Het kantelpunt hangt in de lucht, dat voelen we aan alles. Zo groeide de nood aan een eigen kamer, maar tegelijk kruipen jij en Felix toch nog graag bij elkaar als het tijd is om de leeslamp uit te doen. De iPad ligt wat stiller in een hoekje, want elke namiddag zijn jullie te vinden op het voetbalpleintje om de hoek. We zitten plots in de fase van hangen met vrienden, wat ons als ouders toch ook wel verplicht om wat controledrang aan de kapstok te hangen.

Temidden van dit vis-noch-vleesmoment hebben we een fantastische reis gemaakt. Om het gebrek aan een communie- of lentefeest te compenseren, zijn we samen naar Rome gegaan. Moeder, vader en oudste zoon op citytrip: het was genieten van begin tot eind. Je eerste vliegreis, elke dag op restaurant, vier dagen op hotel, het Colosseum bezoeken, in het stoeltje van Lukaku zitten in de kleedkamers van AS Roma, kilometers wandelen en Clever spelen. Het was doodsimpel en toch zot speciaal.

Het is de bedoeling om dat ook met je broer en zus te doen als zij twaalf worden, maar toen we het bedachten wist ik niet dat het zo fantastisch ging zijn. Het kantelpunt naar de puberteit betekent dat je ons de komende jaren misschien iets minder tof gaat vinden (eufemisme voor je afzetten tegen je ouders), maar de banden die we in Rome gesmeed hebben, zorgen hopelijk voor wat extra lijm als het moeilijk wordt.

Toen moeke achteraf vroeg wat je het leukste vond aan Rome, zei je dat het zo fijn was om samen op restaurant te gaan. Dat zijn momenten dat er 100% aandacht is voor elkaar, wat in de drukte van het leven en een groot gezin vaak moeilijker te grijpen is. Het maakte mijn hart warm, dat je in het grote geheel van samen op reis gaan, eigenlijk iets kleins koos als het meest waardevol. Iets simpel, maar wel iets waar liefde uit spreekt.

Ik moest ook meteen terugdenken aan het moment dat jij de rekening ging betalen, en vlot nog een fooi liet liggen. Toen de ober kwam opruimen, zei jij met het grootste gemak ”This is for you he!’ . Dat gebeurde met zo een uitgestreken en overtuigd gezicht, dat we allemaal echt enorm hard in de lach schoten.

En dat is echt ons sterke punt. Samen in de lach schieten.

Je kan soms vloeken op het eten dat je niet aanstaat, bedtijd die te vroeg komt of activiteiten die niet helemaal je ding zijn. Maar op een bepaald moment, zelfs in het grootste gemopper, schieten we altijd in de lach. Giet daar nog de saus over dat jij de allerliefste grote broer bent, echt enorm veel inzicht hebt in de wereld en stiekem ook helemaal niet zonder je kleine broer kan, en je krijgt een heerlijke oudste zoon. Soms wat geniepig, maar meestal heerlijk.

Al loopt het wel eens mis als we met de fiets onderweg zijn. Zoals die keer dat jij zoals altijd tientallen meters voorop fietste. Daarbij moet je je eigen kracht duidelijk inhouden zodat wij het tempo ook aankunnen. Ik riep vol overtuiging dat het de volgende straat rechts was. Toen je links insloeg, brulde ik dat het de andere kant was.

Waarop jij heel droog zei: “Hier se, dat is 40 geworden, maar ze kent het verschil tussen links en rechts nog niet.”

En toen schoten we opnieuw kei hard in de lach.

Gelukkige verjaardag kerel.

Je mama,

The post Jaarbrief 12 – Basiel appeared first on Sofinesse.

Ook al is je menu al iets groter geworden de laatste tijd, het blijft toch echt moeilijk om je te overtuigen dat er nog andere lekkere dingen zijn naast frietjes, pasta, rijstwafels, melk en salami. Het is wel fijn dat je kleine hapjes blijft proberen, ik ben er daarom zeker van dat het op een dag ook culinair helemaal met jou in orde komt.

Er zijn nog punten waar je echt scoort. Zo ben je de enige hier in huis die we niet moeten aansporen om zijn tanden te poetsen, om spontaan de tafel af te ruimen (leer je dit trucje ook even aan je broer en zus?) of je kleren in de wasmand te gooien. Dat zijn misschien kleine dingen, maar we komen van ver en ik apprecieer het enorm.  

De grote dingen nog meer. Het blijft fantastisch om je te zien als grote broer. Ondertussen kan Rosalie een aardig mondje babbelen en vooral ook commanderen. Je laat je als boef gewillig in de gevangenis (aka de badkamer) zetten door deze strenge politieagente (die vreemd genoeg wel vaak met kepie maar zonder broek rondloopt), je kruipt met haar graag onder een dekentje om voor de 500^ste keer naar Pretlettertjes te kijken en zij blijft de enige die nooit last heeft van je ochtendhumeur. Rosalie krijgt echt alles van je gedaan. Het is voor je moeder geregeld moeilijk om het droog te houden als ik die liefde zie stromen.

Op school gaat het nog altijd van een leien dakje, al kwam je in het vijfde leerjaar voor het eerst met een buis naar huis. Een harde les dat je soms ook echt een heel klein beetje moet werken, want dat je er met Frans niet altijd komt met opletten en goed nadenken alleen. Meester Lode organiseert elke ochtend een soort quiz en jij komt een paar keer week (heel trots) als kampioen naar huis. Vooral die keer dat niemand de hoofdstad van Montenegro kende en jij doodleuk ‘Podgerica’ riep, zal de meester niet snel vergeten. Hij had dat land speciaal in de mix gestopt omdat toch niemand dat ging weten.

Jij bent echt heel pienter, wij staan er soms van te kijken. Ik zou willen zeggen dat je dat van mij hebt, maar je lijkt nog veel harder op je vader. Daarom vind ik je ook zo leuk, want jullie maken kei hard dezelfde grapjes. Jullie vinden elkaar in alles. Samen voetbal of darts (of godbetert zelfs snooker) kijken, samen dezelfde series leuk vinden, even graag gezelschapsspelletjes spelen of chips eten. Net als je vader ben je een man van weinig maar de juiste woorden.

Op onze huwelijksceremonie kreeg iedereen een kaartje en een uitnodiging om daarop een herinnering aan ons te schrijven. Een anekdote, of een gevoel of wat dan ook.

