcast ‘Achter de Schermen‘, maar verder ziet ze me wel graag (denk ik).

Maar ik was er dus redelijk alleen. Links van mij zat een vroegere babysit van ons en haar vriend, rechts hoofdredacteur Karel met een fleurig sjaaltje.

Na ‘ Buiten bereik van kinderen’ op de derde en ‘De Volksjury’ op de tweede plaats, riep Michèle plots WEG uit als winnaar. Ik zat redelijk hoog in de zaal en snelde naar beneden. Het is een wonder dat ik daar niet op mijn smikkel ben gegaan. Mijn emoties raasden alle kanten op, mijn hakken waren best hoog en mijn lompheidsgehalte is legendarisch. Maar ik kwam heelhuids aan, met een hart dat ik heel duidelijk voelde bonken.

Voor de categorie Talk was minister van Media Cieltje Van Achter opgetrommeld. Toch licht ironisch dat ze de prijs moest uitreiken aan die kleine garnaal zonder mediabedrijf. Maar ze gaf me de prachtige grasgroene Oorkonde, drie dikke kussen en een gewaardeerde proficiat.

Michèle stelde een paar vragen, waarop ik achteraf bekeken echt veel zinnigere dingen had kunnen antwoorden. Daarna mocht ik nog een dankwoord uitspreken aan de pupiter. Uiteraard had ik niet nagedacht over wat ik daar wilde zeggen. Want na het eerste jaar vond ik het nogal gênant om een speech te voorzien die nooit uit je broekzak geraakt.

Dus vergat ik alle podcastgasten van de afgelopen jaren te bedanken. Ik vergat te zeggen dat ik de radio miste en dat alles daar ooit begonnen was. Ik vergat te vertellen dat zelfs de donkerste wolk een gouden randje kan hebben. Blijkbaar maakte ik toch een beetje indruk, want ongelooflijk veel mensen kwamen me achteraf complimenteren op mijn mooie woorden. En op mijn outfit.

Een voorspel van vier jaar levert een fantastische ontlading op. Het podiummoment duurde niet lang (dat stond ook duidelijk in de instructies) , maar het zindert nog steeds na. Ik begrijp de relativiteit van zo’n prijs helemaal, maar de erkenning doet toch echt wel deugd.

De Oorkonde stond trouwens eerst een paar dagen in Studio Sofinesse, weggestopt op de tweede verdieping van ons Gentse huis. Tot mijn zus zei dat ie minstens nog een paar jaar prominent in de living moest staan. Ze ging er met hetzelfde gemak ook vanuit dat mijn telefoon nu roodgloeiend staat, maar dat valt helaas wat tegen.

Zo werkt de media natuurlijk niet. Nochtans neem ik tegenwoordig altijd op, zelfs als het alweer een internetprovider is die me een zogezegd goedkoper abonnement probeert aan te smeren en alweer geen mediaboss of radiostation. Ik ben op een leeftijd gekomen dat ik probeer vrede te nemen met wat er is.

Toen ik de minister van Media een week later tegenkwam op een symposium over AI in de journalistiek, herkende ze me niet meer. Dat kan ik haar niet kwalijk nemen, want ik weet zelf nog amper hoe ik van het turquoise zeteltje tot in mijn hotelkamer ben geraakt. Ik herinner me wel nog dat ik in die kamer nog twee uur stijf van de adrenaline naar het plafond heb liggen staren.

Want ik heb toch maar lekker een Oorkonde gewonnen. Toch wel de Ensor van de podcastprijzen. Als kleine garnaal. Met luisteraars die me af en toe laten weten dat dat klein podcastje hun leven heeft veranderd. Hallo (kleine garnaal)kroket.

“Hoi”, fluisterde ik na afloop nog tegen Karel de hoofdredacteur. “Ik ben dus Sofie en ik maak een podcast over rouw en verlies.” Hij excuseerde zich dat hij mij niet kende.

The post De Oorkonde appeared first on Sofinesse.

Als kind had ik altijd wel boekjes met schrijfsel liggen en wat later zweefden er steevast losse Word documenten rond op mijn Windows XP bureaublad. Toch duurde het nog even voor ik echt besefte dat niet spreken maar taal eigenlijk mijn grote lieveling is, en misschien ook wel mijn grootste talent. Of de woorden in mijn hoofd nu uit mijn mond stromen of uit mijn pen, het is allemaal taal.

Spreken is voor mij nooit zilver geweest, maar schrijven klom wel naar het hoogste schavot. Ik doe het allebei even graag. Maar waar het mondeling soms echt zonder nadenken is, kan ik met schrijven de impulsiviteit wel een beetje temperen. Hoe ouder ik word, hoe meer ik ook kan genieten van mezelf terugtrekken in de schrijfstilte. Gezellig tokkelen op mijn pc (alleen dus, want volgens Tom typ ik veel te luid) en mijn gedachten neerzetten: ik zou het niet meer kunnen missen.

Een boek?

Een gebrek aan ambitie kan je me zelden verwijten, want na een blog (ondertussen toch al 12 jaar!) begon ik ook te dromen van een boek. Vier jaar geleden trok ik met een half manuscript naar verschillende Vlaamse uitgeverijen, maar hoewel ze allemaal enthousiast waren over mijn schrijfstijl, kwam er nooit een auteurscontract. Borstvoeding was een te grote niche, dat zou niet verkopen. Het boek en de droom gingen samen in de kast, het leven kwam er met wreedheden tussen fietsen en ik duwde het nog wat dieper weg.

