Comments on: Welke levenswijsheid wil jij je kinderen graag meegeven?

By: doetje

doetje — Mon, 26 Dec 2016 21:15:25 +0000

Ik wil dat ze gelukkig zijn, wat dat voor hen dan ook inhoudt. En daar moeten we bij hen vandaag al aan beginnen, hen leren dat je met weinig ook gelukkig kan zijn. Een mooie zonsopgang of -ondergang, dat eekhoorntje, lekker eten met z’n allen… Ik geef hen graag mee dat dat niet evident is, en dat zulke dingen kunnen gelukkig maken

By: liese

liese — Sun, 25 Dec 2016 13:18:52 +0000

In reply to Veerle. dat vind ik een mooie reactie!

By: Lieve

Lieve — Sat, 24 Dec 2016 21:49:27 +0000

Ik wil ze graag veerkracht meegeven.

By: Ester

Ester — Fri, 23 Dec 2016 20:47:59 +0000

250 woorden, dat moet moeilijk voor je geweest zijn ;). Niet?
Maar ook met weinig woorden breng je de boodschap meer dan duidelijk over.

Hier een beetje hetzelfde.
Liefde en respect, en dat ze gelukkig mogen zijn :).

By: Romina

Romina — Fri, 23 Dec 2016 12:53:56 +0000

Liefde en passie. Meer niet. Uit het volgen van je hart volgt al de rest. Alles begint daarmee en eindigt daarmee. Wanneer mensen sterven en gerief kapot gaat en spruitjes rotten is het liefde die je er bovenop helpt. Uit passie haal je een job die je graag doet en vind je gelijkgestemden die je grootste geluk mee delen.

Liefde en passie en al de rest volgt vanzelf.

By: Anne

Anne — Fri, 23 Dec 2016 10:36:19 +0000

Mijn dochter, 23 nu en zelf al mama, had voor ons gekookt toen ik een dagopname in het ziekenhuis had voor een punctie. En weet je wat ze klaargemaakt had? Een schotel van Jeroen Meus met… spruitjes 🙂

Ik heb mijn kinderen vooral geleerd dat ze respect moeten hebben voor anderen. En dat ze zelfstandig moeten zijn, dat ze hun plan moeten trekken. En dat kunnen ze.

En elkaar helpen, ook zo belangrijk.

By: Veerle

Veerle — Fri, 23 Dec 2016 10:07:07 +0000

Goh, ik kan me wel vinden in ,jouw stukje. Misschien dat ik er nog aan zou toevoegen: leren aanvaarden dat het leven niet perfect is. Wij hebben vaak te hoge verwachtingen van het leven en dat maakt ons ongelukkig. Genoegen kunnen nemen met hoe de dingen zijn, probeer ik mijn kinderen nu al aan te leren. (We zijn er nog niet. Ik ben daar zelf trouwens ook nog niet. Ik ga er ook nooit helemaal geraken. Maar het is een proces en elke stap is … ah ja, een stap.)