Op jouw kaartje stond (in je bekende hanenpoten):

BEDANKT VOOR ALLES EN DEZE DAG

Het vat helemaal samen hoe het voelt om je mama te zijn. Elke dag opnieuw.

Gelukkige verjaardag kanjer!

The post Jaarbrief 11 – Basiel appeared first on Sofinesse.

“Mama als je nog niks voor mijn verjaardag had dan kan je ook pokemon kaarten voor mijn verjaardag”

Ik weet niet zeker of interpunctie gewoon niet tot de eindtermen van het 4^de leerjaar behoort, of eerder buiten het inspanningslevel van de jeugd valt. De boodschap is natuurlijk duidelijk, dat is wat telt. Je had eerder ook al berichten gestuurd naar familie en vrienden, voor het geval zij zonder verjaardagscadeau-inspiratie zouden vallen. Pokemonkaarten dus, al waren flippo’s blijkbaar ook welkom (ja echt, dat is weer een rage – ook al zit dat al eeuwen niet meer in chips) en puzzelboekjes vind je ook altijd een hit. Geweldig dat je het heft in eigen handen neemt. Goed gecounterd, je weet natuurlijk dat je moeder wel eens de gevreesde ‘praktische’ cadeautips durft in te fluisteren.

Ik kan het nauwelijks geloven dat wij al een decennium lang ouders zijn. Dat jij ons al tien jaar geleden mama en papa maakte. Het blijft echt te gek voor woorden dat wij precies negen maanden na onze eerste ontmoeting een positieve test in onze handen hadden, en misschien nog gekker dat het echt de bedoeling was. Ik denk dat ik wel ongeveer wist waar we aan begonnen, maar dat je vader toch heel vaak geschrokken is. Maar tegelijkertijd was hij vanaf de eerste dag een vat vol liefde voor jou.

Ik zeg het vaak, dat je een kopie bent van je vader. Jullie maken dezelfde (soms flauwe, maar meestal echt goeie) mopjes en houden van dezelfde dingen. Jullie antennes staan helemaal op dezelfde golflengte, papa is je absolute held. Dat is fantastisch om te zien, maar ik merk toch ook een echte beweging richting je moeder. We hebben een soort eigen taal ontwikkeld, waardoor we vaak aan een blik genoeg hebben om in de lach te schieten. Dat zijn heerlijke momenten waarop ik alleen maar kan denken dat je echt een toffe gast bent.

Correctie, je bent veel meer dan een toffe gast. Als je stilletjes mijn hand neemt als we samen ‘een Flikske’ kijken, ontploft mijn hart bijna.  Hoe je vol enthousiasme staat te dansen op kinderliedjes die we al voor de 300^ste keer moeten aanhoren, om je zus in bad te krijgen. Hoe je ’s ochtends een kanjer van een ochtendhumeur hebt, maar voor Rosalie een vriendelijke uitzondering maakt. Hoe je eindeloos meegaat in haar kiekeboespelletjes. Hoe ze ’s morgens bij jou in bed kruipt en jullie faken dat je slaapt. Hoe je haar op schoot neemt en van je cornflakes laat proeven. Hoe je mee naar Bumba kijkt, alsof het je favoriete serie is. Hoe jij bent als grote broer, daar ontploft mijn hart pas helemaal van.

Al moet ik daar ook een kanttekening bij maken. Voor je kleine zus ben je een fantastische grote broer. Maar met je – bijna drie jaar jongere – broer Felix is de liefde wat bekoeld. Het leeftijdsverschil tussen jullie lijkt groter dan het twee jaar geleden was, waardoor het vaker botst. Het maakt me bang dat we toch nog niet klaar zijn met verbouwen en jullie grote gedeelde slaapkamer nog tot twee kleinere zullen moeten boetseren. Of laten boetseren, want je ouders zijn niet echt van het handige soort.

Met een tienjarige kan je al eens iets dieper praten, filosoferen zelfs. Zolang het maar niet over jezelf gaat, kunnen onze gesprekken de gekste kanten op gaan. Je bent wijs, slim en empathisch. Maar ook slungelachtig, licht ontvlambaar en gesloten. We kunnen over alles praten (al had ik wel gedacht dat een tiener het woord piemel eindelijk ging kunnen zeggen zonder in de lach te schieten, maar ik was te voorbarig), maar het mag niet over jouw gevoelens gaan. Dan klap je dicht. Dan verlies je woorden en is er alleen nog maar lichaamstaal.

Een tijdje geleden ging je voor het eerst naar een eucharistieviering. We blijven hier bewust ver weg van religie tot je daar zelf een keuze in kan maken, maar het was een mis voor nonkel Thomas en je wilde mee. Toen de pastoor zijn naam uitspraak, moest moeke die naast ons zat, huilen. Jij zag het en begon te duwen en trekken, maar de tranen rolden over je wangen. Huilen mag, jongen. Jij mag zijn wie je bent en voelen wat je voelt. Ik hoop dat je daar echt nog beter een weg in vindt, vooral voor jezelf.

Voor de rest mag je blijven wie je bent. Er zijn kleine werkpuntjes, maar die hoef ik niet steeds te herhalen. Jij weet ondertussen ook wel dat vuile sokken niet op de slaapkamervloer thuishoren, of dat je kleren echt niet hoeven te blijven liggen op de exacte plek waar je ze hebt uitgedaan. Je mag zeker ook minder zagen en boos zijn als je moet gaan slapen. Je kent de regel, pas als je ’s morgen niet als een zombie door het huis loopt en de wekker vervloekt, mag je langer opblijven. Gelukkig compenseer je dat voldoende door in het weekend tot een stuk in de voormiddag te blijven liggen.

Het afgelopen jaar ben je een voetballer geworden. Twee – soms zelfs drie – keer per week door weer en wind naar de training. Elk weekend tussen je maten op het veld. Het is mooi om te zien hoeveel inzet en enthousiasme je daarvoor getoond hebt. Na drie jaar op de wachtlijst, was het niet alleen prijs voor FC Rooigem maar ook voor FOS De Koala’s. Je gaat binnenkort zelfs 10 dagen mee op kamp. Ik voorspel nu al tranen bij mezelf als je stinkend en stikkapot weer naar huis komt. Je bent ook een echt familiemens, die zijn dierbaren warm in het hart draagt.