Mijn liefste vriendin Barbara herinnerde me af en toe wel eens dat ik toch eindelijk dat boek eens moest schrijven, dat zij het zeker zou uitgeven als ze nog acquirerend redacteur was. Maar aangezien ze tegenwoordig de communicatie van een middelgrote gemeente met veel evenementen doet, kwam daar niet veel van in huis.

Tot ik een paar maanden geleden de vraag kreeg om eens te komen babbelen. Het werden een paar babbels en er lag van alles op tafel, maar we zijn geland op een half manuscript dat nog ergens in de kast lag. Ook al was het mijn grote droom, ik begon toch ferm te twijfelen.

Het boek is met liefde gemaakt en ik hoop dat het binnenkort met liefde ontvangen zal worden.

Er liggen al veel appels in de schaal: een groot gezin, een intense full time job én mijn allerliefste podcast WEG. Daarbovenop de grote nood aan rust en ruimte. Er waren onderweg ook wat hobbels die ik er echt niet bij kon nemen (er komt dus bijvoorbeeld geen Sofinesse-webshop waar je het boek zal kunnen scoren, sorry), maar uiteindelijk kwam er wel een handtekening. Op een echt auteurscontract, bij Borgerhoff & Lamberigts (in hun webshop zal je het trouwens wel kunnen kopen ;)).

Ik maakte de moeilijke maar juiste beslissing om WEG even op mute te zetten. Mijn persoonlijke deadline werd 31 juli, dan moest ik van mezelf klaar zijn met de bulk van het werk. Het schoolwerk dat ik normaal in de vakantie doe mocht er niet te hard onder lijden (oeps, mislukt) en ik wilde deze zomer vooral ook bij mijn kinderen zijn (gelukt!). De oplossing lag in het werkritme dat ik als student al had, heel vroeg opstaan (5u) en knallen tot de middag. Daarna: vrij. Ik had geen idee of het zou lukken. Maar omdat de deadline pas op 1 december lag, was er wel wat marge.

Long story short: omdat het schrijven zo leuk bleek én zo vlot ging, ga ik al op al 15 september mijn manuscript indienen. Het is dus bijna klaar! Daarna volgt nog een spannend proces om van die woordenbrij ook echt een fysiek boek te maken, waardoor je nog tot februari geduld moet hebben voor je het ook echt kan kopen. Wat je als het even kan, ook echt massaal mag doen.

Not A Boobie Trap

Maar er komt dus echt een boek. Over borstvoeding. Een onderwerp dat me door die jaren in de kast wel wat extra mildheid en nuance heeft opgeleverd, maar vooral ook meer kennis én ervaring. Het is de bedoeling om te informeren, zodat zowel beginnen als stoppen altijd een bewuste keuze is. Ik hoop dat het geen druppel (melk) op een hete plaat is, maar echt kan helpen om alle pijn, spijt en schuldgevoel de wereld uit te helpen. Maar het is ook echt de bedoeling om borstvoeding eens wat lichter te benaderen. Ik stap met veel humor in het mijnenveld van (op)voeden en hoop niet neergeknald te worden. Het is geen voor of tegen-verhaal, het is een gewoon een boek over borstvoeding. Informeren, normaliseren en hopelijk ook een paar keer goed gniffelen.

De titel is al bekend: Van mijn melk. Persoonlijk vind ik die – ik zal het maar zelf zeggen – redelijk geniaal (ook al blijkt de uitdrukking ‘van je melk zijn’ niet zo bekend in Nederland, oepsie). Het boek is met liefde gemaakt en ik kan alleen maar hopen dat het binnenkort ook met liefde ontvangen zal worden. De virtuele aanmoedigingen doen alvast veel deugd! Merci aan al die lieverds en enthousiastelingen op Instagram.

En wow zeg. Zot content dat ik dit van mijn boeketlist mag schrappen.

The post Van mijn melk! appeared first on Sofinesse.

Dringend tijd om (naast WEG natuurlijk, knipoog) mijn eigen podcastfavorieten eens op te lijsten. Het is een opsomming met afgewerkte verhalen. Er zijn ook langlopende reeksen waar ik geregeld een aflevering van meepik, maar dat is voor de volgende keer. Hier heb ik heel graag naar geluisterd:

Bob en El Tarangu

Hulde aan Audiocollectief Schik. Zij maken echt pareltjes. Een paar maanden geleden kwam Siona op bezoek voor een gastcollege bij Howest en de liefde werd alleen maar groter. Deze drie dames are living my dream! Ik ben er zeker van dat als je begint aan een van deze twee reeksen (start met BOB!), je niet meer zal kunnen stoppen met luisteren .Je wil het gewoon weten. Verder ga ik niet te veel verklappen, laat je maar mee zuigen in het verhaal en de zoektocht. Ik wil wel één kanttekening maken: besef aub hoeveel maanden – zelfs jaren – werk dit is geweest. Het komt je oor zo makkelijk binnengeslopen en misschien binge je het op een dag tijd, maar er is zo hard en lang aan gewerkt.

Om dit soort pareltjes te kunnen maken, is er echt steun nodig. Tijd, mensen en middelen. Sinds deze week kan dat via het VAF, maar jammer worden “gewoon gesprek”-podcasts bij voorbaat uitgesloten. Ik begrijp dat er regels moeten zijn, maar het wringt dat een bepaald format al op voorhand wordt uitgesloten. (En niet alleen omdat WEG automatisch uit de boot valt 😉). Kwaliteit komt er niet zomaar, dat maakt Audiocollectief Schik heel erg duidelijk. Want dit is van de bovenste plank.

