Comments on: Wettelijk één dag.

By: Leen

Leen — Wed, 20 Feb 2019 13:06:52 +0000

Ik kan dat niet begrijpen. Toen mijn grootmoeder stierf, had ik maar één dag, en dan nog enkel de dag van de uitvaart. Had die in een weekend geweest, had ik het mogen vergeten. Hoe schandalig is dat eigenlijk? Wie verzint zoiets? Desnoods is het onbetaald verlof hé (zoals sociaal verlof) maar astemblieft, daar mogen ze nu echt eens iets aan doen.

By: Nathalie

Nathalie — Sun, 10 Feb 2019 10:21:47 +0000

Zelfs voor ‘gewone vrienden’ zou (zou omdat we uiteraard geen dag krijgen) 1 miezerige dag veeel te weinig zijn, laat staan voor familie.
Ik hoop echt dat jullie weten dat jullie echt niet alleen staan in jullie verdriet.
Ik vind het prachtig hoe jij je zo mooi (zo puur) kan uitdrukken. Blijf dat vooral doen… hoe lang je het ook ‘nodig mag hebben’.
Weet dat hij nog lang niet vergeten is en nog hard gemist wordt. Ook hier dragen we hem nog elke dag mee en is de pijn nog behoorlijk rauw. We vloeken nog vaak op de keuze en het verlies. Weproberen hem vooral met een glimlach te gedenken en misschien lukt dat ooit ook wel. Dat er niet na die glimlach een stille traan of pijnlijke gedachte volgt en het oneindige gemis misschien draaglijk wordt

Veel liefs

By: Goofball

Goofball — Wed, 06 Feb 2019 09:26:31 +0000

Je hebt gelijk. We geven geen ruimte aan rouw. Afscheid nemen blijft teveel een taboe ook. 🙁

Ik hoop dat jouw werkgever en collega’s je steunden met je “ziek zijn” en je wel de ruimte gaven en het begrip. En nog steeds wanneer het moeilijk gaat.

By: Liesbeth Verelst

Liesbeth Verelst — Mon, 28 Jan 2019 15:44:42 +0000

Hey Sofie. Je hebt zeker een punt. 1 dag is veel te weinig. Ziek ben je dan weer wel vind ik: ziek in je emoties. Wat je gevoel van het wegebben van begrip betreft: ik snap echt je gevoel. Ben er ooit ook geweest. Maar nu aan de andere kant staande,ik denk dat de warmte en het begrip er nog steeds zijn. Ik lees je post en reageer zoals zoveel anderen. Er wordt echt aan jullie gedacht en jullie worden gemist. Eventueel de wens niet langs te komen Word gerespecteerd. Mensen doen denk ik wat hun het beste lijkt te doen. Omdat er om jullie gegeven word. Jullie zitten bij zoveel mensen in het hart, hoe zou men jullie dan kunnen vergeten. Mijn kaarsjes branden elke dag voor jullie. Ik ben er zeker van dat er van jullie gehouden wordt,al is het nu minder tastbaar en wat meer op afstand.

By: Andaloes

Andaloes — Mon, 28 Jan 2019 09:40:43 +0000

Hejj Sofie,
Ik vind eigenlijk dat je bij alles in onze maatschappij te weinig tijd krijgt.
Ik vond mezelf fysiek hersteld na de bevalling na 9weken maar voor de rest was ik niet klaar en mijn baby die full time borstvoeding kreeg ook niet. Ja er zijn verlofregelingen maar er is ook veel inkomensverlies, waardoor veel moeders moeten gaan werken…
Ben je ziek, meestal 3 dagen thuis, hoe vaak voel jij je dan echt hersteld en klaar om te werken?
Alles draait zo hard om dat werken, geld verdienen en zovelen moeten ploeteren om vooral mentaal te overleven. (Om uiteindelijk toch de prijs te betalen, als mens maar ook onze economie met al die burn outs, langdurig zieken,…)
Sterkte en ook al ken ik jou of je broer niet, het lijkt nog steeds recent dat jullie afscheid moesten nemen.
X