Je hebt het ook graag warm, denk ik. Want of het nu 30 graden is of -10, je houdt altijd en overal je sokken aan. Je kruipt zelfs bij tropische temperaturen met een dikke pyjama in bed en neemt in de zetel steevast een dekentje. Er zou een zekere logica in zitten, ware het niet dat een jas in de winter meestal een overbodig item vindt.

Ik moet er mijn hoofd nog even rond krijgen, dat het al tien jaar geleden is dat jij van ons een gezin maakte. We hebben langer gediscussieerd over je naam, dan over je komst.

Kerel, jij maakte me mama. Wat ben ik ongeloof fier op jou. (Zelfs als je stevig met je ogen rolt)

(MAAR OMG EEN TIENER OF WA?)

The post Jaarbrief 10 – Basiel appeared first on Sofinesse.

Je bent nog altijd een heerlijk kind, maar al lang geen baby meer. Die beginnen hun dag doorgaans niet met het lezen van de krant. Je bent enorm intelligent, barst van de humor en bent heel zorgend voor Rosalie. Soms zit het er wel eens bovenarms op met Felix, maar even vaak vullen jullie elkaar netjes aan.

Ik vraag mij af wanneer het moment komt dat wij (hopelijk alleen tijdelijk) uit de gratie gaan vallen. Een puberbrein is toch ingesteld om ouders als extreem vervelend te ervaren. Voorlopig is dat nog niet het geval, integendeel. Als je zou mogen kiezen, zou je het liefst elke avond opnieuw in mijn baarmoeder kruipen om daar de nacht door te brengen. Je bent onhandig in het begrijpen en onder woorden brengen van je eigen gevoelens, maar je zalf is meestal dicht bij ons zijn. Je bent de grootste, maar met het kleinste hartje.

Als je niet op de iPad mag (inderdaad zoon, er staan bepaalde limieten op voor je eigen goed), ben je tegen een bal aan het trappen. Als we te vroeg zijn op school, ben je boos omdat je liever nog met je vrienden in de opvang blijft (om te voetballen). Maar we kunnen duidelijk zijn: een bal gaat makkelijker in de goal, dan een vreemde smaak in je mond. Proeven en eten blijft een uitdaging, maar gelukkig hebben we onlangs wat nieuwe dingen aan het gamma kunnen toevoegen. Voor je verjaardag heb je wel een klassieker besteld (en terecht!), we laten de stoverij met frietjes weer in grote hoeveelheden aanrukken.

Je verslindt de loserboeken van Jeff Kinney. Je hebt alle Kiekeboes, Jommekes en Buurtpolitie-strips hier in huis al minstens twee keer gelezen. Je leest in je bed tot het licht uit moet, de tijd daarvoor kijken wij samen naar Thuis. We bespreken uitvoerig alle personages en wat er met hen gaat gebeuren. Je bent fan van Lowieke omdat die Bobot heeft uitgevonden en van Tilly omdat die een grote mond heeft, maar vooral van samen in het grote bed liggen. Je vraagt ook elke avond aan Rosalie of ze dan tegen jou wil komen liggen, maar ze werkt meestal niet geweldig hard mee. ‘s Avonds ben ik haar favoriete kussen, zoals dat negen jaar geleden bij jou niet anders was.

Vanmorgen mochten we je eindelijk vertellen dat je mag gaan voetballen bij FC Rooigem. Je staat al drie jaar op de wachtlijst, maar pas een paar weken geleden kregen we bericht dat je mag starten. We besloten om het geheim te houden tot je verjaardag. Dat heeft geloond want je gezicht was echt goud waard. Na de zomer zal ik dus langs een veld staan en vooral niet roepen op jou, want ik ken geen hol van voetbal. Ik probeer ook de spandoeken thuis te houden en je gewoon casual een drankje te brengen in de kantine achteraf. Of gaat dat alleen maar zo in FC De Kampioenen? We zien het wel. Maar aangezien je niets liever doet dan op school met je vrienden tegen die bal te trappen, hoop ik dat je het daar heel leuk gaat vinden.

De weergoden hebben geen mooi trackrecord op jouw verjaardag, want ongeveer elk familiefeestje zijn we uitgeregend of uitgebrand van de hitte. Als het zondag droog blijft, kunnen hier wat familieleden in de tuin komen zitten. Om in te halen wat we allemaal veel te hard gemist hebben: elkaar.

Volgend jaar ben je een tiener, wat ik echt een gekke gedachte vind. Jij drukt ons gewoon kei hard met de neus op de feiten, wij worden ouder. Jij wordt ouder. Jij bent echt al een grote jongen.

De oudste zijn is niet altijd een dankbare plek, maar je vult die heel natuurlijk in. Als ik nog een kaarsje op je taart mag zetten (waar je niet van gaat eten, want eikes moeder, taart), dan hoop ik dat je een gemakkelijke weg vindt om de dingen waar je mee zit naar boven te halen. Uit te blazen, zoals verjaardagskaarsjes.

Maar blijf vooral wie je bent. Een fantastische negenjarige.

Gelukkige verjaardag Basiel,

je mama.

(PS: Stiekem rijstkoeken eten lukt niet. Ik zie de kruimels en hoor het gekraak echt wel ;))

The post Jaarbrief 9 – Basiel appeared first on Sofinesse.

Je achtste verjaardag zag er anders uit dan gepland. Geen feestje waarbij ons huis te klein was voor alle familieleden en ook geen feestje met een hoop uitgekozen vriendjes. Op je verjaardag (24 juni al, sorry voor de vertraging van deze brief) mocht je zelfs niet naar school. 

Ik hoop dat je het toch een fijne dag vond. Jij mocht ongeveer alles kiezen. Je bestelde twee vriendjes om te komen spelen, ontbijt met hotelcake, ’s middags spaghetti en ’s avonds frietjes van de frituur. Als het een officiële optie was, zou je elke dag frietjes eten. Misschien kan je dat in je studententijd eens proberen, maar voorlopig blijf ik je koppig ook wat gezonde voeding voorschotelen. 

