Voilà, het hoge woord is eruit. Het concept is sharing en om in de anglofiele sfeer te blijven: it sucks. Want ga je niet op restaurant om een keertje niet uit dezelfde pot te moeten eten én om helemaal zelf te kiezen wat er op je bord komt, ook als jouw smaakvoorkeuren omgekeerd evenredig zijn aan die van je tafelganger(s)? 

Waarschijnlijk heeft Kamal Karmach het berekend voor Andermans Restaurantzaken en zorgt het sharing concept voor meer winst op het einde van de rit. Fair enough, de horecauitbater mag van mij meer dan zijn boterham verdienen. Maar dat hele restaurantgebeuren draait wel grotendeels om gezelligheid. Het kan toch niet de bedoeling zijn dat je kapot gaat van de stress omdat er maar drie hapjes op dat handgedraaide keramische bordje liggen terwijl je met vier mensen aan tafel zit? 

Pas op, het kan ook zo verschrikkelijk lekker zijn dat je het concept kan vergeten. Zo had ik twee keer de eer om in Door 73 te gaan eten (van Marcello Ballardin) . Dat was zo ongelooflijk lekker dat ik het hem vergeef dat er niet van elk hapje genoeg was. Toen waren er ook zoveel verschillende gerechten dat het uiteindelijk echt wel meer dan voldoende was. En zei ik al overheerlijk?

Maar het kan ook serieus fout lopen. Zo ging ik vorig weekend met vijf vriendinnen naar een fancy rooftopbar. Je weet wel, zo’n plek waar de cola zero naar de prijs van een glas wijn neigt omdat je hem opdrinkt met een prachtig uitzicht over Gent. Dat je de locatie betaalt is nog te begrijpen, maar dat je afgezet wordt omdat je voor het (sharing!) menu gaat is dat niet. 

Op de kaart kon je kiezen tussen zelf je (sharing!) hapjes te selecteren of voor het menu te gaan. Dan kreeg je ofwel een selectie van 5 hapjes (50 euro pp) ofwel 7 hapjes (65 euro pp). Sidenote: om je hippe kont op het rooftopterras te mogen begeven, moest je minimum dat laatste consumeren. Gelukkig met dranken inbegrepen. En laat ons eerlijk zijn, met cola zero’s met de prijssterallures van een witte wijn, zit je daar snel aan. 

Omdat we al wat bordjes hadden zien passeren, gingen we voor de zeven gangen. Want het is niet de bedoeling dat je na de sharing maaltijd nog naar de frituur moet hollen omdat je met honger achterblijft. Volgens de kaart waren alle hapjes voor twee personen bedoeld. Ondanks het feit dat wij met zijn vijven waren, kregen we toch telkens maar twee bordjes (voor vier personen dus). Gingen ze er vanuit dat het vijfde wiel aan de wagen zich wel kon troosten aan de overschotjes? Ze dachten waarschijnlijk dat we het niet zouden merken. 

Het was ook echt gezellig en we lieten het los. De schaamhapjes (“Wil jij het laatste nog?”) werden eerlijk verdeeld, mogelijks geholpen door de rijkelijk vloeiende wijn met de prijssallures van vloeibaar goud. Maar gelukkig wel met een rooftopview! 

Toen bleek de zevende gang (het dessert) maar niet te komen. We zagen dat de halfopen keuken al aan de opkuis begon, maar onze millefeuille was nog altijd niet gepasseerd. Uiteindelijk vroegen we of er misschien iets misgelopen was, waarop er aan onze eerlijkheid werd getwijfeld. 

Tot twee keer toe kregen we de vraag of we toch al niet een soort cake hadden gekregen, want volgens hun boekhouding hadden wij dat al opgesmikkeld. Aangezien er ook al eens met een drankplateau serieus was gemist, kan ik wel ergens snappen waar het fout is gegaan, maar een dessert waarvoor je betaalt, moet ook gewoon op tafel komen. Punt. (En op dat punt hadden we echt nog niets gesmikkeld van dat dessert)

Uiteindelijk kregen we drie dessertjes voor vijf personen. Vreselijk, want wie wil er nu aan hogere wiskunde doen tijdens het eten ipv gewoon heerlijk te genieten? Al hadden we toevallig wel tijd om te rekenen, want we moesten toch heel lang wachten op onze millefeuille. En wat bleek? We zijn serieus in’t zak gezet. Want de hapjes afzonderlijk bestellen was in totaal 7,5 euro pp goedkoper dan voor het menu te gaan! Met potverdorie identiek dezelfde hapjes. En als we dat hadden gedaan, hadden we misschien wel echt eten gekregen voor vijf ipv vier personen? 

Enfin. Sharing dus. Iets wat we al eeuwen doen met patatten en boontjes uit de casserole en voor elk gezinslid een blinde vink. Of met een grote pot spaghetti waar iedereen naar hartelust uit kan scheppen en die je zeker niet met honger achterlaat. Sharing doen we thuis jongens, op restaurant mag het weer naar het concept van weleer: je betaalt een flinke klets extra omdat je het niet zelf hoeft te maken, omdat je niet zelf hoeft af te wassen en omdat er iets lekker op je EIGEN bord ligt. Dat mag gerust handgedraaide keramiek zijn, daar doen we niet moeilijk over. 

Maar let op. Als je vraagt of ik je sharing concept al ken, zou het wel kunnen dat ik dat bord naar je kop gooi. 

The post Kent u ons concept al? appeared first on Sofinesse.

De wagon is het nieuwe vol, want er zijn geen lege plekjes meer vrij die in 2020 in de categorie “coronaveilig” vallen. Ik zit alleen op een duoplek, mijn zware rugzak en kolftas als buddy. 

