Ik had snel beslist, ik wou zelf minder werken, en ik heb dit gelukkig kunnen doen in een job die ik heel graag doe. In de praktijk komt het er op neer dat ik eigenlijk een full time baan in 4 dagen doe, want mijn baas heeft voor die ene dag niemand aangenomen of minder werk op mijn bord gelegd.

En zelfs met die 4/5de mis ik mijn kindjes soms heel hard op het werk, en dan voel ik me weer schuldig tegenover mijn baas omdat ik ook een goede werknemer wil zijn. Dat is een gevoel dat ik niet kwijtraak, dat ik altijd wel iemand te kort doe: mijn kindjes omdat ik vaak niet ben, mijn ventje omdat de zorg voor de kindjes te vaak eerst komt, mijn baas als ik alweer eens aan mijn kindjes zit te denken of snel iets tussendoor doe voor thuis, mijn familie omdat je die toch te weinig ziet, idem voor de vrienden. En ook mezelf, omdat ik graag wat vaker zou willen gaan sporten, of iets voor mij zou doen.

Met die ene dag in de week (woensdag, dus eigenlijk een halve) kom je er ook niet…

“Ik wil werken. Ik wil er zijn voor mijn kind. En als het even kan, wil ik ook af en toe mijn lief zien. En vrienden. Ik kijk zo op tegen het gehaast.” Dat dus. Ik wil ook iets doen waar ik zin en groei in vind. Cool dat dat voor u radio is, Sofie, ik heb het mijne nog niet gevonden, ik moet daar eerlijk in zijn. Maar als ik zelf weer eens bedolven ben onder al dat gehaast, denk ik altijd aan hoe het was toen ik studeerde. Werkte ik toen minder hard? Neen, al bij al niet denk ik. Ook al lijkt dat misschien zo. Maar het ritme en de vrijheid van studeren, daar verbleekt de meest flexibele werkgever bij. Het lijkt niet dat ge voltijds bezig bent, maar telt zo’n semester maar eens op. Alleen merkt ge dat zo niet altijd, want ge studeert rond al uw activiteiten om, ge woont als ge op kot zit op een boogscheut van uw ‘werk’ en al uw vrienden zitten daar evengoed. Een effectievere tijdindeling zonder verlies aan zaken die u in feite totaal niet interesseren – pendelen, veel te vroeg opstaan, al die tijd die ge verliest omdat ge u constant moet aanpassen aan een nieuwe habitat.

Iets anders waar ik aan merk dat ik eindeloos veel tijd aan verlies, is concentratie. Zoals veel werknemers werk ik in een bureau met medecollega’s. Leuk, maar rampzalig voor de concentratie. Om van de dooddoener ‘uw uren doen’ nog maar te zwijgen. Als student werkte ik veel geconcentreerder, ten eerste omdat ik op stille plekken werkte en ten tweede omdat het doel was zo effectief en, jazeker, snel mogelijk zoveel werk af te krijgen.

Al bij al. Als student bent ge veel vrijer dan ik me nu voel. En dat komt feitelijk maar door één ding volgens mij. Uw tijd is kostbaar. En persoonlijk. Geen door een werkgever afgekocht product waar acht uur lang afstand van genomen moet worden, tesamen met uw ganse leven.

Om nu de link te leggen met werken. Die is kort: alleen dat ik eerlijk gezegd niet begrijp dat het allemaal zo formeel moet in onze cultuur. Als student kan het blijkbaar, een leven leiden waarin alles door elkaar loopt, waarin afspreken met vrienden, waarin relaties onderhouden gecombineerd kan worden met u bezig houden met uw studies. Maar studeren, daar wordt altijd zo over gedaan alsof het en pretperiode betreft die in geen geval meer te herhalen valt. Oke dat ge het op een moment wel gehad hebt met de flexibiliteit van pintjes drinken en om negen uur weer in de les staan. Maar voor de rest. Ik heb me altijd afgevraagd waarom het niet mogelijk is voor ouders hun werk en kinderen zo flexibel door elkaar te laten lopen. Thuiswerken is geen optie, schrijf je. Maar waarom is het zo onbespreekbaar in onze cultuur kleine kinderen gewoon mee te nemen naar ‘t werk? Zullen ze lawaai maken? Ja, zeker, af en toe. Maar zeker baby’s slapen ook. Hebben ze eten nodig? Ja, uiteraard. En pampers, en aandacht. Maar zeg zelf, welke ouder zou niet liever elke dag negen of zelfs tien uur op ‘t werk aanwezig zijn maar het kind in de buurt dan acht uur, ‘s ochtends een uur naar de creche crossen en ‘s avonds weer van dat. Welke mens zou zich niet rustiger en ontspannen voelen zijn werk over zes dagen te spreiden maar zijn ouder- of moedergevoel te kunnen volgen?