Ongelooflijk dat je al 8 jaar bent. Soms zie ik al een flits van de tiener die hier binnenkort zal rondlopen. Af en toe wordt er al eens met pre puberale ogen gerold, maar meestal vallen wij nog in de categorie ‘onvoorwaardelijke helden’. Soms weet je met die gevoelens amper blijf en kom je daarom wat onhandig op ons hangen. Soms spring je op ons. Soms wring je je ertussen. Dat is geweldig lief, maar die 27kg begint van tijd wel een beetje door te wegen. Waar is de tijd dat je 3,8kg woog en gewoon uren rustig op mij bleef liggen.

In het begin vond je de lockdown geweldig. Altijd in je favoriete bubbel vertoeven, constant gezelschapsspelletjes spelen en veel extra gezinstijd, dat was spek naar jouw bek. Maar gaandeweg werd het minder, tot er zelfs traantjes aan te pas kwamen als je oefeningen moest maken voor school. Op het einde werd het gebrek aan peer contact echt te zwaar. De schamele zes dagen school waren echt veel te weinig, maar wel de redding. 

De juf van zedenleer noemde jou een klompje goud. Dat is ook zo, je bent echt een geweldige kerel. Het doet me zoveel pijn om te zien dat je soms zo moeilijk kan zeggen wat er in je omgaat. Je worstelt af en toe met kleine en grote dingen, en blokkeert dan volledig. We hebben de juiste oplossing of ontlading nog altijd niet gevonden, maar blijven ondertussen geduldig nabijheid bieden. Naast je zitten. Of net afstand geven. Wat je op dat moment nodig hebt, ook al kan je het vaak niet benoemen.

Gelukkig is het meestal gewoon een comedyshow met jou. Op de laatste schooldag moest je voor alle klasgenoten een post-it maken. Op de 25 briefjes voor jou was er een constante: “je bent zo grappig Basiel” Dat merken we thuis natuurlijk ook. We zitten echt met een complementair komisch duo. Felix moet het hebben van zijn mimiek en knotsgekke uitspraken, jij bent meer van de droge humor. Stiller en rustiger, maar serieus raak als je iets zegt.

Je bent een broer uit de duizend. Al die coronamaanden waren jullie tot elkaar veroordeeld. Ik had het volledig begrepen als jullie elkaar op een bepaald achter het behang hadden willen plakken, maar de liefde bleef groot. Heel af en toe valt er wel eens een hard woord of is er even een uithaal, maar meestal loopt het gewoon goed. En dan heb ik het nog niet over hoe fantastisch je bent voor Rosalie. Zelfs een blinde kan de liefde tussen jullie twee zien stromen.

De superlatieven voor jou vloeien even rijkelijk als die liefde, want je bent ook een leeswonder. Je hebt het hoogste leesniveau behaald op school (avi plus) terwijl je nog maar in het tweede leerjaar zat én net maanden geen schoolbank had gezien. Sindsdien is er sprake van een lichte maar heel schattige Jommekesverslaving. Mijn gsm wordt al eens onderschept om whatsappjes te sturen naar familieleden én je leest ook vlot ondertitels mee op tv. Als we iets willen zeggen zonder dat kinderoren het kunnen verstaan, moeten we ook al opletten met Engels, want je pikt daar net iets te veel van mee naar mijn goesting.

Verder is er nog niets veranderd. Je lust nog steeds geen chocolade of pannenkoeken, je kan nog altijd perfect overleven op melk en rijstkoeken en je schakelt nog altijd je broer in om te vragen of jullie op de iPad of een snoepje mogen.

Wat ik vooral zo fantastisch vind aan jou, is hoe je mensen in je hart kan sluiten. Je komt soms een beetje traag op gang, maar eens je iemand binnenlaat is het echt met volle overgave.

Met volle overgave wens ik je ook een gelukkige verjaardag.

Dikke kus van je mama (diegene die zich altijd pijn doet uit lompigheid en waar jij dan zo hard mee moet lachen)

The post Jaarbrief 8 – Basiel appeared first on Sofinesse.

Ik werd wandelen gestuurd op de toneelschool en ging dan maar Germaanse talen studeren omdat veel mensen ‘in de media’ dat hadden gedaan. Acteren is nog steeds een grote liefde, maar ik ontdekte dat presenteren me even gelukkig maakt. De architectuur werd helemaal afgevoerd omdat het met serieus wat wiskunde bleek te zijn, maar de interieurmicrobe is nog altijd springlevend.  In dat kader: een absoluut droomscenario is een nieuwe reeks van de huisdokter (of iets dergelijks) die ik zou mogen presenteren. Hupla, twee liefdes samen. Soms is het mooi weer in Utopia.

Maar ook vroedvrouw verdween nooit uit mijn gedachten. Ik zat nog in het middelbaar toen ik al zenuwachtig werd van mensen het hadden over het aantal maanden, want je bent geen negen maanden zwanger maar 40 weken. Ik ging al heel snel babysitten (vanaf mijn 13^de) en was dolgelukkig toen er nog een klein boeleke bijkwam in mijn favoriete gezin. Kato was echt nog heel mini toen ze al een paar uurtjes aan mij toevertrouwd werd en ik vond dat geweldig. Later ging ik daar soms zelfs meerdere dagen babysitten. Heerlijk, geweldig, de max. Dat hele baby en zwangerschapsverhaal bleef me aantrekken.  En ja, ge moet het ook niet verder zoeken met mijn borstvoedingsgedoe. De allergelukkigste periode uit heel mijn leven was dan ook de moederschapsrust met Basiel. Ik ben nooit nog zo chill geweest als toen.

Raar eigenlijk dat ik pas tijdens de zwangerschap van Felix het bestaan van Geboren in Gent ontdekte. Toen nog onder een andere naam, maar met hetzelfde stel geweldige vroedvrouwen. Na de bevalling van Basiel wist ik dat ik het anders wou. Ik ben in 2012 zonder verdoving bevallen (oef, want dat was een grote wens van mij), maar achteraf bekeken onnodig ingeleid. Je bent onwetend en volgt de gynaecoloog, want die weten het toch wel zeker? Ondertussen weet ik dat daar verschrikkelijk veel verschil op zit. Ondertussen weet ik dat medische praktijken die alleen vertrekken vanuit risicobeperking en daarbij de natuur uit het oog verliezen (en andere risico’s creëren die je er dan maar gewoon moet bijnemen “want de baby is toch gezond”) niet bij mij passen. Ik geloof in een combinatie van de natuur én de medische wereld, niet in het uitsluiten van één van beide.