De gedachten razen voorbij, net als de lintbebouwde achtertuintjes. Het is vol, het is veel. 
Steeds vaker kan ik niet geloven dat we echt in deze situatie zitten. Dat we bij elke beweging moeten nadenken of dat wel kan. Of dat wel mag. Dat we moeten afwegen voor wie we onze voordeur nog kunnen en mogen openen. Dat we minder dan een hand nodig hebben om de mensen te tellen die nog in onze armen mogen. Dat we moeten tellen.

Het zijn hier zware jaren geweest. Dat zindert nog na, dat is zeker. Maar nu is het voor iedereen zwaar. Ik weet soms niet of ik nu net sterker of zwakker in mijn schoenen sta door alles wat er gebeurd is. Want ik blijf vrij hard doorlopen, maar soms ben ik bang van het traumamijnenveld waarop mijn run zich voltrekt. 

Ik wil er helemaal zijn voor mijn kinderen, want zij waren stuk voor stuk een heel bewuste keuze. Hun fundamenten worden nu gelegd. Er is een warm nest (dat durf ik echt te zeggen), maar er is ook veel gehol en gedoe. Het kaartenhuisje heeft soms maar een kleine tik nodig (één kindje ziek en niet naar de opvang, help) om eventjes in elkaar te storten. 

De work life balance komt mijn oren uit. Want het ligt niet aan mijn werk, of mijn drie kinderen, of de onderbroken nachten, het ontplofte huishouden, de verbouwingen of het vallen van de bladeren. Het ligt aan de hutsepot. Het ligt aan de combinatie van dat alles. Het zijn veel ingrediënten voor een beperkte kookpot. Soms dicht bij het kookpunt. 

Ik ben gefrustreerd omdat ik er niet kan zijn voor mijn kroost op de manier dat ik zou willen. Ik ben gefrustreerd omdat mijn eigen projecten als eerste sneuvelen. God weet hoe lang ik al een podcast probeer te maken, maar hoe dat gewoon niet ingepast geraakt. Jezusmina hoe hard droom ik er van om eindelijk dat boek te schrijven, en daar dan ook nog een uitgever voor te vinden. Om in de verte nog maar te zwijgen van de lokroep van het podium. Theater, microfoons, camera’s. Ik mis het. 

Ik zou ook heel graag eens even met mijn lief verdwijnen. Ik zou me graag verliezen in een vrijpartij of een ochtendknuffel, zonder altijd die extra waakzaamheid op te zetten. Of zonder gestoord te worden. Maar tegelijk vind ik die kleinste spruit nog veel te klein om uit te besteden. Dat is geen meerwaarde voor haar, alleen voor ons. En dat is niet eerlijk in mijn hoofd.

Zie je. Het is mijn schuld. Ik wil vast te veel. Ik ben geen baas over mijn eigen tijd, wat geweldig hip schijnt te zijn (maar ja, hip was ik toch nooit). Het probleem van mijn generatie, toch? Ik wil per se full time werken om per se dat huis afbetaald en verbouwd te krijgen. Ik wil per de drie kinderen waardoor het toch normaal is dat er voor mezelf geen gram (enfin, wel the instaGRAM, insert knipoog) meer overblijft. 

Ik weet het niet zo goed. Of dat nu allemaal mijn eigen schuld is, of toch niet helemaal. Ik weet niet of dat er toe doet. Ik weet ook niet, of ik nu eigenlijk goed bezig ben of net kei hard niet. Het hangt er vast van af vanuit welk (economisch?) standpunt je het bekijkt.

Wat ik wel zeker weet: ik ben niet zot van hutsepot.

The post Hutsepot. appeared first on Sofinesse.

Komen we bij een ander punt. Blijkbaar is het not done om iets te zeggen over de negatieve kanten van een zwangerschap. Want je mag toch alleen maar superblij zijn dat het toch gelukt is met dat wondertje. Want er zijn mensen die al jaren proberen en helemaal geen kinderen kunnen krijgen. Want je moet toch gewoon dankbaar zijn om wat je hebt en voor de rest je mond houden om anderen niet te kwetsen.

Kijk, ik ga daar kort over zijn. Het leven is wat het is. Er is altijd iets dat erger is, er is altijd iemand die zich mogelijk gekwetst zal voelen bij dingen die op geen enkele manier zo bedoeld zijn. Je kan daar onmogelijk altijd rekening mee houden. Want wat het juiste is voor de ene, is dan misschien exact het foute voor de andere. En er gaan altijd mensen dood, het ergste van het ergste. Ik weet dat, ik voel namelijk elke dag een leegte en groot verdriet.

Wil dat dan zeggen dat we de kleine pijntjes niet meer mogen uitspreken? Nee toch?

Ik gooi mijn veel op mijn stories, vaak zoals het komt/gebeurt/door mijn hoofd schiet. Misschien vind je me zagen, klagen of een regelrechte trut. Dat is jouw goed recht. Maar ik heb het nog al gezegd, je hoeft het helemaal niet mee te lezen. En ondanks alles probeer ik met de nodige humor en kracht in het leven te staan. Het lijkt allemaal vergeten, maar verwerken doe je dit allemaal niet. Overleven wel, zoals Manu Keirse zegt. Of dat toch proberen.

Ik ben nu zwanger: 23 weken en 5 dagen. Ik vind het fantastisch, want ik heb ongelooflijk hard naar dit kleine mensje verlangd. We zijn ongelooflijk dankbaar voor dit lichtpuntje in een extreem donker jaar.

