Er is veel veranderd het afgelopen jaar, maar jouw overvloed aan liefde is gelukkig gebleven, alsook de capaciteit om het te uiten. Na de Paasvakantie ben je van school veranderd en dat heeft echt voor een nieuwe Felix gezorgd. Je was altijd een schat met een peperkoeken maar soms wel licht ontvlambaar hartje. De nieuwe school heeft voor heel wat rust gezorgd, in je hoofd en in je lijf. En dat brengt meer rust voor ons allemaal. Wat niet wil zeggen dat het er af en toe niet eens bovenhands opzit met je broer of met de stofzuiger, want je vindt telkens wel een excuus om dat taakje over te slaan.

Deze week kregen we een tussentijds evaluatie van de Crea, die je elke maandagavond volgt: “Je weet steeds de opdracht aan te pakken met veel energie en vanuit je eigen leefwereld. Je gaat doelgericht op zoek en weet perfect waar je naartoe wilt. Ook weet je steeds je eigen toets op de opdracht te plaatsen. Je hebt respect voor het materiaal van de klas en de medeleerlingen. Je werkt graag samen met je vrienden en geeft spontaan feedback aan iedereen. Bravo, doe zo verder Felix!”

 Het spreekt voor zich dat onze neus gaat krullen van fierheid. Want je doet het echt goed, op zoveel vlakken. En de schooloverstap heeft er ook voor gezorgd dat je het niet alleen goed doet, maar je ook goed voelt. En dat is het allerbelangrijkste.

Het is fantastisch om te zien hoe jij elke nacht plaatsmaakt voor je zus die liever niet alleen slaapt. Ze mag zelfs je deken stelen, want ze heeft vanaf dag één je hart gestolen. Toen ze dit weekend een beetje aan het zeuren was dat ze zich verveelde, heb jij meteen alle troefkaarten bovengehaald. En vervolgens zijn jullie anderhalf uur bezig geweest met filmopnames, compleet met kostuums, decor en regie-aanwijzigingen. Jij bent de enige die erin slaagt om haar in bad of douche te krijgen, door je allerbeste DJ-kwaliteiten boven te halen. Je bent master in sfeerbeheer. Dat zorgende heb je niet alleen voor haar, maar voor iedereen die in je hart zit.

Op je verjaardag hebben we een volledige supportersbus gecharterd voor FC Rooigem. Je hebt de bal zelf niet in de goal kunnen trappen, maar wel gescoord met je charme. Daarna had je gepimpte nacho’s besteld (met guacamale, zure room en cheddar) en hotdogs. Je hebt je gezellig tussen de mensen gezet en zichtbaar genoten.

Wij genieten elke dag van jou. Je bent een heerlijke kerel, van maar liefst elf jaar.

Proficiat Felix!

Groei zo verder, ik hou van je.

Mama x

The post Jaarbrief 11 – Felix appeared first on Sofinesse.

Die heb je vorige week zondag, toen we jouw verjaardag gevierd hebben, ook uitvoerig uitgedeeld. De zon was uitbundig aanwezig, waardoor we voor het eerst sinds we hier wonen buiten konden zitten. De voorbije feestjes zaten de volwassenen vooral met elkaar te babbelen (en te smullen, daar moeten we eerlijk in zijn) terwijl de kinderen op een andere plek het kot afbraken. Maar nu heb je je echt tussen je gasten gezet. En dat had niet alleen te maken met het feit dat je persoonlijk bestelde nacho’s met cheddar en guacamole daar stonden. Jij genoot echt van de aandacht van iedereen. Van de aanwezigheid van grootouders, meter en peter en andere f (r)amily.

Je bent echt een genieter. Je kan intens gelukkig worden van kleine dingen, maar ook het omgekeerde is waar. Het kan ook allemaal heel snel ontploffen, paniek opleveren of dikke tranen. Dat is niet altijd gemakkelijk, want soms twijfelen wij een beetje aan welke gevoelens er nu echt onder dat laagje drama zitten. Maar meestal ben je gewoon onze fijngevoelige, lieve knuffelbeer.

Waar het bij je grote broer amper uitmaakte hoe zijn nieuwe kamer er zou uitzien, heb jij echt lang en goed nagedacht over wat je wilde. We zijn twee keer samen naar de verfwinkel geweest om de juiste kleur te kiezen, je hebt een tapijtje gekozen en bent dolgelukkig dat je eindelijk een zitzak hebt om in te chillen. Jij bent diegene die mij soms kan vastpakken en bedanken omdat ik het hier al heel mooi gemaakt heb. Jij hebt daar echt oog voor. Dat verklaart waarschijnlijk ook de extra 10 minuten die jij vroeger opstaat op schooldagen om je haar te fixen.

Het laatste jaar is er veel veranderd. Na jaren een kamer delen met Basiel, heb je sinds een een klein jaar je eigen plek. Je bent een enthousiaste scout geworden en een nog enthousiastere voetballer. Binnenkort volgt er nog een grote stap, want na de Paasvakantie ga je verder op een andere school. Het is de juiste beslissing waar veel aan vooraf is gegaan, maar het is wel echt een grote stap. Die je vol goede moed en goesting tegemoet gaat.

