Dan het andere topic dat je aanbrengt: dat het een bewuste keuze is om in de buurt van je nest te wonen. Je hebt groot gelijk! Ik spreek uit ervaring wanneer ik zeg dat geïntegreerd geraken in andere regio echt niet van de poes is… Nu, na 18jaar en dank zij kinderen die naar school gaan, begint het mij ietwat te lukken…

Het komt goed, ook al zal het eerst nog even lastig zijn (of wat lastiger worden)

Sofie, ik denk dat je de beste bedoelingen hebt met wat je schrijft. Ik kan me niet inbeelden dat het je bedoeling is mensen op stang te jagen of te kwetsen. Tegelijk kan ik me voorstellen dat mensen hun wenkbrauwen fronsen bij wat je schrijft.

Je maakt niet-evidente keuzes in je leven, en op zich is daar niks mis mee, want het is jouw leven. Hard werken, lang borstvoeding geven, veel tijd steken in woon-werk-verkeer, verhuizen op een druk moment in je leven, enzovoort. Je doet er niemand pijn mee die keuzes te maken, maar in wat je schrijft lijk je jezelf er soms wel wat pijn mee te doen. Je gebruikt je blog om te ventileren, en dat is wat mij betreft prima; alleen … – en daar wringt het schoentje – je legt de ‘fout’ van het feit dat het soms zwaar is, nooit bij het feit dat je een keuze gemaakt hebt, wél bij: het systeem (te weinig ouderschapsrust), De Lijn (drukke bussen, hoge prijzen), de huizenmarkt in Gent (hoge prijzen), de kinderartsen (slechte informatie over borstvoeding), het stadsbestuur in Gent (bewonerskaarten en weinig parkeerplaatsen), enz. Het is vast niet je bedoeling die mensen zo openlijk te beschuldigen, maar als er zoveel mensen dat wél zo lezen, kan het raadzaam zijn na te denken hoe dat komt. Ik zeg dat niet om je te kwetsen, wel omdat ik denk dat het veel kan oplossen en lezers voor je blog aantrekken. Je mag je gerust verantwoorden voor je keuzes, uitleggen waarom je die hebt gemaakt, maar het blijven hangen in een soort ‘ik heb alles goed gedaan en alles rondom mij werkt nu tegen’ jaagt mensen weg. En zo komt, helaas, soms over.

Ik denk zelf niet dat dit een groot probleem hoeft te zijn. Het zit soms in kleine dingen zoals woordkeuzes. Ook zelf durven toegeven dat je niet alles weet, dat het een proces van zoeken is, dat er afwegingen gemaakt moeten worden … kan helpen. Nu lijkt het alsof de slotsom van alle afwegingen die jullie maken, maar tot één resultaat kan leiden. Dat is nooit zo. Het heeft geleid tot een slotsom waar jij hopelijk gelukkig mee kan zijn, maar laat toe dat mensen suggesties doen. Anders is een ‘Post comment’-keuzeknop beter een ‘Say what I want to hear’-keuzeknop.

Ik wens je het beste, zowel met je blog als met je leven. Je hebt veel geluk met zoveel dingen, en zoveel mensen gunnen je dat geluk ook, denk dus niet dat iedereen erop uit is het je zo lastig mogelijk te maken …

Daarnaast ook nog eens het feit dat je de neiging hebt te schrijven met een vrij pessimistische ondertoon, het glas lijkt altijd eerder halfleeg dan halfvol.

In de regel heb je gelijk hoor, niemand kan ontkennen dat het duurste busticket 3 euro per rit kost. Maar je zou echt wel dom moeten zijn (of een toerist) om dat te kopen, als je per sms goedkoper bent (en wie heeft er tegenwoordig geen GSM bij?). En iemand als jij, die dicht bij de buslijn woont, koopt toch gewoon een 10-beurtenkaart? Die blijft eeuwig geldig, en je betaalt minder dan de helft van de prijs die jij in je blog vernoemt.
Dat weet je allemaal zelf ook wel, veronderstel ik, maar je vermeld het niet. Zo creëer je een pessimistische sfeer, die als snel enorm zagerig en klagerig overkomt.