Patiënt Pedro

In deze podcast gaat Pedro Elias langs bij verschillende topdokters. Het doel is om van zijn hypochondrie af te raken door zich preventief op van alles te laten screenen. De combinatie van een grappige en ontwapenende Pedro, de nuchtere maar vaak humoristische dokters en zijn bij momenten oogrollende vrouw Evelien, zorgen voor een heerlijke mix aan informatie en entertainment.

Ouder

De vader van scenarist Raf Njotea ontwaakt uit een coma en deelt een verwarrend geheim met zijn zoon. Het doet Raf besluiten dat hij zijn vader eigenlijk niet echt kent. Dus gaat hij op zoek naar zijn wortels, de waarheid en de helft van zijn eigen levensverhaal. Onderweg leert hij dingen over zijn vader Francis, maar nog meer over zichzelf en het vaderschap. Hun relatie blijft complex, maar wordt spannend, authentiek en mooi gebracht.

Gérard en ik

Gérard is de naam die atlete Louise Carton aan haar eetstoornis heeft gegeven. Want hoewel zij voor de buitenwereld een beloftevolle loopster is, gaat het er achter de schermen heel anders aan toe. Louise kampt al jaren met een eetstoornis en schrijft op een bepaald moment een blog waarin ze dat geheim de wereld in gooit. Daardoor komt dit verdoken probleem in de topsportwereld een klein beetje meer naar de oppervlakte.

De brieven van mijn grootvader

In deze 5-delige reeks probeert Thomas Symons het oorlogsleven van zijn grootvader Victor te reconstrueren. Hij ging als prille twintiger bij het verzet en moest daarna vluchten voor de Gestapo. Om contact te houden met het thuisfront, schreef hij brieven. Die waren gericht aan zijn grote liefde, de grootmoeder van Thomas, en vormen het vertrekpunt van deze podcast. Ik heb ook gesmuld van de acteerprestaties van Jeroen Lenaerts en Lauren Müller.

De Blankenberge Tapes

Dit is eigenlijk een whodunit hoorspel. Grotendeels Nederlands, maar ook met een absolute glansrol voor Johan Heldenbergh en Blankenberge. Het is licht voorspelbaar, maar blijft meeslepend. Ook hier ben ik helemaal gesmolten voor Heldenbergh, die Jozef speelt. Je hoort verschillende verhalen door elkaar, van speurders en slachtoffers, die meer met elkaar te maken hebben dan je eerst denkt.

De Vlaamse kunstroof

Ik woon ondertussen al bijna 20 jaar in Gent, het werd dus wel eens tijd om het meesterwerk van Jan Van Eyck beter te leren kennen. Mensen komen van over de hele wereld kijken naar het Lam Gods, maar als het achter je hoek is, durf je zelf wel eens te vergeten om langs te gaan. Alle panelen van dit schilderij spreken tot de verbeelding, maar natuurlijk vooral dat ene waar de kunstwereld al decennia lang naar zoekt. Twee Nederlandse dames zijn ook gebeten door de verdwijning van de Rechtvaardige Rechters en onderzoeken verschillende sporen. Ik vond het fantastisch om meer te weten te komen over dit mysterie, maar als docent audio heb ik me ook een klein beetje geërgerd aan deze podcast. Technisch gezien kon het beter, maar het weerhield me er ook niet van om te genieten.

Af en toe valt er schoorvoetend een berichtje in mijn inbox, met de vraag hoe je eigenlijk naar WEG kan luisteren. Ik schrik dan altijd even dat er nog altijd mensen zijn die dit medium nog niet ontdekt hebben. Zelf luister ik meestal via Spotify of via Apple Podcasts. Als je naar een van bovenstaande podcasts wil luisteren, kan je de titel gewoon door het vergrootglaasje halen. Daarna hoef je eigenlijk alleen nog maar op play te duwen én te genieten.

Ik ben compleet verkocht. Het is radio on demand, het is een medium waarin alleen met een geluid een hele wereld wordt gecreëerd, je kan overal en altijd luisteren. Ik heb nog veel podcastdromen, ik wil er zelf echt nog zo veel maken. Maar ondertussen vul ik mijn looptoertjes ook graag in met iets leuks in mijn oren.

Dus: naar welke podcast(s) heb jij graag geluisterd?

The post Zeven podcasttips van Sofie. appeared first on Sofinesse.

Nog meer eerlijkheid: er is ook echt veel tijd en energie gekropen in dat andere project. Ik heb het niet over mijn drie kinderen (waaronder een felle peuter) of mijn full time job in het hoger onderwijs, maar wel over de podcast. Over WEG.

Na tien afleveringen wilde ik heel graag een stap verder gaan. Het kost enorm veel tijd en energie om zo een intense podcast te maken, maar het doet ook echt veel deugd om weer professioneel met audio bezig te zijn. Enfin, ik probeer het met mijn studenten natuurlijk ook professioneel aan te pakken, maar het voelt echt fijn om zelf weer achter de microfoon te kruipen. Om weer te interviewen. Om die jarenlange ervaring niet alleen door te geven aan de jeugd, maar ook op een ander front constructief te gebruiken.