Maar ik ben niet akkoord dat ik dan maar al de rest er zomaar – zonder morren – moet bijnemen. Weet je, de eerste dagen na de dood van mijn broer, heb ik niets gegeten. Eten viel serieus van de prioriteitenlijst en ik voelde ook geen honger. Maar toen ik uiteindelijk iets in mijn mond stak, kon ik wel nog altijd zeggen of dat lekker was of niet. De boterkoek die ik at, was eigenlijk al een dag of twee te oud. Mag je dat soort dingen niet meer voelen of zeggen omdat er iets ergers is gebeurd? Ik dacht het niet. Weet je dat er in het grootste verdriet vaak ook veel gelachen wordt? In elke situatie zit humor, ook als je hoofd ontploft van de tranen.

Dus ja, dat zwanger zijn is soms lastig. Ondanks het feit dat ik dit helemaal wilde.

Er is namelijk voor de derde keer deze zomer een officiële hittegolf. Om maar iets te zeggen. Lastiger met een dikke buik, feit.

Ik word dikker en ik weet dat dat de bedoeling is, maar ik vind dat toch niet gemakkelijk. Als ik plots op 3 dagen tijd 1,5kg ben bijgekomen, dan voel ik me daar niet goed bij. Ik eet absoluut niet voor twee, integendeel, want eten bezorgt me nog altijd heel erg veel last. Maar ik heb mijn lijf altijd te dik gevonden (wat volgens de BMI waarden ook helemaal klopt, echt een feit). Als ik me door de hitte nog logger voel dan anders en ik spreek dat uit, dan maakt me dat geen ondankbaar onmens. Maar gewoon een mens.

(Ik weet ook dat bijkomen erbij hoort. Maar er zijn toch mensen die nauwelijks een paar kg dikker worden en er zijn er die een hele cementzak bijkomen. Dus het hoort er gewoon niet voor iedereen bij, dat is gewoon zo.)

Ik kan maar weinig voedsel echt goed verdragen. Bijna alles wat ik eet, moet ik me daarna bekopen. Met zuuraanvallen, met misselijkheid, met nog amper kunnen bewegen omdat ik al dagen niet meer naar de wc ben kunnen gaan. Dat hoort erbij, maar ik spreek het ook even uit. En ik ga me daarvoor niet excuseren.

Ik fiets en trein naar mijn werk, met een zware rugzak. Ik ben er zo hard als ik maar kan na een heerlijke vakantie weer ingevlogen. Ik ben niet ziek, maar ik ben wel zwanger. En het is verdorie niet evident om met een bolle buik alle taken af te handelen die thuis en op het werk van mij verwacht worden. (Zeker niet in een hittegolf) Maar ik doe het. En soms helpt het wel een keertje om daarover te zagen. Of eens extra hard te zuchten. Ik heb een druk semester voor de boeg op school, in combo met een lijf dat zich in redelijk tot heel zwangere toestand bevindt. Het is niet omdat ik dit kindje wilde, dat ik de vermoeidheid niet voel.

(By the way: Ik zou het verschillende mannen wel eens willen zien doen, haha. Misschien dat er dan eindelijke betere regelingen geboren zouden worden? Als mannelijke politici een zwangerschap ook eens aan de lijven zouden ondervinden, je zou nogal eens iets zien)

Ik kan nog wel even doorgaan met kleine kwaaltjes (ik.zeg.niks.over.aardbeien), maar ik weet dat ik die even snel weer vergeten zal zijn als ze gekomen zijn. Maar is het soms zwaar om nu zwanger te zijn? JA! Ben ik daar een halve seconde minder dankbaar om? NEE! Heb ik het recht om dat uit te spreken? JA.

Het is ook niet omdat die baby ongelooflijk gewild is, dat er geen pittige periode aankomt he. De kraamtijd, met nog twee andere gastjes, dat zal vermoedelijk niet van de poes zijn. De opstart van de borstvoedingen, de nachten zonder slaap. Beware voor nog meer gezaag. Insert knipoog.

Ik zal het opnieuw uitspreken. Want dat is het leven. Relativeren is gezond, en doe ik al elke dag met hopen. Want er zal altijd iets zijn dat erger is. Maar dat betekent niet dat de kleine pijntjes onder de mat geveegd moeten worden.

Want het leven schakelt constant tussen klein en groot(s).

Sorry not sorry.

The post Het kleine pijntjes / grote pijntjes – taboe. appeared first on Sofinesse.

Mijn vorm: bonkende hoofdpijn. Meestal langs de linkerkant. Draaglijk zolang ik niet beweeg, compleet ondraaglijk als ik bijvoorbeeld voorover moet buigen. Andere bewegingen lukken dan alleen heel traag en met toegeknepen ogen. En toen kwam er nog aura bij.

De eerste keer was dat heel akelig. Ik had geen idee wat er gebeurde, maar op een paar minuten tijd was ik mijn zicht verloren. Eerst een klein vlekje (zoals bij een foto met flits), maar al snel een compleet spinnenweb. Lezen is gigantisch moeilijk tijdens zo’n aanval en het kan tot een uur duren. Als het mogelijk is, ga ik met gesloten ogen op mijn zij liggen tot het voorbij is. Maar de laatste aura-aanval was op de trein, dan is dat nogal moeilijk. Dat was echt hopen en bidden dat ie op tijd over zou zijn.

In ongeveer de helft van de gevallen volgt er meteen bonkende hoofdpijn op een aura. In de andere helft komt die niet (hoera!) of uitgesteld. Maar niet elke migraine-aanval begint met aura, soms is er ook ‘gewoon’ hoofdpijn.