Op je verjaardag mocht je kiezen wat we zouden eten (je koos pizza delivery, ik neem het niet persoonlijk), maar nog veel belangrijker was het extra halfuurtje schermtijd dat je zou krijgen. Dat waren wij totaal vergeten, maar blijkbaar had Basiel dat privilege gekregen op zijn verjaardag in juni en was dat bij jou nog steeds top of mind. Ik vermoed dat je bijna in slaap gevallen bent in je nieuwe zitzak voor dat extra halfuurtje, maar het was te belangrijk om dat te claimen.

Want het is soms wel een strijd. Je durft wel eens te vergeten dat die grote broer echt wel twee jaar en acht maanden ouder is. En dat in het vierde leerjaar zitten niet helemaal hetzelfde is als in het eerste middelbaar. Maar the bottom line is niet veranderd: jullie kunnen niet met én niet zonder elkaar. En als het er op aankomt, is dat front tegen die “strenge” ouders heel snel gevormd.

Jullie trekken wel 100% aan hetzelfde zeel als het gaat over die kleine zus. Jullie gaan allebei door een vuur voor Rosalie. Toen je gisteren van de trein sprong (ja sprong, jij kleine parcourslover) na drie dagen bij vrienden en familie aan de andere kant van het land, was de eerste knuffel voor haar. En de tweede en de derde eigenlijk ook. Dat zijn momenten dat mijn hart ontploft.

Net zoals dat van jou soms te klein is voor alles wat er gebeurt in de grote wereld en te groot voor alle liefde die in je zit voor iedereen in je omgeving. Alhoewel, liefde is er nooit teveel.

Dus ik kan wel proberen om sigma te zijn, maar het zal vermoedelijk toch gewoon cringe in het kwadraat zijn:

Ik zie je graag. Gelukkige verjaardag x

Mama

The post Jaarbrief 10 – Felix appeared first on Sofinesse.

De liefde voor je zus is gigantisch. Zij mag je alles vragen en je gaat heerlijk mee in al haar fantasie. De liefde voor je broer is even groot, maar niet altijd zo zichtbaar. Jullie favoriete spelletje is een robbertje vechten (say what?). Ik zal het nooit begrijpen maar volgens je vader (ook ooit een opgroeiende jongen geweest) is het perfect normaal. Het begint trouwens altijd vrolijk maar eindigt ook bijna altijd op dezelfde manier: jij moet het onderspit delven en begint dramatisch te huilen omdat Basiel je pijn gedaan heeft (no shit, sherlock). Terwijl ik het schrijf, rollen mijn ogen bijna weer uit hun kassen. Anyway, ik zal het nooit begrijpen en het is ook absoluut verboden ten huize Brutin. Maar ik moet toegeven dat die regels iets minder gerespecteerd worden dan die van de schermtijd.

Gelukkig zijn jullie vaak ook de beste vrienden. Niet alleen om samen te spannen tegen ons (waarbij Basiel de bedenker is en jij de uitvoerder), maar ook echt als goeie maten. Binnenkort verdwijnt het stapelbed en krijgen jullie allebei een eigen kamer(tje). Een grote stap, waar jullie allebei aan toe zijn. Maar ik hoop stiekem dat jullie dan nog altijd op bepaalde momenten bij elkaar gaan kruipen voor de heerlijke gesprekjes die ik nu af en toe toevallig opvang. Het leeftijdsverschil is vandaag soms groter dan een paar jaar geleden, maar jullie blijven gelukkig echt wel twee handen op een buik.

Je bent sinds september ook een voetballer. Dat was je altijd al op het voetbalpleintje op school, in de buurt en in de tuin, maar nu ook officieel bij de U9 van FC Rooigem. Dat heb je helemaal aan je fantastische papa te danken, die het trainerschap op zich genomen heeft omdat er anders helemaal geen U9 was geweest. Op woensdag en zaterdag (of zondag) vertrekken jullie samen in tenue richting gras. Mijn bijdrage blijft beperkt tot het wassen van de truitjes, al ken ik eigenlijk niet bijzonder veel minder van jeugdvoetballers trainen dan je vader (maar tegen niemand zeggen he, op youtube vind je heel wat 😉!).

Het is soms gek om naar je te kijken, omdat je uiterlijk echt een kopie bent van nonkel Thomas. Het is echt bizar hoe hard jullie op elkaar lijken. Ik vraag me vaak af hoe het zou zijn als jullie elkaar nu zouden ontmoeten, of hij dat zelf ook zou zien? Je hebt niet alleen zijn looks (inclusief de aandacht voor je outfit!), maar ook zijn charmes en gevoel voor humor.

Je overschot aan drama(tiek) heb je dan weer van mij. Je vindt soms heel moeilijk je weg in je eigen emoties, als het aanvoelt als onrechtvaardig of kritiek kan je heel snel buitensporig ontploffen. Maar je kan gelukkig ook echt ontploffen van blijdschap en enthousiasme.

