En ik wil jullie prestatie zeker niet onderuit halen, maar je weet toch dat het de derde keer (of meer) was dat er een vrouwenspecial gespeeld werd door de Lunatics hé? Ik heb zelf in twee vrouwenspecials meegespeeld, en ik ben er al zeven of acht jaar uit, dus het zou me verwonderen dat dit de eerste in zoveel jaar was.
Maar behalve dat, dus nog eens: vrouwenspecials zijn de max!!! Echt, van alle keren dat ik heb gespeeld, zijn die vrouwenspecials absolute hoogtepunten in mijn improcarrière. Vrouwen spelen zoveel vriendelijker en harmonieuzer met elkaar, er wordt niemand afgemaakt omdat een of andere vent de noodzaak voelt om een one-liner te scoren, vrouwen zingen STUKKEN beter over het algemeen, en we zijn stukken knapper 🙂

Oh, ik herinner me een zaaalige gezongen scène met onder andere Katrien Pierlet (en nog twee andere vrouwen dus). We zongen samen, apart, op pas uitgevonden melodieën en bestaande melodieën, prachtige teksten die nog vaak rijmden ook, in een oprecht romantische scène. We hebben toen een DAVEREND applaus gekregen van de zaal. Hmm, weemoed steekt de kop op. 🙂