Ik heb ook een belachelijke overgevoeligheid aan licht. Mijn lief lacht mij daar gigantisch mee uit en vindt dat ik het probleem alleen maar erger maak door zo vaak een zonnebril te dragen, maar hij voelt niet wat ik voel. Als het licht te hard binnenkomt, dan krijg ik echt instant hoofdpijn. INSTANT, echt verschrikkelijk. Het lijkt alsof er iemand met zijn volle gewicht op mijn ogen duwt en de druk in mijn voorhoofd stijgt. Met de juiste zonnebril (dat is er helaas maar ene, een lelijke sportzonnebril van Decathlon), kan ik het tegenhouden. Maar zonnebrillen die langs boven licht doorlaten, zijn eraan voor de moeite. Ik hou het geen twee minuten uit. Pijn, echt enorme pijn.

Ik zie er dus vaak belachelijk uit. Putje winter, zelfs bij regen, fiets ik meestal met zonnebril. Soms komt de pijn door de zon, maar ook de strafheid van het daglicht kan echt te hard zijn. Om nog maar te zwijgen van die ene spot in de yogales, die mij bij bepaalde houdingen in het gezicht schijnt en me compleet misselijk maakt. Als ik alleen thuis ben, doe ik dus vaak het rolluik naar beneden. Want anders schijnt de zon binnen, en dat moet ik in mijn huis met zonnebril zitten.

De laatste tijd zijn de aanvallen veel frequenter. Niet altijd even intens, maar zoveel vaker. Waar ik vroeger misschien één keer per maand echte hoofdpijn had, moet ik er nu vaak meerdere keren per week tegen vechten. Dinsdag werd ik wakker en nog voor mijn ogen open waren, was die druk er al. Ik kan het u zeggen, dan spring je niet gezwind uit bed. Dan is het vechten.

Ik heb medicatie lang afgezworen. Voor de geboorte van Felix had ik zelfs nog maar amper een Dafalgan genomen in mijn leven. Ook bij die bonkende hoofdpijn dacht ik daar niet aan, ik vond het gewoon flauw om daarvoor een pilletje te nemen. Bovendien helpt het ook niet echt, dus never mind.

Maar nu is functioneren echt te moeilijk geworden. Als ik niet af en toe paracetamol neem, Excedryn of Naproxen, dan kom ik gewoon de dag niet door. Al zijn er ook dagen dat het gewoon niets helpt. En eerlijk is eerlijk, zelfs zonder hoofdpijn is het vaak al moeilijk om de dag door te komen. Maar ook: misschien is het niet erg genoeg, want ik ben nog geen enkele dag in mijn leven echt geplooid voor deze kwaal. Als er van mij verwacht wordt dat ik er sta, dan sta ik er.

Door de operatie aan mijn baarmoeder heb ik even de pil moeten nemen, dat was een drama. Toen waren de aanvallen zo fel en zo kort op elkaar, dat was gewoon niet menselijk. Nu is het iets beter, maar de aanvallen zijn nog steeds heel frequent.

Ik ben er eigenlijk nog nooit mee verder gegaan, omdat het me zo’n kwaal lijkt waar je toch niet veel aan kan veranderen. Waar dokters zelf geen raad mee weten of het niet helemaal serieus nemen. Maar misschien is dat een vooroordeel van mezelf.

Het zou ook kunnen dat mijn lichaam me iets duidelijk wil maken, maar ik kan zelf ook wel bedenken dat ik eigenlijk rust nodig heb. Het is bijna een jaar geleden dat ons afscheidsthema begon te lopen, en sindsdien is er nog geen ruimte geweest om iets te verwerken. Anderzijds weet ik niet of rust de migraine echt zou kunnen wegnemen, want ik denk dat er ook een sterke hormonale ondertoon mee gemoeid is.

Het positieve punt blijft wel dat ik nooit moet overgeven. Ik heb namelijk een overgeeffobie, dus chanceke. Het negatieve punt is dat het steeds moeilijker wordt om ermee te leven.

Stomme (hoofd)pijn. Nog patiënten in de zaal? Hoe heb jij ermee leren leven? Of zelfs een oplossing gevonden?

The post Mijn migraine. appeared first on Sofinesse.

De eerste uren na het vreselijke nieuws was ik in een soort nuchtere, praktische modus. Ik voelde dat ik meteen naar mijn ouders moest, maar ging er op een vreemde manier van uit dat ik daar ook niet echt nodig was. Dat ik de volgende dag weer op post zou zijn op mijn werk, want uiteindelijk kan je toch niets meer aan de zaak veranderen. He is gone, en dat zal morgen ook nog zo zijn.

Ik werd opgehaald door een nonkel, het was al bijna middernacht toen ik mijn ouderlijke huis binnenstapte. Ik denk dat ik daar pas voor het eerst een klein beetje besefte wat er gebeurd was. Iedereen was daar, iedereen was compleet van de kaart. De sfeer die daar hing, daar kan ik nooit woorden voor vinden.

Nochtans was ik even daarvoor nog in een heldere, praktische modus. Ik rondde dringende dingen af voor het werk, bracht mensen op de hoogte en geloofde echt dat ik een dag later weer op post zou zijn. Maar dat was allemaal voor ik binnenstapte en het verdriet voelde toeslaan, ook bij mezelf.

Ik hoop dat niemand het ooit hoeft te voelen, maar de eerste dagen zijn zo verschrikkelijk belangrijk en intens. Zodra ik in de afscheidsbubbel was gestapt, was het onmogelijk om daar uit weg te gaan. Zelfs naar de bakker was te ver, ik wilde iedereen vasthouden. Het was belachelijk naïef om te denken dat ik zou kunnen werken, dat ik op de een of andere manier zou kunnen functioneren. De eerste dagen heb ik zelfs amper iets gegeten. Op planeet afscheid voel je dat niet, op planeet afscheid is daar geen ruimte voor.