Je bent een intense kerel met een gouden hart. Je zou een marathon lopen voor de mensen van wie je houdt en dat zijn er heel wat. Je bent een meesterobservator met een gevoelige ziel.

Je hebt een bed van 1m40 breed maar ligt toch helemaal in het hoekje op de korte kant, ook typisch jij. Voor het slapengaan hebben wij een vast ritueel. Ik moet even mee in bed kruipen voor een lange en dikke knuffel. Daarna geef jij me een zoen op mijn voorhoofd en ik eentje op het jouwe.

Zullen we dat tot in de eeuwigheid blijven doen?

Gelukkige verjaardag Felix!

Liefs

je mama

The post Jaarbrief 9 – Felix appeared first on Sofinesse.

“Kom ik dan ook in de krant, mama?”

Toen de fotografe vroeg om van een berg te springen, rende jij met het grootste enthousiasme naar beneden. Tot je dertig meter verder onderuit ging tussen de netels. Omdat je al meer dan twee jaar elke dag (!) een korte broek draagt, kwamen die prikkers hard aan. Dat heeft iedereen in de Bourgoyen (normaal een stiltegebied, sorry wandelaars) geweten. De fotografe reageerde dat het zo sjiek was, dat jij je emoties zo goed kan uiten.

Wij keken naar elkaar en moesten lachen. Want dat is inderdaad een kunst die jij zeer goed onder de knie hebt. Wat jij voelt, voelen wij ook. Wat jij voelt, komt er sowieso uit. Luid en duidelijk.

Het is soms moeilijk om de grote en kleine gevoelens van elkaar te onderscheiden, want het is altijd intens. Dat is vaak fantastisch. Als je een opstoot van liefde voelt voor je kleine zusje, als je dankbaar bent dat wij je mama en papa zijn, als je een goal gemaakt hebt op het voetbalpleintje in de buurt. Maar dat is soms ook vermoeiend. Bijvoorbeeld als jij je vinger tegen de kast hebt gestoten en wij niet zeker weten of we nu heel dringend naar Spoed moeten hollen of het toch maar gewoon een heel klein schrammetje is.

Je maakt je naam – Felix betekent gelukkig in het Latijn – wel echt waar. Je hebt bakken energie en na de eerste grijns bij de wekker ’s ochtends ben je de rest van de dag het zonnetje in huis. Meestal met veel lawaai, maar soms ook stilletjes met je tekendoos in een hoekje. (PS: Het zou wel handig zijn als iets minder slordig omspringt met de gemaakte kunstwerken, zodat wij op een rustige donderdagavond niet allemaal opgevorderd worden om HEEL DRINGEND het hele huis te doorzoeken. Op zoek naar die ene tekening die je ZEKER op de keukentafel had gelegd, maar dan uiteindelijk toch ergens onder de rommel op je kamer blijkt te liggen.)

Felix betekent ‘gelukkig’ in het Latijn

Je mocht een vorige week een verjaardagsfeestje geven in Pretland en hoewel er twee genodigden niet kwamen opdagen, liet jij het niet aan je hart komen. Je amuseerde je rot met de jongens die er wel waren. Je stond nat in het zweet van het vele springen, rennen, hollen en klimmen. Het is een wonder dat je bril die binnenspeeltuin overleefd heeft. Je draagt die nu bijna een jaar. In het begin met een bang hartje, maar je doet het echt heel goed. We hebben de ravotgarantie nog maar een keer moeten bovenhalen, toen je iets geweldig was met je broer. Als ik zie hoe actief je bent, is dat een geweldig resultaat.

Vorige week ging je met de trein naar Brugge. Basiel had het al een paar keer alleen gedaan, maar voor jou was het de eerste keer. Een (toen nog bijna) 8-jarige en een grote broer van 10, samen op de trein naar oma en opa. Toen we het perron opstapten, werd het je even te veel. Het voelde plots toch wel een beetje eng. Maar we benoemden het samen en toen de trein (een dubbeldekker, hoera!) arriveerde, was je vooral heel enthousiast. Twee dagen later stond ik op datzelfde perron te wachten en sprongen er twee enthousiaste mannetjes van de trein. Ik denk dat er in die wagon wel wat grapjes van links naar rechts zijn gevlogen.

Dat is een vaste waarde hier in huis, jij bent ons wandelende moppenboek. Met ook heel veel pagina’s met enthousiasme, sterk karakter, grote mond en energie. Maar vooral ook bladzijden vol liefde.

Gelukkige verjaardag Felix

Je mama

The post Jaarbrief 8 – Felix appeared first on Sofinesse.

De verbazing in het verloskwartier was groot toen er een kind van 4,7kg kwam uitgerold, en dat ben je sindsdien blijven doen. Je verbaast ons zo vaak. Met je knotsgekke maar diepgravende redeneringen, met je mond die echt altijd aan het praten is, met je kleine hartje, met je boze buien, met je dramatische uitspattingen, met je knutselwerken en je pienterheid. 

Vorige week was de familie hier voor je verjaardag en maakte je voor iedereen een lief briefje. Enfin, dat was het plan. Na een paar brieven vond je het ineens toch te veel werk en moesten sommige mensen het zonder persoonlijke post stellen. Maar de “lov you. Dike zoen van Felix” kwam wel recht uit je hart.