Mijn mailbox is een vat vol verhalen geworden. Het is ongelooflijk wat daar is toegestroomd. Als ik mezelf niet een beetje zou begrenzen, kon ik meteen aan seizoen drie beginnen. Jammer genoeg is een podcast maken financieel totaal niet aantrekkelijk (integendeel, een aderlating) en moet ik mezelf echt beteugelen. Maar er ligt zoveel te wachten. Ik ben dankbaar voor de openheid, ik ben geschrokken van de heftigheid, ik ben geraakt door de kracht. Verlies raakt ons allemaal, jammer genoeg.

Maar het mooie is dat er enorm veel verbinding zit in rouw. Slechts een enkeling ontspringt de dans, vroeg op laat komt het eigenlijk op iedereen zijn pad. Of weg. Verlies komt ook in verschillende maten en gewichten. Het neemt oneindig veel vormen aan. Soms komt het gemaskerd, soms vol in je gezicht. Maar het is er. En het doet pijn.

Met WEG probeer ik rouw een stem te geven. Ik wil verlies bespreekbaar maken, hoe het er ook uitziet of voelt. Want er is geen weegschaal van verdriet, want er is geen erger of ergst. Want iedereen mag voelen wat ie voelt.

Ik ben er dus vol voor gegaan, met tien nieuwe verhalen. Met tien nieuwe podcast gasten die hun hart op mijn keukentafel leggen.

Er staan al twee nieuwe afleveringen te blinken, elk weekend komt er eentje bij. Weken, of eigenlijk maanden, ben ik er al aan bezig. Verlangend naar het moment waarop ik eindelijk op ‘publish’ kon duwen, zowel met een klein hartje als met een vreugdesprong.

Maar er is meer. Ik wilde ook heel graag een website maken. Instagram is soms een emmertje bagger, maar vooral mijn lievelingsplatform. Ik ontmoette er Maya, die spontaan haar hulp aanbood. We gingen samen aan de slag en het resultaat mag gezien worden. Zeker nadat ook Ellen Van den Bouwhuysen haar fototoestel bovenhaalde om voor wat sterke beelden te zorgen (zoals dat hierboven). Het adres is simpel:

www.podcastweg.be

Je vindt er alles over de podcast. Informatie over de afleveringen. Een luikje om me op een cola zero (of zo) te trakteren. Een brievenbus voor je eigen verhaal.

Alles met liefde is welkom. Samen wandelen is zo fijn.

The post Welkom website en seizoen twee. appeared first on Sofinesse.

Maar tegelijk blijf ik met een gigantische knoop in mijn maag zitten. Met een heel groot verdriet, met een grote ‘waarom’ mijn grote droom zo abrupt aan diggelen werd geslagen. Heel vaak rollen de tranen nog dik over mijn wangen, omdat ik het zo mis. Omdat ik het niet begrijp.

Zeker als ik zie wat er nu allemaal voor geweldige dingen gebeuren, kan ik alleen maar denken: deze Nostalgie en NRJ zouden nog veel beter bij mij passen dan wat de afgelopen tien jaar waren. Alles wat er toen in die kamer gezegd werd, houdt ondertussen ook geen steek meer. Want als er echt te veel DJ’s zouden geweest zijn, waarom worden er nu dan zoveel nieuwe mensen aan boord gehesen? Als ik echt een persoon ben van storytelling, waarom zie en hoor ik precies dat dan steeds meer gebeuren?

Ik ben niet rancuneus. Maar ik kamp wel echt met een enorm groot verdriet. Ik denk niet dat jullie echt beseften hoe verschrikkelijk graag ik radio maakte, en nog steeds. Ik denk eigenlijk niet dat ik dat zelf zo fel besefte, tot het van me werd afgenomen. Naar mijn gevoel op een unfaire manier, want zonder eerder overleg.

Ik probeer het – ook met professionele hulp – af te sluiten en een plaats te geven, maar dat is moeilijk in deze omstandigheden. Ik vind het antwoord niet. Ondertussen kwamen er alleen nog maar moeilijke vraagstukken vrij, op een heel ander level. Onmogelijke vraagtekens. Maar ook dat van tien prachtige radiojaren met een zwart einde. Het doet zoveel pijn dat ik zelfs niet meer naar de radio kan luisteren zonder te huilen.

Het komt wel goed met mij, hopelijk kan ik een aantal jonge mensen klaarstomen om richting het mooiste beroep van de wereld te vliegen. Hopelijk ook een paar richting Mediahuis. Maar tegelijk begrijp ik het echt niet en heeft het mij compleet van de kaart geveegd. Radio was – naast mijn geweldige gezin – mijn leven. De plek in mijn hart voor het vak is gigantisch, het is heel jammer dat daar nu ook een geweldig groot litteken op zit.

Veel succes met alle nieuwe uitdagingen daar. Ik wou dat ik er deel van uitmaakte, ik zou zo fier zijn als een gieter op het product.

If ever, dan weet je waar ik ben. Ik zit op een heerlijke plek in Kortrijk.

The post Nog altijd verslagen na het ontslag. appeared first on Sofinesse.

Ik was het zelf uit het oog verloren, maar de zes maanden-grens is eind februari gepasseerd. Zes maanden in een compleet ander (werk)leven. Zes maanden in een compleet andere omgeving. Er is maar één ding onveranderd gebleven: mijn liefde en passie voor radio.

Ik kan oprecht zeggen: goed.

