Comments on: Waar de sterre bleef stilstaan

By: Tanja

Tanja — Thu, 05 Jan 2012 20:11:39 +0000

Awel Sofie, ik voel mij ook zo … ‘t eerste dat ik tegen mama zei toen ze me begin november vertelde dat mijn Moeke gestorven was … “Nu heb ik nog ni eens kunnen vertellen dat ik zwanger ben”
Mama heeft het haar blijkbaar nog verteld de dag voordat ze gestorven is, waarop Moeke antwoordde “Awel, ik denk niet dat ik da nog ga meemaken” … heartbreaking !!!

Dikke knuffels xxx

By: Fielosophie

Fielosophie — Mon, 02 Jan 2012 23:05:00 +0000

Ik begrijp je gevoel helemaal ondanks het feit dat ik niet zwanger ben of nog geen kinderen heb, vraag ik me nu al zo vaak af hoe het zal zijn wanneer ik niet meer naar mijn eigen mama kan gaan met al die gevoelens, bedenkingen en vragen.
Hopelijk kan je het een plaatsje geven op één of andere manier. Met een foto of een soort ritueeltje zoals Belle al zei…

By: Belle

Belle — Fri, 30 Dec 2011 16:24:59 +0000

Je verhaal ontroerd me…het is niet raar om naar de hemel te kijken, te praten, ik doe dat zelf regelmatig, het is een soort houvast, die sterretjes aan de hemel. Toen ik zwanger was ben ik het gaan vertellen aan mijn oma (die al 6 jaar geleden overleden is) Ik nam een bloemetje mee naar haar graf en zat er gewoon stil te wezen, gedachten te wisselen en vooral trots te zijn. We begrepen mekaar.

Mijn opa die ik al heel lang ben verloren, was ook mijn God, we beleefden te gekke kinderjaren, mochten koekjes eten in het bed, deden alles wat we thuis niet mochten en de logeerpartijen ieder weekend waren de max! Daarom voelde ik diep in mijn hart dat als ik een zoon zou krijgen ik hem naar mijn opa zou noemen, hij zal zeker te horen krijgen wat voor een toffe pé dat was en ik hoop dat Cériel zijn naam met trots zal dragen!
Belle