Je wilde taart op je feestje, maar ook fruitsla. Want je vond het belangrijk dat er ook iets gezonds was. Die trend trek je graag door. Als mensen vragen wat je lievelingseten is, zeg jij altijd mango. Ik twijfel soms of het echt zo is, of dat je gewoon geniet van de reacties die je op dat antwoord krijgt. Al heb je de mangotaart die tante Babsie speciaal voor jou gemaakt had, wel vlot binnen gespeeld . 

Je liefde voor Rosalie is soms te groot voor een kleine peuter. Je bedoelt het fantastisch, maar bent soms iets te geweldig. Al kunnen jullie ook gezellig samen in bad zitten tot het water koud is of op driewielers rond de tafel racen. Dat samen spelen loopt de laatste tijd iets minder vlot met je grote broer. Die ruikt al wat naar puberteit en kan niet alleen gigantisch goed oogrollen, maar je ook snel op je paard zetten. Gelukkig is de liefde ook vaak heel groot, vooral in het samenspannen tegen de ouders als het over tijd op de iPad gaat.

Lieve Felix, je bent zo gevoelig. Soms kan je zelfs niet slapen, omdat je ons tijdens het slapen te hard gaat missen. Aan de schoolpoort wil je driehonderd knuffels, omdat het zooooo lang duurt voor je ons terugziet. Je wil graag zoals een grote opblijven voor The Masked Singer, maar valt voor de eerste onderbreking al in slaap. Je doet het graag rustig aan, het liefst thuis in je vertrouwde omgeving. Je hebt die rust echt nodig, net als je bedtijdmomentje met papa. Ik weet niet precies wat jullie in dat exclusieve halfuurtje doen, maar ik zie dat je er enorm van geniet.

Je bent gehecht aan ons. Aan je zus, je broer, je familie, je iPad, je duikbril, je yoghurt en je fleece dekentje. Je doet niets liever dan mopjes voorlezen en ligt vaak al plat lang voor de clou arriveert. Als mag de grap ook niet te lang zijn, want dan raak je de draad krijg. Raadseltjes zijn je favoriet.

“Het is wit en ontploft?” – “Een boemkool!”

En dan lachen wij elke keer alsof het de eerste keer is dat we het horen. Al moeten we daar niet veel moeite voor doen. Je glimlach werkt geweldig aanstekelijk. Je bent ons warmbloedige kind, dat nooit een pyjama draagt, immer met een korte broek de deur uitstapt en meestal in je ondergoed door het huis flaneert. Wij krijgen het warm van naar jou te kijken.

Gelukkige verjaardag schat,

mama

(PS: Er zijn een paar werkpuntjes zoals niet vergeten te eten als we aan tafel zetten en geen zeventien minuten de tijd nemen om je schoenen aan te doen in de ochtendrush, maar nu je zeven bent gaat dat waarschijnlijk helemaal vanzelf gaan. Anders is dat voor het evaluatiegesprek van volgend jaar.)

The post Jaarbrief 7 – Felix appeared first on Sofinesse.

Eindelijk is de dag aangebroken waar je al weken naar uitkijkt. Want zes worden, dat moet wel ongeveer het leukste zijn dat er bestaat. Al ben jij heel makkelijk enthousiast te maken.

Toen we onlangs in de auto zaten na een middagje Puyenbroek, zei je spontaan dat het echt de leukste dag was. Ik vroeg waarom en je begon aan een waslijst kleine gelukjes. Want zo ben jij, oprecht content met grote en kleine dingen.

Je bent enorm in touch met je gevoelens. Dat kan van op een afstand op serieus wat melodrama lijken (want de traansluizen gaan wel heel erg snel open), maar het is vooral een heerlijk mechanisme. Jij uit en zegt zo vlot hoe je je voelt, dat we je ook makkelijk kunnen helpen of gewoon luisteren. Het maakt dat je lastige dingen ook snel kan afschudden, want je bent een meester in ontladen.

Je houdt van mango (ooh moeder, leer dat nu eens deftig schillen zeg), van je vastgelegde uurtjes op de iPad, van Beverbende en Keer op Keer, van macaroni en pannenkoeken, van tekenen en knutselen, van sushi en frietjes met Bicky saus.

Je houdt ook van mensen. Er zijn er een paar die enorm diep in je hart zitten, en van wie het missen door corona soms moeilijk verloopt. Je bent ook het kind dat het vaakst over nonkel Thomas praat, want je kan het maar niet begrijpen. En je zou maar wat graag met hem voetballen, of iets anders doen dat je alleen met toffe nonkels kan doen. Als we je een brilletje zouden geven, waren jullie helemaal twee druppels water.

Over middelkinderen gaan de zotste vooroordelen de ronde, maar daar trek jij je niets van aan. Het heeft er ook heel lang naar uit gezien dat jij de kleinste zou blijven, maar je ontpopte je zonder verpinken in een zorgzame grote broer. Gisteren keek ik twee minuten niet en was je vliegtuigje aan het spelen met Rosalie haar patatjes. Je kan niet gaan slapen zonder haar (en ons) een geweldig dikke knuffel te hebben gegeven. Soms besef je onderweg naar school dat je de achtergebleven ouder niet meer geknuffeld hebt. En dan komen er snel traantjes. Jij voelt alles zo goed aan.