Ik ben volledig uit mijn comfortzone moeten stappen, ik heb me serieus moeten omscholen, ik heb echt moeten studeren. Nog elke dag eigenlijk, want elke nieuwe schooldag is er eentje die ik nog niet heb meegemaakt. Elke dag is een eerste keer van die les. Van dat project. Van dat examen. And so on. Veel dingen gaan al een stuk sneller en beter dan een paar maanden geleden, bepaalde stukken zijn nog altijd flink zwoegen. Maar ik heb het wel min of meer onder controle, denk ik.

Het is fantastisch om met jonge gasten te werken. Vroeger kreeg ik wel eens een fanmailtje of een sms, maar nu is de feedback direct. Je hebt je publiek mee, of je bent het kwijt. Het vooraan in de klas staan doceren en oreren ligt me niet zo, ik voel me het best in mijn sas als coach. Mijn favoriete momenten zijn echt als we samen leren door te doen. Howest heeft daarvoor gelukkig een fantastisch medialab ter beschikking met een heuse radiostudio: Quindo.

Ik probeer echt iets te beteken voor die gasten. Mijn kennis en ervaring door te geven, hen zelf te laten inzien hoe ze verder geraken, samen mooie dingen te bereiken. Er zijn al momenten geweest dat ik immens fier was op hen, en ik heb met die bende studenten ook al serieus wat lol gehad.

Ik geef uiteraard de radiovakken, maar net zo goed cursussen die ook voor mij helemaal nieuw zijn. Dit semester zit bijvoorbeeld ook ‘Actualiteit’ in mijn pakket, waar ik me kostelijk mee amuseer. Het eerste uur krijgen ze een actuatest en bespreken we die uitvoerig, het tweede uur bespreken we meestal een groter actueel dossier. Het eerste semester heb ik zelfs les gegeven in het Engels, aan Belgische én internationale studenten. Een serieuze challenge, maar het voelt wel goed om mezelf nog eens stevig uit te dagen.

Eén van die internationale studenten schreef me zelfs een brief, met de hand en de mooiste woorden. Ik mag dan wel geen mensen meer wakker maken via de radio, ik heb toch alvast voor één iemand een klein verschilletje gemaakt. Dat doet deugd.

Ik vind het heerlijk om grotendeels zelf mijn werk te regelen. Ik hang natuurlijk vast aan de lesuren, maar al het werk dat er daarnaast bij komt kijken, kan ik deels op mijn eigen momenten doen. Dat is vaak in het weekend en vooral in de vakanties, maar dat is ok. Dat ritme zorgt ervoor dat ik het nu toch kan volhouden, want ik kan me soms even verstoppen als het verdriet te groot wordt.

Ik probeer er altijd voor de studenten te zijn. Zowel voor educatieve issues, als voor de dingen daarnaast. Hen afleveren tot gewapende journalisten, hen zien groeien over die drie jaar, hen begeleiden – dat voelt echt goed. Ik hoop vooral dat zij er ook iets aan hebben. Het is een klein beetje zoals met je eigen kinderen. Er zijn momenten dat je ze wel eens achter het behang zou willen plakken, maar er zijn ook momenten dat ik hen heel graag stevig zou willen knuffelen. Maar dat zou nogal awkard zijn (zowel het knuffelen als het behang), dus ik hou me in.

Ik mis de studio wel verschrikkelijk. Bijna alle andere omstandigheden zijn veel beter (hartjes voor mijn fantastische team), maar het missen van de studio en creatieve vibe snijdt elke dag door mijn hart. Er zijn bovendien zoveel slechtnieuwsbommen op ons gedropt, dat het gewoon echt moeilijk is om me staande te houden. Ik kan er nu geen dingen bijnemen, maar ik hoop ooit echt weer genoeg energie te hebben om on the side mijn creativiteit terug te vinden. Ik droom weer van het podium, theater, meer stemmenwerk, schrijven, podcasts. Misschien ooit, als het niet meer elke ochtend voelt alsof er een trein over mijn hart is gereden.

Maar goed dus, het gaat goed. Ik hoop oprecht dat ik ook volgend jaar nog voor de klas mag staan. En het academiejaar daarna.

Onlangs zei iemand dat ik toch echt fier mag zijn op mezelf. Dat ik trots mag zijn op hoe ik deze nieuwe uitdaging onder al die omstandigheden blijf aangaan. En nog wat dingen.

Maar daar kan ik kort over zijn. Ik ben alle fierheid in mijn lijf verloren op het moment dat er een C4 in mijn handen werd geduwd.

Nog altijd een open wonde.

Wel eentje waar toffe studenten en collega’s af en toe wat zalf over smeren.

The post Een halfjaar docent. appeared first on Sofinesse.

Ik heb een decennium lang beweerd dat mijn auto er alleen was voor mijn job. Door de onregelmatige uren én grote afstand was het gewoon onmogelijk om er met het openbaar vervoer te geraken. Als je om 5u op Antwerpen-Linkeroever moet staan, moet je namelijk al de dag voordien vertrekken. Echt onmogelijk dus. Ik heb heel vaak gevloekt op de auto (ik vind autorijden echt heel vermoeiend), maar begreep dat het niet anders kon. En uiteraard is het voor een gezin met twee kleine kinderen niet geheel onhandig om over twee voitures te beschikken, daar moeten we niet onnozel over doen. Die auto stond daar buiten de werkuren, dus ja, uiteraard werd die wel eens gebruikt.