De bevalling van Felix was fantastisch, dankzij Karolien van geboren in Gent. Zij wist wat ik wilde en heeft dat ook mogelijk gemaakt. Volledig natuurlijk bevallen,  op mijn tempo. Dat bleek een speedbevalling van minder dan twee uur met een gigantische baby, maar het was heerlijk. Ik ben ongelooflijk blij dat ik deze ervaring heb, want anders zou het trauma van Rosalie nog groter zijn. Er is toch één bevalling waar ik met heel warme gevoelens op terugkijk.

December 2019, ik keek er zo hard naar uit. Nog eens bevallen, dit keer met de (voor mij) juiste gynaecoloog én met een vroedvrouw van Geboren in Gent. Ik heb met het grootste enthousiasme mijn geboorteplan ingevuld, ik was echt enthousiast. Iedereen weet dat een geboorte heel onvoorspelbaar is, maar je kan bij Geboren in Gent heel duidelijk aangeven wat je wil en hoe. Ook met een plan B, of zelfs een plan C. Alle scenario’s worden besproken en bekeken, zodat het een zo fijn mogelijke ervaring kan worden.

Wat de kers op de taart moest worden, liep helemaal anders. Het is een litteken op mijn ziel dat nooit hersteld zal worden. De geboorte van Rosalie is een gigantisch trauma. Ik zal voor eeuwig en altijd die drie maanden zwangerschap én bevalling missen. De tranen rollen over mijn wangen terwijl ik dit schrijf. Het is een gevoel dat je denk alleen maar kan begrijpen als een zwangerschap je veel te vroeg ontrukt werd, maar het doet krakend veel pijn. Schreeuwend, scheurend, verdwaasd veel pijn.

Maar gelukkig zijn er dan geweldige vroedvrouwen van Geboren in Gent. Door omstandigheden ken ik alleen Angelique en Karolien van het oranje team echt, maar dat zijn dan ook twee ongelooflijke toppers (de rest ook hoor!). Je kan bij hen terecht voor opvolging tijdens de zwangerschap, wat zalig is, want zij nemen veel meer de tijd om te luisteren, meer dan een gynaecoloog dat kan. Je kan uiteraard postnataal op hen rekenen, maar ze zijn er ook tijdens de bevalling. Dat kan helemaal thuis, of met een combinatie van arbeid thuis en begeleiding in het ziekenhuis. Maar vooral: ze zijn er.

Ik kan niet met woorden uitdrukken hoeveel steun ik heb gekregen van Karolien. We hebben een goeie klik en zijn door allerlei omstandigheden nog dichter bij elkaar gekomen, maar wat een vroedvrouw. Wat een vrouw.

Ze was er toen ik met licht bloedverlies naar het ziekenhuis ging. Ze stond er in de acht dagen dat ik de geboorte nog heb kunnen rekken in het UZ, ze stond er om naar dat kleine mensje in de couveuse te gaan kijken. Ze was er om me aan te moedigen tijdens de eerste aanhap en ze was er ook achteraf. Nog altijd.

Een zwangerschap en bevalling is verschrikkelijk uniek. Soms doe je het maar één keer, of twee keer. In ieder geval, de meeste vrouwen doen het geen twintig keer. Dus eigenlijk is er geen ruimte voor trial and error. Daarom kan ik alleen maar aanraden om je te laten begeleiden door deze vroedvrouwenpraktijk (of een andere, als je niet van Gent bent). Je vindt er een luisterend oor, een oplossing voor veel problemen, begeleiding op maat en veel liefde. De job vraagt bakken liefde, en die is er.

Het was afgelopen dinsdag ‘dag van de vroedvrouw’. De ideale gelegenheid om al die fantastische vroedvrouwen (én mannen!) eens serieus in de bloemetjes te zetten. Geweldige exemplaren in het ziekenhuis, maar ik heb een nog grotere boon voor de zelfstandige vroedvrouwen. Ze hebben de kunst om ongemerkt de intimiteit van je huis binnen te stappen, om tegelijk onzichtbaar en toch stevige houvast te zijn.

Het is nog te vroeg, maar het hele verhaal van Rosalie heeft nog andere dingen in gang gezet. Ik droom nog steeds van dat boek, ik zou heel graag lezingen geven om meer te vertellen over borstvoeding (want geschreven woorden zijn altijd verder dan een gezicht en een stem), ik zou meer willen betekenen voor andere verse (premature) ouders en zoveel meer.  Ergens heb ik vertrouwen dat het er ooit op de een of andere manier wel zal zijn.

Voor alle toekomstige ouders, ga eens kijken op de website van Geboren in Gent. Praat openlijk met je intimi over wat je meemaakt, mij had bijvoorbeeld niemand verteld hoeveel bloed je verliest na een bevalling. Had ik het geweten, ik had grotere onderbroeken voorzien voor die eerste dagen. Wees niet bang van een bevalling, het is een krachtige ervaring. Omringd met de juiste mensen kan het ook een prachtige ervaring worden. Zoek een fijne praktijk bij jou in de buurt.

Want goeie vroedvrouwen zijn goud. Puur goud.

The post Vroedvrouwgoud: Geboren in Gent. appeared first on Sofinesse.

Er gingen grapjes over en weer tussen het bovenste en het onderste stapelbed, maar plots ging het gesprek een serieuzere kant op.

Onze twee jongens hangen serieus aan elkaar, maar hebben helaas niet op hetzelfde moment speeltijd. Een schooldag is net te lang om elkaar te missen, dus proberen ze bij de wissel snel een dikke knuffel te stelen. Vooral Felix heeft daar een enorme nood aan en kan flink verdrietig zijn zonder die middagse omhelzing.  Die dag was het misgelopen. Dus bedachten ze samen een plan, voor als het knuffelmoment nog eens zou mislukken. Basiel vertelde dat Felix gewoon naar zijn klas mocht komen. 

“Nee, je moet echt geen schrik hebben. Dat zijn mijn vrienden. Die gaan je niet uitlachen.” 

“Weet je Basiel, E. die vindt mij zelfs schattig.” 

“Ja, en ook O., T. en D. vinden je heel lief. En de rest ook hoor. Kom de volgende keer gewoon naar mijn klas en dan geven we daar een knuffeltje?” 