Je kan je niet inbeelden hoe groot zo’n klap is en hoeveel dingen er geregeld moeten worden. Ik heb dat voor een groot stuk op mij genomen. Ik heb de brief gemaakt, het afscheid in elkaar gestoken, het kaartje gemaakt. Dat zijn dingen die moeten gebeuren, dingen waar ik ook goed in ben, maar die tegelijkertijd nog nooit in mijn leven zo moeilijk zijn geweest. Normaal vloeien de woorden er zo uit, maar toen was het anders. Ik was redelijk ‘sterk’ tot ik mijn tekst voor de begrafenis moest schrijven. Op dat moment kreeg ik een gigantische boks. En sinds dat moment bleven de stompen komen.

“Dat is 1 werkdag, voor een bloedverwant in de tweede graad die niet onder hetzelfde dak woont. Dit is te staven met een kopie van het overlijdensbericht.”

Dat was de uitleg die ik kreeg van de personeelsdienst. Mijn broer had zich net van het leven beroofd en van de wet mocht ik alleen de dag van de uitvaart ‘thuis’ zijn.

Ik zal hoe zeggen hoe dat voelt, beste wet. Alsof het niet bestaat, alsof hij er nooit is geweest, alsof rouwen iets is wat niet mag of voor zwakke mensen is. Want uit alle hoeken hoor ik nog steeds “neem je tijd”, maar de maatschappij bedoelt iets anders. De maatschappij bedoelt dat het economisch niet verantwoord is om afscheid te nemen. Doe maar gewoon door, het brengt toch niemand terug.

Ik heb uiteindelijk negen volle werkdagen totaal niet naar mijn gloednieuwe job omgekeken. Daarna ben ik thuis begonnen met werk in te halen. Het lukte me toen echt niet om me in de grote, boze buitenwereld te begeven. Ik kon amper ademen in mijn cocon, ik kreeg totaal geen lucht daarbuiten. Maar ik ging dapper aan de slag. Nog een week later ging ik echt weer voor de klas staan. Dat was een onmogelijke berg, maar ik klom erover. De examens kwamen er aan, ik wilde niemand in de steek laten, ik wilde er zijn voor mijn studenten.

Vandaag zijn we twee maanden verder. De fantastisch gewaardeerde stroom kaartjes is gestopt, de berichtjes sterven uit, het begrip dwarrelt weg. Ik snap dat mensen het vergeten of zichzelf geen houding weten te geven, maar voor mij (en de rest van mijn omgeving) staat de wereld nog steeds stil. En ik moet nog steeds elke dag door. Verder. Voort. Door.

Eén dag rouw van de wetgever, dat is zo ziekelijk triestig dat ik er bijna moet om lachen. Voor een geboorte zijn er tal van systemen, voor rouw is er niets. Uiteraard zijn er oplossingen, je bent dan wel ‘ziek’ volgens de dokter. Iets wat eigenlijk al vreselijk gewrongen aanvoelt, want ‘ziek’ ben je niet. Ziek van verdriet misschien wel, maar daar bestaat een woord voor: rouw.

Alleen is ‘rouw’ geen term in het woordenboek van deze maatschappij.

Ik hoop dat we daar echt verandering in kunnen brengen. Want er is maar één zekerheid als je geboren wordt: je gaat ook dood. Dus dat zou wel een deftige plaats mogen krijgen in onze maatschappij. Meer dan een dag, want los van de mentale klap heb je gewoon veel meer tijd nodig om alles te regelen. Voor mezelf kan ik alleen maar hopen dat mijn dapperheid later niet in mijn gezicht ontploft. En dat iemand met bepaalde politieke armen dit leest, zodat er misschien eens iets beweegt en rouw een lemma mét tekst wordt.

The post Wettelijk één dag. appeared first on Sofinesse.

Sinds de zwangerschap van Felix zit migraine helaas in mijn pakket. Het begint vaak met spinnenwebben voor mijn ogen, daarna volgt steevast bonkende hoofdpijn langs de linkerkant. Ik weet ondertussen hoe ik ermee moet omgaan en ik kan het doorgaans wel de baas.

Maar de afgelopen dagen bleef het maar zeuren. Niet zo bonkend als anders, maar minstens even vervelend én op de vertrouwde plaats. Voor het eerst in mijn leven sloop Dafalgan zelfs in mijn handtas, omdat het me anders gewoon niet lukte om de dag door te komen.  Sinds diezelfde tijd moet ik ook zoeken naar mijn libido (terwijl dat met een ‘normale’ Sofie heel prominent aanwezig is) en voel ik me vlakker en neerslachtig.

Het was pas toen ik een uur alleen in de auto zat, de regen tegen de ramen tikte en de straatverlichting ritmisch voorbij danste – dat ik de puzzel legde. Zouden al deze “vage” klachten misschien komen door die pil? Kan dat?

Als ik mijn mailbox mag geloven wel. Ik vroeg het gisteren op mijn instastories en de respons was echt niet normaal.

“Ik neem niets meer van anticonceptie, en voel me zoveel beter”.

“Ik pak al 9 jaar de pil niet meer, bevrijdend.”

“Ja hoor, laag libido, stemmingswisselingen, migraine, schommelingen…”

“Was een killer voor mijn libido”

“Libido down, droogte down under, stemming ook down. Alles down eigenlijk”

Het is maar een mini-greep uit tientallen reacties. De verhalen bleven maar komen, met deze constante: libidoverlies en hoofdpijn.