Mijn huidige mobiliteit is volledig anders:

3km fietsen: thuis – Gent St Pieters

Trein Gent – Kortrijk (26 minuten voor de ene trein, 34 minuten voor de andere)

3km fietsen: station Kortrijk – Campus The Square

En ‘s avonds dan uiteraard de omgekeerde beweging. Dat betekent dat ik dus 12km fiets op een werkdag en een halfuurtje kan ontspannen/werken/lezen/Instagrammen op de trein. Heerlijk! Het enige nadeel is dat er niet zo heel veel treinen zijn tussen Kortrijk en Gent, waardoor je je wel altijd flink naar die uren moet richten. Maar goed, wordt ruimschoots gecompenseerd door het feit dat ik niet meer met de auto hoef te rijden.

Maar de evaluatie dus, wat is er veranderd?

We nemen vaker de trein. 

Er zijn een paar precaire momenten geweest, waarop ik anders snel in mijn auto was gesprongen. Maar tegelijkertijd hebben we al die situaties met wat denkwerk wel kunnen oplossen. Ik vind het wel heel vervelend dat we daarvoor vaak afhankelijk zijn van anderen, want niet iedereen woont naast een station. Als ik bijvoorbeeld naar mijn ouders ga, geraak ik vlot met de trein tot in Mechelen. Maar daarna zijn we afhankelijk van een lift van Mechelen Station tot OLV Waver. We kunnen ook wel een bus nemen, maar dat betekent een gigantische extra reistijd. Op dat vlak is er echt nog veel werk. Gelukkig vinden we meestal vlot een lift met de glimlach. (Waarvoor dank aan al die chauffeurs die ons al zijn komen halen)

Extra ademruimte (financieel, maar dus ook letterlijk).

We hebben serieus wat meer financiële ademruimte. Een auto is zoooooo duur, dat is echt ongelooflijk. Via het werk heb ik een gratis treinabonnement Gent-Kortrijk én een huurfiets. Mijn woon-werkverkeer is dus eigenlijk gratis geworden, terwijl het vroeger echt een aanzienlijk stuk van mijn loon opslokte. Met de fietsvergoeding kan ik sowieso de huur van de fiets in Kortrijk betalen. Echt gratis dus. Vroeger moest ik voor minstens 200 euro per maand tanken, een zware dobber. En dat is dan nog zonder de aankoopprijs, verzekeringen en onderhoudskosten. Bovendien ben ik nu veel fitter, want ik fiets bijna elke dag. Meestal niet op mijn thuiswerkdag, maar die begin ik standaard met een stevig ochtendloopje, dus dat is alvast gecompenseerd. Ik ben al een paar keer als waterkieken toegekomen, maar er zijn ergere dingen. Meestal vind ik fietsen gewoon heerlijk (Behalve met maxirokken helaas. Dat blijft toch een uitdaging)

Verlost. 

Ik voel me echt veel vrijer. Voor veel mensen staat een auto net gelijk aan vrijheid, maar ik vond het vooral een zwaar juk op mijn schouders. Ik ben dus blij dat we eindelijk de stap konden zetten. Voorlopig hebben we geen plannen om helemaal autoloos te worden, maar alle beetjes helpen, toch? We wonen natuurlijk ook in het centrum van de stad, waar je echt geen auto nodig hebt. Als we ons binnen Gent bewegen, is dat zoveel mogelijk met de fiets, te voet of met het openbaar vervoer. Gaat prima.

Ik ben geen autofan, absoluut niet. Maar ik wil het ding ook niet verketteren, want het blijft natuurlijk ook wel heel handig. Als er dingen vervoerd moeten worden, dan is dat hoogst onhandig met de fiets of trein. Jammer genoeg is het openbaar vervoer ook nog altijd een zwaar pijnpunt buiten de stadscentra, dus we blijven autogebruikers.

Maar vier maanden nadat we de nummerplaten er af gevezen hebben, heb ik echt nog geen moment spijt gehad. Geen moment. Het is misschien maar een kleine bijdrage, maar ik heb er deugd van.

Ik ben wel benieuwd naar jouw mobiliteit? Nog fietsfans? Of ben jij eerder een grote autoliefhebber? En vooral, hoe ga jij naar het werk?

(Ik droom ervan volledig met de fiets te gaan, maar daarvoor is Kortrijk NET te ver). 

The post Vier maanden zonder auto: een verslag. appeared first on Sofinesse.

Dat ging dan ook de positieve kant van mijn ontslag zijn: een         spectaculaire mobiliteitssprong voorwaarts.

Maar je weet hoe dat gaat. Plots ben je aan het solliciteren voor een toffe job in Kortrijk en voor je het weet zit je met een treinabonnement en twaalf kilometer aan daily biking. In de praktijk ben ik eigenlijk nog altijd even lang onderweg als vroeger. Al voelt het gelukkig wel helemaal anders met mijn neus in de wind op de fiets en met mijn neus in een boek op de trein.

Toch voelden de woorden “en je hebt vanzelfsprekend recht op een thuiswerkdag of twee halve thuiswerkdagen” voor mij meteen als een cadeau. Omdat ik er direct de praktische voordelen van inzag, al had ik toen nog niet kunnen inschatten hoe groot de impact voor mij ging zijn.

Ten eerste, ik ben thuis.

Dat is de plek waar ik het liefst van al ben, ik voel me daar goed. Uiteraard is het aangenaam om tussendoor eens een wasmachine in te steken en boodschappen op je eigen toilet achter te laten, maar er is meer. Ik merk dat door les te geven mijn eigen studentengewoontes weer komen bovendrijven. Ik studeerde vaak in bed en hardop, twee zaken die nogal _onpraktisch_ zijn in het staflokaal van journalistiek. Maar twee dingen die thuis wèl perfect lukken en mijn werk gigantisch ten goede komen. (Dus ja gasten, die laatste testen zijn kei hard onder een donsdeken verbeterd.)