Ik stond aan de deur te luisteren en mijn hart was veel te klein. Hun gezellige gebabbel was te schattig voor woorden, maar ook de inhoud was zo puur. Het zijn moeilijke tijden voor ons allemaal, ook voor hen. En ook al zijn ze nog maar 4,5 en 7, ze zoeken echt troost bij elkaar. Ze weten nu al dat nabijheid en knuffels een grote opladende kracht hebben. Slimme, warme kerels. 

Daar aan de deur van hun slaapkamer rolde er een traan over mijn wang, terwijl ik tegelijk probeerde om zo stil mogelijk te giechelen. 

Om mijn slimme, warme kerels. Die hopelijk ook plannetjes zullen beramen om hun kleine zusje (*ooit*) de nodige knuffels te bezorgen. 

The post Stapelgesprek. appeared first on Sofinesse.

Met jou is alles voor de eerste keer. Vanaf vandaag hebben wij voor de eerste keer een zevenjarige in huis. Sinds 1 september hebben voor het eerst een lagerschoolkind in huis, vanaf elke dag ben jij onze oudste zoon. Je bent heel voorspelbaar (of misschien kennen wij je gewoon heel erg goed?), maar maakt elke dag toch tot een heerlijke verrassing.

Je zal het vooral nooit laten om grapjes uit halen. Ik denk spontaan aan toen we hier allemaal een halfuur plat gelegen hebben door jou. We waren aan het wachten op de politie (van die keer dat er een volstrekt vreemde in onze auto lag te maffen) en jij stond geposteerd aan het raam. Je moest roepen zodra de politie er was, Tom was (karig aangekleed) in de badkamer. Plots roep jij heel luid dat ze er zijn. Waarop een halfnaakte vader uit de badkamer komt gestormd om zo snel mogelijk in zijn kleren te springen. Op het moment dat hij bijna aangekleed is – wat een heerlijk paniekerig schouwspel was – zeg jij droog dat het een grapje is. Om dan in een schaterlach uit te barsten. Ik noem nu dat voorbeeld, maar er zijn er nog honderden.

Het typeert je helemaal. We lachen hier een beet af, niet alleen met je bewust goed geplaatste grappen, ook met onbedoeld hilarische opmerkingen. Je zegt vaak wat eigenlijk overduidelijk is, maar niemand ooit uitspreekt. Jij kan in drie woorden je broer samenvatten, of je moeder. Ik vind het indrukwekkend hoeveel timingtalent een zevenjarige kan hebben. Of ironie, toch een concept dat niet voor iedereen even evident is.

Tegelijkertijd ben je ook soms heel klein. Je broer heeft een grote dramaqueen-gehalte, maar de echte verdrietjes zijn beperkt. Bij jou is het anders, jij draagt echte zorgen met je mee. Je bent enorm meevoelend voor andere mensen, maar weet vaak met je eigen emoties geen blijf. Wij kennen je ondertussen goed genoeg om te weten DAT er iets scheelt, maar nog steeds niet goed genoeg om ook echt te lezen WAT het probleem is. Het komt er zo moeilijk uit. Ik hoop voor jezelf dat dat de komende jaren verandert, want het doet ons vaak pijn om je zo te zien worstelen. Ik hoop ook dat je weet dat wij er altijd voor je zijn en dat je met alles bij ons terechtkan.

We zeggen dat vaak maar ik hoop vooral dat je het ook voelt, en dat je jezelf nog een beetje meer opent. Ik heb het nu over kleine en grote verdrietjes, want voor de rest lijk jij in niets meer op de verlegen jongen van een paar jaar geleden.

Zaterdag was het hier full house met je klasgenoten. Jij flaneert daar luid en duidelijk tussen. De achtergrond-Basiel is niet meer, je zegt waar het op staat. Ik vind het heerlijk om je bezig te zien met je maten, ik zou maar wat graag een vlieg zijn in de klas. Want hoewel je groot en stoer bent, is je schooldag pas helemaal geslaagd als ik na het afzetten van Felix in de kleuterklas ook nog even naar boven kom voor snelle knuffel. Steeds meer vraag je ook wanneer we je komen halen, want je bent echt heel graag thuis.

De binnenverhuis naar jullie nieuwe kamer ging voor jou niet van een leien dakje. We zijn nu eenmaal een samenslaapfamilie. Het feit dat jullie nu (in een fantastische!) kamer liggen zonder ons, is op avondlijke uren vaak moeilijk. Gelukkig is Felix er als allerbeste slaapcompagnon, beland ik sowieso vaak op die grote kamer en zijn wij slechts een verdieping away. Voorlopig nog onder jullie, binnenkort eentje hoger. Maar voor Felix is het helemaal anders, die is te blij met zijn nieuwe kamer en bed. Terwijl jij (als dat technisch mogelijk was) soms wel opnieuw in mijn buik zou willen kruipen.

Driehonderd keer per dag vraag je ons om te kijken naar het dubbele theekopje, de parachute, Eiffeltoren, schaar of nog andere figuren (met het draadje, de huidige hype) en kijk je zelfvoldaan naar je eigen kunsten. Je hebt een lichte Buurtpolitieverslaving en neemt je Pokemonkaarten overal mee naartoe. We halen hier elke dag wel een keertje Onderuit uit de kast, of één van de andere gezelschapspelletjes. Net als je vader ben je grote fan. Jullie kunnen met gemak een hele weekendvoormiddag spelletjes spelen. Als je niet met een bal tegen de muur staat te trappen. Of ligt te mokken omdat je niet op de iPad mag.

Terwijl ik dit schrijf, besef ik plots dat dit de allereerste keer is dat je deze jaarlijkse traditie zelf kan lezen. Wat een wereld is daarmee opengegaan, leren lezen is echt te cool voor woorden. Alles wat je tegenkomt, wordt aan het nieuwe leesoog onderworpen. Ideaal om je nieuwsgierigheid een beetje te voeden.

Je bent zeven, jongen. Klaar voor alweer de grote vakantie van je leven, met een hoop fantastische dingen op het programma. Je verlangt ernaar, het is goed dat de laatste week school is aangebroken. Je hebt het gehad. Geniet ervan, zoals jij dat met je guitige ogen zo goed kan.

En probeer af en toe maar terug in mijn buik te kruipen met hele dikke knuffels. Want soms lijkt het nog maar van gisteren geleden dat je daar zat.

Een hele dikke verjaardagskus van je allerliefste mama x

The post Jaarbrief 7 appeared first on Sofinesse.