Je stapt met enorm veel goesting door het leven, samen met je roze laarsjes. Ondertussen al het derde paar deze winter en uiteindelijk gele nu. Maar geen probleem “want dat is ook mijn lievelingskleur hoor.”

Je bent een fantastisch kereltje om in huis te hebben, ook al heb je soms geen off-knop. Je zingt, maakt de zotste redeneringen en vertelt tot ‘Vos en Haas’ roepen om een slaapwelverhaaltje. Meestal stopt papa je in bed, omdat Rosalie op dat moment nogal vaak moeders borsten claimt (hoezo het is nog maar 3 jaar geleden dat jij de allergrootste fan was??). Maar de keren dat ik het doe, is het echt genieten. Je kruipt helemaal in het verhaal. Je kruipt heerlijk tegen mij. En het moment dat je beslist om te gaan slapen, lig je twee minuten later heerlijk te ronken.

Je bent heerlijk in alles liefste Felix.

Gelukkige verjaardag xxx

(PS: Zoals afgesproken moet je vanaf nu zelf je poep afvegen. Vergeet zeker je handen niet te wassen daarna!)

The post Jaarbrief 6 – Felix appeared first on Sofinesse.

Ik werd wandelen gestuurd op de toneelschool en ging dan maar Germaanse talen studeren omdat veel mensen ‘in de media’ dat hadden gedaan. Acteren is nog steeds een grote liefde, maar ik ontdekte dat presenteren me even gelukkig maakt. De architectuur werd helemaal afgevoerd omdat het met serieus wat wiskunde bleek te zijn, maar de interieurmicrobe is nog altijd springlevend.  In dat kader: een absoluut droomscenario is een nieuwe reeks van de huisdokter (of iets dergelijks) die ik zou mogen presenteren. Hupla, twee liefdes samen. Soms is het mooi weer in Utopia.

Maar ook vroedvrouw verdween nooit uit mijn gedachten. Ik zat nog in het middelbaar toen ik al zenuwachtig werd van mensen het hadden over het aantal maanden, want je bent geen negen maanden zwanger maar 40 weken. Ik ging al heel snel babysitten (vanaf mijn 13^de) en was dolgelukkig toen er nog een klein boeleke bijkwam in mijn favoriete gezin. Kato was echt nog heel mini toen ze al een paar uurtjes aan mij toevertrouwd werd en ik vond dat geweldig. Later ging ik daar soms zelfs meerdere dagen babysitten. Heerlijk, geweldig, de max. Dat hele baby en zwangerschapsverhaal bleef me aantrekken.  En ja, ge moet het ook niet verder zoeken met mijn borstvoedingsgedoe. De allergelukkigste periode uit heel mijn leven was dan ook de moederschapsrust met Basiel. Ik ben nooit nog zo chill geweest als toen.

Raar eigenlijk dat ik pas tijdens de zwangerschap van Felix het bestaan van Geboren in Gent ontdekte. Toen nog onder een andere naam, maar met hetzelfde stel geweldige vroedvrouwen. Na de bevalling van Basiel wist ik dat ik het anders wou. Ik ben in 2012 zonder verdoving bevallen (oef, want dat was een grote wens van mij), maar achteraf bekeken onnodig ingeleid. Je bent onwetend en volgt de gynaecoloog, want die weten het toch wel zeker? Ondertussen weet ik dat daar verschrikkelijk veel verschil op zit. Ondertussen weet ik dat medische praktijken die alleen vertrekken vanuit risicobeperking en daarbij de natuur uit het oog verliezen (en andere risico’s creëren die je er dan maar gewoon moet bijnemen “want de baby is toch gezond”) niet bij mij passen. Ik geloof in een combinatie van de natuur én de medische wereld, niet in het uitsluiten van één van beide.

De bevalling van Felix was fantastisch, dankzij Karolien van geboren in Gent. Zij wist wat ik wilde en heeft dat ook mogelijk gemaakt. Volledig natuurlijk bevallen,  op mijn tempo. Dat bleek een speedbevalling van minder dan twee uur met een gigantische baby, maar het was heerlijk. Ik ben ongelooflijk blij dat ik deze ervaring heb, want anders zou het trauma van Rosalie nog groter zijn. Er is toch één bevalling waar ik met heel warme gevoelens op terugkijk.

December 2019, ik keek er zo hard naar uit. Nog eens bevallen, dit keer met de (voor mij) juiste gynaecoloog én met een vroedvrouw van Geboren in Gent. Ik heb met het grootste enthousiasme mijn geboorteplan ingevuld, ik was echt enthousiast. Iedereen weet dat een geboorte heel onvoorspelbaar is, maar je kan bij Geboren in Gent heel duidelijk aangeven wat je wil en hoe. Ook met een plan B, of zelfs een plan C. Alle scenario’s worden besproken en bekeken, zodat het een zo fijn mogelijke ervaring kan worden.