Ten tweede, er zitten meer uren in dezelfde dag.

Ook al probeer ik mijn reistijd zo nuttig en aangenaam mogelijk in te vullen, het blijft natuurlijk wel een slordige twee uur per dag die ik ‘kwijt’ ben. Twee uur die ik er gratis bij krijg als ik thuis werk. Tel daar zeker nog een uur mentale rust bij. Want ik kan zonder problemen mijn kinderen naar school brengen en ik ben zeker op tijd om ze te gaan halen. Vaak ben ik wel nog niet klaar met werken, maar ik hoef me geen zorgen te maken ‘dat ik het niet zal halen’. Ik haal het sowieso.

Ten derde, ik ga als een speer.

Ik had op voorhand eigenlijk niet kunnen inschatten hoeveel ‘beter’ ik werk als ik alleen ben, in een fijne omgeving. Op dit moment is het zelfs zo dat ik veel werk (on)bewust doorschuif naar mijn thuiswerkdag, omdat ik daar simpelweg veel meer gedaan krijg. Dingen die serieus wat denkwerk vragen, gaan thuis twee keer zo snel. Mijn lijstje ‘dat is meer iets voor als ik rustig thuis kan werken’ wordt daardoor steeds langer. Om heel eerlijk te zijn, heb ik op dit moment thuiswerkdagen tekort. Die worden dan vaak zelf gecreëerd in het weekend, maar dat is het toch ook niet helemaal.

Toen ik de eerste keer hoorde over de thuiswerkdag, ging ik er van uit dat het die ene dag in de week zou zijn dat ik wel mijn kinderen van school kon halen. Die ene dag dat ik over de middag zou kunnen gaan zwemmen of lopen.

Maar je voelt me al komen, voorlopig draait het een beetje anders uit. Gisteren wilde ik bijvoorbeeld eigenlijk beginnen met een loopje, maar ik keek naar de berg werk en liet dat plan varen. Gelukkig gaat het volgende academiejaar helemaal anders zijn, want dan heb ik het vast allemaal kei hard onder de knie (not, knipoog)

Toch wil ik graag even lyrisch worden over thuiswerken. Ik vind het fantastisch. Heerlijk. Geweldig. Gigantisch efficiënt.

Pas op, ik begrijp dat het niet kan in elke job. Ik kan de studenten ook niet allemaal in mijn living steken bijvoorbeeld en ik kon vroeger ook geen radio maken zonder de studio. Bovendien is het ook echt belangrijk en fijn om je collega’s te zien en te overleggen waar nodig, maar het is een welgekomen afwisseling.

Ik hoorde onlangs iemand vertellen dat in het West-Vlaamse familiebedrijf waar zij werkte, thuiswerken compleet ondenkbaar is. Elk kwartier dat je vroeger naar huis gaat om de een of andere reden, moet gecompenseerd worden met een kwartier vroeger beginnen. Ook als je die week al verschillende overuren hebt staan die nooit of te nimmer vergoed of gecompenseerd worden. Net als de verhalen van thuiswerkers die constant gecontroleerd worden door hun werkgever met een stroom aan telefoontjes en paniekmails als er niet binnen de vijf minuten niet gereageerd wordt. Terwijl niemand zich daar vragen bij stelt als je binnen het bedrijf aan je bureau zit.

Ik vind dat jammer. Waarom is er soms zo een immens gebrek aan vertrouwen? Waarom zouden we massaal in de file gaan staan om werk te doen dat je even goed thuis kan doen? Is het niet vooral belangrijk dat de output er is, dat je doet wat er van je verlangt wordt – het maakt toch helemaal niet uit hoe en wanneer je dat doet?

Om maar te zeggen dat ik heel blij ben dat ik af en toe mag thuiswerken. In drukke weken is het absoluut mijn favoriete dag. Mijn inhaaldag. De dag waarop ik kei hard werk, maar tegelijk ook een soort rust vind.

Cause you know, there’s no place like home.

***

(En omdat het een ode is, heb ik ook even een ode geschreven:)

Ode aan het thuiswerken

Ik sta niet in de autorij

Ik verlies geen tijd

Mijn eigen toilet is altijd nabij

Aan mijn blote voetjes ligt tapijt

Mijn bureau heeft een vers bloemenboeket

Maar de laptop wordt ook wel eens in de zetel gezet

Vertel het tegen niemand, maar soms werk ik zelfs in bed

Er zitten meer uren in een dag

of zo lijkt het wel

Boertjes en protjes laten mag

En het combineert ook beter met mijn huishoudspel

Extra punten ook voor comfy kleren

En voor mijn eigen agenda beheren

Ongewassen haar kan ook niemand deren

Ik zou het nog vaker willen doen

Als dat kan en mag

Ik geef mijn werkgever een dikke zoen

En kijk alvast uit naar mijn volgende thuiswerkdag.

The post Ode aan het thuiswerken. appeared first on Sofinesse.

Eigenlijk is er maar één groot nadeel: dat ik geen radio meer kan maken. Dat steekt echt enorm. Ik mis het om in de studio te stappen en de fader omhoog te schuiven. Ik mis the buzz die rond het radiomaken hangt. Ik mis de drive van een live uitzending. Ik mis het spelen met mijn stem. (Maar ik blijf uiteraard wel beschikbaar voor stemopdrachten!) – ik mis…de radio.