Ik woon zelf op de grens met de Brugse Poort, werk aan de dampoort en doe die verplaatsingen de regel met de bakfiets. Per uitzondering (ongeveer 1 keer in de maand) gaan we met bus 3, dat is dan ikzelf en m’n 2 zonen van bijna 2 en bijna 4 + boekentassen/onthaalmoederspullen/werkgerief voor mezelf. We doen dit in volle spits.
Toch zou het nooit in me opkomen om die busrit te omschrijven zoals jij dat hierboven doet. Ècht niet.
Integendeel. Ik ben héél blij en dankbaar zo dicht bij een bushalte te wonen die extreem regelmatig bediend wordt.
Hoe jij de bus beschrijft in je vorige stuk, waarin je huilend bent afgestapt. Ik vind dat héél jammer en negatief.
Ik herken het niet, het lijkt over een ander land te gaan terwijl het notabene over krak dezelfde buslijn gaat.
Ok, die ene persoon zal misschien een extreem geval geweest zijn. Maar dan sluit je meteen af met “Maar vooral, ik had geen zin om weer in de bustrouble terecht te komen. Want naast dat geschifte wijf waren er nog genoeg andere ambetante mensen”
Hoe verzuurd kan je zijn?

1) Als je een mening hebt, zullen mensen maar al te vaak een andere mening hebben. Dat ze kunnen comentaar geven, nemen ze dan aan als dat ze ‘moeten’ commentaar geven.

2) Je schrijfstijl is vrij aggressief. Ik ken andere mensen die blogs schrijven vol met meningen, maar die niet deze reacties krijgen. Niet omdat mensen hun ‘toffer’ vinden (het internet is anoniem, we kennen de mensen achter de blogs niet, net zoals ik jou niet ken). Je hebt de neiging om ‘belerend’ over te komen. Dit is vermoedelijk niet je bedoeling, maar het is je schrijfstijl. Dus mensen voelen zich in hun ‘gat’ gebeten (omdat belerend zijn hen het gevoel geeft alsof hun keuzes minderwaardig zijn).

3) De schrijfstijl komt vaak over als ‘excuses’ zoeken om jouw eigen ‘keuzes’ (dingen die jij geen keuze noemt) goed te praten. Mensen zullen dan snel denken dat je overkomt als een ‘verwend nest’. Weeral, de mensen kennen je alleen van wat je hier schrijft en hoe je dat schrijft. Dit heeft niks te maken met de persoon die je bent en vaak is de schrijfstijl van een persoon niet gelijk aan hun ‘praatstijl’.

4) Lees de stukjes die de meeste commentaren krijgen eens vanuit het perspectief van iemand anders. In dit geval, mobiliteit is miserie. Zonder excuses waarom je een auto moet hebben (genoeg mensen moeten een auto hebben voor het werk), of waarom de bus nemen te duur is (klagen over een paar euro als je net een huis gekocht hebt, met 2 verdient en nog cadeaus kan kopen, is mensen amunitie geven om commentaar te geven). Het is niet makkelijk als er in een stad geen parkeerplaatsen zijn voor de inwoners (dat is gewoon simpel, niet iedereen kan voor gelijk welke reden niet helemaal zonder auto(s)). Het is niet makkelijk om met kleine kinderen door een stad te navigeren (kasseien, slechte smalle stoepen) en het openbaar vervoer te nemen (onafhankelijk hoe duur de bus is). Stel je de vraag had je dit stukje ook kunnen schrijven, zonder op voorhand al agressief defensief te worden (in je schrijfstijl)? Of meer psychologisch, waarom heb je nood om op deze manier te schrijven? Hoop en verwacht je dat mensen het met je eens gaan zijn? Heb je die bevestiging nodig?

Het is gewoon een perspectief. Geen aanval of commentaar. Het is jou blog, maar sinds je je afvroeg waarom mensen de neiging hebben van je aan te vallen. Vanuit mijn perspectief, is het de manier waarop je schrijft.

Wij zijn wel verhuisd voor het werk van mijn man en zo een 8500 km van onze geboortestad 🙂 Maar dit is dan ook maar tijdelijk.

Nee het is gewoon een moeilijke situatie en als het je oplucht, moet je zeker hier je gedacht zetten. Er zitten er veel in je schuitje. En zolang ze dat openbaar vervoer én de mobiliteitsproblematiek op die zakdoek van ons niet deftig aanpakken, zullen we met zijn alleen blijven vloeken, stilstaand in de file, wortel schietend op een perron of waar ook.

PS: op de onmenselijke uren waarop jij vertrekt, zou ik als vrouw ook liever niet op een fiets zitten, zo in het donker. Veiligheid boven alles. Dan ook liever de auto.

Knuffel