Ik kan er statistisch niets mee bewijzen, maar er waren ook drie vrouwen die me lieten weten dat ze absoluut nergens last van hebben. Blij voor hen! (Maar sorry, verwaarloosbaar tgov. alle negatieve reacties)

Ik heb zelf ook meer dan tien jaar in dat team gezeten. Ik heb me nooit vragen gesteld bij de pil die ik tijdens mijn puberteit kreeg voorgeschreven om (samen met Roacutanne) mijn zware acne te onderdrukken. Ik denk oprecht niet dat ik daar echt last van had.

Op een bepaald moment in 2011 begon ik geen nieuwe strip en vijf seconden later was Basiel daar (of zo leek het toch). Na zijn geboorte kreeg ik een minipil voorgeschreven waar ik ongelooflijk veel last van had. Toen ik daarmee naar de gynaecoloog trok, zei die doodleuk dat ik dan misschien beter met borstvoeding kon stoppen. Wat ik helaas – dit schrijf ik nu met tranen, toen wist ik niet beter – ook deed. Die vreselijke minipil (Cerazette) was niet het enige wat mij toen over de streep trok, maar het speelde wel zwaar mee in de beslissing om poedermelk in huis te halen. Ik zou ‘shame on me’ willen zeggen, maar ik was compleet onwetend (toen helaas ook over borstvoeding). Shame on de gynaecoloog die zoiets durft te zeggen, dat wel.

Na Felix was ik op zoek naar iets anders. Want zodra ik die baby van 4,7kg eruit geperst had, voelde het incompleet. Ik wilde het bij wijze van spreken meteen opnieuw doen. Het klinkt misschien gek, maar mijn lijf snakte daar zelfs naar. Ik voel die drang ook echt fysiek.

Maar ik wist ook dat Tom een derde kind (toen) niet zag zitten, dus moest ik mezelf beschermen tegen…mezelf. Elke dag een pilletje nemen om een derde kind te vermijden, die confrontatie kon mijn diepe kinderwens niet verdragen. Maar ik vind sowieso dat een kind 100% de beslissing van beide ouders moet zijn, dus ging ik voor de gemakkelijke optie: een hormoonspiraal. Voor vijf jaar ‘gerust’.

Ik kan niet zeggen dat het echt verschrikkelijk was, maar aangenaam zou ik het toch ook niet noemen. Ik had bijvoorbeeld constant doorbraakbloedingen én voelde het bij bepaalde standjes echt zitten. Dus ja, ook dat hormoonspiraal vond ik geen topervaring.

Toen ik het op 29 maart 2018 liet verwijderen, voelde dat fantastisch. Niet alleen omdat Tom op de meest romantische manier ‘ja’ had gezegd tegen een derde kind (ik moet dat ooit nog eens vertellen), maar ook omdat mijn lichaam eindelijk vrij was. Heer-lijk.

De rest ken je. Ik werd meteen zwanger, dat werd een miskraam en eindigde met het syndroom van Asherman. En een streep door onze kinderwens. (Maar ik voelde mijn lichaam wel goed aan, ik voelde snel dat er iets mis was. Ook al geloofde de dokters mij eerst niet. Ik voelde wanneer ik vruchtbaar ben. Ik voelde duizend keer duidelijker wie ik ben zonder valse hormonen in mijn lijf)

Binnenkort word ik dus geopereerd. Zonder garanties en met nog een lange weg te gaan, maar wel met een klein sprankeltje hoop. Omdat ik in tussentijd niet zwanger mag worden (ja, dat kan. Ja, dat is zelfs al gebeurd ook al gaat het quasi meteen mis) én omdat ik anders tijdens de ingreep zou menstrueren, heb ik de pil meegekregen.

Die neem ik nu dus bijna twee weken. Afgelopen weekend telde ik alle klachten op die zich sindsdien van mij meester maken (met stip op 1: hoofdpijn) en besefte dat het allemaal begonnen is met die nieuwe pil. Serieus? Allemaal de schuld van die synthetische hormonen?

Ik kan het bijna niet geloven, aangezien we dit al jaren massaal in onze vrouwenlijven pompen. Aangezien de meeste artsen deze klachten zelden echt serieus nemen. Omdat het op de een of andere manier nog altijd een soort vrouwenverantwoordelijkheid blijkt te zijn.

Maar for real: de stroom reacties die ik gisteren kreeg, liegt er niet om. Zo verschrikkelijk veel vrouwen hebben slechte ervaringen met die synthetische hormoonwinkel. Ik kijk er zelf reikhalzend naar uit om deze (tijdelijke) pil buiten te gooien. Want ook al is het voor het goede doel, het voelt heel dubbel om anticonceptie te nemen als je eigenlijk niets liever wil dan gezinsuitbreiding.

Maar bon. “We” hebben het dus nog altijd niet gevonden, met die anticonceptie.

“We” zijn nog niet vrij.

(Of jij toevallig wel?)

(Stel dat onze droom ooit in vervulling gaat. En stel dat we ons daarna moeten beschermen tegen verdere gezinsuitbreiding, dan ga ik toch vriendelijk vragen aan mijn allerliefste om voor een knipje te graag. Dat is een kleine wederdienst voor al die jaren dat ik me aan het hormoonjuk heb onderworpen, me dunkt. Want hey, die mannenpil is er nog steeds niet he, toch? )

The post “Hoofdpijn up en al de rest – libido, mood, … – down” appeared first on Sofinesse.