Wat de kers op de taart moest worden, liep helemaal anders. Het is een litteken op mijn ziel dat nooit hersteld zal worden. De geboorte van Rosalie is een gigantisch trauma. Ik zal voor eeuwig en altijd die drie maanden zwangerschap én bevalling missen. De tranen rollen over mijn wangen terwijl ik dit schrijf. Het is een gevoel dat je denk alleen maar kan begrijpen als een zwangerschap je veel te vroeg ontrukt werd, maar het doet krakend veel pijn. Schreeuwend, scheurend, verdwaasd veel pijn.

Maar gelukkig zijn er dan geweldige vroedvrouwen van Geboren in Gent. Door omstandigheden ken ik alleen Angelique en Karolien van het oranje team echt, maar dat zijn dan ook twee ongelooflijke toppers (de rest ook hoor!). Je kan bij hen terecht voor opvolging tijdens de zwangerschap, wat zalig is, want zij nemen veel meer de tijd om te luisteren, meer dan een gynaecoloog dat kan. Je kan uiteraard postnataal op hen rekenen, maar ze zijn er ook tijdens de bevalling. Dat kan helemaal thuis, of met een combinatie van arbeid thuis en begeleiding in het ziekenhuis. Maar vooral: ze zijn er.

Ik kan niet met woorden uitdrukken hoeveel steun ik heb gekregen van Karolien. We hebben een goeie klik en zijn door allerlei omstandigheden nog dichter bij elkaar gekomen, maar wat een vroedvrouw. Wat een vrouw.

Ze was er toen ik met licht bloedverlies naar het ziekenhuis ging. Ze stond er in de acht dagen dat ik de geboorte nog heb kunnen rekken in het UZ, ze stond er om naar dat kleine mensje in de couveuse te gaan kijken. Ze was er om me aan te moedigen tijdens de eerste aanhap en ze was er ook achteraf. Nog altijd.

Een zwangerschap en bevalling is verschrikkelijk uniek. Soms doe je het maar één keer, of twee keer. In ieder geval, de meeste vrouwen doen het geen twintig keer. Dus eigenlijk is er geen ruimte voor trial and error. Daarom kan ik alleen maar aanraden om je te laten begeleiden door deze vroedvrouwenpraktijk (of een andere, als je niet van Gent bent). Je vindt er een luisterend oor, een oplossing voor veel problemen, begeleiding op maat en veel liefde. De job vraagt bakken liefde, en die is er.

Het was afgelopen dinsdag ‘dag van de vroedvrouw’. De ideale gelegenheid om al die fantastische vroedvrouwen (én mannen!) eens serieus in de bloemetjes te zetten. Geweldige exemplaren in het ziekenhuis, maar ik heb een nog grotere boon voor de zelfstandige vroedvrouwen. Ze hebben de kunst om ongemerkt de intimiteit van je huis binnen te stappen, om tegelijk onzichtbaar en toch stevige houvast te zijn.

Het is nog te vroeg, maar het hele verhaal van Rosalie heeft nog andere dingen in gang gezet. Ik droom nog steeds van dat boek, ik zou heel graag lezingen geven om meer te vertellen over borstvoeding (want geschreven woorden zijn altijd verder dan een gezicht en een stem), ik zou meer willen betekenen voor andere verse (premature) ouders en zoveel meer.  Ergens heb ik vertrouwen dat het er ooit op de een of andere manier wel zal zijn.

Voor alle toekomstige ouders, ga eens kijken op de website van Geboren in Gent. Praat openlijk met je intimi over wat je meemaakt, mij had bijvoorbeeld niemand verteld hoeveel bloed je verliest na een bevalling. Had ik het geweten, ik had grotere onderbroeken voorzien voor die eerste dagen. Wees niet bang van een bevalling, het is een krachtige ervaring. Omringd met de juiste mensen kan het ook een prachtige ervaring worden. Zoek een fijne praktijk bij jou in de buurt.

Want goeie vroedvrouwen zijn goud. Puur goud.

The post Vroedvrouwgoud: Geboren in Gent. appeared first on Sofinesse.

Ongelooflijk dat het alweer tijd is voor een jaarbrief. Ik denk dat je zo rond de verjaardag van Basiel (in juni) je eigen verjaardag begon te plannen. Met concrete ideeën over de taart, het feestje, het eten en de cadeautjes. Om vervolgens nog een keer of driehonderd van gedacht te veranderen. Wel driehonderd keer een enorm duidelijk gedacht.

Want je weet wat je wil, ook al is je lievelingswhatever van gisteren vandaag soms een absolute no go. Je geheugen werkt ook haarscherp als het je uitkomt. Als ik je bijvoorbeeld ’s avonds al sussend iets beloof terwijl je al half in slaap bent gevallen, is dat gegarandeerd het allereerste waar je ’s ochtends op terugkomt. Niet zelden gaat het over eten, toch nog altijd één van je favoriete hobby’s. Zoals die keer dat je tegen dat de sushi thuis arriveerde al in slaap was gevallen, maar je de volgende morgen 100% terecht je maki-ontbijtje opeiste.

