Het gebeurde in slow-motion: de auto vlamde op ons af, ik maakte ijzig kalm de inschatting dat we niet meer opzij konden gaan, ik dacht vaag: ‘hij maakt een mopje hé, hij lacht ons uit, ergert zich op ons, hij stopt meteen wel’.

Ja stoppen deed hij, op 2 cm van ons en met gierende banden.

Kwaad dat ik was jong. Omdat het gevaarlijk was, écht gevaarlijk. Omdat het elke dag van dat is, deze keer iets verder, maar elke dag zijn er auto’s die geen goesting hebben te stoppen of die denken dat het stadscentrum een goede plek is om op te trekken. Omdat ik me elke dag lichtelijk verbijstered moet afvragen: maar allé, ik ben toch niet in fout? Het is toch wel degelijk groen voor mij en rood voor hem?

Dat gezegd zijnde: ik ben ongelooflijk blij dat er kennelijk nog mensen zijn die jonge kinderen buiten ‘los’ durven te laten. Ik ben er echt van overtuigd dat oefening de beste en enige manier is om een kind besef en daarmee veiligheid te geven in het verkeer. Maar soms hé, als de zoveelste auto zuchtend stopt voor ons en optrekt zodra ons kind één zebrastreep verwijderd is van de auto (en dus lang niet aan de overkant is), denk ik dat ik de fouten maak en dat ik de asociale persoon ben. Het helpt ook niet dat ik in onze wijk zelden anderen zie die hun kinderen niet steevast met de buggy vervoeren. Of de auto, uiteraard.