By: Le petit requin

Le petit requin — Mon, 28 Jan 2019 07:44:17 +0000

Belachelijk is dat, één dag. Ik had het ook bij mijn grootvader: ik zat in het buitenland toen hij – op een zaterdag – stierf, keerde op zondag terug en had theoretisch op maandag niet eens naar mijn vader en mijn grootmoeder kunnen gaan, want die ene dag had ik nodig voor zijn begrafenis. Ik ben wel naar hen gegaan natuurlijk, maar dat betekende dan een dag verlof nemen (wat als “schijnzelfstandige” in een bureau neerkwam op een dag helemaal niets verdienen; een kleine prijs, maar tegelijk ook wrang). Toen ik dan las dat dat aantal dagen hetzelfde zou zijn bij mijn broer, begreep ik er al helemaal niets meer van.
Het is ook zo absurd: als alles normaal verloopt, dan verlies je je broers of zussen pas wanneer je gepensioneerd bent en dan heb je “meer dan genoeg tijd” om hen te begraven en om hen te rouwen. Net daarom is die ene dag ook zo belachelijk, want wanneer je hem nodig hebt, is dat negen op de tien (ik negeer even die broers en zussen met een groot leeftijdsverschil) omdat de overledene jong is. En neen, het is niet omdat iemand oud is dat je er géén verdriet om hebt, maar verdomme, iemand verliezen wanneer die nog echt jong is, dat harkt er veel meer op in. Want naast het verlies op zich, is er ook de vraag “waarom nu al?” (en dan wil ik niet eens denken aan wat de vraag “waarom heeft hij die keuze gemaakt” oproept). En dus heb je zéker meer nodig dan één dag.
Fuck onze prestatiemaatschappij!

Gisteren zag ik trouwens deze Winteruur met Lennert Coorevits, die op sommige punten heel herkenbaar was voor mij, maar mij ook heel erg deed denken aan jou:
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a33/

By: Mieke

Mieke — Mon, 28 Jan 2019 00:27:13 +0000

Ook ik heb net hetzelfde meegemaakt zoals jij. De begrafenis was 31 december. Op 2 januari ging ik werken. De periode tussen kerst en nieuwjaar is mijn meest gehate periode van het jaar. Rouwen duurt heel lang en is voor iedereen anders. Kan je wel zeggen dat de grote pijn echt minder wordt, en het spreekwoord tijd heelt alle wonden klopt.

By: Sarah

Sarah — Sun, 27 Jan 2019 22:35:46 +0000

Sofie,
Jammer genoeg heb ik dezelfde ervaring. De eerste dagen is iedereen heel begripvol. Ik kreeg drie dagen op het werk, maar geen probleem dat ik een paar dagen langer weg bleef. Maar toen was het allemaal nog niet zo doorgedrongen, er waren ook zo veel praktische zaken te regelen. Nu, 10 maanden later lijkt iedereen het vergeten te zijn, terwijl het voor mij elke dag meer pijn doet.
Als iemand er toch naar vraagt of als het onrechtstreeks ter sprake komt, laat ik meteen mijn tranen de vrije loop. Veel mensen schrikken, maar zijn dan toch ook heel begripvol.
Van mij krijg je dus geen ‘tijd heelt alle wonden’, maar ik zou eerder zeggen dat het geen kwaad kan je emoties te tonen en aan te geven dat het niet meer gaat…
Sarah

By: KD

KD — Sun, 27 Jan 2019 21:31:41 +0000

Dag Sofie,
Ken je Beyond the spoken? Ze helpen rituelen bouwen rond rouw en verlies, ook voor niet erkend verlies. Misschien vind je hier wat licht in deze donkere tijden: http://www.beyondthespoken.eu
X

By: Dany

Dany — Sun, 27 Jan 2019 20:54:58 +0000

Sofie, het is absurd dat je voor een broer maar 1 dag afwezig mag zijn… In onze maatschappij moet je presteren.
Rouw verwerken zou willen zeggen dat je het achter je laat maar dat kan je nooit, je zal altijd de zus van blijven. Maar ooit zal je het een plaats in je hart kunnen geven. Dit vraagt tijd…veel tijd. Ik ken je niet persoonlijk maar toch raakt je verhaal me. Ik wens je dan ook nog veel kracht en sterkte. Ik hoop met heel mijn hart dat je snel positief nieuws hoort.