Onze gezamenlijke liefde voor sushi zegt veel over ons. Want ik moet het verschillende keren per week toegeven, wij lijken echt enorm op elkaar. De fysieke gelijkenis is er zeker, maar we hebben ook allebei een vrij groot dramagehalte. (Zelfkennis, jaja)

Ik herlas daarnet even de brief die ik voor je vierde verjaardag heb geschreven en ik moest echt glimlachen. Veel is er niet veranderd, je bent in veel dingen hetzelfde gebleven of nog intenser geworden.

Je bent onze clown. Je broer is eerder van de droge opmerkingen, jij bent een full blown nar. Kunstjes en trucjes, grapjes en grollen en honderdduizend gekken bekken. Op twee seconden kan je ook tranen toveren, meestal omdat de allergrootste catastrofe van de hele wereld precies jou is overkomen. Want zijn er ergere dingen dan een yoghurtje met blauwe bessen te moeten opeten als je ook eentje met perzik had kunnen kiezen? Of is er een groter drama dan zelf je sokken in de wasmand te moeten gooien?

Gelukkig compenseer je dat kleuterdrama volop met het rondstrooien van liefde en knuffels. Je neemt je tijd om boekjes voor te lezen voor Rosalie of om haar alles te vertellen over Brandweerman Sam of de Buurtpolitie. Je geeft ook graag complimentjes, je zal het altijd zeggen als je mijn outfit mooi vindt of als het eten lekker is (meestal zonder groenten dan).

We noemen je ook vaak ons knutselkind. Het is echt ongelooflijk wat jij allemaal maakt. Waardeloos materiaal is jouw beste vriend, geen enkele kartonnen doos is veilig in jouw omgeving. De laatste weken maakte je onder andere een stoomboot, kasteel en televisie. From scratch. Je werkt eraan met een visie en een ongelooflijke precisie. Alles wat je tegenkomt, wordt met jouw tomeloze fantasie een prachtig kunstwerk.

Het is een plezier om je in huis te hebben. Om je mee te nemen in het leven. Al vloeken we soms wel eens bij het vooruitzicht van je uitgebreid slaapritueel. Want je krijgt altijd toevallig superveel honger op het moment dat je moet gaan slapen en het uitkiezen van een voorleesboekje lijkt soms wel drie eeuwen te duren. Maar tegelijk zijn er weinig dingen zo heerlijk als je opgekrold tegen mij in slaap te voelen vallen.

Je hebt de beste grote broer van de wereld en het is fantastisch om te zien hoeveel jullie om elkaar geven. Ondertussen ben je ook zelf een geweldige grote broer geworden. Twee broers die ongelooflijk goed zorgen voor hun fragiele zus, en voor elkaar.

De sandwichpositie is waarschijnlijk niet de meest dankbare in een gezin, maar jij bent absoluut de lekkerste gekleurde korreltjes (van Albert Heijn) met boter op onze sandwich.

Proficiat jongen. Aardbeien en hartjes voor jou, precies zoals je besteld had voor je verjaardagstaart.

The post Jaarbrief 5 – Felix appeared first on Sofinesse.

Er gingen grapjes over en weer tussen het bovenste en het onderste stapelbed, maar plots ging het gesprek een serieuzere kant op.

Onze twee jongens hangen serieus aan elkaar, maar hebben helaas niet op hetzelfde moment speeltijd. Een schooldag is net te lang om elkaar te missen, dus proberen ze bij de wissel snel een dikke knuffel te stelen. Vooral Felix heeft daar een enorme nood aan en kan flink verdrietig zijn zonder die middagse omhelzing.  Die dag was het misgelopen. Dus bedachten ze samen een plan, voor als het knuffelmoment nog eens zou mislukken. Basiel vertelde dat Felix gewoon naar zijn klas mocht komen. 

“Nee, je moet echt geen schrik hebben. Dat zijn mijn vrienden. Die gaan je niet uitlachen.” 

“Weet je Basiel, E. die vindt mij zelfs schattig.” 

“Ja, en ook O., T. en D. vinden je heel lief. En de rest ook hoor. Kom de volgende keer gewoon naar mijn klas en dan geven we daar een knuffeltje?” 

Ik stond aan de deur te luisteren en mijn hart was veel te klein. Hun gezellige gebabbel was te schattig voor woorden, maar ook de inhoud was zo puur. Het zijn moeilijke tijden voor ons allemaal, ook voor hen. En ook al zijn ze nog maar 4,5 en 7, ze zoeken echt troost bij elkaar. Ze weten nu al dat nabijheid en knuffels een grote opladende kracht hebben. Slimme, warme kerels. 

Daar aan de deur van hun slaapkamer rolde er een traan over mijn wang, terwijl ik tegelijk probeerde om zo stil mogelijk te giechelen. 

Om mijn slimme, warme kerels. Die hopelijk ook plannetjes zullen beramen om hun kleine zusje (*ooit*) de nodige knuffels te bezorgen. 

The post Stapelgesprek. appeared first on Sofinesse.