Er zijn heel veel lieve mensen. Er zijn mensen die lieve berichtjes sturen, mailtjes, zelfs kaartjes. Er zijn ook ongelooflijk veel mensen die echt meevoelen. Dichtbij, maar ook ver weg en onbekend. Dat is echt fijn. We moeten met z’n allen meer praten over miskramen en onvervulde kinderwensen, echt. Een dikke knuffel voor iedereen die het nodig heeft.

Maar er moet me toch iets van het hart. Ik begrijp niet goed waarom verdriet afgemeten moet worden?

“Jaja, erg en al. Maar er zijn wel ergere dingen hoor.”

Echt gehoord. Meer dan één keer. Zelfs van een dokter.

Uiteraard beseffen wij heel goed dat wij twee gezonde kinderen hebben. Uiteraard beseffen wij dat dat een geweldig groot geluk is. Een permanent kapotte arm is ook geen drama. Het moeten afgeven van je passie is niet onoverkomelijk. Er gaan inderdaad geen mensen dood. Er zijn uiteraard ergere dingen. Er zijn _altijd_ergere dingen.

Maar ik ben echt enorm verdrietig. Er is ongelooflijk veel op ons afgekomen de laatste maanden. Klappen die diep inhakken zonder ruimte om ze te verwerken. Het gaat ook niet over erger of minder erg. Het gaat over verdriet. On-afgemeten verdriet.

Een derde kind heeft toch ook niet minder waarde dan een eerste, een tweede of een achtste? Een kind is een mens, daar staat geen rangorde op. Het ‘verlies’ daarvan is snoeihard op dit moment. Daar hoeft niemand over te oordelen.

Ja. Wij koesteren elke dag. Intens. Maar het snijdt ook door merg en been, want het voelt niet compleet.

Het gaat echt niet over erg, erger of minder erg.

Het gaat over verdriet.

The post (Niet) minder erg. appeared first on Sofinesse.

Ik eet by the way nog liever mijn gordijnen op dan een schoenwinkel binnen te stappen waar ze de schoenen één voor één voor jou moeten gaan halen. Ik voel me daar zo oncomfortabel bij, dat ik er gewoon automatisch voorbijloop. In dat soort schoenwinkels hebben ze meestal sowieso geen grote maten, dus niks verloren.

Ik juich dus toe dat winkels genre Torfs, Brantano of Bent al hun schoenen uitstallen. Daardoor kan ik naar hartelust passen en hoef ik me geen 20 keer te schamen als alleen mijn dikke teen in het modelletje past. Maar het is wel jammer dat het hoekje voor de vrouwen met boten nog steeds op kaboutermaat is.

Enfin. Onze jongens groeien sneller uit hun schoenen dan ze kunnen verslijten (pasop, ze doen geweldig hun best om ze helemaal kapot te maken), dus we stonden in een grote schoenzaak met speelhoek en gangen. De kinderen waren braaf aan het spelen, dus wij gingen ook wat passen. Ik stond bij de sneakers, want die draag ik tegenwoordig zo veel dat ze ook sneller verslijten dan mijn schaduw.

Ik was teleurgesteld, want het was armoedig gesteld met het aanbod. Van de 8 sneakers die er stonden, was er maar 1 paar waar mijn voeten ook efffectief in pasten. Maar toen kreeg ik een geniaal idee. Sneakers zijn sneakers, van bepaalde merken is er zelfs absoluut geen verschil tussen vrouwen- en mannenmodellen. Op naar de mannengang 41/42!

Heaven. Het aanbod was gigantisch. Na drie minuten wilde ik al vijf paar schoenen kopen. Dat was helaas budgetontoereikend, dus ik werkte volgens eliminatie.

Toen vond een verkoopster het nodig mij er op te wijzen dat ik bij de mannen stond te passen. En dat hun winkel toch ook een vrouwenafdeling had. Ik voelde mij echt belachelijk. Ten eerste omdat haar toon insinueerde dat ik te stom was om zelf door te hebben dat ik in het piemeldepartement zat. Ten tweede omdat het feit dat ik niet in de schoenen van de vrouwenafdeling pas, op zichzelf al meer dan genant genoeg is.

Van de weeromstuit ben ik met lege handen naar huis gegaan.

(Om drie dagen later terug te gaan en alsnog twee paar mee te grabbelen. Fashion before principles, no?)

The post Ik leef op grote voet. appeared first on Sofinesse.

Ik zie de schoonheid in van alle seizoenen, maar tegelijkertijd zou ik ze het liefst van al overslaan. De aanloop naar jou (dat noemen ze ‘de lente’, lieve zomer) vind ik ook nog draaglijk, maar herfst en winter zijn nogal een verschrikking voor mij.  Er zijn best mooie dagen en mooie momenten, maar de algemene sfeer zit voor mij onder nul.

Ik kan maar niet begrijpen wat mensen leuk vinden aan gesloten schoenen met sokken, een dikke laag kleren waardoor je ingesnoerd lijkt en toch nog altijd koud hebt, thuiskomen van het werk in het donker, de chauffage moeten aanzetten (dat is zo duur!) en het gevoel dat vakantie nog mijlenver weg is. Gezellig voor één dag, maar dan heb ik het echt wel gehad.

Als ik bij jou ben lieve zomer, dan ben ik gewoon zoveel meer ontspannen. Zelfs al is het ongelooflijk druk en moet ik werken, het voelt als vakantie. Omdat je buiten kan zitten ’s avonds, omdat het raam blijft open staan, omdat er veel minder regels zijn en tijdsdruk is.