Maar dit gezegd zijnde: bijna alle andere dingen zijn een grote verbetering. Ik kan zelfs een aantal zaken opnoemen die spectaculair veranderd zijn:

• De mobiliteit: eindelijk ben ik verlost van dat vervelende autorijden. Vreugdedansje! De auto vliegt trouwens echt buiten binnenkort, hij is verkocht. Nochtans had ik gezworen alleen nog in Gent te werken én ben ik eigenlijk even lang onderweg als vroeger, maar het voelt totaal anders. Het fiets-trein-fiets-verhaal is echt een stuk aangenamer.
• De vergoeding: ik vind het een geweldige verademing om met openbare barema’s te werken. Het is officieel, het is voor iedereen hetzelfde. Dat hele spelletje in de privé waarbij het geheim is hoeveel je verdient, dat paste gewoon niet bij mijn (open) persoonlijkheid. Hier is het bijvoorbeeld niet mogelijk om dingen te verzilveren waar je geen recht op hebt, gewoon omdat je een goede onderhandelaar bent (wat in de privé vaak wel zo is). Voor mij werkt dit veel beter. Ik ben er gewoon heel content mee.
• De vakantie: Jeej! Laten we daar niet onnozel over doen, want die zijn er dus wel (meervoud, yeah baby). Ook al ben ik er nu al achter dat die periodes echt wel gebruikt worden om voor te bereiden: ik ben wel thuis. Ik heb officieel vakantie. En pak meer dan vroeger zelfs. Dankuwel.
• De collega’s: Er zijn een paar mensen van mijn vorige job(s) die heel diep in mijn hart zitten (die weten dat ook), maar het is toch een enorme bevrijding om niet constant in een concurrentiesfeer te zitten. Komt daar nog eens bij dat ik toevallig ook in het allertofste team van heel Howest terechtgekomen ben. Dat is iets met een gat en boter, denk ik.
• Thuiswerken: dat was natuurlijk praktisch redelijk onmogelijk op mijn vorige job, maar hier heb je recht op 1 thuiswerkdag (of 2 halve dagen). Dit blijkt zo goed te werken voor mij, dat ik er nog een aparte blog over ga maken. Een ode aan het thuiswerken. Want hallelujah.

Iedereen is blijkbaar ook heel blij dat ik niet meer in het midden van de nacht uit mijn bed moet. Ik kan niet zeggen dat het onaangenaam is om heel wat dagen tot 6u of 6u30 te kunnen slapen, maar eigenlijk heb ik het er wel moeilijk mee. Ik kon de voorbije jaren (door mijn belachelijk vroege vertrekuur) vaak aan de schoolpoort staan, en dat lukt nu niet meer. (Ik kan Basiel en Felix nu wel soms brengen, maar eerlijk is eerlijk, dat vind ik minder leuk.) Ik ben gewoon een ochtendmens, dat zal niet meer veranderen. Lesgeven tot 17u45 vraagt veel van mij. Ik kom tegenwoordig vaak pas binnengewipt als zij al aan het tanden poetsen zitten, en ja, ik vind dat best lastig. Maar gelukkig wordt dat gecompenseerd met de nodige vakantie (*steekt tong uit*)

En dan heb ik het nog niet over het allermooiste: die jonge gasten. Die bende die aan het begin staat van zoveel. Die naast de typische studentenkwaaltjes ook echt barsten van het talent, de humor, goesting en ambitie. Niet allemaal, maar toch (*knipoog*). Het is fantastisch om hen warm te maken voor het werkveld en mijn bagage door te geven. Ik loop hier nog maar een paar weken rond, maar die studenten zitten toch al in mijn hart.

Lap, ik ben weer mensen in mijn hart aan het stoppen. Dat is geen goed idee zekers?

The post Hashtag newjob. appeared first on Sofinesse.

De slag was ongemeen hard. De wonde is nog steeds gapend en op bepaalde momenten gutst het bloed eruit. Het werd totaal zwart voor mijn ogen, maar gelukkig kleurde mijn gezin en omgeving de dag. Telkens weer.

Het was vroeg om zo hard voor een nieuwe uitdaging te gaan. Je energie openstellen terwijl je nog volop bloed aan het deppen bent, is niet gemakkelijk. Maar tegelijk hoef je daardoor niet constant aan de pijn te denken.

Ik zou kunnen zeggen dat een universumstem fluisterde dat ik deze kans moest grijpen, maar er werd veel luider geroepen.

Een halfjaar later is het leven totaal anders. Warm opgenomen in een nieuwe omgeving. Hard uit mijn comfortzone getrokken. Intellectueel uitgedaagd. Nieuwe zijden aan mijn parallellogram ontdekt.

De wind waait door mijn leven. De luchtstroom kriebelt, duwt, stuurt, vecht tegen en streelt. Ik weet niet naar welke windstreek.

Vandaag is nu. En nu sta ik vandaag hier. Met open armen, met volle teugen. Met trots. Met studenten. Morgen zal ik er weer staan. Maar ik weet nog niets over volgend jaar. Wind kan draaien, of gaan liggen.

Het is waar. Als er ergens een deur toeslaat, gaat er elders een raam open.

Met een open raam voel je met wat geluk de wind op je gezicht.

Misschien zelfs wat zon.

The post Panta Rhei appeared first on Sofinesse.