Bij Basiel weet ik zelfs niet meer hoe we dat gedaan hebben. Veel meer dan facebook was er toen nog niet. Ik had in die dagen niet eens een smartphone (for real he peoples, deze social media queen was een laatbloeier). Ik ben echt lang oldschool gebleven met mijn Nokia’tje. Pas een halfjaar na de geboorte van Basiel werd ik echt smartphone-volwassen. En ja, daarna is het social media gebruik alleen maar uit de hand gelopen zeker?

Op 7 december 2012 postte ik mijn allereerste foto op instagram, die toen welgeteld 4 likes verzamelde. Sofinessetje, the hit of the year! De aankondiging van Felix (op 2 augustus 2014) was goed voor 34 likes. Maar ondertussen is (mijn) instagram nogal veranderd. Vooral sinds de komst van de stories, ben ik echt helemaal overboard gegaan. #sorrynotsorry (Ik droom van een swipe naar boven en 10.000 volgers, nog maar een kleine stap. Not)

Enfin. Een toffe foto dus. Omdat Basiel niet zo geweldig graag poseert voor mijn camera, heb ik hem mee laten kiezen welke foto we zouden maken. Hij was meteen gewonnen voor het ballonnenidee. Het feit dat hij ballon nummer 1 mocht vasthouden, heeft daar zeker toe bijgedragen.

Mijn ouders hebben een veel mooiere tuin dan wij, dus wilde ik de foto daar graag nemen. Omdat mijn oogrollende lief het niet zag zitten om met drie opgeblazen ballonnen naar Waver te tsjollen (er is nochtans een ballonnenwinkel NAAST zijn werk), werd vriendin Barbara ingeschakeld. Zij zorgde voor de drie cijfers én een bus helium.

Op de dag van de fotoshoot haalde ik matching outfits van de jongens boven. Mijn moeder verdween er instant mee naar de strijkkamer, want schaamt zich stiekem nog altijd een beetje voor haat niet-strijkende dochter. Ik blies ondertussen de ballonnen op. Toen begon de grap.

Ballon 1 ontplofte meteen. Oeps. Bij ballon 2 ging het beter, maar toen ik die wilde vastmaken vloog hij weg in de gigantisch hoge hal van mijn ouders. Zo hoog dat we er dus niet meer aankonden. We lagen allemaal in een deuk. Uiteindelijk bleek mijn moeder een uitschuifbare spinnenwebvanger te hebben (wat een gerief!) en kregen we ballon 2 weer aan de grond. Ballon 3 ging verdacht vlot.

Maar we hadden dus een ballon tekort, want nummer 1 was ontploft. Na wat brainstormen sprongen mijn moeder, Barbara, de kinderen en ik in de auto, full speed naar de dichtstbijzijnde Fun. Voor de zekerheid nam ik ook een extra nummer 2 en 3 mee, want je weet maar nooit. De totale rekening van de foto lag toen al op…euh….70 euro. (Ketsjing)

De winkeljuffrouw vroeg nog of ze de ballon niet (gratis) moest opblazen, maar aangezien we toch die helium hadden, sloeg ik dat aanbod af. Hahahaha, ik stond niet op de eerste rij toen het verstand werd uitgedeeld duidelijk.

Want toen we de kinderen uiteindelijk in hun outfit hadden gestoken en de ballonnen goed aan hun hand hadden vastgemaakt, stapten we naar buiten. Ballon 3 hing vast aan dat stoeltje en ging een halve seconde later vliegen. Die waren we kwijt aan de hoge boom van de buurvrouw, hahahaha.

Chance dat ik nog voor reserves had gezorgd! Ik probeerde meteen de andere “3” op te blazen maar hey, toen bleek de helium plots op. We lagen plat van het lachen met zoveel pech, maar tegelijk zaten we daar nu wel natuurlijk. Van die coole instagramfoto zou helemaal niets in huis komen.

Mijn lief was het beu, stapte in de auto en reed opnieuw naar de Fun. Een halfuur later keerde hij terug met drie opgeblazen ballonnen. Toen hij uit de auto stapte, ben ik echt op de grond moeten gaan liggen van het lachen. Dat zag er echt zo hilarisch uit! Mijn oogrollende lief, volledig ingepakt door drie gigantische ballonnen. Misschien had je er moeten bij zijn. (Ik heb wel een filmpje, will post it on the socials)

Enfin, we dubbelcheckten of alles goed vasthing en waagden ons naar buiten. Daar stond natuurlijk veel te veel wind, die alle nummers telkens naar dezelfde kant blies. De perfecte instagramfoto leek echt een utopie.

Mijn gasten hebben een grondige hekel aan poseren, dus ik bleef gewoon constant klikken in de hoop dat er eentje zou lukken. Omstaanders werden ingeschakeld om de ballonnen zo lang mogelijk vast te houden. Wat dan weer heel grappige foto’s opleverde.

Maar kijk zeg. Uiteindelijk mag het resultaat er wel zijn. En ge zou dat niet zeggen he, dat die stomme foto meer dan 100 euro heeft gekost (sorry liefje, luv joe)

The post The (hilarious) making of (de duurste foto van het jaar) appeared first on Sofinesse.