Bij Basiel weet ik zelfs niet meer hoe we dat gedaan hebben. Veel meer dan facebook was er toen nog niet. Ik had in die dagen niet eens een smartphone (for real he peoples, deze social media queen was een laatbloeier). Ik ben echt lang oldschool gebleven met mijn Nokia’tje. Pas een halfjaar na de geboorte van Basiel werd ik echt smartphone-volwassen. En ja, daarna is het social media gebruik alleen maar uit de hand gelopen zeker?

Op 7 december 2012 postte ik mijn allereerste foto op instagram, die toen welgeteld 4 likes verzamelde. Sofinessetje, the hit of the year! De aankondiging van Felix (op 2 augustus 2014) was goed voor 34 likes. Maar ondertussen is (mijn) instagram nogal veranderd. Vooral sinds de komst van de stories, ben ik echt helemaal overboard gegaan. #sorrynotsorry (Ik droom van een swipe naar boven en 10.000 volgers, nog maar een kleine stap. Not)

Enfin. Een toffe foto dus. Omdat Basiel niet zo geweldig graag poseert voor mijn camera, heb ik hem mee laten kiezen welke foto we zouden maken. Hij was meteen gewonnen voor het ballonnenidee. Het feit dat hij ballon nummer 1 mocht vasthouden, heeft daar zeker toe bijgedragen.

Mijn ouders hebben een veel mooiere tuin dan wij, dus wilde ik de foto daar graag nemen. Omdat mijn oogrollende lief het niet zag zitten om met drie opgeblazen ballonnen naar Waver te tsjollen (er is nochtans een ballonnenwinkel NAAST zijn werk), werd vriendin Barbara ingeschakeld. Zij zorgde voor de drie cijfers én een bus helium.

Op de dag van de fotoshoot haalde ik matching outfits van de jongens boven. Mijn moeder verdween er instant mee naar de strijkkamer, want schaamt zich stiekem nog altijd een beetje voor haat niet-strijkende dochter. Ik blies ondertussen de ballonnen op. Toen begon de grap.

Ballon 1 ontplofte meteen. Oeps. Bij ballon 2 ging het beter, maar toen ik die wilde vastmaken vloog hij weg in de gigantisch hoge hal van mijn ouders. Zo hoog dat we er dus niet meer aankonden. We lagen allemaal in een deuk. Uiteindelijk bleek mijn moeder een uitschuifbare spinnenwebvanger te hebben (wat een gerief!) en kregen we ballon 2 weer aan de grond. Ballon 3 ging verdacht vlot.

Maar we hadden dus een ballon tekort, want nummer 1 was ontploft. Na wat brainstormen sprongen mijn moeder, Barbara, de kinderen en ik in de auto, full speed naar de dichtstbijzijnde Fun. Voor de zekerheid nam ik ook een extra nummer 2 en 3 mee, want je weet maar nooit. De totale rekening van de foto lag toen al op…euh….70 euro. (Ketsjing)

De winkeljuffrouw vroeg nog of ze de ballon niet (gratis) moest opblazen, maar aangezien we toch die helium hadden, sloeg ik dat aanbod af. Hahahaha, ik stond niet op de eerste rij toen het verstand werd uitgedeeld duidelijk.

Want toen we de kinderen uiteindelijk in hun outfit hadden gestoken en de ballonnen goed aan hun hand hadden vastgemaakt, stapten we naar buiten. Ballon 3 hing vast aan dat stoeltje en ging een halve seconde later vliegen. Die waren we kwijt aan de hoge boom van de buurvrouw, hahahaha.

Chance dat ik nog voor reserves had gezorgd! Ik probeerde meteen de andere “3” op te blazen maar hey, toen bleek de helium plots op. We lagen plat van het lachen met zoveel pech, maar tegelijk zaten we daar nu wel natuurlijk. Van die coole instagramfoto zou helemaal niets in huis komen.

Mijn lief was het beu, stapte in de auto en reed opnieuw naar de Fun. Een halfuur later keerde hij terug met drie opgeblazen ballonnen. Toen hij uit de auto stapte, ben ik echt op de grond moeten gaan liggen van het lachen. Dat zag er echt zo hilarisch uit! Mijn oogrollende lief, volledig ingepakt door drie gigantische ballonnen. Misschien had je er moeten bij zijn. (Ik heb wel een filmpje, will post it on the socials)

Enfin, we dubbelcheckten of alles goed vasthing en waagden ons naar buiten. Daar stond natuurlijk veel te veel wind, die alle nummers telkens naar dezelfde kant blies. De perfecte instagramfoto leek echt een utopie.

Mijn gasten hebben een grondige hekel aan poseren, dus ik bleef gewoon constant klikken in de hoop dat er eentje zou lukken. Omstaanders werden ingeschakeld om de ballonnen zo lang mogelijk vast te houden. Wat dan weer heel grappige foto’s opleverde.

Maar kijk zeg. Uiteindelijk mag het resultaat er wel zijn. En ge zou dat niet zeggen he, dat die stomme foto meer dan 100 euro heeft gekost (sorry liefje, luv joe)

The post The (hilarious) making of (de duurste foto van het jaar) appeared first on Sofinesse.

De bedoeling is om peuters tijdig zindelijk te maken. Met ‘tijdig’ wordt de arbitraire leeftijd van 2,5 jaar bedoeld, het moment waarop ze naar school gaan. Het is voor kleuterleiders namelijk niet doenbaar om de hele dag pis en kak van 25 (of meer) kleuters op te kuisen. Volledig terecht.

Ik steun de kleuterleiders. Het is inderdaad niet te doen om 25 (of meer) peuters/kleuters in bedwang te houden als er om de haverklap eentje met een natte broek zit. Maar ik vind het wel onredelijk om zindelijkheid te eisen voor een kind naar school gaat. Iemand weigeren omdat de blaascommunicatie nog niet mee is, dat is pure discriminatie. Ik ben dus niet akkoord om schoolrijpheid te koppelen aan blaasrijpheid. Want het schoentje knelt volgens mij ergens anders, niet in de broek.