En welke werkgever heeft niet liever geruste en flexibele mensen die hun aandacht geconcentreerd bij het werk zullen houden als ze zich niet langer elk moment moeten afvragen hoe het met hun kleine gaat? In sommige reacties lees ik dat kinderen absolute prioriteit krijgen. Dat is snijden in uw vlees als werkgever. Erken mensen hun prioriteiten. Zorg ervoor dat ze vervuld worden. Pas als die basisvoorwaarden vervuld zijn kan je verwachten dat ze er met hun volle aandacht bij kunnen en willen zijn. Wat huur je als werkgever? Tijd of intelligentie en creativiteit? Ik zeg u wat meer opbrengt, dat een beetje ongemak en tijdverlies heel veel meer kwaliteit en concentratie zouden kunnen opleveren.

Een crèche bij het werk, dat is een goed begin, denk ik. Of die collega van mijn moeder, die was secretaresse bijn een huisartsenpraktijk. Nam gewoon haar kind mee. Een van de plichtsbewuste mensen die ik persoonlijk ken. Schreef dus elke keer op wanneer haar baby huilde en ze afgeleid was van de job. Werkte de verloren tijd minitieus over. Zij kon dat, geëmancipeerd en moeder zijn op het aller-allerzelfde moment.

Ik moet u waarschijnlijk niet vertellen dat ze initiatief kon nemen. Doorwerkte. Van aanpakken wist. Een zalig goede werkkracht was.

Ik kan je zeggen hoe wij het doen / gaan doen, maar ik denk dat zoiets enorm persoonsgebonden is. Bovendien is het ook afhankelijk van hoe je je relatie en de rolverdeling daarbinnen ziet.

1. Wij zijn er nooit vanuit gegaan dat ik minder zou werken dan mijn man. Het basisprincipe was: we werken evenveel en zijn even vaak thuis bij de kindjes. Voor ons voelde dat goed. We zijn allebei 80% gaan werken. Waardoor onze dochter drie dagen per week naar de crèche ging, een dag bij mij was en een dag bij mijn man. Dat ging prima. Het financiële was gelukkig geen argument, op dat gebied hebben we gewoon geluk gehad. (Gulle ouders.) (Ik weet dat ik dat niet mag veralgemenen.)

2. Door omstandigheden ben ik toch een periode 100% gaan werken, maar dat was tijdelijk. Ik voelde me daar niet geweldig bij en was blij dat ik weer 80% kon werken. Maar er zijn mama’s die het best vinden om voltijds te werken. Je kan zoiets pas weten als je het doet, denk ik soms. Eens uitproberen, als dat gaat natuurlijk.

3. Door omstandigheden gaat mijn man vanaf oktober 100% werken. Lap, opnieuw puzzelen. Zeker omdat we ondertussen een dochter in de kleuterschool hebben en een zoon in de crèche. Na heel wat denkwerk ga ik ter compensatie 70% werken. Niet ideaal, ik denk dat ik die 80% beter zal vinden. Maar we hebben afgesproken om het toch te proberen omdat mijn man een kans krijgt die zich allicht niet vaak meer zal voordoen.

4. Voltijds werken en voltijds crèche is denk ik altijd financieel voordeliger dan deeltijds werken en op de werkdagen een crèche betalen. Reken maar na hoeveel je per dag verdient en hoeveel een dag crèche kost.

5. Een tip voor als je een werkgever zoekt die de combinatie met een gezin heel goed mogelijk maakt: de overheid. Ik ben vrij recent daar gaan werken omdat ik wist dat het wat dat betreft een goede keuze zou zijn. En dat is ook zo. Flexibele uren, veel vakantie (35 dagen + periode tussen kerst en nieuw + recht op 20 onbetalde), recht op allerlei verlofstelsels, zeker als je vastbenoemd bent. Ik heb nog geen seconde spijt gehad van mijn keuze, en niet enkel om die voordelen (gelukkig).

6. Ik geloof ook dat het altijd goedkomt. Het is wat zoeken en stressen, zeker met de ochtend- en avondspits. Maar dat went.

7. Mensen kwamen vroeger inderdaad met minder rond. Ze leefden heel wat soberder dan wij nu. Ga maar na: nu hebben veel gezinnen twee auto’s en gaan ze meerdere keren per jaar op reis. Soms moet je keuzes maken: een relatief luxueus leven combineren met deeltijds werken om bij de kinderen te zijn, is inderdaad niet altijd mogelijk. Maar er zijn heel wat posten om op te besparen.

8. Geniet toch nog maar van je verlof nu. Piekeren is zo’n zonde!