Ik lees je blog sinds een tijdje, steeds met veel bewondering. Er zijn wel een aantal gelijkenissen te trekken tussen jou en mij. Ook ik heb een zus die zelf uit het leven is gestapt, en ook ik heb te vroeg afscheid moeten nemen van mijn laatste zwangerschap (wat wel degelijk aanvoelt als een verlies). Na lang twijfelen hebben we vorig jaar besloten om voor dat derde kindje te gaan. Dat derde kindje bracht echter een vriendje mee 😉 Deze zwangerschap bracht echter heel wat complicaties met zich mee, en twijfels, angsten en onzekerheden. Veel stress dus. Net toen ik er eindelijk wat van ging genieten, werden ze geboren bij 34 weken zwangerschap, op 24/11/2020. Ze heten Oscar en Felix. Felix heet Felix omwille van de betekenis, om alle kwaad van de zwangerschap van ons af te werpen. In volle coronatijd bleven we 6 weken op neonatologie ( gelukkig geen NICU) tot hij voldoende was bijgekomen van 1,280 kg tot 2,240 kg. Oscar mocht na 2 weken met ontslag, maar dan mocht hij daarna het ziekenhuis niet meer in, lang leve corona. De enige optie was dus dat ik met beide kindjes in het ziekenhuis zou blijven op een moeder-kindkamer. Gelukkig bestond die optie wel. Maar eens Oscar bij mij op de kamer verbleef (waar ik heel blij om was), was ik afhankelijk van mijn man om eens een luchtje te gaan scheppen, of om met mijn twee oudere kinderen even te gaan wandelen. Gedurende 6 weken was ons gezin uit elkaar getrokken. Dat wil ik nooit meer, het was voor mij echt een traumatische ervaring. Soms denk ik dat ik nog wel eens zwanger zijn, gewoon, om het dan allemaal weer goed te maken. Maar dan zou ik 5 kinderen hebben, en dat is – denk ik – geen oplossing.
Blij voor jullie dat Rosalie het goed maakt. Geniet van jullie mooie gezin. Ik duim dat het goed mag blijven gaan.

Groetjes,
Nele