Tot de leeftijd van 30 maanden is er een wettelijke norm van maximum 8 kinderen per aanwezige begeleider in de kinderopvang. Is het kind echter 30 maanden EN 1 DAG, vervallen deze normen volledig. Vanaf dan is het toegestaan om hen in een overvolle klas te stoppen met één begeleider. Compleet absurd. Zelfs als de hele klas zindelijk zou zijn en zelf zijn poep kan afvegen. Wat trouwens onmogelijk is, want een kind van 30 maanden is motorisch zelfs niet in staat om dat zelf te doen. Ik zie op dat punt ook maar een minimaal verschil tussen poepjes moeten afvegen of er ook nog een pampertje bij aandoen. Beide zijn veel werk, teveel voor twee handen.

Het punt is: er is ondersteuning nodig. Als de klassen zo groot zijn, is er gewoon extra zorg nodig. Dat is pure wiskunde. Daarvoor hoef je geen schuldgevoel bij ouders te leggen, die nog maar eens verweten worden te lui te zijn om hun kind zindelijk te maken.

(Sidenote: op vaste tijden gaan plassen en klassikaal een grote boodschap leggen, lijkt me bijzonder handig. Helaas ook behoorlijk schadelijk. Ik heb op mijn 35^ste nog steeds problemen met spijsvertering en heb al plastraining moeten volgen. De kiem daarvan is mogelijks al heel vroeg gelegd, ergens in (of naast) een potje)

“Maar 40 jaar geleden gingen de kinderen wel zindelijk naar school”, hoor ik u denken. Dat klopt, ik vind het zelfs bijna logisch. Tijden waren anders, kleuterklassen ook. Het was toen bijvoorbeeld nog niet compleet ondenkbaar om één van beide ouders volledig thuis te laten zijn om te zorgen. Je weet wel, dat concept waar veel mensen (ooit kind geweest) op lange termijn wel beter van zouden worden, maar dat helaas geen economische waarde heeft. Want zorgen voor de kinderen én dus niet op de arbeidsmarkt zitten, kost alleen maar geld (ipv dat het iets opbrengt). Op de korte termijn toch. Maar de korte termijn is de plek waar we helaas al ettelijke legislaturen in vast zitten.

Vijftien weken nadat je een kind op de wereld hebt gezegd, word je weer op de werkvloer verwacht. (Ik weet dat er systemen bestaan om dat een beetje te verlengen. Maar de economie blijft er steeds aan voorbij gaan dat we in se een zoogdier zijn. Maar dat is allemaal nog een andere discussie)

Het echte zindelijkheidsschoentje knelt volgens mij dus vooral in de kleuterklas, die veel te vol zit. Uiteraard kan je er van zoveel kinderen geen pis en kak bijnemen als kleuterleider, maar dat betekent niet dat je als Kind en Gezin de schuld alweer bij de luie ouders van vandaag moet leggen. Of nog erger, de druk bij de kinderen die nog geen rijpe blaas en sluitspier hebben. (Het kan trouwens echt gevaarlijk zijn om het te forceren, met blijvende schade tot gevolg)

Met het plaspoort is het de bedoeling om het potje al vanaf anderhalf jaar aan te bieden. Dan heb je toch een jaar de tijd om je kind zindelijk te maken. Dan moet je wel een heel slechte ouder zijn als het tegen die tijd niet lukt. Toch?

Het houdt eigenlijk weinig steek om hier mijn twee eigen ervaringen tegenover te plaatsen, want daar is absoluut geen wetenschappelijke achtergrond voor. Maar ik doe het bij wijze van anekdote toch even kort.

Kind 1 was absoluut niet zindelijk toen hij naar school ging. Ik voelde me daar verschrikkelijk slecht over, maar gelukkig wachtte een fantastische juf die gewoon zei “Chill. Komt goed.” Het was trouwens niet dat we niet voldoende geoefend hadden, wel integendeel. Er was gewoon geen klik. Die kwam precies drie maanden later. Van de ene op de andere dag ging de pamper uit, dag en nacht. Het kind was mee en droog. Al gebeurden er nog heel veel plasongelukjes, echt heel veel. Ik ben dankbaar dat mijn kind daarom niet berispt werd, maar gewoon verschoond. Met liefde.

Kind 2 was semi-zindelijk toen hij naar school ging. Voor pipi al een tijdje droog (op eigen aangeven), voor de grote boodschap een ramp. Ik bezorgde zijn juf daarom in de eerste week al een halve breakdown, maar een week later konden we er goed om lachen. Hij was ook ’s nachts direct droog voor pipi, maar heeft om het cru te zeggen nog tot zes maanden daarna elke keer in zijn broek gekakt. Elke keer. Het potje was altijd een constante aanwezige in onze badkamer, voor pipi ging hij er op een dag zelf opzitten en deed zijn ding. Hij was toen ongeveer twee jaar. (Bij de oudste net zo, maar die snapte het concept echt niet) Pas een jaar later volgde ook de communicatie met de sluitspier. Zelden een pipi accident, maar echt heel veel kak opgekuist.

Ik pleit dus niet voor nog wat extra druk op de schouders van jonge ouders. Want een kind wordt zindelijk wanneer het daar klaar voor is, niet wanneer de arbitraire schoolbel voor het eerst luidt.

Ik pleit ook voor meer ondersteuning in de kleuterklas. Zodat juffen en meesters kunnen doen waarvoor ze zijn opgeleid, ondersteund door kinderverzorgers die voor dat andere deel zijn opgeleid. (Werd er daarvoor gisteren niet gestaakt onder andere?)

Ik pleit ervoor om het kind vooral niet nog wat extra druk op te leggen. Ze/we MOETEN al zoveel. We lijden daar massaal onder (ik neem hier even een veel te korte bocht naar de hoge burn-outcijfers), maar leren er blijkbaar niet uit.

Ik vind het redelijk schandalig dat Kind en Gezin – dat vorige week nog adviseerde om zeker niet voor de leeftijd van twee jaar met potjestraining te beginnen – nu toetert om er vanaf 18 maanden de zweep op te leggen. Ik werd echt woest toen ik het item zag in het nieuws. (Misschien en zelfs waarschijnlijk niet bedoeld door Kind en Gezin, maar ze missen serieus wat krediet. Te veel pijnlijke verhalen.)

Maar ik wil natuurlijk gewoon te veel. Dat is de ziekte van mijn generatie, wij willen het allemaal. Ik wil alleen echt niet dat ‘bovenaf’ zich bemoeit met de zindelijkheid van mijn kind.

Shit zeg. (Pun intended)

The post Waarom ik wel eens zou willen pissen op het Plaspoort. appeared first on Sofinesse.