De zomer waar in ik plezier vond in het lopen, de zomer waarin ik een bikini droeg zonder veel schroom, de zomer waarin ik veel tijd kon doorbrengen met mijn fantastische zonen, de zomer waarin ik een paar keer zalig ongestoord weg was met mijn geweldig lief, de zomer waarin er veel ongeplande dingen gebeurden en veel geplande dingen de max bleken. Die zomer, die heerlijk zomer, deze zomer. Oooh jij.

Als je nog even wil blijven, doe gerust lieve zomer! Echt, ik ben er helemaal nog niet klaar voor om afscheid te nemen. Ik krijg al buikkrampen als ik naar het televisieaanbod kijk. Want als de leuke programma’s terugkomen, zijn dat de eerste tekenen van een aangekondigde zomerdood. Ik ben zot content dat ik donderdag alleen maar kindjes moest uitzwaaien en niet zelf op de schoolbanken moest kruipen (praise the lord for being an adult), maar toch vond ik het ook echt moeilijk. School, dat is zo definitief. Net als de eerste gele blaadjes die ik gisteren zag dwarrelen in de Bourgoyen. Zo finaal, zo hard. Te hard voor mijn zomerhart.

Ooh zomer. Ik ga je missen. Ik kijk al reikhalzend uit naar je volgende bezoek, ook al betekent dat weer een jaartje bij de op de teller. Bedankt voor deze zomer, het was echt fantastisch. Ik heb er intens van genoten.

Geef je volgend jaar weer van katoen? En loop nog niet weg he, er is nog veel plaats voor jou!

Zweetknuffel,

Sofie

The post Liefste zomer, appeared first on Sofinesse.

Soms neemt een broek haar tijd om je lievelingsbroek te worden. De liefde groeit gestaag. Of er moeten eerst wat vlekken op komen, voor ze helemaal als van jou voelt. Misschien hangt er zelfs een draadje los. Of moet je eerst het prikkend etiketje eruit knippen. Het zou kunnen dat ze eerst duizend keer  gewassen moet worden, zoals een nieuwe keukenhanddoek pas na een paar wasbeurten zijn werk begint te doen. Maar het is jouw broek. En als je één broek in het donker uit je kleerkast zou moeten halen, dan is het altijd die broek.

Soms vind jij een broek geweldig. Maar vinden anderen dat je er niet goed mee staat. Of dat die broek een beetje uit de mode is. Of dat de broek van een bepaald materiaal gemaakt is, terwijl er ondertussen toch al andere dingen op de markt zijn? Of krijg je commentaar op hoe je die broek combineert. Met die top? Met dat truitje, really? Maar ook: met die benen? Soms durf je de straat niet op met die broek, want de blikken kunnen hard zijn. En de commentaar soms ook.

Soms voel je je onzeker in je broek. Terwijl anderen je overladen met complimentjes. Je staat zo goed met die broek, wat is eigenlijk het probleem? Waarom zet je geen 300 foto’s op Instagram van die broek, want die is echt zoooo mooi. Bij jou. Maar er zijn gewoon momenten waarop je de broek even achteraan in de kast zou willen plaatsen, want het is zo vermoeiend om ze te dragen. Ze knelt een beetje aan je buik, of je bent de halve dag bezig met de broek op te trekken omdat ze anders op je enkels valt. Niet iedereen vindt dat de broek je staat trouwens, er komen honderden meningen op je af. Terwijl je gewoon even wilde weten of je gat niet te dik was in die broek.

Soms passeer je iemand met een broek en denk je, nou, dat had misschien wel beter gekund. Of anders. Of hing de broek misschien op halfzeven. Of was er water in de kelder. Of een heel groot gat. Misschien met opgestreken tekenfilmfiguurtje, misschien met steeds meer draden. Het gat wordt groter, en is nog maar moeilijk te herstellen.

Soms zie je een broek passeren en hoop je dat je ooit ook met die fierheid en dat gemak over straat kan paraderen. Dat je ooit past in die geweldige broek. Ook al is de kans klein dat je op dit moment in blote billen over straat loopt, je voelt je nog niet klaar voor de catwalk. Of voor de Delhaize om de hoek.

Soms is een broek heel kleurrijk. Soms is een broek een beetje grijs. Er zijn ook broeken die heel erg zwart-wit zijn. Er zijn schreeuwerige broeken, stille broeken, korte broeken, lange broeken. Perfect gestreken, maar ook met heel veel kreuken. Sommige broeken hebben zakken, anderen hebben glitters. De ene broek heeft een rits, de andere is met knopen. En er zijn ook van die broeken met de perfecte elastische band die je gewoon omhoog trekt.

Soms kijken mensen naar je broek. Soms kijk jij naar mensen hun broek. Soms denk je daar dingen bij, soms spreek je daarbij iets uit. Soms voel je de blikken priemen, soms hoor je harde woorden.

Maar het is altijd jouw broek. Die jij draagt, op de manier die jij wil. En dat iedereen denkt wat ie wil. Het is jouw broek.

Misschien mag iedereen denken wat ie wil, maar misschien moeten we elkaars broeken niet veroordelen. Alle benen zijn anders. Er zijn zelfs mensen zonder benen. Dat lijkt me wel een goed plan. Want altijd een broek dragen, dat kan knap lastig zijn. Prachtig ook, naast geweldig vermoeiend. Iedereen zijn eigen broek? En lief zijn voor elkaars broek? Ik kijk ook in eigen broek boezem, ja.

Het is jouw broek lieverd, alleen jouw broek. Wow, wat doe jij dat goed met die broek.

Misschien is het moederschap een broek.

#mompeace

PS: Chance dat er ook rokskes en kleedskes zijn.

The post De broek. appeared first on Sofinesse.